บทที่ 420 คนละห้อง

บทที่ 420 คนละห้อง

มีคนจัดการเรื่องตั๋ววีไอพีเอาไว้ให้ล่วงหน้าแล้ว เฉินเซียวและคนอื่น ๆ จึงไม่ต้องต่อคิว และสามารถเดินเข้าไปในสวนสนุกผ่านช่องทางสำหรับวีไอพีได้โดยตรง

“ว้าว~~”

ทันทีที่เดินผ่านประตูเข้าไป สองพี่น้องหลินเยียนหรานก็ต้องยืนอึ้งอยู่กับที่ด้วยความตกตะลึง

ที่นี่คือโลกแห่งน้ำแข็งและหิมะโดยสมบูรณ์

ประติมากรรมน้ำแข็งที่ส่องประกายแวววาว ประติมากรรมหิมะที่ดูอ่อนช้อยงดงาม เมื่อถูกสาดส่องด้วยแสงไฟที่สว่างไสว ก็ดูเหมือนกับฉากในเทพนิยายไม่มีผิด

กำแพงเมืองจีนน้ำแข็งขนาดมหึมา พระราชวังน้ำแข็งและพระราชวังหิมะที่ดูอลังการงานสร้าง ทำให้ดวงตาของหลินเยียนหรานแทบจะมองตามไม่ทัน

“นี่ นี่คือของที่ทำมาจากน้ำแข็งของจริงทั้งหมดเลยหรอคะ?”

เฉินเซียวหัวเราะ “ไม่งั้นล่ะ? สิ่งที่ทางเหนือไม่ขาดแคลนมากที่สุดก็คือน้ำแข็งไง บนผิวน้ำในแม่น้ำก็มีตั้งเยอะแยะ จะต้องมานั่งทำของปลอมไปทำไมล่ะ”

“นี่ นี่มันอลังการมากเลยนะคะ...... ฉันไม่เคยคิดมาก่อนเลย ว่าจะมีสิ่งก่อสร้างจากน้ำแข็งและหิมะที่ยิ่งใหญ่ขนาดนี้อยู่ด้วย”

เฉินเซียวพยักหน้า ก่อนจะถอนหายใจออกมา “ใช่แล้ว อลังการมากเลยล่ะ”

ฉายาปีศาจแห่งการก่อสร้างโครงสร้างพื้นฐานในยุคหลัง ไม่ได้ได้มาเพราะโชคช่วยหรอกนะ

ตัวเขาเองก็รู้สึกประทับใจมากเช่นกัน

เพียงแต่ เฉินเซียวไม่สามารถเดินเที่ยวเล่นตามอำเภอใจเหมือนกับนักท่องเที่ยวทั่วไปได้

เพราะยิ่งเป็นสถานที่ที่มีผู้คนพลุกพล่าน การรักษาความปลอดภัยก็ยิ่งทำได้ยากมากขึ้นเท่านั้น

ถึงแม้ตระกูลหวังจะล่มสลายไปแล้ว แต่กันไว้ดีกว่าแก้

แถมการที่ต้องพาบอดี้การ์ดกลุ่มใหญ่เบียดเสียดเข้าไปท่ามกลางฝูงชน มันก็เป็นเรื่องที่ยากลำบากมากเป็นพิเศษอีกด้วย

“ช่างเถอะ พวกเธอไปเที่ยวกันเถอะ เดี๋ยวฉันไปจองโรงแรมก่อนนะ” เฉินเซียวพูดขึ้น

“เอ๋? จะดีหรอคะ?” ถึงปากของหลินเยียนหรานจะถามออกไปแบบนั้น แต่สายตาที่เธอมองไปยังสถานที่ท่องเที่ยวเหล่านั้นกลับเต็มไปด้วยความคาดหวัง

“ไปเถอะ เดี๋ยวค่อยโทรคุยกันนะ ระวังตัวด้วยล่ะ”

“ได้เลยค่ะ”

