บทที่ 405 คืนข้ามปี
บทที่ 405 คืนข้ามปี
บทที่ 405 คืนข้ามปี
“สิบ...”
เดิมทีเฉินเจี้ยนกั๋วตั้งใจจะบ่นออกมาสักสองสามประโยค
แต่เมื่อนึกไปถึงขบวนรถราคาหลายสิบล้าน เครื่องบินราคาสี่ร้อยล้าน และโครงการราคาหลายหมื่นล้าน
สุดท้ายเขาก็ไม่ได้พูดอะไรออกมาเลยแม้แต่คำเดียว
เขารีบวิ่งกลับเข้าไปในบ้าน ก่อนจะตะโกนเรียก “คุณนาย รีบออกมาดูดอกไม้ไฟเร็วเข้า ดูครั้งเดียวก็คุ้มแล้ว!”
หวังลี่: “......”
“เฉินเจี้ยนกั๋ว ช่วงปีใหม่แท้ ๆ สมองของคุณมีปัญหาอะไรหรือเปล่าเนี่ย?”
เฉินเจี้ยนกั๋ว: “......”
“ไม่ใช่แบบนั้น ความหมายของผมก็คือ ถ้าไม่รีบดูตอนนี้ หลังจากนี้ก็อาจจะไม่มีโอกาสได้ดูอีกแล้วไงล่ะ”
“เฉินเจี้ยนกั๋ว!”
หวังลี่กำลังอยู่ในจุดที่ใกล้จะระเบิดอารมณ์ออกมาเต็มทีแล้ว
เฉินเจี้ยนกั๋วชะงักไป เขาอดไม่ได้ที่จะตบปากตัวเองไปหนึ่งฉาด
“ไม่ใช่แบบนั้น...... โอ๊ย คุณรีบออกมาดูเร็วเข้าเถอะน่า!”
เขารู้สึกว่าขืนมัวแต่อธิบายอยู่สองสามประโยคมันก็คงจะไม่รู้เรื่อง เขาจึงตัดสินใจเดินเข้าไปลากตัวหวังลี่ออกมาข้างนอกโดยตรงเลยดีกว่า พอเธอได้เห็น เธอก็ถึงกับยืนอึ้งไปเลยในทันที
“พระเจ้าช่วย นี่มันไอ้โง่ที่ไหนเป็นคนทำเนี่ย ทำไมถึงได้จุดดอกไม้ไฟเยอะแยะขนาดนี้กันล่ะ?”
เฉินเซียว: “......”
“ฮ่า ๆ ๆ ......” เฉินเจี้ยนกั๋วหัวเราะลั่นออกมาในทันที
สองพี่น้องตระกูลหลินและเฉินฉิงเสวี่ย ก็เอามือปิดปากกลั้นหัวเราะกันอย่างสุดความสามารถเช่นเดียวกัน
หวังลี่มองดูสีหน้าของทุกคน ก่อนจะหันไปถามเฉินเซียวว่า “ลูกเป็นคนซื้อมาหรอ?”
เฉินเซียวรู้สึกเหนื่อยใจเป็นอย่างมาก “อ่า ก็แค่เพื่อความสนุกสนานรื่นเริงในช่วงปีใหม่เท่านั้นเองแหละครับ”
เฉินเจี้ยนกั๋วที่ยืนอยู่ด้านข้าง ก็กำลังตั้งตารอคอยที่จะได้เห็นเรื่องสนุก ไอ้ลูกหมาเอ๊ย สมน้ำหน้า อยากจะมาหลอกฉันดีนัก เป็นยังไงล่ะ โดนกรรมตามสนองแล้วใช่ไหมล่ะ?
หวังลี่ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยปากชมออกมาหนึ่งประโยค “อืม มันก็สวยดีนะ ลูกชายของฉันนี่รู้จักใช้เงินจริง ๆ เลยนะเนี่ย”
เฉินเจี้ยนกั๋ว: “......”
“ไม่ใช่สิ ผมซื้อประทัดมาสองพันหยวน คุณด่าผมซะยับเยิน แต่พอลูกชายของคุณซื้อมาสิบล้าน คุณกลับชมเขาว่ารู้จักใช้เงินงั้นหรอ?”
“อ้าว แล้วมันทำไมล่ะ? ลูกชายของฉันหาเงินมาได้ด้วยตัวเอง คุณหามาได้แบบเขาไหมล่ะ?” หวังลี่ตอกกลับ
เฉินเจี้ยนกั๋วถึงกับพูดไม่ออกในทันที
“ฮ่า ๆ ๆ ......”
