บทที่ 315 สองพ่อลูกคู่นี้ เก่งจริง ๆ นะเนี่ย

บทที่ 315 สองพ่อลูกคู่นี้ เก่งจริง ๆ นะเนี่ย

สวี่เสี่ยวหลานเริ่มรู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาทันที “นะ...นายจะทำอะไร?”

หวงอันยิ้มเยาะ “ไม่ได้จะทำอะไรหรอก”

ก่อนจะหันไปสั่งลูกน้อง “ไปเอาตัวไอ้หมอนั่นมานี่ดิ๊”

“ครับ! คุณชายหวง!”

ไม่นานนัก นักศึกษาชายคนหนึ่งในสภาพหน้าตาบวมปูดฟกช้ำ ก็ถูกผลักเข้ามา

สวี่เสี่ยวหลานถึงกับจำไม่ได้ไปชั่วขณะ จนกระทั่งเขาเอ่ยปากพูด เธอถึงได้รู้ว่าเขาคือฉู่เฟิง......

“คะ...คุณชายหวง ผมผิดไปแล้วครับ ผมก็พยายามหลีกเลี่ยงเดินอ้อมสวี่เสี่ยวหลานไปแล้วไง แล้วคุณชายมาตบตีผมทำไมเนี่ย?”

หวงอันตบหน้าเขาเบา ๆ “แกไม่ดูสภาพตัวเองเลยนะ ขนาดพ่อแกเจอหน้าฉัน ยังต้องเรียกฉันว่าคุณชายหวงเลย แล้วแกยังกล้ามาแย่งผู้หญิงกับฉันเหรอ?”

“ลูกพี่ ผมผิดไปแล้วครับ ผมไม่รู้จริง ๆ ว่าคุณชายก็ชอบสวี่เสี่ยวหลานเหมือนกัน”

หวงอันประกาศกร้าว “ดาวคณะ ดาวมหาลัยทุกคน ล้วนแต่เป็นของฉัน แกไม่รู้หรือไง?”

ฉู่เฟิง: “......”

แม่แกเถอะ เดี๋ยวคอยดูแฟนของสวี่เสี่ยวหลานก็แล้วกัน จะเอาคืนแกให้ขี้แตกเลยคอยดู!

“ผมผิดไปแล้วครับ......”

ฉู่เฟิงเป็นคนรู้หลบเป็นปีกรู้หลีกเป็นหาง เขาเอาแต่พร่ำพูดคำเดิมซ้ำ ๆ ยอมก้มหัวให้อย่างไม่ลดละ

หวงอันไม่ได้เอาความอะไรต่อ เขาหันกลับมาพูดกับสวี่เสี่ยวหลานว่า “เห็นไหมล่ะ ถ้าไม่ได้รับอนุญาตจากฉัน เธอก็ไม่มีทางหาแฟนในมณฑลเป่ยได้หรอก แม้แต่ไอ้ฉู่เฟิงก็ยังหมดสิทธิ์เลย”

สวี่เสี่ยวหลานตอกกลับด้วยความโกรธ “อย่ามายุ่ง! ฉันมีแฟนแล้ว ช่วยหลีกทางด้วย ไม่งั้นฉันจะแจ้งความจริง ๆ นะ!”

“ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า......”

หวงอันหัวเราะลั่นราวกับได้ยินเรื่องตลกที่สุดในโลก

“บนผืนแผ่นดินนี้ ต่อให้เธอไปแจ้งใครมันก็ไม่มีประโยชน์หรอก ทางเลือกเดียวของเธอคือมากอดฉันซะ!”

“นาย......” สวี่เสี่ยวหลานโกรธจนหน้าซีดเผือด

ในตอนที่เธอกำลังทำตัวไม่ถูก บอดี้การ์ดที่รออยู่นานแต่ไม่เห็นเธอลงมา ก็เลยล็อกรถทิ้งไว้ข้างล่าง แล้วเดินขึ้นมาตามหาเธอ

พอเห็นสถานการณ์ตรงหน้า เธอก็ตวาดเสียงดังลั่นทันที “พวกแกเป็นใคร?”

หวงอันหันขวับไปมอง “อีนังตัวดี แกอยากจะแส่เรื่องชาวบ้านนักใช่ไหม?”

เห็นนายหญิงของเจ้านายถูกรังแกแบบนี้ จะยอมได้ยังไงล่ะ?

บอดี้การ์ดหญิงใช้มือข้างเดียวค้ำโต๊ะ ยันตัวลอยขึ้นกลางอากาศ แล้วใช้เท้าทั้งสองข้างถีบเข้าที่ยอดอกของหวงอันอย่างแรง

“พลั่ก!”

