บทที่ 370 อุบัติเหตุที่เกิดขึ้นอย่างต่อเนื่อง

บทที่ 370 อุบัติเหตุที่เกิดขึ้นอย่างต่อเนื่อง

“เรื่องนี้มัน......ผมไม่รู้จะพูดออกไปยังไงดีครับ......”

หวังเทียนชะงักไป “มีอะไรที่แกพูดไม่ได้?”

ลูกน้องทำหน้าตาบิดเบี้ยวกลืนไม่เข้าคายไม่ออก ราวกับคนปวดท้องท้องผูก ก่อนจะเอ่ยปากรายงาน

“เมื่อเช้านี้ ในระหว่างที่คุณท่านกำลังเดินทางไปดื่มน้ำเต้าหู้ที่ตลาด......คุณท่านถูกรถบรรทุกพุ่งชน จนเสียชีวิตในที่เกิดเหตุครับ......”

“แกว่ายังไงนะ!”

หวังเทียนสะดุ้งเฮือกขึ้นมาทั้งตัว

“พ่อของฉันเหรอ?”

“ครับ พ่อของคุณหวังนั่นแหละครับ”

“ม่าย!”

“ม่ายจริง!”

เสียงร้องไห้คร่ำครวญอันแสนเจ็บปวดรวดร้าว ดังระงมไปทั่วทั้งคฤหาสน์ในทันที

“ไปกันเถอะ! ฉันจะไปดูศพพ่อฉัน!”

ให้ตายเขาก็ไม่มีวันเชื่อหรอก ว่าพ่อของเขาจะประสบอุบัติเหตุจนเสียชีวิต

......

บนดาดฟ้าชั้นหกของตึกเก่าซอมซ่อ ที่ตั้งอยู่ติดกับลานจอดรถของโรงพยาบาล คาร์ลอสบรรจงเก็บก้นบุหรี่และขี้เถ้าที่สูบจนหมดมวน ห่อใส่กระดาษทิชชู แล้วยัดเก็บใส่กระเป๋าเสื้ออย่างมิดชิด

เขาหยิบกล้องส่องทางไกลขึ้นมาส่องดู ก่อนจะเผยอยิ้มที่มุมปาก

เขาก้มลงยกกระถางต้นไม้ขนาดใหญ่ที่มีน้ำหนักกว่าสามสิบกิโลกรัม ที่ตั้งอยู่แทบเท้า ขึ้นไปวางตั้งเอาไว้บนขอบระเบียง

จากนั้น เขาก็หยิบดินทรายขึ้นมากำมือหนึ่ง ก่อนจะค่อย ๆ โปรยมันลงไปเบื้องล่าง

“ความเร็วลม 2 เมตรต่อวินาที อุณหภูมิ 6 องศาเซลเซียส ความชื้นสัมพัทธ์ 45% น้ำหนักวัตถุ 27 กิโลกรัม ความเร่งจากแรงโน้มถ่วง......”

คาร์ลอส อดีตผู้คว้ารางวัลรองชนะเลิศอันดับหนึ่งจากการแข่งขันคณิตศาสตร์โอลิมปิก กำลังคำนวณสมการทางคณิตศาสตร์อยู่ในหัวอย่างแม่นยำ

ที่ชั้นล่าง

หลังจากที่ขบวนรถของหวังเทียนแล่นเข้ามาจอด พวกเขาก็รีบก้าวเท้าเดินมุ่งหน้าไปที่อาคารโรงพยาบาล

ซึ่งจะต้องเดินผ่านตึกเก่าซอมซ่อหลังนั้นพอดี

คาร์ลอสค่อย ๆ ขยับกระถางต้นไม้ให้ยื่นออกไปนอกระเบียงทีละนิด

เขาคำนวณความเร็วในการเดินของกลุ่มหวังเทียน ควบคู่ไปกับความเร่งจากแรงโน้มถ่วงของกระถางต้นไม้......

พร้อมกับนับถอยหลังอยู่ในใจ

3...

2...

1...

