บทที่ 2 ชายหญิงสารเลว!
บทที่ 2 ชายหญิงสารเลว!
"เป็นอะไรไป?" หลินหมิงถามขึ้น
ใบหน้าของจางหย่าแดงระเรื่อขึ้นอีกเล็กน้อย รีบส่ายหน้า "ปะ เปล่า ไม่มีอะไร เมื่อกี้ฉันเผลอโดนของร้อนลวกเอาน่ะ..."
หลินหมิงพยักหน้า "ระวังหน่อยสิ ต่อให้อาหารที่อาจารย์ทำจะอร่อยแค่ไหน ก็ต้องค่อยๆ กินนะ"
"อื้อๆ!" จางหย่าพยักหน้าด้วยใบหน้าแดงก่ำ
ทว่าในระหว่างที่กำลังเคี้ยวอาหารอยู่นั้น หลินหมิงก็ก้มหน้าลงมองหน้าจอโทรศัพท์มือถือของตัวเอง
อะไรเนี่ย!
บนหน้าจอในตอนนี้ กำลังฉายภาพใต้โต๊ะ
ชายชุดนอนของจางหย่าถูกเลิกขึ้นไปตั้งนานแล้ว ส่วนมือใหญ่ของเฉินอีซินก็กำลังลูบไล้จากหัวเข่าของจางหย่า เลื่อนสูงขึ้นไปทีละนิ้วๆ...
ว่าแล้วเชียว!
พวกแกสองคนมันคู่ชายหญิงสารเลว มั่วสุมทำเรื่องบัดสี!
และสิ่งที่ทำให้หลินหมิงใจสลายยิ่งกว่าเดิมก็คือ ในวินาทีนี้จางหย่า...
กลับไม่ปฏิเสธเลยแม้แต่น้อย ไม่มีแม้แต่อาการขัดขืนใดๆ ทั้งสิ้น!
เห็นได้ชัดว่าสองคนนี้ คงไม่ได้ทำแบบนี้เป็นครั้งแรกแน่!
"ทำไมนายถึงกลับมาก่อนกำหนดล่ะ?" เฉินอีซินคีบกับข้าวเข้าปาก พลางเอ่ยถามด้วยสีหน้าเรียบเฉย
หลินหมิงฝืนข่มความสะอิดสะเอียนในใจ แล้วตอบช้าๆ "อ๋อ งานเสร็จแล้วครับ ตอนแรกทางนั้นยังกะจะชวนผมให้อยู่เที่ยวต่ออีกสักสองวัน แต่ผมปฏิเสธไป ก็เลยกลับมาก่อนกำหนดน่ะครับ"
"อ้อ อย่างนี้นี่เอง..."
เฉินอีซินพยักหน้าช้าๆ "นายนี่นะ ก็คิดแบบคนบ้านนอกอยู่เรื่อย! อาจารย์เคยบอกนายไปตั้งกี่ครั้งแล้ว? นายคิดว่าทางนั้นแค่จะชวนนายเที่ยวเล่นเฉยๆ งั้นเหรอ?"
แววตาของเขาเต็มไปด้วยความไม่พอใจต่อสถานะคนบ้านนอกของหลินหมิง
ความรังเกียจที่ฝังรากลึกอยู่ในสายเลือด ถูกเผยออกมาให้เห็นอย่างหมดจดในเวลานี้
นั่นก็ทำให้ในใจของหลินหมิงรู้สึกรังเกียจขึ้นมาบ้างเช่นกัน
เมื่อครั้งอดีต สมัยที่ยังเรียนมหาวิทยาลัย เฉินอีซินมักจะทำตัวหยิ่งยโส ถือดีว่าตัวเองเป็นคนเมืองที่สูงส่งกว่า และคอยต่อว่าหลินหมิงอยู่ทุกเรื่อง
ประโยคสุดคลาสสิกที่เขาชอบพูดที่สุดก็คือ "ถ้านายยังเอาความคิดล้าหลังแบบคนบ้านนอกมาวิเคราะห์ปัญหา ชาตินี้นายก็เป็นได้แค่ชาวนาแหละ!"
