บทที่ 425 รออยู่เลย
บทที่ 425 รออยู่เลย
บทที่ 425 รออยู่เลย
“อะไรนะ?” เฉินเซียวถามขึ้น “เพราะอะไรล่ะ?”
หวังเผิงตอบ “ตอนนี้ยังไม่ทราบสาเหตุเลยครับ พวกเรากำลังเร่งติดต่อหน่วยงานที่เกี่ยวข้องอยู่ครับ”
เฉินเซียวขมวดคิ้ว เขาเดินเลี่ยงออกไปด้านข้าง แล้วต่อสายหาเหล่าโจว
“ฮัลโหล? เสี่ยวเฉินหรอ มีเรื่องอะไรล่ะ?”
“พี่โจวครับ ผมอยากจะสอบถามหน่อยครับ ว่าทำไมบัญชีการเงินของบริษัทผมถึงถูกระงับการใช้งานล่ะครับ”
“อ้อ เรื่องนี้นี่เอง เธอกลับมาที่บริษัทก่อนเถอะ ฉันรอเธออยู่ที่บริษัทแล้วล่ะ”
เฉินเซียว: “......”
“ได้เลยครับ”
เมื่อวางสาย เฉินเซียวก็ก้าวขึ้นรถ ส่วนสองพี่น้องหลินเยียนหรานที่เหนื่อยล้าจนเกินไป ก็แยกไปนั่งรถอีกคันเพื่อพักผ่อน
เมิ่งฮุ่ยลี่และเซี่ยอวี่เตี๋ยนั่งรถเบนซ์เอส 600 เป็นเพื่อนเฉินเซียว
เมื่อขบวนรถเดินทางมาถึงที่หน้าประตูบริษัท
เฉินเซียวก็หันไปบอกพวกเธอว่า “พวกเธอไปรอฉันที่บ้านอวี่เตี๋ยก่อนนะ เดี๋ยวฉันทำธุระเสร็จแล้วจะตามไป”
“ได้ค่ะ”
เซี่ยอวี่เตี๋ยและเมิ่งฮุ่ยลี่ คนหนึ่งดูเป็นสาวติสท์ อีกคนหนึ่งดูน่ารักสดใส
ทั้งสองคนจับมือกันเดินเข้าไปในหมู่บ้านปินหูหยาหย่วนอย่างว่าง่าย
ส่วนเฉินเซียวก็เดินเข้าไปในบริษัท พนักงานรักษาความปลอดภัยที่หน้าประตูทำความเคารพ แล้วรายงานว่า “บอสครับ มีผู้ชายที่ชื่อโจวท่านหนึ่ง บอกว่าเขารอบอสอยู่ที่ริมทะเลสาบครับ”
“อืม เข้าใจแล้ว”
เฉินเซียวหันหลังเดินไปที่ริมทะเลสาบ เหลยหย่งและคนอื่น ๆ ทำท่าจะเดินตามไป แต่ก็ถูกเฉินเซียวห้ามเอาไว้ก่อน
“ไม่ต้องตามมาหรอก พวกนายยืนอยู่ตรงนี้ก็มองเห็นฉันแล้วนี่”
“ครับ”
เฉินเซียวเดินมาที่ริมทะเลสาบเพียงลำพัง
เขาก็เห็นเหล่าโจวกำลังสวมหมวกฟาง และนั่งตกปลาอยู่บนเก้าอี้สนามตัวเล็ก ๆ
เมื่อเห็นเฉินเซียวเดินเข้ามาใกล้ เขาก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากชม
“ทะเลสาบเฉียนหูแห่งนี้ ถูกเธอจัดการซะสวยงามเลยนะ ฉันจำได้ว่าเมื่อปีก่อนที่นี่ยังเป็นแค่ป่าเขาลำเนาไพรที่รกร้างว่างเปล่าอยู่เลย ยุงก็เยอะมากด้วย”
“หึหึ พี่โจวครับ พี่มาที่นี่ คงไม่ได้มาเพื่อตกปลาอย่างเดียวใช่ไหมครับ?”
เหล่าโจวถอนหายใจ “เด็กคนนี้นี่ ช่างคิดมากซะจริง ฉันเพิ่งจะเคยมาตกปลาที่นี่เป็นวันแรกซะเมื่อไหร่ล่ะ เธอไปลองถามพนักงานในบริษัทเธอดูสิ ฉันมานั่งตกปลาอยู่ที่นี่ได้เกือบครึ่งเดือนแล้วนะ”
เฉินเซียว: “......”