ในวินาทีสุดท้าย คาร์ลอสก็ตัดสินใจผลักกระถางต้นไม้ให้ร่วงหล่นลงไปเบื้องล่าง ก่อนจะใช้ผ้าเช็ดทำความสะอาดรอยเสียดสีของก้นกระถางบนขอบระเบียงจนหมดจด แล้วหมุนตัวเดินจากไปอย่างเยือกเย็น

หวังเทียนยืนมองดูป้ายชื่อโรงพยาบาลด้วยความโศกเศร้า

เขาล้วงบุหรี่ออกมาจากกระเป๋าเสื้อ ก่อนจะหยุดเดิน แล้วจุดบุหรี่ขึ้นสูบ

ในวินาทีที่เขากดไฟแช็กนั้นเอง!

ก็เกิดเสียงดัง “โครม!” ดังสนั่นหวั่นไหว

หวังเทียนมองเห็นเงาดำทะมึนร่วงหล่นลงมากระแทกพื้นอย่างแรงต่อหน้าต่อตา

แรงสั่นสะเทือนทำเอาเขาถึงกับชาไปทั้งฝ่าเท้า

เขาตกใจจนสะดุ้งเฮือก บุหรี่ที่คาบอยู่ในปากพร้อมกับไฟแช็กในมือ ร่วงหล่นลงพื้นไปจนหมด

แถมเขายังรู้สึกได้ถึงของเหลวอุ่น ๆ ที่กระเด็นมาเปรอะเปื้อนใบหน้าของเขาอีกด้วย

หวังเทียนกลัวจนตัวแข็งทื่อ ไม่กล้าแม้แต่จะขยับตัวไปไหน

เขาค่อย ๆ ก้มหน้าลงมองดูเบื้องล่าง

บอดี้การ์ดที่เดินนำหน้าเขาไปเพียงก้าวเดียว ถูกกระถางต้นไม้ที่ร่วงหล่นลงมาจากที่สูง ทับจนกะโหลกศีรษะแตกละเอียดผิดรูปผิดร่างไปจนหมด......

บอดี้การ์ดที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ตั้งสติได้ก่อน เขารีบกระชากแขนหวังเทียน แล้วพาวิ่งหลบเข้าไปซ่อนตัวในอาคารทันที

หวังเทียนที่กำลังยืนหลบมุมอยู่มุมหนึ่ง กลืนน้ำลายลงคอด้วยความยากลำบาก

“คะ...แค่ก้าวเดียวเท่านั้น!”

ถ้าเมื่อกี้นี้เขาไม่หยุดเดินเพื่อจุดบุหรี่สูบล่ะก็ คนที่ต้องมานอนคอหักกะโหลกยุบตายอนาถอยู่ตรงนั้น ก็คือตัวเขาเอง!

บอดี้การ์ดผู้เคราะห์ร้ายที่โดนกระถางทับ ยังคงนอนดิ้นทุรนทุรายจมกองเลือดอยู่บนพื้น

ไม่ว่าใครที่ได้เห็นสภาพปางตายของเขา ต่างก็ต้องฟันธงเป็นเสียงเดียวกัน ว่าไอ้หมอนี่มันคงไม่รอดแน่ ๆ

และมันก็เป็นไปตามคาด ผ่านไปไม่นาน ร่างของเขาก็นอนนิ่งสนิทไร้ซึ่งลมหายใจ

หวังเทียนกัดฟันกรอด “พวกแกขึ้นไปตรวจสอบบนดาดฟ้าตึกนั้นเดี๋ยวนี้เลย!”

“รับทราบครับ!”

บอดี้การ์ดสี่คนรีบวิ่งขึ้นบันได มุ่งหน้าตรงไปยังดาดฟ้าของตึกทันที

บนดาดฟ้าชั้นหก

หลังจากที่บอดี้การ์ดช่วยกันเดินสำรวจดูรอบ ๆ อย่างคร่าว ๆ พวกเขาก็ไม่พบร่องรอยความผิดปกติใด ๆ เลยแม้แต่น้อย

พวกเขาจึงใช้วิธีการเคาะประตูห้องพักเพื่อสอบถามข้อมูลจากผู้เช่าทุกห้อง ไล่ตั้งแต่ชั้นบนสุดลงมาจนถึงชั้นล่างสุด

แต่ก็ไม่พบเบาะแสอะไรที่น่าสงสัยเลย

เมื่อได้ฟังรายงานจากบอดี้การ์ด หวังเทียนก็ไม่ปักใจเชื่อหรอกว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น มันจะเป็นแค่อุบัติเหตุ

การที่หาเบาะแสอะไรไม่เจอเลยนี่แหละ คือสิ่งที่น่าสงสัยที่สุด!