คราวนี้ถึงตาเฉินเซียวที่จะต้องหัวเราะลั่นออกมาบ้างแล้วล่ะ
ทว่าพวกหลินเยียนหรานกลับต้องทนกลั้นหัวเราะกันอย่างยากลำบากมากยิ่งขึ้นไปอีก
เฉินเจี้ยนกั๋วพ่ายแพ้อย่างราบคาบ เขาทำได้เพียงแค่ปลอบใจตัวเองอยู่ภายในใจอย่างต่อเนื่องเท่านั้น
เห็นแก่บัตรธนาคารมูลค่าหนึ่งล้านหยวนที่ซ่อนอยู่ใต้แผ่นรองรองเท้าหรอกนะ ยอมทนให้ก็แล้วกัน!
ดอกไม้ไฟอันงดงามตระการตา ปกคลุมไปทั่วทั้งท้องฟ้ายามค่ำคืน
ในช่วงเวลานี้ ผู้คนจำนวนนับไม่ถ้วนต่างก็พากันแหงนหน้าขึ้นไปมองดูบนท้องฟ้าพร้อม ๆ กัน
ความสุขภายในใจของแต่ละคนก็แตกต่างกันออกไป
หรือแม้กระทั่ง บางคนก็อาจจะรู้สึกตื้นตันใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก
หลินเยียนอวี่อาศัยจังหวะที่ทุกคนกำลังแหงนหน้ามองดูบนท้องฟ้า แอบปรายตามองไปที่เฉินเซียวที่กำลังยืนยิ้มอยู่แวบหนึ่ง
ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ที่เธอรู้สึกว่าโลกทั้งใบของเธอ นอกจากดอกไม้ไฟและเงาร่างของผู้ชายคนนี้แล้ว
มันก็ไม่สามารถที่จะเปิดรับสิ่งอื่นใดเข้ามาได้อีกเลย
เพียงแต่ว่า... เขาเป็นถึงบอส
เป็นถึงบอสของกลุ่มบริษัทระดับซูเปอร์กรุ๊ป ที่มีมูลค่าทางการตลาดสูงกว่าสองแสนล้านหยวน
เฉินเซียวสัมผัสได้ว่ากำลังมีคนแอบมองเขาอยู่ เขาจึงหันหน้าไปมองเล็กน้อย ก็พบว่าเป็นหลินเยียนอวี่
เธอรีบละสายตากลับมาอย่างรวดเร็ว ใบหน้าอันงดงามของเธอถูกความหนาวเย็นจนแดงก่ำ
“ไปกันเถอะ! กลับไปกินเกี๊ยวกันดีกว่า!” เฉินเซียวเอ่ยปากชวน
“กินเกี๊ยวอะไรกันล่ะ ดอกไม้ไฟสิบล้านหยวนของแกน่ะ พลาดไปแค่หนึ่งวินาทีก็เท่ากับเสียเงินไปตั้งหลายหมื่นแล้วนะ” เฉินเจี้ยนกั๋วรู้สึกเสียดาย
เฉินเซียวพูดไม่ออก “ดอกไม้ไฟต่อให้มันจะสวยงามมากแค่ไหน แต่มันก็ย่อมจะมีช่วงเวลาที่ต้องดับสลายไปอยู่ดี แทนที่จะต้องมารู้สึกใจหายเมื่อถึงเวลานั้น สู้พวกเราเลือกที่จะเดินกลับไปในตอนที่มันกำลังงดงามที่สุดจะดีกว่า แบบนี้ความสวยงามของมันก็จะได้ประทับอยู่ในใจของพวกเราไปตลอดกาลยังไงล่ะครับ”
เฉินเจี้ยนกั๋วชะงักไป “ไอ้เด็กบ้า แกกำลังพูดเรื่องอะไรของแก?”
เฉินเซียวหันไปมองหลินเยียนอวี่แวบหนึ่ง “ผมก็ไม่ได้พูดกับพ่อเสียหน่อยนี่ครับ”
เฉินเจี้ยนกั๋ว: “......”