หน่วยงานที่เหล่าโจวทำงานอยู่ มันว่างงานขนาดนี้เลยหรอ?
ถึงขั้นมานั่งตกปลาได้ตั้งครึ่งเดือนเลยเนี่ยนะ...
ครึ่งเดือนหรอ?
งั้นก็แสดงว่าเขามาตั้งแต่ตอนที่ฉันเริ่มทำกำไรจากตลาดหุ้นรอบนี้เลยงั้นสิ?
“พี่โจวครับ บัญชีบริษัทของผม......”
เหล่าโจวล้วงบุหรี่ต้าเฉียนเหมินออกมา แล้วยื่นให้เฉินเซียวหนึ่งมวน
เขาจุดบุหรี่ขึ้นสูบ แล้วพ่นควันออกมาก่อนจะพูดว่า “หวังเทียนคอยจับตาดูเธอมาตลอด ครั้งนี้เขาเป็นคนแจ้งเบาะแสไป แถมยังใช้เส้นสายของตระกูลที่เหลืออยู่เป็นครั้งสุดท้ายด้วย”
เฉินเซียวชะงัก ไม่คิดเลยว่าจะเป็นฝีมือของหวังเทียน!
สมกับที่เป็นแมลงร้อยขาที่ตายยากตายเย็นจริง ๆ!
รากฐานของตระกูลหวังที่สั่งสมมานานนับร้อยปี มันไม่ใช่เรื่องล้อเล่นเลยจริง ๆ
คนในครอบครัวแม่งแทบจะตายห่ากันหมดแล้ว ยังสามารถสำแดงพลังอำนาจที่ยิ่งใหญ่ขนาดนี้ออกมาได้อีก
ถ้าไม่มีคนคอยหนุนหลังล่ะก็ ดีไม่ดีงานนี้คงได้ซวยจริง ๆ แน่
เฉินเซียวถามขึ้น “พี่โจวครับ แล้วผมจะแก้ไขปัญหานี้ได้ยังไงล่ะครับ?”
เหล่าโจวที่นั่งอยู่บนเก้าอี้สนามตัวเล็ก ๆ สูบบุหรี่เข้าปอดเฮือกใหญ่
ถ้าไม่รู้ตื้นลึกหนาบางของเขามาก่อนล่ะก็ ดูจากรูปลักษณ์ภายนอกแล้ว เขาก็เหมือนกับชาวประมงเฒ่าคนหนึ่งเลยล่ะ
“เธอลองโทรไปถามดูสิ ว่าบัญชีถูกปลดล็อกแล้วหรือยัง”
เฉินเซียว: “......”
เชี่ย!
โคตรเจ๋งไปเลยนี่หว่า?
เขากดโทรศัพท์หาหวังเผิงด้วยความรู้สึกกึ่งเชื่อกึ่งสงสัย
“ฮัลโหล? ลองตรวจสอบบัญชีการเงินและเงินทุนดูหน่อยสิ ว่าถูกปลดล็อกแล้วหรือยัง”
“ได้ครับบอส”
หวังเผิงรีบเข้าไปตรวจสอบทันที ก่อนจะทำหน้าประหลาดใจ
“ปะ ปลดล็อกแล้วครับบอส นี่มันหมายความว่าไงกันครับ...”
เขารู้สึกไม่เข้าใจสักนิด นี่มันเล่นบ้าอะไรกันเนี่ย?
เฉินเซียวพยักหน้าแล้วบอกว่า “ปลดล็อกแล้วก็ดี ตอนนี้อย่าเพิ่งเคลื่อนไหวอะไรทั้งนั้น รอฟังคำสั่งจากฉันก่อน”
“อ้อ ได้ครับ”
เมื่อวางสาย เฉินเซียวก็ส่งยิ้มให้เหล่าโจว ก่อนจะนั่งยอง ๆ ลงข้าง ๆ เขา
“พี่โจว โคตรเจ๋งเลยครับ”
เหล่าโจวบอก “เจ๋งอะไรกันล่ะ ต่อให้เจ๋งแค่ไหน ก็คงสู้เธอไม่ได้หรอกน่า”
เฉินเซียวรู้สึกกระอักกระอ่วนใจเล็กน้อย คำพูดของเหล่าโจวแฝงความนัยเอาไว้ร้อยแปดพันเก้า คาดว่าคงจะหมายถึงการซื้อขายในครั้งนี้แน่นอน
เหล่าโจวพูดต่อ “เฉินเซียว เมื่อก่อนเล่นกันสนุก ๆ แค่ขำ ๆ ก็แล้วไปเถอะ แต่คราวนี้... ถึงแม้หวังเทียนจะไม่ได้แอบเล่นสกปรกอยู่เบื้องหลัง เธอก็ตกเป็นเป้าสายตาของใครหลายคนเข้าให้แล้วล่ะ เข้าใจความหมายของฉันใช่ไหม?”