และตอนนี้ เฉินอีซินก็ยังคงเป็นเหมือนเดิม!
"นายคิดว่าทางนั้นแค่จะชวนนายเที่ยวเล่นสองวันหรือไง? นั่นเขาอยากจะประจบเอาใจนายต่างหากล่ะ อย่าลืมสิ บริษัทของพวกเราเป็นถึงบริษัทใหญ่นะ!"
"ทางนั้นก็หวังจะทิ้งความประทับใจดีๆ ไว้ให้พวกเรา มันคือเรื่องของเส้นสายสังคม นายไม่เข้าใจเรื่องพวกนี้เลย อนาคตอาจารย์จะวางใจปล่อยให้นายจัดการได้ยังไง? สู้เสี่ยวหย่าก็ไม่ได้ หัวไว นิสัยก็ใจกว้าง งานนี้นะ..."
"เรื่องคัดเลือกรองผู้จัดการแผนกของพวกเราน่ะ ฉันคิดว่าเสี่ยวหย่ามีหวังมากทีเดียวล่ะ!"
"อื้อ" กลับเป็นจางหย่าที่ขมวดคิ้วเล็กน้อยพลางส่งเสียงครางออดอ้อนออกมา น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความเย้ายวน
มือของหลินหมิงที่กำโทรศัพท์อยู่เผลอออกแรงบีบแน่นโดยสัญชาตญาณ ทว่าบนใบหน้ากลับยังคงเอ่ยถามด้วยท่าทีเรียบเฉย "เป็นอะไรไปอีกล่ะ?"
จางหย่ายิ้มแหยๆ "ไม่มีอะไรหรอก ก็แค่ช่วงนี้ฉันนอนไม่ค่อยหลับ เลยปวดฟันนิดหน่อยน่ะ เดี๋ยวอีกสักสองสามวัน ฉันคงต้องไปหาหมอที่โรงพยาบาลสักหน่อย"
พูดจบ เธอก็หันไปมองเฉินอีซินอีกครั้ง "อาจารย์คะ ทั้งหมดนี้ต้องยกความดีความชอบให้การสั่งสอนของอาจารย์เลยค่ะ ได้ทำงานใต้บังคับบัญชาของท่าน ฉัน... อื้อ ฉันมีความสุขมากเลยค่ะ!"
"หึๆ อย่างนั้นก็ดีแล้ว อย่างนั้นก็ดีแล้ว"
เมื่อเห็นทั้งสองคนรับส่งมุกกันเป็นปี่เป็นขลุ่ย หลินหมิงก็รู้สึกสะอิดสะเอียนในใจ เขาหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา แอบถ่ายใบหน้าของทั้งสองคนอย่างแนบเนียน ก่อนจะกดหยุดบันทึกวิดีโอ
เฉินอีซินย่อมไม่รู้เรื่องนี้ ตอนนี้เขากลับสั่งสอนด้วยสีหน้าไม่พอใจ "เด็กคนนี้นี่ ตอนอยู่ที่บริษัทอาจารย์ก็เคยบอกนายแล้วไง ว่าทำอะไรต้องตั้งใจ เวลากินข้าวจะเล่นโทรศัพท์ทำไม? ไม่ให้เกียรติคนอื่นเอาซะเลย"
"พวกคนบ้านนอกอย่างพวกนายก็เป็นซะแบบนี้แหละ ก็แค่โทรศัพท์กากๆ เครื่องหนึ่งไม่ใช่หรือไง? ไม่เคยเห็นมาก่อนหรือไงฮะ? ถึงได้เห็นมันเป็นของล้ำค่าขนาดนี้? มันก็แค่เครื่องมือ คนเราน่ะ อย่าปล่อยให้เครื่องมือมาครอบงำชีวิต เข้าใจไหม?"