เสียงกระแทกดังสนั่น หวงอันโดนถีบจนลอยละลิ่วไปไกลกว่าหนึ่งเมตร ก่อนจะร่วงลงมาก้นจ้ำเบ้าอยู่บนบันได

“เชี่ย แค่ก ๆ......”

หวงอันจุกจนน้ำตาเล็ด

ตั้งแต่เล็กจนโต เขาไม่เคยโดนหยามหน้าขนาดนี้มาก่อนเลย

“ลุยเข้าไป กระทืบมันให้ตายเลย!”

พอหวงอันออกคำสั่ง ลูกน้องนับสิบคนที่อยู่รอบ ๆ ก็พากันกรูเข้าไปหาทันที

แต่บอดี้การ์ดที่เฉินเซียวจัดมาดูแลสวี่เสี่ยวหลานนั้น ล้วนเป็นยอดฝีมือที่เชี่ยวชาญทั้งการต่อสู้แบบสานต่าและยูโดเลยนะ

แค่พวกกระจอกสิบกว่าคนนี้ ทำอะไรเธอไม่ได้หรอก

บอดี้การ์ดหญิงเริ่มจากการเตะกวาดขา ส่งนักศึกษาชายที่อยู่ใกล้ที่สุดปลิวละลิ่วออกไป จากนั้นก็หลบหมัดที่พุ่งเข้ามาตรงหน้า พร้อมกับสวนหมัดที่เร็วกว่าและหนักหน่วงกว่ากลับไปในทันที!

“ปั่ก ปั่ก!”

จัดการร่วงไปสองคนในพริบตา เธอก็จัดการทุ่มคนที่แอบลอบโจมตีจากด้านหลังลงไปกองกับพื้นอีกคน จากนั้นก็กระโดดขึ้นไปบนโต๊ะ เตะกวาดรวดเดียวล้มไปอีกสองคน

ถึงตอนนี้ทุกคนเพิ่งจะตระหนักได้ว่า พวกเขาดันไปกระตุกหนวดเสือเข้าให้แล้วสิ!

จัดการพวกมันไปตั้งห้าหกคนในพริบตาเนี่ยนะ?

แต่ละคนเริ่มมีท่าทีหวาดหวั่น ไม่กล้าบุ่มบ่ามเข้าไปอีก

ผู้หญิงคนนี้มีการเคลื่อนไหวที่ปราดเปรียวมาก พวกเขาเข้าไม่ถึงตัวเธอเลยด้วยซ้ำ กลับกลายเป็นว่าเธอต่างหากที่เป็นฝ่ายฉวยโอกาสจัดการพวกเขาให้ร่วงลงไปนอนกองกับพื้นด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว

พอมองดูเพื่อน ๆ ที่นอนร้องครวญครางอยู่บนพื้น พวกที่ยังยืนอยู่ก็ถึงกับขาแข้งสั่นพั่บ ๆ

หวงอันสบถด่าลั่น “ไอ้เวร เข้าไปสิวะ จะยืนดูหาพ่อแกเหรอ? ไอ้พวกไร้น้ำยา!”

พอเห็นเจ้านายโกรธจัด พวกที่เหลือก็เลยต้องกัดฟันสู้ตาย ยังไงซะพวกเขาก็ต้องพึ่งพอบารมีของหวงอันในการเอาตัวรอดอยู่แล้ว

ด้วยความหวาดกลัวในใจ ทำให้พวกเขากล้า ๆ กลัว ๆ ความห้าวหาญลดลงกว่าตอนเริ่มลงมือครั้งแรกซะอีก ทำให้ยิ่งไร้พิษสงเข้าไปใหญ่

บอดี้การ์ดหญิงยังคงเยือกเย็นสุขุม สามารถรับมือได้อย่างสบาย ๆ

หวงอันเองก็เพิ่งจะเคยเจอผู้หญิงที่เก่งกาจขนาดนี้เป็นครั้งแรก พอตั้งสติได้ เขาถึงเพิ่งจะตระหนักได้ถึงความน่ากลัวของเธอ

นี่ไม่ใช่แค่คนเคยฝึกมาธรรมดา ๆ นะ แต่เป็นยอดฝีมือระดับปรมาจารย์เลยต่างหาก

สวี่เสี่ยวหลานเองก็คิดไม่ถึงเลยว่า บอดี้การ์ดที่เฉินเซียวจัดมาให้ จะแข็งแกร่งดุดันขนาดนี้