ทั้งสามคนเดินจูงมือกันไปอย่างมีความสุข

เฉินเซียวยิ้ม ก่อนจะเดินมุ่งหน้าไปยังทิศทางของโรงแรมน้ำแข็ง

ปริมาณคนในบริเวณนี้ไม่ได้เยอะขนาดนั้น

เพราะมันเป็นโซนที่ต้องเสียเงิน

ถ้าไม่มีคีย์การ์ดห้องพัก ก็เข้าไปไม่ได้

เฉินเซียวพากลุ่มคนจำนวนมากเดินเข้าไปใกล้ แต่ก็ถูก รปภ. ของโรงแรมขวางเอาไว้

รปภ. ที่นี่มีคุณภาพสูงมาก ไม่มีท่าทีเย่อหยิ่งจองหองเลยแม้แต่น้อย

เขามองดูบอดี้การ์ดชุดดำร่างกำยำหลายสิบคน แล้วยิ้มพูดด้วยความสุภาพอ่อนน้อมว่า:

“คุณผู้ชายครับ วันนี้ห้องพักของโรงแรมเต็มหมดแล้วครับ ต้องขออภัยด้วยจริง ๆ ครับ”

“ไม่เป็นไรหรอก ตอนนี้ถึงแม้มันจะเต็มอยู่ แต่เดี๋ยวก็มีห้องว่างแล้วล่ะ” เฉินเซียวบอก

รปภ. รู้สึกหนักใจเล็กน้อย ไม่รู้ว่าจะจัดการยังไงดี

“เอ่อ คือว่า......”

เฉินเซียวพูดขึ้น “เอาแบบนี้สิ นายลองเข้าไปถามดู ว่ามีใครยอมรับเงินสองหมื่นหยวนแลกกับการยกห้องพักของพวกเขาให้เราไหม”

รปภ. ถึงกับเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ราคาห้องพักของที่นี่สำหรับคนธรรมดาทั่วไปถือว่าแพงมากแล้ว แต่ก็ยังราคาแค่คืนละพันกว่าหยวนเท่านั้น

แต่ชายหนุ่มคนนี้ กลับเสนอเงินให้ถึงสองหมื่นเลยหรอเนี่ย?

เขายังรู้สึกเสียใจเลยที่วันนี้ไม่ได้กักตุนห้องพักเอาไว้สักห้อง...

“อ้อ ได้เลยครับ คุณรอสักครู่นะครับ เดี๋ยวผมจะรีบไปถามให้เดี๋ยวนี้เลย”

เฉินเซียวพยักหน้า “ถ้าให้ดีขอเป็นห้องที่อยู่ติดกันนะ ขอห้องน้ำแข็งแบบนอนคนเดียวสี่ห้อง แล้วก็ขอห้องน้ำแข็งแบบนอนหลายคนอีกสี่ห้องก็พอ”

“ดะ ได้ครับ”

รปภ. ไม่รู้ว่าเฉินเซียวมีแผนการอะไรอยู่ในใจ เขาถือทิปห้าร้อยหยวนที่เฉินเซียวให้ไว้ แล้วเดินเข้าไปจัดการให้ด้วยความเบิกบานใจ

สองหมื่นต่อหนึ่งห้อง ถึงแม้จะมีบางคนที่ไม่ยอมขายให้ แต่คนส่วนใหญ่ก็ต้านทานกับราคาที่เย้ายวนใจขนาดนี้ไม่ไหว

ไม่นานนัก ก็มีคนกลุ่มหนึ่งลากกระเป๋าเดินทางเดินออกมา

พวกเขารับเงินปึกหนา ๆ สองปึกมาจากมือของบอดี้การ์ดที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เฉินเซียว แล้วเดินจากไปหาที่พักแห่งใหม่ด้วยความปิติยินดี

ขั้นตอนทั้งหมดนี้ใช้เวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมง เฉินเซียวก็สามารถเข้าพักที่โรงแรมน้ำแข็งได้อย่างราบรื่น

หลังจากที่ รปภ. โค้งส่งพวกเขาเดินเข้าไปข้างในเสร็จ เขาก็มายืนประจำการอยู่ที่หน้าประตูด้วยความกระปรี้กระเปร่า

คู่รักวัยรุ่นคู่หนึ่งที่ยืนอยู่ด้านข้างยังคงถอนหายใจออกมา

“ดู รปภ. ของโรงแรมนี้สิ มารยาทดีสุด ๆ ไปเลย คืนนี้เรามาพักที่นี่กันดีไหม?”

“ดีเลย มารยาทของ รปภ. ยังดีขนาดนี้ บริการข้างในก็ต้องดีมากแน่ ๆ เลย”

“งั้นไปกันเถอะ!”

ทั้งสองคนเดินเข้าไปใกล้ ฝ่ายชายส่งยิ้มเป็นมิตรแล้วถามว่า “ขอโทษนะครับ......”

