บทที่ 2 คุกเข่าลงไป!
บทที่ 2 คุกเข่าลงไป!
ชายคนนั้นก็คือโกวจิ้น หัวหน้าพรรคพญามังกรดำ!
ในเวลานี้เขาโกรธจัดจนแทบคลั่ง ไฟโทสะในอกปะทุออกมาประดุจภูเขาไฟระเบิด
ลูกน้องที่เอามือกุมใบหน้าอันไหม้เกรียมเอ่ยรายงานด้วยน้ำเสียงขาดตอนว่า พี่จิ้นครับ สืบมาแล้วครับ เป็นไอ้หนุ่มที่ชื่อเย่เทียน มันมาดื่มเหล้าที่บาร์นี้ทุกคืนเลยครับ!
มาทุกคืนงั้นเหรอ?
แววตาของโกวจิ้นเปี่ยมไปด้วยรังสีฆ่าฟัน สั่งการลงไปให้คนข้างล่างจับตาดูมันไว้ให้ดี ถ้ามันปรากฏตัวเมื่อไหร่ ให้รีบพาตัวมันมาหาฉันทันที!
ครับ พี่จิ้น!
ลูกน้องคนนั้นก้าวขาเดินเซไปเซมาออกจากห้องทำงานไป
โกวจิ้นกระชากตัวหญิงสาวที่กำลังตัวสั่นเทาอยู่ข้างกายเข้ามาหาตัว ก่อนออกคำสั่งว่า คุกเข่าลงไป ฉันกำลังอารมณ์ค้าง!
……
ยามค่ำคืนคืบคลานเข้ามา
แสงไฟนีออนของจุดสูงสุดบาร์ส่องประกายระยิบระยับ
เย่เทียนก้าวเท้าไปข้างหน้าแล้วผลักประตูระจกบานหนาออก
ในพริบตาเดียว เสียงลำโพงที่ดังกึกก้องจนแก้วหูแทบแตกก็กลบทุกสิ่งจนมิด
บนฟลอร์เต้นรำ เหล่าชายหญิงต่างพากันโยกย้ายส่ายสะโพกและวาดลวดลายอย่างสุดเหวี่ยง ราวกับฝูงอสูรกายที่กำลังร่ายรำ พร้อมส่งเสียงกู่ร้องและกรีดร้องที่เต็มไปด้วยตัณหาราคะอันดิบเถื่อน
เย่เทียนเพิ่งจะนั่งลง ก็มีเสียงสั่นเครือด้วยความกลัวดังมาจากทางด้านหลัง
พี่เย่ คืนนี้ดื่มอะไรดีครับ?
คนที่พูดคือพนักงานบาร์ในชุดสูท ซึ่งช่วงนี้เขาเป็นคนคอยดูแลต้อนรับเย่เทียนมาโดยตลอด จนทั้งสองคนเริ่มสนิทสนมคุ้นเคยกันแล้ว
พนักงานบาร์คนนั้นขยิบตาและส่งสัญญาณให้เย่เทียนไม่หยุด
เย่เทียนรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย กำลังจะเอ่ยปากถามให้รู้เรื่อง แต่จู่ๆ ก็มีชายฉกรรจ์รูปร่างกำยำล่ำสันสองคนเดินตรงเข้ามาหา
คุณเย่ เจ้านายของเราเชิญครับ ให้ความร่วมมือหน่อย!
เจ้านายของพวกแกงั้นเหรอ? แววตาของเย่เทียนทอประกายคมปราบ โกวจิ้น หัวหน้าพรรคพญามังกรดำใช่ไหม?
ในเมื่อรู้แล้วก็ไปกับพวกเราเถอะ อย่าหาเรื่องเจ็บตัวเลย!
ชายคนหนึ่งพูดพลางตั้งใจเปิดเสื้อให้เห็นอาวุธปืนที่เหน็บอยู่ตรงเอว เป็นการข่มขู่ขวัญอย่างเต็มที่
ทว่า เย่เทียนกลับมองเมินสิ่งนั้นไปอย่างสิ้นเชิง เขาแค่นยิ้มอย่างเย็นชาแล้วพูดว่า ฉันยังไม่ได้ไปคิดบัญชีกับมัน มันกลับเป็นฝ่ายมาหาฉันเอง ไปบอกให้มันไสหัวลงมา!
รนหาที่ตาย!
ชายฉกรรจ์ตะคอกลั่นพร้อมกับตวัดมือกลับเพื่อจะลงมือ
ทว่ากลับถูกหมัดของเย่เทียนชกจนร่างลอยกระเด็นไปตกอยู่กลางฟลอร์เต้นรำ หลังจากชักกระตุกอย่างรุนแรงอยู่สองสามครั้งก็แน่นิ่งไป
ชายฉกรรจ์อีกคนหน้าถอดสี รีบหันหลังเตรียมจะวิ่งหนี
เย่เทียนฟาดฝ่ามือลงไป
แกร๊ก!