รับมือสิบคนด้วยตัวคนเดียว แต่กลับไม่ได้ดูเสียเปรียบเลยแม้แต่น้อย

นี่แหละคือความแตกต่างระหว่างนักสู้มืออาชีพกับคนธรรมดาทั่วไป

นี่ยังไม่ได้ลงมือเต็มที่เลยนะ ท่าไม้ตายบางท่าก็ไม่เหมาะที่จะเอามาใช้ในสถานที่แบบนี้ด้วย

ขืนใช้ท่าไม้ตายลงไป แค่ครั้งเดียวก็อาจจะถึงตายได้เลย

แต่ถึงอย่างนั้น หวงอันกับพวกลูกน้องก็ไม่รอดพ้นไปได้ อย่างน้อยที่สุด แต่ละคนก็โดนตบไปคนละสามฉาด......

จนกระทั่งไม่มีใครกล้าเข้าไปแหยมอีก บอดี้การ์ดหญิงถึงได้พาสวี่เสี่ยวหลานเดินออกจากห้องเรียนไป

“ขะ...ขอบคุณนะ”

สวี่เสี่ยวหลานเอ่ยปากขอบคุณ

บอดี้การ์ดหญิงยิ้มตอบ “คุณสวี่เกรงใจไปแล้วค่ะ นี่เป็นหน้าที่ของฉันอยู่แล้ว”

สวี่เสี่ยวหลานชวน “งะ...งั้นฉันขอเลี้ยงข้าวเธอสักมื้อได้ไหม?”

“เอ่อ...กลับกันก่อนดีกว่าค่ะ เดี๋ยวเจ้านายจะรอนาน โอกาสหน้ายังมีอีกเยอะแยะค่ะ”

“อ้อ ได้จ้ะ”

บอดี้การ์ดหญิงสตาร์ทรถ แล้วค่อย ๆ ขับมุ่งหน้าออกจากเขตมหาวิทยาลัยไป

ทว่าในขณะที่พวกเธอเพิ่งจะขับรถพ้นประตูมหาลัยออกมา

จู่ ๆ ก็มีรถคันหนึ่งพุ่งมาขวางหน้ารถปอร์เช่ 911 เอาไว้

บอดี้การ์ดหญิงต้องเหยียบเบรกมิด ถึงได้รอดพ้นจากการพุ่งชนมาได้อย่างหวุดหวิด

วินาทีต่อมา รอบ ๆ บริเวณนั้นก็มีรถหลายคันขับมาจอดขวางทางเอาไว้จนเต็มไปหมด

บอดี้การ์ดหญิงหันไปมอง ก็พบว่าเป็นแก๊งนักศึกษาที่เพิ่งจะโดนเธออัดไปเมื่อกี้นี้นี่เอง

“บ้าเอ๊ย! กัดไม่ปล่อยเลยนะ!”

บอดี้การ์ดหญิงเพิ่งจะเตรียมตัวลงไปสั่งสอนพวกมัน ก็ถูกสวี่เสี่ยวหลานดึงแขนเอาไว้ซะก่อน

“อย่าลงไปเลย รีบโทรแจ้งความเถอะ ฉันเห็นว่าในรถพวกเขามีอาวุธด้วยนะ”

บอดี้การ์ดหญิงชะงักไป ถ้าสู้มือเปล่าเธอก็ไม่หวั่นหรอก แต่ถ้าเป็นคนสิบกว่าคนถืออาวุธเข้ามาพร้อมกัน เธอก็คงจะรับมือไม่ไหวเหมือนกัน ยังไงซะอาวุธมันก็ไม่มีตานี่นา จะอดทนต่อความเจ็บปวดได้ดีแค่ไหนก็ไม่เกี่ยวกันเลย

ขืนปล่อยให้คนกลุ่มใหญ่กวัดแกว่งอาวุธเข้ามาพร้อม ๆ กัน มันก็แทบจะหาทางป้องกันไม่ได้เลย

โดนฟันไปแค่ไม่กี่ที ก็คงจะหมดแรงต่อสู้แล้วล่ะ

ยิ่งเป็นพวกนักศึกษาที่ลงมือแบบไม่ยั้งคิดด้วยแล้ว ถ้าเกิดพลาดไปฟันโดนท้ายทอย คอ หรือเส้นเลือดใหญ่ที่เป็นจุดตายขึ้นมาล่ะก็ ถึงตายได้เลยนะ!

บอดี้การ์ดหญิงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็ตัดสินใจที่จะยังไม่ลงจากรถ เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา แต่ไม่ได้โทรแจ้งตำรวจ กลับกดเรียกกำลังเสริมแทน

เฉินเซียวที่กำลังหาข้อมูลเกี่ยวกับบริษัทปิงเฉิงซานเจี้ยนอยู่ จู่ ๆ ก็ได้รับรายงานจากเหลยถิง ว่าสวี่เสี่ยวหลานถูกดักหน้าดักหลังอยู่ที่หน้าประตูมหาลัย......

