บทที่ 395 นายมาทำอะไรที่นี่?

บทที่ 395 นายมาทำอะไรที่นี่?

เฉินเจี้ยนกั๋วชะงักไป เขาเหลือบมองหน้าลูกชาย และน้องชายของตัวเองสลับกันไปมา

จู่ ๆ เขาก็สัมผัสได้ถึงลางสังหรณ์ที่ไม่ค่อยจะสู้ดีนัก

แม่งเอ๊ย!

บัญชีผู้ใช้นี้ คงจะถูกแบนและโดนปิดกั้นการมองเห็นไปแล้วล่ะมั้ง เวลาอยู่ต่อหน้าไอ้ลูกชายคนนี้ เขากลับไม่หลงเหลือความน่าเกรงขาม และอำนาจบารมีในฐานะผู้เป็นพ่อเลยสักนิด

ก็ไม่รู้เหมือนกันนะว่า......ด้วยอายุอานามที่ปาเข้าไปป่านนี้แล้ว......

อายุแค่ 40 กว่า ๆ มันก็ยังพอไหวอยู่ใช่ไหม?

......

บนทางด่วนที่มุ่งหน้าไปยังเมืองชิ่ง

ซุนอิ๋งนอนอิงแอบแนบชิด อยู่ในอ้อมกอดของเฉินเซียว

มือเรียวสวยของเธอ ลูบไล้แผงอกล่ำสันของเขาไปมาเบา ๆ...

“เฉินเซียว คุณลุงจะไม่โกรธพวกเราจริง ๆ งั้นเหรอคะ?”

เฉินเซียวหัวเราะร่วน “วางใจเถอะน่า ฉันเดาว่า ตอนนี้เฒ่าเฉินแกคงจะเอาเวลาไปนั่งปวดหัว คิดหาวิธีป้องกัน ไม่ให้คุณอาสามแย่งตำแหน่งของแกไปได้มากกว่าล่ะมั้ง ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า......”

ซุนอิ๋งส่งค้อนวงโตให้เขา “เทศกาลปีใหม่แท้ ๆ คุณยังจะไปยุแยงตะแคงรั่ว ให้พี่น้องเขาผิดใจ และทะเลาะเบาะแว้งกันเองอีกเหรอเนี่ย”

เฉินเซียวแก้ตัว “นี่เขาเรียกว่าเป็นกลยุทธ์เบี่ยงเบนความสนใจต่างหากล่ะ”

มุมปากของซุนอิ๋งปรากฏรอยยิ้มอันเปี่ยมล้นไปด้วยความสุข ที่เฉินเซียวทำเรื่องพวกนี้ลงไปทั้งหมด ก็เป็นเพราะเขาต้องการจะมาส่งเธอที่บ้านเกิดไม่ใช่เหรอ

บนถนนหลวง ที่มุ่งหน้ากลับไปยังอำเภอหลานเซี่ยน

เฉินเจี้ยนกั๋วครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยปากถาม “ไอ้สาม นี่แกไม่ได้คิดอยากจะได้เลื่อนขั้นเป็นพนักงานประจำจริง ๆ หรอกใช่ไหม?”

เฉินเจี้ยนจวิน: “......”

“พี่รอง พี่วางใจเถอะครับ ผมน่ะไม่เหมาะที่จะเป็นผู้นำ หรือเป็นคนคอยบัญชาการหรอกครับ ผมก็แค่ถนัดทำงานเฉพาะทาง และทำงานตามคำสั่งก็แค่นั้นแหละครับ”

เฉินเจี้ยนกั๋วรู้สึกโล่งใจขึ้นมาเปลาะหนึ่ง “ขอแค่สามารถผลักดันให้บริษัทเข้าตลาดหลักทรัพย์ได้สำเร็จล่ะก็ ชีวิตนี้ของฉันมันก็คุ้มค่าแล้วล่ะ ถึงตอนนั้นฉันค่อยเกษียณตัวเอง การเป็นด่านหน้าบุกเบิกเส้นทางน่ะมันเหนื่อยและลำบาก ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของพี่เองก็แล้วกัน

รอจนกระทั่งรากฐานของบริษัทมั่นคง และแข็งแกร่งแล้ว ถึงตอนนั้น พวกเราสองคนพี่น้อง ใครจะขึ้นมาเป็นผู้นำ มันก็มีค่าเท่ากันแหละวะ จริงไหมล่ะ? ผลัดกันเป็นผลัดกันบริหารก็ยังได้เลย!”