ถ้ามันเป็นอุบัติเหตุจริง ๆ อย่างน้อย ๆ มันก็ต้องมีร่องรอยของกระถางต้นไม้ที่ตั้งอยู่ตรงนั้นบ้างสิ

แต่นี่ตั้งแต่ชั้นสองไปจนถึงดาดฟ้า กลับไม่มีร่องรอยอะไรหลงเหลืออยู่เลย ราวกับว่ากระถางต้นไม้ใบนั้น มันไม่เคยมีอยู่จริงบนตึกหลังนี้เลยด้วยซ้ำ!

มันจะเป็นอุบัติเหตุไปได้ยังไงกันล่ะ!

แต่ในเวลานี้ เขาก็ยังคิดหาคำตอบอะไรไม่ได้อยู่ดี

หวังเทียนจึงต้องจำใจปล่อยวางเรื่องนี้เอาไว้ก่อน

“ส่งคนของเราสองคนขึ้นไปเฝ้าสังเกตการณ์บนดาดฟ้า ฉันไม่อยากจะให้เกิด ‘อุบัติเหตุ’ บ้า ๆ แบบนี้ขึ้นมาอีก!”

“รับทราบครับ!”

หวังเทียนต้องรอให้บอดี้การ์ดขึ้นไปประจำจุดสังเกตการณ์บนดาดฟ้าจนเสร็จเรียบร้อย เขาถึงจะกล้าก้าวเท้าออกจากที่ซ่อน

เขาทิ้งบอดี้การ์ดเอาไว้สองคน เพื่อจัดการกับศพของลูกน้องผู้เคราะห์ร้าย ส่วนตัวเขาพร้อมกับบอดี้การ์ดที่เหลือ ก็เดินมุ่งหน้าเข้าไปในอาคารโรงพยาบาล

ในเมื่อมีคนยืนยันเป็นเสียงเดียวกันตั้งมากมายขนาดนั้น มันก็ย่อมจะต้องเป็นความจริงอย่างแน่นอน

เมื่อเข้าไปถึงด้านในโรงพยาบาล หวังเทียนก็ได้เห็นสภาพศพของพ่อตัวเอง ที่ดูน่าอนาถยิ่งกว่าศพของบอดี้การ์ดที่โดนกระถางต้นไม้ทับเมื่อตะกี้นี้ซะอีก

เขาช็อกจนแทบจะเสียสติ!

“อ๊าก!”

“ปัง!”

เขาเตะกล่องดับเพลิงที่ติดอยู่ข้างฝาผนังอย่างแรง

ก่อนจะแหกปากร้องตะโกนด้วยใบหน้าบิดเบี้ยว

“แล้วไอ้คนขับรถล่ะ? ไอ้คนขับรถบรรทุกคันนั้นมันมุดหัวอยู่ที่ไหน?”

“ยะ...ยังอยู่ในห้องฉุกเฉินครับ” ลูกน้องตอบด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

หวังเทียนกัดฟันกรอด “ฉันจะฆ่ามัน!”

“ไม่สิ! ฉันจะปล่อยให้มันมีชีวิตอยู่ เพื่อทรมานมันให้เจ็บปวดรวดร้าวยิ่งกว่าตายซะอีก! พวกแกไปสืบมาให้ได้ ว่าใครเป็นคนบงการอยู่เบื้องหลังเรื่องนี้!”

“รับทราบครับ!”

......

ด้านนอกโรงพยาบาล

คาร์ลอสยืนมองดูเหตุการณ์อยู่ห่าง ๆ ก่อนจะส่ายหน้าไปมา

“ต่อให้คำนวณเอาไว้แม่นยำแค่ไหน มันก็ยังสู้ความเกรี้ยวกราดของพระเจ้าไม่ได้อยู่ดีแฮะ”

พูดจบ เขาก็หันหลังเดินจากไป

เขานั่งรถแท็กซี่ตรงดิ่งไปที่สนามบินทันที

พรุ่งนี้เป็นวันหยุดสุดสัปดาห์

เขาได้จองทัวร์ท่องเที่ยวเอาไว้แล้ว คืนนี้เขาจะต้องบินไปมณฑลซื่อชวน เพื่อไปดูหมีแพนด้า......

