บทที่ 33 เธอหนี เขาไล่ตาม

"ก๊อก ก๊อก ก๊อก!"

เสียงเคาะประตูที่ดังขึ้นอย่างกะทันหันได้ขัดจังหวะเรื่องราวอันเร่าร้อนของคนทั้งสอง

ร่างกายของเสิ่นเจียอวี้แข็งทื่อ เธอรีบคว้าเสื้อผ้าที่ขาดรุ่งริ่งมาบังหน้าอกไว้ตามสัญชาตญาณ แล้วรีบวิ่งไปหลบด้านข้าง

ส่วนขงเจี๋ยนั้นถึงกับสะดุดลมหายใจ แทบจะสิ้นชีพลงตรงนั้นด้วยความขัดใจ

"ใคร!?"

เขาแผดเสียงคำรามด้วยความโกรธเกลียด

คนรับใช้ที่อยู่หน้าประตูตอบกลับมาด้วยความหวาดกลัวจนตัวสั่นว่า "เรียนรองผู้บัญชาการทหาร ผู้นำตระกูลหลิน หลินต้งเหลียง ขอเข้าพบครับ!"

"ไม่พบ! ไสหัวไป!"

หลังจากขงเจี๋ยตะโกนออกไป เขาก็กำลังจะหันหลังกลับไปหาเสิ่นเจียอวี้

ทว่านึกไม่ถึงว่าหน้าประตูจะดังแว่วเสียงที่แสดงความเคารพนอบน้อมขึ้นมาอีกครั้ง

"รองผู้บัญชาการทหาร ผมหลินต้งเหลียงครับ การมาเยือนในครั้งนี้ ผมมาเพื่อเรื่องของเย่เทียนครับ!"

เมื่อขงเจี๋ยได้ยินคำว่า "เย่เทียน" ความต้องการในร่างกายก็ดับมอดลงทันที เขาหันกลับไปถลึงตาใส่เสิ่นเจียอวี้ แล้วกัดฟันสั่งว่า "เธอไปรอฉันในห้องก่อน!"

"ค่ะ! พี่เจี๋ย!"

เสิ่นเจียอวี้เอามือกุมหน้าอกแล้วรีบเดินจากไปอย่างรวดเร็ว

ขงเจี๋ยสวมเสื้อผ้าให้เรียบร้อยก่อนจะกลับลงมานั่งบนโซฟาอีกครั้ง แล้วเอ่ยเสียงเรียบว่า "เข้ามา!"

หลินต้งเหลียงผลักประตูเข้ามาและรีบก้มตัวทำความเคารพทันที

"หลินต้งเหลียงคารวะรองผู้บัญชาการทหารครับ!"

"อืม! มานั่งสิ!"

ขงเจี๋ยผายมือไปยังโซฟาฝั่งตรงข้าม ออกคำสั่งด้วยสีหน้าท่าทางที่หยิ่งยโสอย่างยิ่ง

หลังจากหลินต้งเหลียงน้อมตัวลงนั่ง เขาก็ไม่พูดอ้อมค้อม แต่เข้าประเด็นโดยตรงทันที "รองผู้บัญชาการทหาร ผมได้ยินมาว่าเย่เทียนไปล่วงเกินท่าน ใช่ไหมครับ?"

"หูตาว่องไวดีนี่!"

ขงเจี๋ยแค่นเสียงเย็นชา

หลินต้งเหลียงรีบพูดต่อทันที "รองผู้บัญชาการทหาร พูดกันตามตรง ผมเองก็อยากจะสับเย่เทียนให้เป็นหมื่นๆ ชิ้นเหมือนกันครับ!"

"อ้อ? แกก็เกลียดมันขนาดนั้นเลยเหรอ?"

ขงเจี๋ยย่อมรู้เรื่องความขัดแย้งระหว่างตระกูลหลินกับเย่เทียนอยู่แล้ว แต่เขาก็ยังอยากจะรู้ว่าหลินต้งเหลียงคนนี้จะไว้ใจได้มากน้อยแค่ไหน และคู่ควรแก่การเชื่อใจหรือไม่

เมื่อหลินต้งเหลียงได้ยินเช่นนั้น ดวงตาก็ฉายแววความเกลียดชังอย่างลึกล้ำราวกับคลื่นมหาสมุทร เขากล่าวเสียงเฉียบขาดว่า "รองผู้บัญชาการทหาร ท่านก็น่าจะทราบดีว่าเย่เทียนมันบุกไปพังงานหมั้นหมายระหว่างตระกูลหลินกับตระกูลเสิ่นของผมจนย่อยยับ!"