เฉินเจี้ยนจวิน: “......”

ทำไมเขาถึงรู้สึกคุ้นหู กับคำพูดประโยคนี้จังเลย เหมือนกับว่าเคยได้ยินมาจากละครย้อนยุคเรื่องไหนสักเรื่องหนึ่งนี่แหละ......

“ไม่เอาหรอกครับ พี่ก็บริหารและดูแลบริษัทของพี่ไปเถอะ ส่วนผมขอแค่ได้ทำงานของตัวเองให้ดีที่สุด ครอบครัวมีความสุข รักใคร่กลมเกลียวกันดี แล้วก็มีเงินใช้จ่ายไม่ขาดมือ แค่นี้ผมก็พอใจมากแล้วล่ะครับ”

พอได้ยินแบบนั้น เฉินเจี้ยนกั๋วก็รู้สึกดีใจเป็นอย่างมาก “ความจริงแล้ว ชีวิตแบบนั้นแหละ คือชีวิตที่น่าอิจฉาที่สุดเลยล่ะ ไอ้สาม แกวางใจเถอะ พี่รองจะตั้งใจทำงานให้เต็มที่ เพื่อช่วยสานฝันของแกให้กลายเป็นจริงให้ได้เลย”

“อ้อ จริงสิ แกหิวหรือเปล่า? ฉันหยิบขนมปังติดมือลงมาจากเครื่องบินด้วยนะ”

เฉินเจี้ยนจวินตอบกลับด้วยความระอา “ไม่หรอกครับ เมื่อกี้ผมเพิ่งจะกินขนมเปี๊ยะ ที่พี่ซื้อมาจนอิ่มแปล้ไปแล้วล่ะครับ”

เฉินเจี้ยนกั๋ว: “!???”

......

หลังจากที่ต้องระหกระเหิน และตกระกำลำบากมาเป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์เต็ม ในที่สุด พวกเขาก็เดินทางกลับมาถึงบ้านซะที

การออกไปดิ้นรนต่อสู้ชีวิตในต่างถิ่น ไม่ว่ามันจะยากลำบากแสนเข็ญ หรือจะประสบความสำเร็จและยิ่งใหญ่คับฟ้าสักแค่ไหนก็ตามที

แต่ ‘บ้าน’ ก็ยังคงเป็นสถานที่พักพิงทางใจ และเป็นที่พึ่งพิงทางจิตวิญญาณของเราอยู่เสมอ

สองพี่น้องตระกูลเฉินรำพึงรำพันด้วยความตื้นตันใจ ก่อนจะหอบหิ้วข้าวของพะรุงพะรัง และของฝากสารพัดชนิด เดินก้าวเท้ายาว ๆ เข้าไปในบ้าน

“อ้าว คุณลุง เดินทางกลับมาถึงแล้วเหรอคะ” สวี่เสี่ยวหลานเอ่ยทักทาย

เฉินเจี้ยนกั๋วชะงักไป “เอ่อ...อ้อ เสี่ยวหลานเองเหรอ หนูมาถึงตั้งแต่เมื่อไหร่กันล่ะจ๊ะ?”

หวังลี่เดินเช็ดมือออกมาจากห้องครัว แล้วเอ่ยขึ้น

“เสี่ยวหลานก็เพิ่งจะเดินทางมาถึงเมื่อกี้นี้เองแหละ ว่าแต่...ไหนบอกว่าเฉินเซียวจะเดินทางกลับมาพร้อมกับพวกคุณสองคนพี่น้องไงล่ะ?”

“เอ่อ......ก็...ก็ใช่ไง” เฉินเจี้ยนกั๋วตอบกลับแบบตะกุกตะกัก

“แล้วตัวคนมันหายหัวไปไหนซะล่ะ?” หวังลี่ชะโงกหน้ามองไปที่ด้านหลังของพวกเขา

“นั่นสิ แล้วมันหายหัวไปไหนของมันวะเนี่ย?” เฉินเจี้ยนกั๋วพึมพำกับตัวเอง พร้อมกับพยายามคิดหาข้ออ้างมาแก้ตัว

หวังลี่: “!???”

“ฉันกำลังถามคุณอยู่นะ! ว่าลูกชายของฉันมันหายหัวไปไหน?”