แถมเขายังจัดการจองตั๋วเครื่องบินขากลับในวันจันทร์เอาไว้ล่วงหน้าอีกด้วย

เพื่อไม่ให้เสียเวลาในการทำงานของเขา

......

ตระกูลหวังสูญเสียคนสายเลือดแท้ไปถึงสองคนภายในระยะเวลาเพียงแค่สองวัน

แถมหนึ่งในนั้น ยังเป็นถึงผู้อาวุโสของตระกูลอีกด้วย

เรื่องนี้สร้างความสั่นสะเทือนไปทั่วทั้งวงการ

ความลับไม่มีในโลกหรอก

ต่อให้เป็นตระกูลที่เก็บเนื้อเก็บตัวและทรงอิทธิพลอย่างตระกูลหวังก็ตาม

มันก็ยากที่จะปิดบังข่าวลือนี้ให้มิดชิดได้

ข่าวลือเรื่องความสูญเสียของตระกูลหวัง แพร่สะพัดออกไปอย่างรวดเร็ว

บรรดานักลงทุนที่หูไวตาไว ต่างก็พากันเรียกประชุมด่วน เพื่อหารือกันว่า ควรจะเทขายหุ้นของบริษัทที่อยู่ภายใต้การบริหารงานของตระกูลหวังทิ้งดีไหม

เมื่อเฉินเซียวเห็นว่ามีข่าวลือเริ่มแพร่สะพัดอยู่บนโลกอินเทอร์เน็ต

เขาก็ลุกขึ้นเดินเข้าไปในห้องเทรดหุ้นทันที “หวังเผิง เซียวซวี่ เริ่มแผนการชอร์ตเซลล์ทุบหุ้นได้เลย พวกนายมีเวลาตลอดทั้งช่วงบ่ายนี้ ทุบให้ร่วงจนติดฟลอร์ไปเลย”

“รับทราบครับ!”

บริษัทเถิงเซียวแคปิตอลได้ทำการกว้านซื้อหุ้นของบริษัทเป้าหมายมาจากบริษัทหลักทรัพย์หลายแห่งเตรียมเอาไว้ล่วงหน้าเรียบร้อยแล้ว

รอเพียงแค่เฉินเซียวออกคำสั่ง พวกเขาก็พร้อมที่จะเทขายหุ้นเหล่านั้นในราคาสูงลิบลิ่วในทันที

ถ้าหากว่าราคาหุ้นของบริษัทพวกนี้ ร่วงหล่นลงมาตามที่เจ้านายคาดการณ์เอาไว้ล่ะก็

ถึงตอนนั้น พวกเขาก็ค่อยไปกว้านซื้อหุ้นกลับคืนมาในราคาที่ถูกกว่าเดิม เพื่อนำไปคืนให้กับบริษัทหลักทรัพย์ ซึ่งมันก็จะสร้างผลกำไรอันมหาศาลให้กับพวกเขาอย่างแน่นอน

ตระกูลหวังกำลังตกอยู่ในห้วงแห่งความโศกเศร้าอาดูร

แต่ภายในห้องทำงานของเฉินเซียว กลับเปิดเพลงคลอเบา ๆ อย่างสบายอารมณ์

มาจนถึงตอนนี้ สถานการณ์ทุกอย่าง ก็พลิกกลับมาเป็นฝ่ายได้เปรียบของเฉินเซียวอย่างสมบูรณ์แบบ

ตระกูลหวังเอาตัวไม่รอด แค่ต้องคอยจัดการเรื่องงานศพของหวังเจ๋อและหวังจงเหอ มันก็ทำให้พวกเขาต้องวุ่นวายไปอีกนานแล้ว

แถมใครจะไปรู้ล่ะ ว่าในช่วงเวลานี้ จะมีคนในตระกูลของพวกมันถูกส่งลงนรกไปอีกหรือเปล่า......

