บทที่ 350 ความรักของสือตุน

บทที่ 350 ความรักของสือตุน

“ฉันดูออกแล้วล่ะ ว่าแกเจ๋งที่สุดเลยโว้ย ส่วนคนอื่นแม่งของปลอมทั้งนั้น”

เสี่ยวจี๋รีบเปิดคอมพิวเตอร์ขึ้นมาอย่างรวดเร็ว “พี่เซียว เข้าเกมเลยสิ เดี๋ยวพี่จะได้เห็น ว่าราชันตัวจริงมันเป็นยังไง”

“ไม่เอาดีกว่า ฉันเพิ่งรู้ตัวว่าฉันกลัวจะอดใจไม่ไหว คุกเข่ากราบแกซะก่อน”

“ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกน่า แค่ทำตัวให้ความเคารพลูกพี่อย่างที่ควรจะเป็นก็พอแล้วล่ะ”

เฉินเซียว: “......”

ไอ้เวรเอ๊ย......

“ฉันจะตบหน้าแกเพื่อแสดงความเคารพสักทีดีไหมเนี่ย ไอ้เวรเอ๊ย ฉันไปล่ะ!”

เฉินเซียวกลัวว่าถ้าขืนนั่งอยู่ตรงนี้ต่อไป เขาคงจะอดใจไม่ไหว เข้าไปประเคนหมัดใส่หน้ามันแน่ ๆ

เดิมทีเขาคิดว่า หลังจากที่เสี่ยวจี๋หาเงินมาได้ มันน่าจะเอาไปจ่ายค่าเทอมที่ค้างชำระกับทางมหาวิทยาลัยให้เรียบร้อยซะก่อน

ไม่คิดเลยว่าไอ้หน้าโง่นี่ ถ้าไม่เอาเงินไปซื้อเสื้อผ้า ก็เอาไปเติมเกมซะงั้น

แม่งเอ๊ย นี่มันเข็นครกขึ้นภูเขาชัด ๆ!

เฉินเซียวเดินออกจากหอพัก เตรียมตัวจะไปเดินเล่นที่ย่านการค้าของมหาวิทยาลัยสักหน่อย จะได้ถือโอกาสแวะไปดูโครงการอสังหาริมทรัพย์ที่ถนนด้านหลังด้วยว่ามันคืบหน้าไปถึงไหนแล้ว จะสามารถเปิดให้บริการก่อนที่เขาจะเรียนจบได้หรือเปล่า

แสงแดดในฤดูหนาว นำมาซึ่งความสว่างไสว แต่มันกลับไม่หลงเหลือความอบอุ่นเอาไว้เลย

บรรดาสาว ๆ แต่ละคนต่างก็แต่งตัวประชันโฉมกันอย่างเต็มที่ บ้างก็ดูน่ารักสดใส บ้างก็ดูเซ็กซี่เย้ายวนใจ บ้างก็ดูสวยเฉี่ยวทันสมัย

วิวทิวทัศน์ภายในมหาวิทยาลัยในฤดูหนาว ยังคงงดงามชวนให้หลงใหลอยู่เสมอ

ท่ามกลางผู้คนที่เดินขวักไขว่ไปมา ไม่มีใครล่วงรู้เลยว่า คนที่เดินสวนทางกับพวกเขาอยู่ จะเป็นถึงนักศึกษาที่มีทรัพย์สินในครอบครองมากถึงหลักแสนล้านหยวน......

เฉินเซียวซื้อนมถั่วลิสงคั้นสดอุ่น ๆ แก้วหนึ่งที่ข้างทาง แล้วเดินทอดน่องไปตามฝูงชนอย่างสบายอารมณ์

บริเวณโดยรอบมีชายฉกรรจ์รูปร่างสูงใหญ่ สวมชุดเสื้อขนเป็ดกันหนาวแบบสปอร์ต ยืนปะปนอยู่กับผู้คนกระจัดกระจายกันไป ไม่รู้ว่าเป็นนักศึกษา หรือว่าเป็นใครมาจากไหนกันแน่

ทว่าคนพวกนี้ ยังไม่ใช่จุดสนใจมากที่สุด

บริเวณใจกลางย่านการค้า มีผู้ชายรูปร่างสูงใหญ่เกือบสองเมตร แผ่รังสีอำมหิตออกมาอย่างรุนแรง กำลังจ้องมองหญิงสาวรูปร่างเล็กกะทัดรัด ความสูงไม่ถึงหนึ่งร้อยหกสิบเซนติเมตรด้วยท่าทีตื่นเต้น

ความแตกต่างทางด้านส่วนสูงของทั้งสองคน มันช่างดึงดูดสายตาผู้คนให้หันไปมองซะเหลือเกิน

ทำให้บรรดานักศึกษาที่เดินผ่านไปมา อดไม่ได้ที่จะต้องหยุดยืนมุงดูกันเป็นตาเดียว

เฉินเซียวเองก็บังเอิญเหลือบไปเห็นทั้งสองคนเข้าพอดี

“เชี่ย สือตุน!”