เฉินเจี้ยนกั๋วหันไปสบตากับเฉินเจี้ยนจวิน

เฉินเจี้ยนจวินก็เลยต้องจำใจเป็นคนออกโรงแก้ต่างให้ “เสี่ยวเซียวแวะไปดูงาน และตรวจสอบโครงการก่อสร้างที่เมืองชิ่งน่ะครับ อีกสองวันถึงจะเดินทางกลับมา”

เฉินเจี้ยนกั๋วรีบผสมโรง “อ้อ ใช่แล้ว ๆ มันไปดูงานโครงการก่อสร้าง!”

หวังลี่ชะงักไป เธออดไม่ได้ที่จะบ่นกระปอดกระแปดออกมา “เทศกาลปีใหม่แท้ ๆ แต่ลูกชายของฉัน กลับต้องตะลอน ๆ ไปดูงานที่นู่นที่นี่ น่าสงสารลูกชายของฉันจริง ๆ เลยที่ต้องมาทำงานหนักสายตัวแทบขาดขนาดนี้ แล้วนี่...พวกคุณสองคนจะรีบถ่อสังขารกลับมาทำไมกันเนี่ย?”

เฉินเจี้ยนกั๋ว: “......”

เฉินเจี้ยนจวิน: “......”

“พี่สะใภ้รอง ความจริงแล้ว ผมกับพี่รองก็อยากจะตามไปช่วยงานหลานมันอยู่เหมือนกันแหละครับ แต่เสี่ยวเซียวเขาบอกว่า ธุรกิจที่เขาจะไปเจรจาในครั้งนี้ มันเป็นโปรเจกต์ระดับบิ๊กเบิ้ม พวกเราสองคนก็เลยไม่เหมาะที่จะเข้าไปยุ่งย่าม หรือมีส่วนร่วมน่ะครับ”

“อ้อ...”

“เอาเถอะ ไปล้างไม้ล้างมือ แล้วมากินข้าวกันดีกว่า”

“ได้สิ”

......

ในขณะเดียวกัน อีกด้านหนึ่ง เฉินเซียวก็เดินทางมาถึงหน้าบ้านของซุนอิ๋งในเมืองชิ่งแล้วเหมือนกัน

พวกบอดี้การ์ดต่างก็กระจายกำลังกันไปรักษาความปลอดภัย และคอยสอดส่องดูแลความเรียบร้อยอยู่บริเวณรอบนอก โดยไม่ได้เดินตามเขาเข้าไปด้วย

ซุนอิ๋งจูงมือของเฉินเซียวเอาไว้แน่น เธอเคาะประตูบ้านด้วยใบหน้าที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความตื่นเต้นดีใจ

แต่ทว่า หลังจากที่ประตูบ้านถูกเปิดออก

รอยยิ้มบนใบหน้าของชายหญิงวัยกลางคน 2 คู่ และชายหนุ่มอีก 1 คน ที่นั่งอยู่ในบ้าน ก็ค่อย ๆ เจื่อนลงและแข็งค้างไปในทันที

รวมไปถึงรอยยิ้มบนใบหน้าของซุนอิ๋งด้วยเช่นเดียวกัน

“คุณน้าหวัง? คุณน้ามาทำอะไรที่นี่เหรอคะ?”

แม่ของซุนอิ๋งส่งค้อนวงโตให้ลูกสาว ก่อนจะเอ่ยตำหนิ “เด็กคนนี้นี่ พูดจาภาษาอะไรกันเนี่ย? วันนี้คุณน้าหวังเขาอุตส่าห์ตั้งใจเดินทางมาเยี่ยมแกโดยเฉพาะเลยนะ”

“ตะ...แต่ว่า......” ซุนอิ๋งหันไปสบตากับเฉินเซียว “ก็ไหนหนูบอกแม่แล้วไงคะ ว่าหนูมีเซอร์ไพรส์จะมามอบให้แม่น่ะ?”

เมื่อผู้เป็นแม่ได้รับสัญญาณที่ลูกสาวส่งมาให้ เธอก็รู้สึกหนักใจขึ้นมาทันที

“อะแฮ่ม...แม่ก็เลยเตรียมเซอร์ไพรส์เอาไว้ต้อนรับแกเหมือนกันไงล่ะ!”

ซุนอิ๋ง: “......”