เฉินเซียว: “......”
“เข้าใจครับ งั้นก็ไม่มีปัญหาอะไรใช่ไหมครับพี่โจว?”
เหล่าโจวบอก “ครั้งนี้ฉันออกหน้าปกป้องเธอเอาไว้ให้แล้ว แต่หลังจากนี้ ก็หัดทำตัวให้มันสงบเสงี่ยมลงหน่อยก็แล้วกัน”
“อ้อ ขอบคุณมากครับพี่”
เหล่าโจวโบกมือปฏิเสธ “ไม่ต้องมาขอบคุณฉันหรอก ถ้าจะขอบคุณล่ะก็ เธอควรจะไปขอบคุณโรงเรียนประถมในชนบทกว่าร้อยแห่งที่เธอสร้างเอาไว้ และความสามารถอันโดดเด่นในตลาดการเงินของตัวเธอเองต่างหากล่ะ”
เฉินเซียว: “......”
เหล่าโจวพูดต่อ “บนแผ่นดินของพวกเรา เศรษฐกิจกำลังเติบโตอย่างร้อนแรง ฉันหวังว่าเธอจะสามารถพัฒนาธุรกิจที่เกี่ยวกับเศรษฐกิจภาคการผลิตจริงให้ก้าวหน้าไปได้นะ
นอกจากนี้ ความสามารถด้านการเงินอันลึกล้ำที่ยากจะหยั่งถึงของเธอนั้น ก็อย่าเอามาใช้ทำร้ายคนในครอบครัวตัวเองเลย เวทีระดับโลกมันกว้างขวางพอ ฉันเชื่อว่าเธอจะสามารถเปล่งประกายเจิดจรัสได้มากยิ่งขึ้นกว่านี้อย่างแน่นอน
ฉันหวังว่าเธอจะสามารถพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดิน และสร้างคลื่นลูกใหญ่ให้สะเทือนไปทั่วทั้งวงการได้นะ”
เฉินเซียวถึงกับอึ้งไป เหล่าโจวที่แต่งตัวเหมือนชาวประมงเฒ่า แต่กลับพูดถึงเรื่องราวสำคัญระดับมหภาคทั้งในและนอกประเทศ มันทำให้เขารู้สึกเหมือนกับว่าสองสิ่งนี้มันช่างขัดแย้งกันอย่างสิ้นเชิง
เฉินเซียวคิดในใจ ฉันเองก็อยากจะไปโชว์ฝีไม้ลายมือในตลาดต่างประเทศเหมือนกันนั่นแหละ
แต่ถ้าไม่มีข้อความที่ซ่อนอยู่ จะให้ฉันไปโชว์ฝีมือหาพระแสงอะไรล่ะ?
ไม่โดนพวกนายทุนหน้าเลือดพวกนั้น กลืนกินจนไม่เหลือแม้แต่เศษกระดูกเลยหรือไง?
“อะแฮ่ม... พี่โจวครับ เรื่องการเงินระดับประเทศ มันต้องอาศัยจังหวะเวลาครับ ส่วนเรื่องเศรษฐกิจภาคการผลิตจริง... กลุ่มบริษัทอี้ต๋าคอมเมอร์เชียล เตี่ยนตานเดลิเวอรี แล้วก็กลุ่มบริษัทท่องเที่ยวเมืองหิมะเสวี่ยซานของผม พวกนี้มันก็ไม่ใช่ธุรกิจในภาคการผลิตจริงหรือไงครับ”
เหล่าโจวบอก “เรื่องการเงินเธอจัดการเองก็แล้วกัน ฉันมันคนนอกวงการ
แต่ในด้านเศรษฐกิจภาคการผลิตจริง... เธอจำเป็นต้องขยายขนาดของธุรกิจ ใช้โอกาสในช่วงที่ตลาดกำลังได้รับผลประโยชน์อย่างเต็มที่นี้ เป็นแรงขับเคลื่อนในการพัฒนาเศรษฐกิจ และสร้างความสำเร็จให้กับตัวเธอเอง แน่นอนว่านี่เป็นแค่คำแนะนำของฉัน ส่วนจะรับไปพิจารณาหรือไม่ เธอเป็นคนตัดสินใจเองก็แล้วกัน”
เฉินเซียวคิดในใจ ถ้าหากฉันไม่รับฟังคำแนะนำล่ะก็ คนหนุนหลังอย่างพี่ก็คงจะถอนตัวออกไปล่ะสิ?