เขาเบี่ยงตัวหลบเข้าไปหลังเสาไฟฟ้าอย่างรวดเร็ว แล้วแอบสังเกตการณ์ทั้งสองคนอย่างเงียบ ๆ

“นี่มัน......มีความรักงั้นเหรอ?”

สือตุนเป็นคนซื่อจนบื้อ แถมยังเติบโตมาบนภูเขาตั้งแต่เด็ก จึงทำให้เขาดูแตกต่างไปจากเด็กคนอื่น ๆ อย่างเห็นได้ชัด

เพื่อนเพียงคนเดียวของเขาก็คือเฉินเซียว

ถึงแม้ว่าเขาจะไม่ได้เป็นเพื่อนเพียงคนเดียวของเฉินเซียว แต่มันก็เป็นเพื่อนแท้ที่ร่วมเป็นร่วมตายมาด้วยกัน

การที่สือตุนได้มีโอกาสลิ้มรสชาติของความรัก เฉินเซียวก็ยังรู้สึกยินดีกับมันอยู่ดี

“โธ่เอ๊ย ฉันก็บอกไปแล้วไง ว่าฉันไม่ได้อยากได้ไอนี่ ทำไมนายถึงไม่เข้าใจอะไรเลย!” หญิงสาวเอ่ยปากต่อว่า

สือตุนยืนถือแก้วชานมไข่มุกเอาไว้ในมือด้วยท่าทางทำตัวไม่ถูก

“เฮ้อ! ช่างมันเถอะ เดินไปส่งฉันที่ห้องเรียนก็แล้วกัน เลิกเรียนก็ไม่ต้องมารับฉันหรอกนะ อากาศหนาว ๆ แบบนี้ นายก็ใส่เสื้อผ้าให้อบอุ่นหน่อยล่ะ เดี๋ยวจะไม่สบายเอาได้”

“อืม” สือตุนตอบรับด้วยท่าทางซื่อบื้อ

พูดจบ ทั้งสองคนก็หันหลังเดินจากไป

เฉินเซียวครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา แล้วกดโทรออกหาลูกน้องของอันจง

คนคนนี้เป็นผู้รับผิดชอบดูแลหน่วยข่าวกรองภายในมหาวิทยาลัยจินหนิงโดยเฉพาะ ซึ่งจะคอยจับตาดูความเคลื่อนไหวของเฉินเซียว และคนรอบข้างอย่างใกล้ชิดเป็นพิเศษ

“ฮัลโหล? เจ้านายครับ มีอะไรให้ผมรับใช้ครับ”

“อืม ฉันอยากได้ประวัติของผู้หญิงที่เดินอยู่กับสือตุนเมื่อตะกี้นี้หน่อย”

ปลายสายลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบกลับมาว่า “รับทราบครับเจ้านาย”

“ผู้หญิงคนนั้นชื่อเถียนเถียนครับ ตอนนี้เรียนอยู่ชั้นปีที่สาม คณะการเงิน...”

พูดมาถึงตรงนี้ เขาก็หยุดชะงักไปดื้อ ๆ

เฉินเซียวขมวดคิ้ว “แล้วไงต่อล่ะ?”

“ระ...แล้วก็......เถียนเถียนแค่หลอกใช้สือตุนเป็นยางอะไหล่เท่านั้นแหละครับ จริง ๆ แล้วคนที่เธอแอบชอบอยู่ ก็คือจี้เสี่ยวหลง ลูกเศรษฐีจากคณะการเงินครับ”

สีหน้าของเฉินเซียวเปลี่ยนเป็นเย็นชาขึ้นมาทันที

“ฉันไม่อยากให้เกิดเหตุการณ์อึกอัก หรือต้องให้ฉันเป็นฝ่ายเอ่ยปากถามก่อนแบบนี้อีกนะ”

ชายที่อยู่ปลายสายรู้สึกหนาวสั่นสะท้านขึ้นมาจับขั้วหัวใจ “ครับ! เจ้านาย ผมผิดไปแล้วครับ”

“อืม”

หลังจากวางสาย เฉินเซียวก็จุดบุหรี่ขึ้นมาสูบ เขารู้สึกหงุดหงิดใจอยู่ไม่น้อย

สือตุนมันซื่อใสไร้เดียงสาราวกับผ้าขาว อุตส่าห์ได้มีโอกาสทำความรู้จักกับผู้หญิงทั้งที แต่ดันมาเจอกับนังผู้หญิงหน้าไหว้หลังหลอกเข้าให้ซะงั้น

เรื่องนี้...เขาควรจะอธิบายให้มันฟังยังไงดีล่ะเนี่ย?