พูดจบ เฉินเซียวก็เดินกลับเข้าไปในบ้าน
หลินเยียนอวี่ยืนนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินตามเขากลับเข้าไป
ในยุคสมัยนี้ ดอกไม้ไฟมูลค่าตั้งสิบล้านหยวน มันจะไปจุดหมดเอาง่าย ๆ ได้ยังไงกันล่ะ
สุดท้ายพวกเฉินเจี้ยนกั๋วก็ทนความหนาวเหน็บต่อไปไม่ไหว จึงต้องวิ่งกลับเข้าไปในบ้านเช่นเดียวกัน
เกี๊ยวร้อน ๆ กรุ่น ๆ ถูกยกมาเสิร์ฟที่โต๊ะอาหารเป็นที่เรียบร้อยแล้ว
อาหารมื้อค่ำวันส่งท้ายปีเก่าที่มีความหมายอย่างแท้จริง เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นในวินาทีนี้นี่เอง
กับข้าวที่เหลือจากมื้อเที่ยงถูกนำมาอุ่นใหม่ กลายเป็นอาหารมื้อค่ำอันแสนจะอุดมสมบูรณ์อีกมื้อหนึ่ง
มีปลา ซึ่งเป็นตัวแทนของความอุดมสมบูรณ์และเหลือกินเหลือใช้ในทุก ๆ ปี
มีขึ้นฉ่าย ซึ่งเป็นตัวแทนของความขยันหมั่นเพียรและความร่ำรวย
มีคากิ ที่ว่ากันว่ากินแล้วจะสามารถกอบโกยเงินทองมาได้
ล้วนแต่เป็นความคาดหวังในสิ่งดี ๆ ที่จะเกิดขึ้นในอนาคตทั้งสิ้น
แน่นอนว่า สิ่งที่ขาดไปไม่ได้เลยก็คือเหรียญที่ซ่อนอยู่ภายในเกี๊ยว ใครก็ตามที่ได้กินมันเข้าไป ก็จะเป็นสัญลักษณ์ที่บ่งบอกว่า ในปีใหม่นี้ ทุกสิ่งทุกอย่างจะราบรื่นและดีงาม
......
คุณปู่กินเข้าไปแค่สองชิ้นง่าย ๆ แล้วก็ขอตัวไปนอน
หลินเยียนหรานเป็นคนแรกที่กัดเจอเหรียญ เธอจึงกระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจในทันที
เฉินเซียวก็กัดเจอเหรียญด้วยเหมือนกัน แต่เขากลับไม่ได้รู้สึกพิเศษอะไรเลย เขาทำเพียงแค่ยิ้มออกมาเล็กน้อยเท่านั้น
เขาเป็นที่รักของพระเจ้ามากที่สุดในโลกใบนี้อยู่แล้ว จึงไม่ได้ปรารถนาที่จะได้รับความโชคดีอะไรเพิ่มเติมอีกต่อไปแล้ว
หวังลี่มองดูพวกเด็ก ๆ ที่กำลังพูดคุยกันอย่างเจื้อยแจ้วและครึกครื้น
ถึงแม้ว่าจะต้องเหน็ดเหนื่อยมาตลอดทั้งวัน แต่ภายในใจของเธอกลับอบอวลไปด้วยรสชาติแห่งความสุข
หลังจากที่กินข้าวเสร็จแล้ว
หวังลี่ก็หยิบอั่งเปาซองหนาเตอะมาสี่ซอง
แล้วแจกจ่ายให้กับเฉินเซียว เฉินฉิงเสวี่ย และสองพี่น้องตระกูลหลิน
“มา พวกเด็ก ๆ แม่ขอให้พวกหนูมีความสุขในช่วงปีใหม่นะ ขอให้สุขภาพร่างกายแข็งแรง ปลอดภัยแคล้วคลาดจากอันตรายทั้งปวง และขอให้ทุกสิ่งทุกอย่างราบรื่นไปด้วยดีนะ”
“ขอบคุณครับแม่” เฉินเซียวไม่เกรงใจ เขารับอั่งเปามาเป็นคนแรกในทันที
อีกสามคนที่เหลือเห็นว่าซองอั่งเปามันหนาเกินไป พวกเธอจึงรู้สึกลังเลใจอยู่บ้าง
เฉินเซียวบอก “อั่งเปาที่ผู้หลักผู้ใหญ่ให้มาจะปฏิเสธไม่ได้นะ มันไม่เป็นมงคล”
“อ้อ...”
“ขอบคุณมากค่ะคุณป้า”
หลินเยียนหรานยิ้มอย่างหวานแหวว ก่อนจะรับซองอั่งเปามา
“ขอบคุณมากค่ะคุณป้า”
“ขอบคุณมากค่ะป้ารอง”
หลินเยียนอวี่และเฉินฉิงเสวี่ยถึงได้ยอมรับซองอั่งเปามาในที่สุด
“อ่า แบบนี้สิถึงจะถูก นี่คือเงินอั่งเปา มันสามารถปัดเป่าสิ่งที่ไม่เป็นมงคลออกไปได้ และจะทำให้พวกหนูประสบแต่ความราบรื่นตลอดทั้งปีใหม่นี้เลยนะ”
“เอาล่ะ วุ่นวายมาทั้งวันแล้ว ไปนอนกันได้แล้วไป”
“ได้ค่ะ ราตรีสวัสดิ์นะคะคุณป้า”
......
ภายในคฤหาสน์อันแสนอบอุ่น
เฉินฉิงเสวี่ยนอนเอนกายอยู่บนเตียงสปริง
ดอกไม้ไฟที่อยู่ด้านนอกก็ยังคงถูกจุดขึ้นอย่างต่อเนื่อง
มันส่องแสงสว่างวาบ ๆ เป็นระยะ ๆ ทำให้รู้สึกราวกับว่ากำลังตกอยู่ในความฝันยังไงยังงั้น
เมื่อเทอมที่แล้วเธอยังต้องทำงานพิเศษเพื่อหาเงินส่งตัวเองเรียนอยู่เลย แต่พอกลับบ้านมาฉลองปีใหม่ ชีวิตของเธอก็พลิกผันไปราวกับพลิกฝ่ามือเลยงั้นหรอ?