ยังพูดไม่ทันจบ รปภ. มารยาทงามก็ถือกระบองยางชี้ออกไปข้างนอก แล้วพูดว่า “ไป ๆ ๆ ห้องเต็มหมดแล้ว ไปเล่นที่อื่นไป อย่ามาเดินเพ่นพ่านแถวนี้นะโว้ย!”

คู่รักวัยรุ่น: “......”

......

สิ่งที่เรียกว่าโรงแรมน้ำแข็ง ก็คือบ้านหลังเล็ก ๆ ที่ก่อสร้างขึ้นมาจากก้อนน้ำแข็งที่เรียงซ้อนกันเป็นชั้น ๆ

ภายใต้อากาศที่ติดลบ 35 องศา มันจึงแข็งแรงทนทานเป็นอย่างมาก

รูปแบบการนอนก็ย่อมแตกต่างไปจากโรงแรมทั่วไปอย่างแน่นอน

ไม่มีที่นอนสปริงที่กว้างขวางและนุ่มสบาย มีเพียงถุงนอนที่หนาและกว้างขวางเท่านั้น

การได้สัมผัสกับความรู้สึกที่เหมือนกับอยู่ในพระราชวังคริสตัล ในขณะเดียวกันก็ต้องสามารถทนทานต่ออุณหภูมิที่ต่ำสุดขั้วได้ด้วย

ภายในห้องพักมีเครื่องทำความร้อนขนาดเล็กเพียงเครื่องเดียว ซึ่งมันก็สามารถทำให้อุณหภูมิที่ติดลบ 35 องศา เพิ่มขึ้นเป็น 3-5 องศาเหนือศูนย์ได้อย่างยากลำบาก

มันช่วยให้ผู้คนไม่รู้สึกหนาวจนเกินไป และก็ไม่ทำให้น้ำแข็งที่กำแพงละลายด้วย เพราะอุณหภูมิภายนอกที่ส่งผ่านเข้ามายังกำแพงน้ำแข็ง ก็ยังคงติดลบ 35 องศาอยู่ดี

ห้องพักทั้งแปดห้อง ห้องที่อยู่ริมสุดด้านนอกสุดมีไว้สำหรับบอดี้การ์ด

ส่วนสี่ห้องด้านใน

เฉินเซียวและสาวสวยทั้งสามคน นอนแยกกันคนละห้อง......

แสงไฟสีเหลืองนวล ทำให้ห้องน้ำแข็งดูสว่างไสวระยิบระยับ

ทำให้บรรยากาศดูโรแมนติกเป็นอย่างมาก

เฉินเซียวที่สวมเสื้อแจ็คเก็ตขนเป็ดที่หนาเตอะ กลับรู้สึกร้อนขึ้นมาเล็กน้อยเมื่ออยู่ในห้อง

ด้านข้างคือเคาน์เตอร์ต้อนรับของโรงแรม ซึ่งไม่ได้ทำมาจากน้ำแข็งทั้งหมด

มีเพียงแค่ครึ่งด้านหน้าเท่านั้นที่ทำจากน้ำแข็ง ส่วนครึ่งด้านหลังนั้นเป็นสิ่งก่อสร้างที่เก็บความร้อนได้ตามปกติ ซึ่งสามารถให้แขกเข้าไปพักผ่อน กินข้าว อาบน้ำ และทำกิจกรรมสันทนาการต่าง ๆ ได้

เฉินเซียวอยู่ในห้องน้ำแข็งได้สักพัก เขาก็ออกไปสัมผัสวัฒนธรรมการอาบน้ำอันเป็นเอกลักษณ์ของเมืองปิงเฉิง

เริ่มจากการแช่น้ำ ตามด้วยการอบไอน้ำ จากนั้นก็ขัดขี้ไคล แล้วสุดท้ายก็ขึ้นไปที่ชั้นบน เพื่อหาสาวสวยมานวดสปาให้...

เมื่อได้สัมผัสกับมืออันอ่อนนุ่มที่กำลังนวดอยู่ด้านหลัง บวกกับการสัมผัสที่แผ่วเบา เฉินเซียวก็รู้สึกผ่อนคลายไปทั้งตัว จนกระทั่งเผลอหลับไปอย่างไม่รู้ตัว...