"หึๆ อาจารย์พูดถูกครับ!" หลังจากกดส่งวิดีโอออกไป หลินหมิงก็ค่อยๆ ลุกขึ้นยืน มองเฉินอีซินที่อยู่เยื้องไปด้านหน้า พลางยิ้มบางๆ
"อาจารย์พูดถูกแล้วครับ ผมน่ะ ต้องให้เกียรติคนอื่น อย่างเช่น..."
"ปัง!" สิ้นเสียง หลินหมิงก็คว้าชามซุปกลางโต๊ะอาหาร ฟาดเข้าที่หัวของเฉินอีซินอย่างจัง
ชั่วพริบตานั้น หัวของเฉินอีซินก็เปียกโชกไปด้วยซุปอุ่นๆ ประกอบกับความเจ็บปวดอย่างรุนแรง ทำให้เขาล้มพับไปด้านข้างโดยสัญชาตญาณ
หลินหมิงฉวยโอกาสพุ่งเข้าไป ประเคนหมัดซัดเข้าที่ใบหน้าของอีกฝ่ายซ้ำแล้วซ้ำเล่า
"แม่แกสิ เฉินอีซิน ข้าอุตส่าห์คิดว่าแกเป็นคนดีจริงๆ ที่ไหนได้ ลับหลังกลับทำเรื่องสารเลวพรรค์นี้ ถึงขั้นมาเล่นชู้กับแฟนข้า? แกแม่งเป็นอาจารย์ที่ดีของข้าจริงๆ!"
"หลินหมิง คุณทำอะไรน่ะ!" จางหย่าที่อยู่ข้างๆ รีบพุ่งเข้ามา
เมื่อมองดูชายผ้าชุดนอนที่เพิ่งจะร่วงตกลงมา บนนั้นยังมีหยดน้ำใสแจ๋วเกาะอยู่สองสามหยด หลินหมิงก็ลุกขึ้นแล้วเตะสวนไปหนึ่งที
"ไสหัวไปซะ นังร่าน!"
อาศัยจังหวะนี้ เฉินอีซินก็รีบลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว
เขามองหลินหมิงแล้วตะโกนลั่น "แม่งเอ๊ย หลินหมิง แกทำบ้าอะไร? ข้าไปทำอะไรให้แกฮะ?"
"ทำอะไรข้าเหรอ?" หลินหมิงเช็ดมือ แล้วหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาด้วยท่าทีเรียบเฉย
เขาถ่ายพฤติกรรมต่ำทรามใต้โต๊ะของทั้งสองคนเมื่อกี้เอาไว้หมดแล้ว และตอนนี้ก็นำมาเปิดให้เฉินอีซินดู
"แก... แกกล้าแอบถ่ายข้างั้นเหรอ!"
"ข้าไม่ได้แค่แอบถ่ายนะ แต่ยังส่งวิดีโอนี้ไปให้ภรรยาของแกแล้วด้วย เฉินอีซิน ตอนนี้แกเอาเวลาไปคิดดีกว่า ว่ากลับไปแล้วจะอธิบายกับภรรยาของแกยังไง!"
"แก!"
สีหน้าของเฉินอีซินลุกลี้ลุกลนขึ้นมาทันที
"หลินหมิง ดี ดีมาก! แกนี่มันเป็นลูกศิษย์ที่ดีของข้าจริงๆ!"
เฉินอีซินเช็ดเลือดที่มุมปากของตัวเอง
หลังจากเหลือบมอง เขาก็แค่นเสียงหัวเราะเย็นชา "แกกล้าลงไม้ลงมือกับข้า ดีมาก! แกคอยดูเถอะ!"
"คอยแม่แกสิ!" หลินหมิงคว้าจานตรงหน้าแล้วปาออกไปทันที
เฉินอีซินตอบสนองไว จึงหลบได้ทันท่วงที
แต่จางหย่ากลับพุ่งเข้าไป ยืนขวางหน้าเฉินอีซินเอาไว้ "อาหมิง คุณทำบ้าอะไร? เขาเป็นอาจารย์ของคุณนะ! อีกอย่าง พวกเราก็..."