ถึงภายนอกสือตุนจะดูเป็นคนซื่อ ๆ แต่ลึก ๆ แล้ว มันเป็นคนหัวรั้นเอามาก ๆ

เฉินเซียวกลัวว่าถ้ามันต้องมาเจอกับความเจ็บปวดจากความรักในครั้งนี้ มันอาจจะเข็ดขยาดจนไม่กล้าเปิดใจรับผู้หญิงคนไหนเข้ามาในชีวิตอีกเลยก็ได้

เฉินเซียวยืนรออยู่ตรงคอสะพานไม่ถึงสิบนาที สือตุนก็เดินกลับมาเพียงลำพัง

พอหันมาเห็นเฉินเซียว เขาก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มกว้างออกมา “กลับมาแล้วเหรอ”

เฉินเซียวพยักหน้า “ป่ะ ไปกินข้าวเป็นเพื่อนฉันหน่อย”

สือตุนไม่ได้พูดอะไร ได้แต่เดินตามหลังเขาไปเงียบ ๆ

“สือตุน”

“ว่าไง”

“อยู่ที่มหาวิทยาลัย...ชินหรือยัง?”

สือตุนพยักหน้า

“มีความรักแล้วเหรอ?” เฉินเซียวถามขึ้นอีกครั้ง

สือตุนชะงักไป ใบหน้าของเขาเริ่มจะแดงระเรื่อขึ้นมา ก่อนจะพยักหน้ายอมรับอีกครั้ง

“เธอดีกับฉันมากเลยนะ”

เมื่อมองดูสีหน้าที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความสุขของสือตุน เฉินเซียวก็รู้สึกจนปัญญา

มันแยกแยะไม่ออกเลยสักนิด ว่าพฤติกรรมของนังผู้หญิงหน้าไหว้หลังหลอก กับผู้หญิงที่เป็นแฟนกันจริง ๆ มันแตกต่างกันยังไง

“ผู้หญิงเป็นคนยังไงล่ะ? เรื่องความรักน่ะ บางครั้งเราก็ไม่ต้องไปจริงจังกับมันมากนักหรอกนะ” เฉินเซียวแสร้งพูดเปรย ๆ

สีหน้าของสือตุนเปลี่ยนไปเล็กน้อย เขาไม่ได้เอ่ยปากโต้แย้ง แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา

เฉินเซียวรู้จักนิสัยของมันดี การที่มันมีท่าทีแบบนี้ แสดงว่ามันไม่เห็นด้วยกับความคิดของเขานั่นเอง

“เฮ้อ!” เฉินเซียวถอนหายใจออกมา ถ้าขืนพูดอะไรไปมากกว่านี้ มันอาจจะไปทำร้ายจิตใจอันบริสุทธิ์ของมันเอาได้ “คืนนี้ ไปทำธุระเป็นเพื่อนฉันหน่อย”

“ได้สิ” สือตุนตอบรับอย่างไม่ลังเล

เฉินเซียวยิ้ม “แล้วถ้าคืนนี้เถียนเถียนนัดแกล่ะ แกจะทำยังไง?”

“ฉันจะบอกเธอล่วงหน้า ว่าคืนนี้ฉันไม่ว่าง”

เฉินเซียวคิดในใจ ผู้หญิงบางคนน่ะ ไม่ใช่แกบอกว่าไม่ว่าง แล้วเธอจะยอมฟังแกง่าย ๆ หรอกนะ......

แต่ถ้าสือตุนไม่ลองไปเผชิญกับมันด้วยตัวเอง มันก็ไม่มีทางเข้าใจหรอก

“ก็ได้ คืนนี้มีเรื่องสำคัญมาก ฉันลางสังหรณ์ว่ามันคงจะไม่ใช่เรื่องง่าย ๆ แน่นอน”

เฉินเซียวพูดขึ้นมา ราวกับกำลังพึมพำกับตัวเองอยู่ สือตุนที่ยืนฟังอยู่ ถึงแม้จะไม่เข้าใจความหมายของมัน แต่เขาก็ไม่คิดจะเอ่ยปากถาม

พวกเขาทั้งสองคนมักจะเป็นแบบนี้มาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว เวลาที่ก่อเรื่องวุ่นวาย แล้วเฉินเซียวกำลังใช้ความคิดหาทางเอาตัวรอด เขาก็มักจะชอบพึมพำกับตัวเอง แล้วก็อธิบายข้อสันนิษฐานต่าง ๆ ออกมาให้ฟังอยู่เสมอ