เขาถึงกับอึ้งไปเลย “เกิดเรื่องอะไรขึ้น? ทำไมถึงยังมีคนตาบอดแบบนี้อยู่อีกนะ?”

ต้องเข้าใจนะว่า การที่สวี่เสี่ยวหลานมีบอดี้การ์ดคอยคุ้มกัน แถมยังขับรถปอร์เช่ 911 ไปไหนมาไหน มันก็เป็นการประกาศกลาย ๆ แล้วนะว่าเธอไม่ใช่คนธรรมดาทั่วไป

ขนาดนี้แล้วยังมีคนกล้าเข้าไปหาเรื่องอีก แสดงว่าพวกมันต้องมีดีพอตัวเลยล่ะสิ?

เหลยถิงบอกว่า “ดูเหมือนว่าจะเป็นพวกลูกคนรวยที่มีอิทธิพลอยู่นะครับ”

“ไปเถอะ ไปดูกันหน่อย”

“ครับ!”

เฉินเซียวพาบอดี้การ์ดมืออาชีพกว่าสี่สิบคน ยกขบวนมุ่งหน้าไปที่มหาวิทยาลัยครูปิงเฉิงอย่างยิ่งใหญ่

พอไปถึงละแวกนั้น ก็เป็นช่วงที่เด็กนักเรียนเลิกเรียนพอดี รถก็เลยติดหนึบ

เวลาแบบนี้ ต่อให้เป็นรถหรูราคาแพงแค่ไหนก็ไม่มีประโยชน์ ทำได้แค่ค่อย ๆ กระดึ๊บ ๆ ไปข้างหน้าทีละนิดเท่านั้น

พอเห็นว่าเหลือระยะทางอีกแค่ไม่กี่ร้อยเมตร แต่รถกลับติดแหง็กขยับไปไหนไม่ได้เลย

เฉินเซียวก็เลยตัดสินใจลงจากรถแล้วเดินเท้าเข้าไปแทน

จากนั้นบรรดานักศึกษาของมหาวิทยาลัยครูปิงเฉิง ก็ได้เห็นภาพชายหนุ่มในชุดเสื้อขนเป็ดสีดำตัวยาว เดินนำหน้ากลุ่มชายฉกรรจ์ร่างยักษ์กว่าสี่สิบคน เดินแหวกฝูงชนมุ่งหน้าไปยังมหาวิทยาลัย

ทุกคนต่างพากันหลีกทางให้เป็นแถว พร้อมกับคาดเดากันไปต่าง ๆ นานา

นี่มันมาเฟียจากถิ่นไหนกันเนี่ย ถึงได้มีบารมีน่าเกรงขามขนาดนี้!

“ลูกพี่...ลูกพี่เฉิน!”

เดินไปได้ครึ่งทาง จู่ ๆ เฉินเซียวกก็ได้ยินเสียงคนเรียก

เขาหันไปมอง ก็รู้สึกประหลาดใจเป็นอย่างมาก “ฉู่เฟิง? ทำไมสภาพแกถึงได้ดูไม่ได้ขนาดนี้?”

ฉู่เฟิงไม่ทันได้ตอบคำถาม เขารีบบอกว่า “ลูกพี่เฉิน รีบไปเถอะครับ พี่สะใภ้โดนไอ้เวรหวงอันมันดักรออยู่ที่หน้าประตูมหาลัยครับ ผมก็โดนมันกระทืบมาเหมือนกัน”

เฉินเซียวถามขึ้น “ไอ้หวงอันนี่มันเป็นใครมาจากไหน?”

“เฮ้อ! ไม่น่าเข้าไปยุ่งด้วยเลยครับลูกพี่เฉิน พ่อของมันเป็นถึงประธานบริษัทปิงเฉิงซานเจี้ยน หวงอันมันก็เลยกลายเป็นลูกคนรวยระดับท็อป ๆ ของเมืองปิงเฉิงเราเลยนะครับ!”

เฉินเซียวถึงกับอึ้งไปเลย

พ่อของมันสร้างความวุ่นวายให้เรื่องงานของฉัน

ส่วนตัวมันเอง ก็มาสร้างความรำคาญใจให้ผู้หญิงของฉันอีก

“สองพ่อลูกคู่นี้ เก่งจริง ๆ นะเนี่ย!”

ฉู่เฟิง: “!???”