"พอได้ยินมาบ้าง!"

ขงเจี๋ยยิ้มพยักหน้า

นัยน์ตาของหลินต้งเหลียงไหววูบแวบหนึ่ง เขารู้สึกไม่พอใจกับท่าทีของขงเจี๋ยอยู่บ้าง แต่เพื่อแผนการของตัวเอง เขาทำได้เพียงกัดฟันข่มใจเอาไว้ "รองผู้บัญชาการทหาร ขอเพียงพวกเราจับมือร่วมกัน ผมรับรองร้อยเปอร์เซ็นต์ว่าจะทำให้เย่เทียนตายแบบไม่มีที่ฝังศพแน่นอนครับ!"

ขงเจี๋ยนั่งตัวตรง ดวงตาฉายแววความคาดหวังขึ้นมา "เล่าแผนการของแกมาสิ!"

แผนการชั่วร้ายที่มุ่งเป้าไปยังเย่เทียนได้เริ่มเปิดฉากขึ้น ณ ตอนนั้น

……

อย่างไรก็ตาม

ในเวลานี้เย่เทียนย่อมไม่มีทางคาดคิดเลยว่าขงเจี๋ยกับหลินต้งเหลียงกำลังร่วมมือกันทำเรื่องชั่วช้า

เย่เทียนโอบกอดเสิ่นหว่านชิวเอาไว้ แล้วค่อยๆ พูดขึ้นว่า "ที่รัก ฟ้าเริ่มมืดแล้ว พวกเราควรไปพักผ่อนกันได้แล้วนะ!"

เมื่อเสิ่นหว่านชิวได้ยิน ใบหน้าสวยก็ขึ้นสีแดงระเรื่อทันตาเห็น ดูงดงามหยาดเยิ้มจนแทบหยดออกมาราวกับผลไม้สุกงอม

"คนบ้ากาม!"

เย่เทียนแกล้งทำหน้าบึ้งตึงแล้วดุว่า "ดีล่ะ! เธอ บังอาจมาว่าฉัน ต้องโดนตี!"

เสิ่นหว่านชิวแกล้งทำเป็นหวาดกลัว ก่อนจะหันหลังวิ่งหนีไป

เย่เทียนไล่ตามหลังไปติดๆ

เธอหนี เขาไล่ตาม

ท้ายที่สุดแล้ว เสิ่นหว่านชิวก็ยังคงหนีไม่พ้นพันธนาการแห่ง "โชคชะตา" อยู่ดี

……

น่าสงสารก็แต่หลี่ซือฉิงที่นอนพลิกตัวไปมาด้วยความกระสับกระส่าย ในที่สุดเธอก็ค่อยๆ ย่องลงมาจากเตียงอย่างเบามือเบาเท้า

ภายในห้องน้ำ

แววตาของหลี่ซือฉิงดูเลื่อนลอย ริมฝีปากสีแดงเม้มแน่น

ทันใดนั้น ประตูห้องน้ำก็ค่อยๆ เปิดออก

จากนั้น เย่เทียนที่สวมเพียงกางเกงขาสั้นตัวใหญ่ก็ปรากฏตัวขึ้นที่หน้าประตู

สายตาทั้งสองคู่สบประสานกัน!

เมื่อเย่เทียนเห็นหลี่ซือฉิงที่ทำตัวลับๆ ล่อๆ ราวกับหัวขโมยอยู่ตรงหน้า เขาก็เดาอะไรบางอย่างออกได้ทันที

เขายกมุมปากขึ้นและเอ่ยหยอกล้อด้วยรอยยิ้มว่า "เธอกำลังทำอะไรอยู่เหรอ?"

ใบหน้าของหลี่ซิงฉิงเต็มไปด้วยความอับอายและโกรธเคือง เธออึกอักพูดจาไม่เป็นภาษา "ปะ...เปล่า ไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย!"

"จริงเหรอ?"

ในขณะที่เย่เทียนพูด เขาก็เอื้อมมือไปปิดประตูห้องน้ำตามหลัง

……

วันต่อมา!