ชีวิตความเป็นอยู่ในตอนนี้ แม้แต่ในความฝัน เธอก็ยังไม่เคยฝันถึงมันเลยด้วยซ้ำ...
หลินเยียนหรานอาบน้ำเสร็จก่อน เธอจึงล้มตัวลงนอนบนเตียง
เมื่อนำไปเปรียบเทียบกับบ้านอันแสนจะเย็นชาของตัวเองแล้ว สถานที่แห่งนี้กลับอบอวลไปด้วยความอบอุ่นในทุกซอกทุกมุม
“พี่คะ ถ้าหากพวกเราสามารถใช้ชีวิตแบบนี้ต่อไปได้เรื่อย ๆ มันจะดีขนาดไหนกันนะ”
หลินเยียนอวี่ยิ้ม “รีบนอนเถอะจ้ะ ในความฝันน่ะมีทุกอย่างนั่นแหละ”
“ชิ! ฉันเชื่อว่าพวกเราจะได้ใช้ชีวิตแบบนี้ตลอดไปอย่างแน่นอนค่ะ!”
หลินเยียนอวี่มองไปที่เธอแวบหนึ่งโดยไม่ได้พูดอะไรออกมา เธอเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดนอนแล้วก็เดินไปอาบน้ำ
ชั้นสาม
เฉินเซียวอยู่เพียงลำพังด้วยความรู้สึกเบื่อหน่ายเป็นอย่างมาก ช่วงปีใหม่แท้ ๆ ให้ตายเถอะ เขากลับต้องมานอนเฝ้าห้องว่างอยู่คนเดียวเนี่ยนะ......
ภายในโทรศัพท์มือถือ มีข้อความที่ยังไม่ได้เปิดอ่านอีกเพียบ
เฉินเซียวเลื่อนดูด้วยความเบื่อหน่าย แต่ก็ไม่ได้ตอบกลับไป
คนที่อยู่ใกล้ตัวเขามากที่สุดก็คือซุนอิ๋ง แต่เธอก็อยู่ห่างออกไปตั้งสองร้อยกิโลเมตร
ขืนไปแย่งตัวลูกสาวชาวบ้านเขามานอนเป็นเพื่อนในช่วงปีใหม่แบบนี้ มันก็คงจะดูไม่ดีสักเท่าไหร่นัก
“ก๊อก ก๊อก ก๊อก...”
ในขณะที่เขากำลังคิดอะไรเพลิน ๆ จู่ ๆ ก็มีเสียงเคาะประตูหน้าห้องดังขึ้น
เฉินเซียวชะงักไป จะเป็นใครกันนะ?
เขาลุกขึ้นไปเปิดประตูดู หลินเยียนอวี่งั้นหรอ?
เธอสวมชุดทำงานสาวออฟฟิศที่เขาคุ้นเคยเป็นอย่างดี พร้อมกับถุงน่องสีดำและรองเท้าส้นสูงสีดำ
มัดผมหางม้าสูง ๆ
รูปร่างสูงโปร่ง ดูสง่างามเป็นอย่างยิ่ง
แถมยังแต่งหน้าอ่อน ๆ และทาปากสีแดงสดอีกด้วย
ดูเรียบร้อย สง่างาม อ่อนโยน และบอบบาง
“บอสคะ...”
เฉินเซียวชะงักไป “เธอ......”
ถ้าหากตอนนี้เขาเอ่ยปากถามเธอออกไปว่า เธอมาทำอะไร เกรงว่าเรื่องทุกอย่างที่กำลังจะเกิดขึ้น คงจะพังทลายลงไม่เป็นท่าอย่างแน่นอน
เฉินเซียวครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะบอกว่า “เธอเข้ามาข้างในก่อนสิ”
“อืม~”
หลินเยียนอวี่เดินเข้ามาในห้องด้วยใบหน้าที่แดงระเรื่อ
ความเป็นจริงแล้ว ความในใจของพวกเขาทั้งสองคน ไม่จำเป็นต้องอธิบายอะไรให้มากความอีกต่อไปแล้ว
เฉินเซียวเอ่ยถาม “เยียนหราน... หลับไปแล้วหรอ?”
หลินเยียนอวี่พยักหน้ารับอีกครั้ง ใบหน้าของเธอยิ่งแดงก่ำมากยิ่งขึ้นไปอีก
“อะแฮ่ม... เธอนั่งรอก่อนนะ เดี๋ยวฉันไปอาบน้ำก่อน”