ส่วนสือตุน ไม่ว่าเขาจะฟังเข้าใจหรือไม่ก็ตาม เขาก็จะยอมทำตามที่เฉินเซียวสั่งทุกอย่างโดยไม่มีข้อแม้

พอตกกลางคืน

เฉินเซียวไม่รู้หรอกว่าสือตุนไปคุยกับเถียนเถียนอีท่าไหน แต่ดูทรงแล้วคงจะไม่ค่อยจะสบอารมณ์สักเท่าไหร่

แต่เมื่อมีเรื่องสำคัญรออยู่เบื้องหน้า มันก็ไม่ใช่เวลาที่จะมามัวคิดเล็กคิดน้อยกับเรื่องพรรค์นี้

วันนี้ไม่มีใครทันได้สังเกตเห็นเลยว่า จู่ ๆ รถยนต์ที่ขับออกจากตัวเมืองก็เพิ่มจำนวนมากขึ้นอย่างผิดหูผิดตา

มีทั้งรถแท็กซี่ รถยนต์ส่วนตัว รถบัส หรือแม้แต่รถประจำทาง......

ยานพาหนะที่แตกต่างกันเหล่านี้ ล้วนมีจุดเด่นเหมือนกันอยู่อย่างหนึ่ง นั่นก็คือ ผู้โดยสารบนรถ ล้วนเป็นชายฉกรรจ์รูปร่างกำยำทั้งสิ้น

ขบวนรถของเฉินเซียว ก็ยังคงจัดเต็มด้วยรถยนต์ 11 คันเหมือนเช่นเคย

เหลยถิงนั่งประจำการอยู่ที่รถคันหน้าสุด ส่วนเหลยหย่งก็นั่งปิดท้ายขบวนอยู่ที่รถคันสุดท้าย

รถเบนซ์เอส 600 กันกระสุนของเฉินเซียว ขับอยู่ตรงกลางขบวน โดยมีสือตุนนั่งรถยนต์ขับเคลื่อนสี่ล้อตามประกบอยู่ทางด้านหลังไม่ห่าง

ขบวนรถแล่นฉิวไปตามท้องถนน มุ่งหน้าตรงไปยังคฤหาสน์จื่อจิง

ภาพเหตุการณ์แบบนี้ ดึงดูดความสนใจของผู้คนให้หันไปมองกันเป็นตาเดียว

ในเมืองจินหนิง คนที่มีบารมีมากพอที่จะจัดขบวนรถใหญ่โตมโหฬารแบบนี้ได้ นับนิ้วดูแล้วก็มีไม่ถึงห้าคนหรอก

คฤหาสน์จื่อจิง

คนรับใช้ทุกคนถูกระดมพลมาช่วยกันทำงานอย่างแข็งขัน

บรรยากาศคึกคักวุ่นวายราวกับกำลังจัดงานเฉลิมฉลองเทศกาลปีใหม่ก็ไม่ปาน

พวกเขากำลังจัดเตรียมงานเลี้ยงต้อนรับอันยิ่งใหญ่ตระการตา

ตั้งแต่บริเวณหน้าประตูทางเข้าไปจนถึงห้องจัดเลี้ยง ถูกประดับประดาไปด้วยดอกไม้สดและปูพรมแดงตลอดทาง

การจัดเตรียมงานที่ใหญ่โตหรูหราอลังการขนาดนี้ แม้แต่ตอนที่เหยียนจื้อหย่วนจัดงานแต่งงานให้กับลูกสาว ยังไม่เคยจัดใหญ่จัดเต็มขนาดนี้มาก่อนเลย

ผ่านไปไม่นาน ขบวนรถของเฉินเซียวก็แล่นมาถึงบริเวณหน้าประตูทางเข้า

เหลยถิงรายงาน “เจ้านายครับ ตั้งแต่ประตูทางเข้าไปจนถึงห้องจัดเลี้ยง มีพรมแดงปูเอาไว้ตลอดทางเลยครับ”

เฉินเซียวชะงักไป นี่กะจะบีบให้ฉันต้องจอดรถเอาไว้ข้างนอกงั้นเหรอ?

“ไม่ต้องไปสนใจ ขับเหยียบเข้าไปเลย!”

“ครับ!”

ขบวนรถจอดชะงักไปเพียงครู่เดียว ก่อนจะเคลื่อนตัวเดินหน้าต่อไป

ท่ามกลางสายตาอันตกตะลึงของบรรดาคนรับใช้

ขบวนรถของเฉินเซียวค่อย ๆ ขับเหยียบย่ำลงไปบนพรมแดง และเหยียบย่ำลงบนหน้าของเหยียนจื้อหย่วนไปพร้อม ๆ กัน......