“หึหึ... พี่โจวพูดมาขนาดนี้ ผมก็ต้องรับฟังอยู่แล้วล่ะครับ! เดี๋ยวผมจะกลับไปทุ่มเทพัฒนาเศรษฐกิจภาคการผลิตจริงอย่างเต็มที่ และจะพยายามสร้างโอกาสในการทำงานให้มากขึ้นครับ”
เฉินเซียวรู้ดี ว่าสิ่งที่เขาให้ความสนใจ ก็คงหนีไม่พ้นเรื่องพวกนี้นั่นแหละ
และก็เป็นอย่างที่คิดไว้ไม่มีผิด บนใบหน้าของเหล่าโจวปรากฏรอยยิ้มแห่งความพึงพอใจ
เขามองไปที่เฉินเซียว แล้วพูดว่า “อืม ลงมือทำได้อย่างสบายใจเลย ฉันจะไม่ปล่อยให้คนที่ทำงานจริงต้องลำบากอย่างแน่นอน”
“ได้เลยครับ”
......
เฉินเซียวนั่งตกปลาเป็นเพื่อนเหล่าโจวอยู่นานกว่าหนึ่งชั่วโมง
ปากของเหล่าโจวนี่ ปิดสนิทซะยิ่งกว่าบานพับประตูซะอีก
พวกเขาพูดคุยกันเยอะมาก แต่ก็ยังคงไม่หลุดข้อมูลใด ๆ เกี่ยวกับหน่วยงานที่เขาสังกัดอยู่เลยแม้แต่นิดเดียว
หลังจากที่เดินไปส่งเขาเสร็จ
เฉินเซียวก็เดินกลับมาที่ห้องทำงาน เขาจุดบุหรี่ขึ้นสูบ สีหน้าดูทะมึนทึงเล็กน้อย
“หวังเทียน!”
“ฉันยังไม่รีบจัดการแก แต่แกดันอยากลองดีนักใช่ไหม?”
เฉินเซียวล้วงโทรศัพท์ออกมา แล้วโทรหาอันจง
“ฮัลโหล? คาร์ลอสยังติดต่อได้ไหม?”
“ติดต่อได้ครับบอส”
“เพิ่มเงินให้มัน! แล้วบอกให้มันรีบลงมือซะ”
“ครับ! บอส”
ถ้าหากครั้งนี้หวังเทียนไม่มาหาเรื่องใส่ตัวล่ะก็ เฉินเซียวรู้สึกว่าเขายังสามารถแอบทำกำไรก้อนโตแบบเงียบ ๆ ได้อีกหลายรอบเลยล่ะ
แต่ตอนนี้ในเมื่อเหล่าโจวได้ออกโรงเตือนแล้ว การที่จะไปต้อนแกะเพื่อเก็บเกี่ยวกำไรอย่างโจ่งแจ้ง มันก็คงจะไม่ค่อยดีเท่าไหร่แล้วล่ะ......
แต่ถ้าเป็นการทำกำไรแบบปกติทั่วไป ก็น่าจะไม่มีปัญหาอะไรหรอก
ยังไงซะ การจะพัฒนาเศรษฐกิจภาคการผลิตจริง มันก็ต้องใช้เงินทุนที่ได้มาจากตลาดหุ้นทั้งนั้นแหละ
ถ้าไม่มีเงิน จะเอาอะไรไปพัฒนา
“เยียนหราน ไปบอกหวังเผิงให้ยกเลิกแผนการใช้เลเวอเรจและแผนการระดมทุนที่วางเอาไว้ทั้งหมด ให้ใช้แค่เงินทุนของพวกเราเองในการดำเนินงานก็พอ”
“ค่ะ บอส”
เมื่อเฉินเซียวสั่งงานเสร็จเรียบร้อยแล้ว เขาก็ลุกขึ้นเดินตรงไปยังคฤหาสน์ในหมู่บ้านปินหูหยาหย่วน
ที่นั่น เซี่ยอวี่เตี๋ยและเมิ่งฮุ่ยลี่กำลังรอเขาอยู่พอดี...