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่แล้ว

จนกระทั่งมีสายเรียกเข้าจากหลินเยียนหราน เขาถึงสะดุ้งตื่นขึ้นมา

เขาโบกมือให้พนักงานนวดออกไป ก่อนจะกดรับสาย

น้ำเสียงที่ตื่นเต้นของหลินเยียนหรานยังคงไม่ลดลงเลย “ฮัลโหล? บอสคะ คุณอยู่ที่ไหนหรอคะ? พวกเราเที่ยวเสร็จแล้วนะ ถ่ายรูปมาเยอะแยะเลยด้วย แต่ว่ามันหนาวมากเลยค่ะ พวกเราใกล้จะแข็งตายอยู่แล้วเนี่ย”

เฉินเซียวยิ้ม “มาที่โรงแรมน้ำแข็งสิ ฉันรออยู่ข้างนอกนะ”

“อ้อ ได้เลยค่ะ”

เมื่อวางสาย เฉินเซียวก็สวมเสื้อผ้าแล้วเดินลงไปข้างล่าง

รปภ. ที่ยืนอยู่ตรงประตูตั้งใจจะตวาดห้ามหลินเยียนหรานและคนอื่น ๆ เอาไว้ แต่เขากลับต้องยืนอึ้งเมื่อได้เห็นความสวยของพวกเธอ คำพูดที่มาจ่ออยู่ที่ริมฝีปากจึงถูกกลืนกลับลงคอไปในทันที...

“สาวสวยทั้งสามท่านต้องการจะเข้าพักหรอครับ?”

หลินเยียนหรานบอก “ใช่ค่ะ พอดีมีคนจองเอาไว้ให้พวกเราแล้ว เป็นห้องพักของคุณเฉินน่ะค่ะ”

รปภ. ชะงักไปครู่หนึ่ง ในใจก็ร้องเชี่ยออกมาทันที

โชคดีที่เมื่อกี้ไม่ได้พูดจาล่วงเกินพวกเธอออกไป ที่แท้ก็เป็นผู้หญิงของลูกพี่ใหญ่ที่พาบอดี้การ์ดมากว่าสี่สิบคนนี่เอง......

สามคนเลยหรอ?

โคตรเจ๋ง!

สมกับที่เป็นลูกพี่ใหญ่จริง ๆ!

“เอ่อ... ได้ครับ เชิญด้านในเลยครับ...”

“ขอบคุณค่ะ”

เมื่อทั้งสามคนเดินเข้าไปในลานบ้าน พวกเธอก็ถูกดึงดูดด้วยห้องน้ำแข็งที่แสนอบอุ่นและงดงามตระการตาที่อยู่ด้านในทันที

“ว้าว ห้องน้ำแข็งพวกนั้น มันสามารถเข้าไปนอนได้จริง ๆ หรอคะ?”

สวี่เสี่ยวหลานตอบ “ได้สิเยียนหราน น่าทึ่งไปเลยใช่ไหมล่ะ?”

“อืม น่าทึ่งมากเลยค่ะ แต่ว่า... พวกเราจะไม่หนาวตายใช่ไหมคะ?”

สวี่เสี่ยวหลาน: “......”

“ไม่หรอกน่า โรงแรมนี้เป็นโปรเจ็กต์พิเศษของโลกแห่งน้ำแข็งและหิมะเลยนะ ทุก ๆ ปีจะมีคนมาเข้าพักเยอะแยะมากมาย ไม่เคยมีใครหนาวตายเลยสักคน”

“อ้อ... งั้นฉันก็เบาใจแล้วล่ะค่ะ”

ทั้งสามคนเดินคุยกันไปพลาง ไม่นานนักก็เจอเฉินเซียว

“ฉันแบ่งห้องให้พวกเธอเรียบร้อยแล้วนะ ฉันนอนห้องหมายเลขหนึ่ง เสี่ยวหลานนอนห้องหมายเลขสอง เยียนอวี่ห้องหมายเลขสาม เยียนหรานห้องหมายเลขสี่นะ”

หลินเยียนหรานและคนอื่น ๆ ก็ชะงักไปทันที

พวกเธอไม่เข้าใจว่าทำไมเฉินเซียวถึงต้องให้นอนแยกกันคนละห้องด้วย

คืนที่เหน็บหนาวขนาดนี้ ไม่ใช่ว่าควรจะนอนกอดกันเพื่อคลายหนาวหรอกหรอ?