บ่ายสามโมงตรง

บริษัทเถิงเซียวแคปิตอลได้เทขายหุ้นของบริษัทเป้าหมายไปแล้วกว่าหลายสิบบริษัท คิดเป็นมูลค่ารวมกว่าหมื่นล้านหยวน

ถือว่าเป็นการปิดฉากการทำงานในสัปดาห์นี้ได้อย่างสวยงาม

ตามคำสั่งของเฉินเซียว ทันทีที่ตลาดหุ้นเปิดทำการในเช้าวันจันทร์ พวกเขาก็จะเดินหน้าเทขายหุ้นต่อไปอย่างไม่หยุดยั้ง

ด้วยเงินสดสำรองกว่าสองหมื่นล้านหยวนที่นอนนิ่งอยู่ในบัญชีของเถิงเซียวแคปิตอล เพื่อใช้เป็นหลักประกัน พวกเขายังมีช่องว่างในการทำกำไรอีกมากมายมหาศาล

ตกค่ำ ในที่สุด เฉินเซียวก็สามารถติดต่อซูถังได้สำเร็จ

“เจ้านายคะ”

“ซูถัง ลำบากเธอแย่เลยนะ แล้วนี่เธอจะเดินทางกลับประเทศเมื่อไหร่ล่ะ?” เฉินเซียวเอ่ยถาม

“ฉัน......ขอเวลาอีกสักพักนะคะ”

เฉินเซียวขมวดคิ้ว “ทำไมล่ะ? รีบเดินทางกลับมาเถอะ อยู่ข้างนอกมันอันตรายนะ”

“ก็ได้ค่ะ งั้นเอาเป็นเดือนหน้าก็แล้วกันนะคะ”

เฉินเซียวรู้สึกว่ามันมีอะไรแปลก ๆ “ทำไมต้องรอให้ถึงเดือนหน้าด้วยล่ะ เดินทางกลับมาพรุ่งนี้เลยไม่ได้หรือไง?”

“พรุ่งนี้เหรอคะ......”

ปกติแล้ว ซูถังมักจะเป็นคนพูดจาฉะฉานและเด็ดขาด เธอไม่เคยมีท่าทีอึกอักหรือลังเลใจแบบนี้มาก่อนเลย

เฉินเซียวเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ตกลงว่ามันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่?”

ซูถังจนปัญญาที่จะปิดบัง เธอจึงจำใจต้องตอบออกไปตามความจริง “ความจริงมันก็ไม่ได้มีเรื่องร้ายแรงอะไรหรอกค่ะ ก็แค่......เจอปัญหาติดขัดนิดหน่อยน่ะค่ะ ตอนนี้ฉันก็เลยยังเดินทางกลับไม่ได้......”

เฉินเซียวขมวดคิ้วแน่น “ไม่ต้องกังวลไปนะ เธอแค่เอาชีวิตตัวเองให้รอดปลอดภัยก็พอแล้ว ส่วนเรื่องที่เหลือ เดี๋ยวฉันจะจัดการให้เอง”

ซูถังคลี่ยิ้มบาง ๆ ด้วยความดีใจ เธอตอบรับเสียงเบา

“อืม”

เฉินเซียวกำชับเธออีกสองสามประโยค ก่อนจะวางสายไป

จากนั้น เขาก็กดโทรออกหาอันจงทันที

“ฮัลโหล? เจ้านายครับ”

“อืม ซูถังกำลังเจอกับปัญหาตอนที่อยู่ยุโรป นายรู้เรื่องนี้หรือเปล่า?”

“ผมทราบเรื่องนี้ดีครับเจ้านาย แล้วก็......”

อันจงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจรายงาน “ท่านประธานซูได้รับบาดเจ็บด้วยครับ”

มือที่กำโทรศัพท์ของเฉินเซียวบีบแน่นขึ้นด้วยความโกรธ “มันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้น? แล้วทำไมเพิ่งจะมาบอกฉันเอาป่านนี้!”

“จะ...เจ้านายครับ ท่านประธานซูกำชับนักกำชับหนา...ไม่ให้ผมเอาเรื่องนี้ไปบอกใครนี่ครับ เจ้านายห้ามบอกใครเด็ดขาดเลยนะครับ ว่าผมเป็นคนเอาเรื่องนี้มาบอกเจ้านายน่ะ”

เฉินเซียวขบกรามแน่น “เออ ซูถังจะต้องเดินทางกลับประเทศเดี๋ยวนี้เลย ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม ต่อให้ต้องกว้านซื้อสายการบินทั้งสายการบิน! หรือว่าต้องยัดเงินใต้โต๊ะให้พวกผู้มีอิทธิพลคนไหนก็ช่าง นายเข้าใจที่ฉันพูดไหม?”

“รับทราบครับ! ผมจะรีบดำเนินการให้เดี๋ยวนี้เลยครับ!”