"ไสหัวไปซะ!" ไม่รอให้จางหย่าพูดจบ หลินหมิงก็เดินเข้าไปตบหน้าเธอฉาดใหญ่
"เพียะ!" สิ้นเสียง รอยนิ้วมือสีแดงก็ปรากฏชัดเจนบนใบหน้าของจางหย่า
หลินหมิงมองจางหย่าพลางพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา "จางหย่า คนเขาลือกันว่าเธอนอกใจก่อนแต่งงาน ตอนแรกฉันยังไม่เชื่อ ไม่คิดเลยนะ ว่าเธอจะเป็นผู้หญิงร่านๆ แบบนี้จริงๆ!"
"อาหมิง คุณ... คุณฟังฉันอธิบายก่อนนะ ฉัน..."
ส่วนเฉินอีซินก็รีบร้อนพูดอยู่ด้านข้าง "หลินหมิง เอาอย่างนี้ ตอนนี้แกยกเลิกข้อความวิดีโอนั่นซะ แล้วข้า..."
"ข้าจะจัดการเลื่อนขั้นขึ้นเงินเดือนให้แกเดี๋ยวนี้เลย! จากนี้ไป แกจะได้เป็นรองผู้จัดการแผนก แล้วข้าก็จะไม่ไปยุ่งเกี่ยวกับจางหย่าอีกเด็ดขาด!"
พูดไปพูดมา เฉินอีซินก็หรี่ตาลง แล้วเอ่ยปากข่มขู่
"หลินหมิง ข้าว่าแกน่าจะรู้ดีนะ ว่าแกมันก็แค่เด็กบ้านนอก ถ้าไม่มีผู้ใหญ่คอยหนุนหลัง ชาตินี้ แกคงไม่มีทางได้ดิบได้ดีหรอก!"
"แล้วข้า ก็คือผู้ใหญ่คนนั้นของแก! ขอแค่แกเชื่อฟังคำพูดของข้าให้ดี ข้ารับรองว่าอนาคตของแกจะพลิกผันไปตลอดกาล!"
"ครั้งนี้ ข้าจะให้แกได้รับเลือกเป็นรองผู้จัดการแผนก พอผ่านไปหนึ่งปี ข้าจะดันให้แกขึ้นเป็นผู้จัดการแผนกอย่างแน่นอน ส่วนแก ก็แค่ยกเลิกและลบวิดีโอนั่นทิ้งไปซะ!"
"โห?" หลินหมิงหรี่ตาลง
แต่จางหย่ากลับร้อนรน เธอมองเฉินอีซินแล้วตะโกนลั่น "เฉินอีซิน คุณหมายความว่ายังไง? ไหนคุณบอกว่า ขอแค่ฉันปรนนิบัติคุณให้มีความสุข ตำแหน่งรองผู้จัดการแผนกก็จะเป็นของฉันไง?"
"แก! แกหุบปากไปเลย!" เฉินอีซินผลักจางหย่าออกไป
ใช่แล้ว เขาใช้วิธีนี้นี่แหละหลอกฟันจางหย่ามาได้
ใครจะไปคิด ว่าผู้หญิงคนนี้เพื่อความก้าวหน้าแล้ว ถึงกับกล้าแฉเรื่องทุกอย่างออกมาแบบนี้
"เฉินอีซิน" ทว่าตอนนั้นเอง หลินหมิงก็หัวเราะออกมา
"ข้ายอมรับนะ ว่าข้อเสนอของแกมันน่าดึงดูดมาก แต่ว่า... ข้อแรก คนอย่างข้าน่ะ เกลียดสวะแบบแกที่สุด! ข้อสอง ยกเลิกงั้นเหรอ? ไม่ทันแล้วล่ะ!"
หลินหมิงแกว่งโทรศัพท์มือถือของตัวเองไปมา
มันเลยเวลาสองนาทีหลังจากกดส่งข้อความไปตั้งนานแล้ว