บทที่ 415 ขอไปดูที่บ้านคุณหน่อยได้ไหม
บทที่ 415 ขอไปดูที่บ้านคุณหน่อยได้ไหม
บทที่ 415 ขอไปดูที่บ้านคุณหน่อยได้ไหม
ซูถังชะงัก สายตาหลบเลี่ยงเล็กน้อย
นี่คือคำถามที่เธอพยายามหลีกเลี่ยงมาตลอดหลังจากที่กลับมาจากต่างประเทศ
“แก๊งโจรหัวขโมยกระจอกกลุ่มหนึ่ง จัดการเรียบร้อยหมดแล้วล่ะ” ซูถังตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
โจรหัวขโมยกระจอก?
เรื่องราวมันต้องไม่ง่ายดายขนาดนั้นแน่นอน
ซูถังอยู่ภายใต้การคุ้มครองอย่างแน่นหนา แต่กลับได้รับบาดเจ็บสาหัสขนาดนี้
ต่อให้เป็นสถานที่ที่วุ่นวายแค่ไหน ก็ไม่น่าจะเป็นแบบนี้นี่นา
คาดว่าผู้หญิงคนนี้ คงจะกังวลว่าเขาจะทำเรื่องโง่ ๆ เพื่อเธอสินะ?
เฉินเซียวคิดดูแล้ว วันหลังค่อยไปถามอันจงโดยตรงเลยน่าจะดีกว่า
เมื่อซูถังเห็นว่าเฉินเซียวไม่ได้ซักไซ้ไล่เลียงต่อ
เธอก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก
สิ่งที่เธอเผชิญมา ความจริงแล้วมันคือการลอบสังหารที่มีการไตร่ตรองไว้ก่อน
แต่กลุ่มบริษัทรักษาความปลอดภัย SI นั้นแข็งแกร่งมาก เฉินเซียวเพิ่งจะก้าวออกนอกประเทศเท่านั้น
ซูถังไม่อยากให้เฉินเซียวต้องตัดสินใจทำอะไรบุ่มบ่ามลงไปเพราะเธอ
เธอถึงได้ปกปิดความจริงเอาไว้
“ประธานซู ถอนเข็มออกได้แล้วครับ คุณทนหน่อยนะครับ” สือตุนบอก
ซูถังได้สติกลับมา ก่อนจะยิ้มบาง ๆ
“รบกวนนายแล้วนะ สือตุน”
“ไม่ต้องเกรงใจครับ”
สือตุนพูดจบ ก็ค่อย ๆ ถอนเข็มเงินออกมาทีละเล่ม
หลังจากทำความสะอาดและเก็บเข้ากล่องสไตล์โบราณเรียบร้อยแล้ว เขาก็เดินออกจากห้องไป
เฉินเซียวพยุงเธอลุกขึ้น แล้วถามว่า “รู้สึกยังไงบ้าง?”
“วางใจเถอะ ไม่ต้องเป็นห่วงฉันหรอก รู้สึกดีขึ้นมากเลยล่ะ”
“ก็ดีแล้ว”
ซูถังคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วถามขึ้น “ฉัน...... ขอไปเยี่ยมคุณลุงคุณป้าหน่อยได้ไหมคะ?”
เฉินเซียวชะงัก “ได้สิ ทำไมจะไม่ได้ล่ะ?”
มุมปากของซูถังเผยรอยยิ้มอันงดงามออกมาทันที
“งั้นฉันต้องแต่งตัวให้ดูดีหน่อยแล้วค่อยไปนะ”
เฉินเซียวบอก “ไม่ต้องหรอก คุณสวยที่สุดในทุก ๆ เวลาอยู่แล้วล่ะ”
ก็มีแค่ตอนที่อยู่ต่อหน้าเขาเท่านั้นแหละ ซูถังที่ปกติมักจะสงบนิ่งดั่งสายน้ำ ถึงได้ชอบหน้าแดงอยู่เสมอ
หลังจากพักผ่อนต่ออีกสักพัก
หวงป้านเซียนก็ไม่โผล่หน้าออกมาอีกเลย
จนกระทั่งคนที่มาส่งเหล้าขาวขึ้นมาบนเขา
พอมีเสียงเคาะประตูดังขึ้น หวงป้านเซียนก็ปรากฏตัวอยู่ที่หน้าประตูในชั่วพริบตา
“มาแล้วหรอ?”
เฉินเซียว: “......”
“ลุงดูดวงเป็นไม่ใช่หรอ?”
หวงป้านเซียนพยักหน้า “อืม กลิ่นนี้แหละ รีบเปิดประตูเร็ว!”
“ครับ อาจารย์”
เมื่อเหล้ามาถึง หวงป้านเซียนก็ซดรวดเดียวหมดไปหนึ่งชามใหญ่ ถึงจะช่วยคลายความอยากลงได้
“อ๊า!”
“ชื่นใจโว้ย!”
“เสี่ยวเซียว เหล้าของแกเนี่ย... ทำไมมันถึงอร่อยกว่าเหล้าขาวของบ้านตาเฒ่าหวังที่อยู่ตีนเขา?”