เฉินเซียวที่หอบหิ้วกล่องของขวัญมาเต็มสองมือ เอ่ยทักทายขึ้นมา

“สวัสดีครับคุณลุง คุณป้า ผมชื่อเฉินเซียวครับ เป็น...เพื่อนของซุนอิ๋งครับ ผมขออนุญาตมาสวัสดีปีใหม่ และอวยพรให้คุณลุงคุณป้าล่วงหน้าเลยนะครับ”

ซุนเยว่หมิน พ่อของซุนอิ๋งเพิ่งจะดึงสติกลับมาได้ เขาจึงรีบเอ่ยเชื้อเชิญ “อ้อ เพื่อนร่วมชั้นเรียนของอิ๋งอิ๋งสินะ? เข้ามานั่งข้างในก่อนสิ แวะมาเที่ยวเล่นที่บ้านทั้งที ไม่เห็นจะต้องลำบากซื้อข้าวของติดไม้ติดมือมาฝากเลย......เด็กคนนี้นี่ ช่างมีน้ำใจซะจริง ๆ เลยนะ......”

“ขอบคุณมากครับคุณลุง”

เมื่อเข้ามานั่งบนเก้าอี้โซฟาในห้องรับแขก เฉินเซียวก็สัมผัสได้ถึงบรรยากาศที่มาคุ และดูตึงเครียดอย่างเห็นได้ชัด

ชายหนุ่มที่คุณน้าหวังพามาด้วย เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีขาว กางเกงสแล็กสีดำ และรองเท้าหนังที่ขัดจนมันปลาบ เงาวับพอ ๆ กับทรงผมที่หวีเรียบแปล้ไปด้านหลังของเขาเลยล่ะ

เขาสวมแว่นตากรอบทอง ดูเผิน ๆ แล้ว ก็ดูเป็นชายหนุ่มที่สุภาพเรียบร้อย และดูเป็นผู้ลากมากดีคนหนึ่ง

แต่เฉินเซียวกลับรู้สึกได้ ว่าสายตาที่ชายหนุ่มคนนี้ใช้จ้องมองมาที่เขา มันเต็มไปด้วยความเป็นศัตรู และความมุ่งร้ายอย่างปิดไม่มิด

ยังไงซะ ไม่ว่าสถานการณ์ในตอนนี้มันจะกระอักกระอ่วน หรือน่าอึดอัดใจสักแค่ไหนก็ตามที ในเมื่อแขกอุตส่าห์เดินทางมาเยี่ยมเยียนถึงบ้านแล้ว จะให้ไล่ตะเพิดกลับไปมันก็คงจะดูไม่ดีนักหรอกนะ

หลังจากที่พูดคุยทักทาย และถามไถ่สารทุกข์สุกดิบกันพอหอมปากหอมคอแล้ว

แม่ของซุนอิ๋งกับคุณน้าหวัง ก็พากันเข้าไปง่วนอยู่กับการทำอาหารในห้องครัว

ส่วนซุนเยว่หมินกับผู้ชายวัยกลางคนคนนั้น ก็พากันไปนั่งจิบน้ำชาและเล่นหมากรุกจีนกันต่อ

ภายในห้องรับแขก จึงเหลือเพียงแค่เฉินเซียว ซุนอิ๋ง และชายหนุ่มคนนั้น นั่งอยู่ด้วยกันเพียงลำพังสามคน

“หลิวไห่ นายมาทำไมที่นี่?” ซุนอิ๋งเอ่ยปากถามด้วยน้ำเสียงที่ไม่ค่อยจะสบอารมณ์นัก

เดิมทีเธอก็ตั้งใจเอาไว้ว่า จะพาเฉินเซียวกลับมาเปิดตัว และสารภาพความจริงกับครอบครัวของเธออยู่แล้ว

แต่ดันต้องมาเจอกับเรื่องเซอร์ไพรส์แบบนี้เข้าซะก่อน

หลิวไห่ดันกรอบแว่นตาของตัวเองขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะตอบกลับด้วยท่าทีเรียบเฉย “ก็มาดูตัวไงล่ะ แม่ของฉันกับแม่ของเธอ เขาตกลงและนัดหมายกันเอาไว้เรียบร้อยแล้วนี่นา”

ซุนอิ๋ง: “......”

“ดูตัวบ้าดูตัวบออะไรกัน!”

พูดจบ เธอก็คว้าแขนของเฉินเซียวมากอดเอาไว้แน่น

“นี่คือแฟนของฉัน แล้วอีกอย่าง ฉันก็กำลังจะเตรียมตัวมีลูกกับเขาในเร็ว ๆ นี้แล้วด้วย”

สีหน้าของหลิวไห่พลันเปลี่ยนไปในทันที ราวกับโดนฟ้าผ่าเข้าอย่างจัง เขาเบิกตากว้าง จ้องมองคนทั้งสองด้วยความตกตะลึง......