เย่เทียนที่ผ่านศึกหนักกับสองสาวมาทั้งคืนได้ลืมตาตื่นขึ้นมา ซึ่งเวลาก็ล่วงเลยไปจนถึงช่วงเที่ยงแล้ว

เย่เทียนนอนอยู่บนเตียง หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเปิดดูคลิปวิดีโอสั้นๆ แก้เบื่ออยู่พักหนึ่ง

ท้ายที่สุด เขาก็หลับตาลงและผล็อยหลับไปอีกครั้ง

อย่างไรเสีย เมื่อคืนนี้เขาก็สูญเสียพลังงานไปเยอะมาก มหาศาลจนต่อให้เป็นเขาก็ยังแทบรับไม่ไหว ช่วงไม่กี่วันนี้เขาจำเป็นต้องสะสมพละกำลังและบำรุงร่างกายเอาไว้ก่อน ส่วนศึกน้อยใหญ่อื่นๆ ถ้าเลื่อนได้ก็คงต้องเลื่อนออกไปก่อน

ในเวลาเดียวกัน

ภายในคฤหาสน์ตระกูลเย่ นอกจากเย่เทียนที่กำลังนอนหลับเพื่อฟื้นฟูร่างกายแล้ว ก็ยังมีหลี่ซือฉิงอยู่อีกคน

ส่วนเสิ่นหว่านชิวออกไปที่บริษัทตั้งนานแล้ว

และจิ่วเย่วก็เดินทางไปโรงเรียนอนุบาลแล้วเช่นกัน

ที่ชั้นล่าง หลี่ซือฉิงกำลังรดน้ำต้นไม้ไปพร้อมกับฟังเพลงอย่างอารมณ์ดี

ใบหน้าของเธอมีเลือดฝาด ผิวพรรณเปล่งปลั่ง ทั่วทั้งร่างแผ่ซ่านเสน่ห์อันเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวออกมา

ต่อให้เป็นดอกไม้ที่กำลังเบ่งบานอย่างงดงามที่สุด ก็ยังไม่อาจเทียบเคียงความงดงามของหลี่ซือฉิงในยามนี้ได้เลย

ผู้หญิงที่ได้รับความรักมักจะสวยงามที่สุดเสมอ!

ดอกไม้งาม คนก็สวย!

ทุกสิ่งทุกอย่างดูอบอุ่นและเปี่ยมล้นไปด้วยความสุขอย่างยิ่ง

ทว่าในตอนนั้นเอง!

พลันได้ยินเสียง "ปัง" ดังสนั่น

ประตูเหล็กที่ "ผ่านร้อนผ่านหนาวมาอย่างโชกโชน" ได้ถูกกระแทกเปิดออกอีกครั้งด้วยแรงมหาศาล

จากนั้นไม่นาน

กลุ่มชายฉกรรจ์รูปร่างกำยำล่ำสัน หน้าตาถมึงทึงดุดันก็พากันหลั่งไหลพรูเข้ามาด้านใน

มีจำนวนรวมกันไม่ต่ำกว่าสิบคนได้

พวกเขามีลักษณะเด่นที่เหมือนกันอยู่อย่างหนึ่ง นั่นคือทุกคนล้วนศีรษะโล้นเลี่ยน

ยิ่งไปกว่านั้นในมือของแต่ละคนยังถืออาวุธครบมืออีกด้วย

ไอสังหารอบอวลไปทั่ว!

ชั่วขณะนั้น หลี่ซือฉิงยังไม่ทันได้ตั้งตัว เธอได้แต่นืนตะลึงอยู่กับที่ด้วยความตกใจ

จนกระทั่งมีเสียงสบถด่าทอดังแว่วตามมา

"นี่มันสถานที่เฮงซวยอะไรกัน ทำไมถึงได้ห่างไกลความเจริญขนาดนี้?"

"นั่นดิ! ที่แบบนี้คนเขาอยู่กันได้ยังไง?"

"ไอ้เล่าหลิว แกพวพวกกูมาที่ไหนของแกวะเนี่ย?"

……

ในที่สุดหลี่ซือฉิงก็ดึงสติกลับคืนมาได้

แต่ทว่า เธอไม่เคยพบเจอสถานการณ์ที่น่ากลัวเช่นนี้มาก่อน ใบหน้าจึงเปลี่ยนสีไปในทันที ดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวอย่างที่สุด

"นังสารเลว! กูอยากจะรู้นักว่าคราวนี้มึงจะหนีไปไหนได้อีก และใครหน้าไหนมันจะมาช่วยมึงได้?"