เฉินเซียวคิดในใจ ลุงซดรวดเดียวปาเข้าไปตั้งหลายร้อย ไม่อร่อยสิถึงจะแปลก
“อ้อ คงจะเป็นสูตรลับเฉพาะล่ะมั้ง”
“อืม... รสชาติดีทีเดียว”
เฉินเซียวพูดขึ้น “งั้นลุงก็ดื่มไปเถอะ ผมไปก่อนนะ วันหลังมีเวลาว่างเดี๋ยวค่อยมาเยี่ยมใหม่”
พอมีเหล้า ป้านเซียนก็ไม่สนใจแล้วว่าเฉินเซียวจะอยู่หรือจะไป
“แกจะมาหรือไม่มาก็ไม่สำคัญ ขอแค่เหล้าอย่าขาดก็พอ”
เฉินเซียว: “......”
“เชี่ย!”
“สือตุน ไปจับไก่ตัวผู้แก่ ๆ มาให้ฉันสองตัวสิ”
สือตุนมองหน้าอาจารย์ หวงป้านเซียนก็เห็นแก่เหล้าขาวหนึ่งถัง จึงถือว่าเป็นการอนุญาตโดยปริยาย
เฉินเซียวหัวเราะหึหึ ไก่บนยอดเขานี้ รสชาติดีกว่าไก่บ้านตั้งไม่รู้เท่าไหร่
เนื้อไก่นุ่มและหอมหวาน ไม่รู้เหมือนกันว่าป้านเซียนเลี้ยงยังไง
ปกติเขาจะหวงมาก ต้องใช้เหล้ามาแลกเท่านั้นถึงจะยอมให้ไปสักตัวครึ่งตัว
ชั่วครู่ต่อมา กลุ่มของเฉินเซียวก็หิ้วไก่ตัวผู้ตัวใหญ่ แล้วเดินลงมาจากภูเขาด้านหลัง
ก่อนจะขึ้นรถจากไป
นี่เป็นการไปบ้านเฉินเซียวเป็นครั้งแรก ซูถังที่เคยชินกับงานใหญ่ ๆ มามาก กลับรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก
เธอจับมือเฉินเซียวเอาไว้แน่นไม่ยอมปล่อย
เฉินเซียวพูดปลอบใจ “ไม่เป็นไรหรอก นอกจากพ่อของฉันแล้ว แม่ของฉันใจดีกับทุกคนมากเลยล่ะ”
ซูถัง: “......”
เธอเคยเจอเฉินเจี้ยนกั๋วมาหลายครั้งแล้ว ก็ถือว่ามีความคุ้นเคยกันอยู่บ้าง ที่ตื่นเต้นก็คือการได้พบแม่ของเฉินเซียวต่างหาก
พอได้ยินเฉินเซียวพูดแบบนั้น เธอก็รู้สึกผ่อนคลายลงไปมาก
“คุณลุงคงต้องลำบากหน่อยสินะคะ”
“ฮ่าฮ่า... ไม่เป็นไรหรอก เฒ่าเฉินแกสนุกกับมันจะตาย”
......
กว่าครึ่งชั่วโมงต่อมา รถก็ขับเข้าสู่หลานซานชูย่วน
เมื่อหวังลี่เห็นเฉินเซียวพาสาวสวยที่หน้าตาดีกว่าดาราอีกคนกลับมาด้วย สมองของเธอก็เริ่มจะประมวลผลไม่ทันแล้ว...
ทำไมผู้หญิงข้างกายลูกชายของเธอ ถึงได้สวยขึ้นเรื่อย ๆ แบบนี้ล่ะ?
“แม่ครับ ผมขอแนะนำให้รู้จักหน่อย นี่คือซูถัง ผู้จัดการทั่วไปบริษัทของผมครับ”
ซูถังโค้งคำนับเล็กน้อย “คุณป้าสวัสดีปีใหม่ค่ะ ขออภัยที่มารบกวนกะทันหันนะคะ”
หวังลี่ได้สติกลับมา “อ้อ... ซู ประธานซูหรอ ไม่รบกวนเลยจ้ะ ไม่รบกวนเลย รีบเข้ามานั่งข้างในเถอะ”
“ขอบคุณค่ะคุณป้า เรียกฉันว่าเสี่ยวซูก็พอค่ะ”
“อ้อ ได้จ้ะ ๆ”
สวี่เสี่ยวหลานไม่เคยเจอซูถังมาก่อน แต่ก็เคยได้ยินชื่อของเธอมาบ้าง
เรื่องบางอย่างของเธอในโรงเรียน รวมถึงเรื่องเรียนของน้องชายและน้องสาว ซูถังก็เป็นคนส่งคนมาจัดการให้ทั้งหมด
เธอถึงได้รู้จักชื่อนี้
เพียงแต่ไม่คิดเลยว่าเธอจะสวยขนาดนี้ แถมยังเป็นถึงผู้จัดการทั่วไปของบริษัทเฉินเซียวอีก คงจะได้รับความไว้วางใจจากเฉินเซียวมากแน่ ๆ ...
“ประธานซู ขอบคุณมากนะคะที่คอยดูแลฉันมาตลอด”
ซูถังยิ้ม “เธอคือเสี่ยวหลานใช่ไหม? ตัวจริงสวยกว่าในรูปอีกนะ มานั่งข้าง ๆ ฉันสิ
คนกันเองทั้งนั้นแหละ ไม่ต้องขอบคุณอะไรเป็นพิเศษหรอก”
เมื่อสวี่เสี่ยวหลานมาอยู่ต่อหน้าซูถัง เธอก็ด้อยกว่าอีกฝ่ายอยู่หลายขุมเลยทีเดียว
ทั้ง ๆ ที่อยู่ในสภาพแวดล้อมที่ตัวเองคุ้นเคย แต่กลับรู้สึกเกร็ง ๆ ขึ้นมา...
“ซู ประธานซูก็สวยมากเหมือนกันค่ะ”
ซูถังจับมือสวี่เสี่ยวหลานแล้วบอกว่า “วันหลังถ้าที่บ้านหรือที่โรงเรียนมีเรื่องอะไรให้ช่วย เธอโทรหาฉันได้โดยตรงเลยนะ”
“ขอบคุณค่ะ...”
“น้องชายกับน้องสาวของเธอไปเรียนแล้วปรับตัวได้ไหม? ฉันเคยเห็นรูปของพวกเด็ก ๆ แล้วนะ น่ารักมากเลย โตขึ้นมาหน้าตาอาจจะไม่ด้อยไปกว่าเธอเลยก็ได้นะ”
“หึหึ... ประธานซูชมเกินไปแล้วค่ะ...”
หลังจากคุยกันได้สักพัก เฉินเจี้ยนกั๋วก็กลับมาพอดี
ซูถังหยิบกล่องที่ดูประณีตงดงามออกมาจากกระเป๋าสองใบ แล้วพูดว่า:
“คุณลุง คุณป้าคะ ฉันมาแบบรีบร้อน ก็เลยไม่ได้เตรียมอะไรมามาก หวังว่าพวกคุณทั้งสองจะไม่รังเกียจนะคะ”
“โธ่ หนูคนนี้ มาก็มาสิ จะเอาของขวัญมาทำไม ของพวกนี้พวกเราคงรับไว้ไม่ได้......”
หวังลี่ยังพูดไม่ทันจบ เฉินเจี้ยนกั๋วที่อยู่ทางฝั่งนั้นก็เปิดกล่อง แล้วเอานาฬิกาข้อมือมาสวมเรียบร้อยแล้ว
“นายหญิง ดูสิ มันพอดีเลยนะ?”
หวังลี่: “......”
เธอหยิกเฉินเจี้ยนกั๋วไปหนึ่งที รู้สึกเขินอายอยู่บ้าง
เฉินเซียวยิ้ม “แม่ครับ นี่เป็นน้ำใจของซูถัง แม่รับไว้เถอะครับ”
“เรื่องนี้...”
เฉินเจี้ยนกั๋วเคยไปที่เมืองจินหนิงมาแล้วหลายครั้ง ซึ่งซูถังก็เป็นคนจัดการให้ทั้งหมด เขาจึงพอจะเดาความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับลูกชายตัวเองได้บ้าง
เขาจึงไม่ได้รู้สึกหนักใจอะไรเลย การรับไว้ต่างหากที่ถือเป็นการยอมรับ
แค่ไม่รู้ว่าไอ้โรเล็กซ์นี่ยี่ห้ออะไร ไม่ค่อยคุ้นหูเลย
“งั้นก็ขอบใจเสี่ยวซูมากนะ” หวังลี่พูด
“คุณป้าเกรงใจไปแล้วค่ะ เดี๋ยวฉันใส่ให้ดูนะคะว่ามันพอดีไหม”
“จ้ะ ๆ ได้สิ”
ซูถังหยิบสร้อยคอออกจากกล่อง แล้วเดินไปอยู่ด้านหลังของหวังลี่ ก่อนจะสวมสร้อยให้เธอ
จากนั้นก็ช่วยจัดปกเสื้อให้เธอ แล้วเอ่ยปากชมว่า “คุณป้าคะ สร้อยคอเส้นนี้เหมาะกับคุณป้ามากเลยค่ะ ดูภูมิฐานมาก”
หวังลี่ยิ้มกว้างจนหน้าบานเป็นดอกไม้ทันที
“จริงหรอ? ป้าแก่ปูนนี้แล้ว มันจะยังเหมาะอยู่หรอ?”
ซูถังยิ้มแล้วตอบว่า “คุณป้าคะ เหมาะเจาะพอดีเลยค่ะ ไม่เชื่อคุณป้าลองถามความเห็นของคนอื่นดูสิคะ เสี่ยวหลาน เธอคิดว่าไง?”
“เอ่อ ฉัน... สวย สวยมากเลยค่ะ...”