เสียงที่แสนจะคุ้นเคยและชวนให้สะอิดสะเอียนสำหรับหลี่ซือฉิงดังมาจากนอกประตู

ชายฉกรรจ์นับสิบคนพากันถอยหลบไปด้านซ้ายและขวาเพื่อเปิดทางให้อย่างรู้หน้าที่

หลิวตงเซิงที่มีสีหน้าบิดเบี้ยวเหี้ยมเกรียมกับชายหัวโล้นคนหนึ่งเดินตามกันเข้ามา

ชายหัวโล้นคนนั้นมีรอยแผลเป็นยาวประมาณสิบเซนติเมตรพาดอยู่บนศีรษะ ตั้งแต่ก้าวเท้าเข้ามาในลานบ้านขนาดเล็ก เขาก็เอาแต่จับจ้องมองหลี่ซือฉิงตาไม่กะพริบ สายตาเต็มไปด้วยความกระหายและชั่วร้าย

"จุ๊ๆๆ!"

"แม่สาวน้อยคนนี้หน้าตาสะสวยหมดจดดีจริงๆ!"

"ไอ้ต๋าเซิง นังนี่เมียแกจริงเหรอวะ?"

หลิวตงเซิงรีบพยักหน้ารับคำอย่างนอบน้อมพร้อมกับกล่าวตอบว่า "พี่หวัง เมียผมจริงๆ ครับ แต่ว่าตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป หล่อนเป็นของพี่หวังแล้วครับ นี่คือพี่สะใภ้ของผม!"

"ฮ่าๆๆ!"

ราชาหัวโล้นระเบิดเสียงหัวเราะออกมาดังลั่น เขาตบลงบนบ่าของหลิวตงเซิงอย่างแรง "ดีมาก! ไอ้ต๋าเซิง ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป แกคือรองหัวหน้าพรรคหัวโล้นของกู!"

หลิวตงเซิงตื่นเต้นจนใบหน้าแดงก่ำ เขารีบประสานมือทั้งสองข้างเข้าหากันแล้วกล่าวเสียงดังฟังชัด "พี่หวัง ท่านวางใจได้เลย ผมหลิวตงเซิงยินดีบุกน้ำลุยไฟเพื่อท่านครับ!"

"ไม่ต้องถึงขนาดนั้นหรอก! หน้าที่ที่สำคัญที่สุดของแกในตอนนี้ก็คือไปลากตัวแม่สาวน้อยคนนี้มาให้กู กูเริ่มจะรอนไม่ไหวแล้ว!"

ราชาหัวโล้นพูดด้วยน้ำเสียงและท่าทางที่หื่นกระหายพลางถูมือไปมาอย่างกระสับกระส่ายด้วยความอยากเต็มที

"ได้เลยครับพี่หวัง! ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของผมเอง!"

หลังจากหลิวตงเซิงพูดจบ เขาก็หันไปมองทางหลี่ซือฉิง ขู่ตะคอกด้วยความโกรธแค้นจนแทบเคี้ยวฟันว่า "มึงยืนบื้ออยู่ทำไม? ยังไม่รีบไสหัวมานี่อีก!"

"ไอ้ต๋าเซิง แกพูดจาแบบนี้กับพี่สะใภ้แกได้ยังไงกัน?"

ราชาหัวโล้นขมวดคิ้วมุ่น น้ำเสียงเจือแววไม่พอใจเล็กน้อย

นัยน์ตาของหลิวตงเซิงไหววูบแวบหนึ่ง ก่อนจะรีบกล่าวขอโทษขอโพยเป็นการใหญ่

"พี่หวัง ขอโทษครับ ผม...ผมแค่ปากไวไปหน่อย!"

"เรียกพี่สะใภ้!"

ราชาหัวโล้นออกคำสั่ง

"ได้ครับ!"

หลิวตงเซิงรับคำ จากนั้นก็หันไปมองหลี่ซือฉิงอีกครั้ง ท่าทีของเขาเปลี่ยนไปราวฟ้ากับเหว เปลี่ยนเป็นนอบน้อมอย่างยิ่งแล้วกล่าวว่า "พี่สะใภ้ รีบเดินมาทางนี้สิครับ!"