อ๊าก!
เสียงกระดูกหักและเสียงร้องโหยหวนดังขึ้นแทบจะพร้อมกัน
เพียงแค่ไม่กี่อึดใจ ชายฉกรรจ์ร่างยักษ์ท่าทางดุดันสองคน คนหนึ่งสลบเหมือด ส่วนอีกคนบาดเจ็บสาหัส
บาร์ที่เคยอึกทึกครึกโครมพลันเงียบสงัดลงจนไม่ได้ยินเสียงใดๆ
ภายในจุดสูงสุดบาร์แห่งนี้ไม่เคยมีใครกล้ามาก่อเรื่องเลยสักครั้ง ยิ่งไปกว่านั้น คนที่ไอ้หมอนี่ลงมือทำร้ายจนบาดเจ็บยังเป็นถึงคนของพรรคพญามังกรดำอีกด้วย
เชี่ยเอ๊ย! มีเรื่องสนุกให้ดูแล้ว!
ถ้ามันสามารถเดินออกจากจุดสูงสุดบาร์ไปได้โดยที่ยังมีชีวิตอยู่ ฉันยอมทำท่าหกสูงกินขี้ที่เพิ่งเบ่งออกมาใหม่ๆ สองกิโลเลย!
กูยอมกินสามกิโลเลยฉิบหาย!
ชู่! เบาๆ หน่อย เร็วเข้า ลูกพี่โกวลงมาแล้ว!
……
ตึก! ตึก! ตึก!
เสียงฝีเท้าอันหนักหน่วงและทรงพลังดังขึ้น
ตรงบริเวณบันได
โกวจิ้นที่เพิ่งได้รับรายงานเดินอาดๆ ลงมา ร่างกายที่สูงถึงสองเมตรของเขาให้ความรู้สึกกดดันอย่างมหาศาล รอยสักรูปมังกรดำตรงลำคอขยับเขยื้อนไปตามมัดกล้ามเนื้อที่ขยายตัว
ดวงตาดั่งพยัคฆ์ทั้งสองข้างสาดประกายเฉียบคม พร้อมกวาดสายตามองไปทั่วทั้งงานด้วยความโหดเหี้ยมและดุร้ายอย่างไม่คิดจะปิดบัง ทุกที่ที่สายตาของเขาจับจ้อง ความวุ่นวายพลันมลายหายไป สิ้นไม่มีใครกล้าสบตาด้วยเลยสักคน
เพียงแค่เขายืนอยู่ตรงนั้น กลิ่นอายความป่าเถื่อนอันน่าอึดอัดก็แผ่ซ่านกระจายออกไปทันที
ในเวลาเดียวกัน รอบๆ บาร์ก็มีคนของพรรคพญามังกรดำกรูออกมาจนมืดฟ้ามัวดิน มีจำนวนมากถึงหลายร้อยคน และในมือของทุกคนต่างก็ถืออาวุธครบมือ
รังสีฆ่าฟันอบอวลไปทั่ว!
โกวจิ้นก้าวเท้าฉับๆ มาหยุดอยู่ตรงหน้าเย่เทียน แล้วเอ่ยเข้าประเด็นทันที ไอ้หนู เมื่อวานแกแย่งของของฉัน วันนี้แกยังมาตีคนของฉันอีก สองเรื่องนี้ แกควรจะให้คำอธิบายกับฉันหน่อยไหม!
เมื่อเย่เทียนได้ยินดังนั้น แววตาก็พลันสาดประกายเย็นเยียบ หัวหน้าแก๊งมาเฟียกระจอกๆ คนหนึ่ง กล้ามาขอคำอธิบายจากเขาผู้เป็นราชาแห่งแดนเหนืออย่างนั้นหรือ
นี่มันรนหาที่ตายชัดๆ ไม่ใช่หรือไง?
แกมาขอคำอธิบายจากฉันงั้นเหรอ?
ทำไม? แกไม่อยากให้หรือไง?
โกวจิ้นถามกลับด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ
เย่เทียนวางแก้วเหล้าลงแล้วพูดว่า ฉันให้คำอธิบายกับแกได้ แต่แกต้องตอบคำถามฉันมาก่อนข้อหนึ่ง!
โกวจิ้นโกรธจนหัวเราะออกมา เขายิงฟันกว้างจนเห็นฟันสีเหลืองอ๋อยเต็มปาก ใครมันให้ความกล้าแกมาต่อรองเงื่อนไขกับฉัน…
ยังไม่ทันขาดคำ!
แกเคยเห็นผู้หญิงในรูปนี้ไหม?
เย่เทียนขี้เกียจจะพูดพร่ำทำเพลง จึงหยิบรูปถ่ายของน้องสาวออกมาโดยตรง
รอยยิ้มบนใบหน้าของโกวจิ้นแข็งค้างไปในทันที แววตาของเขาไหววูบไปมา ทว่าก็กลับมาเป็นปกติได้อย่างรวดเร็ว
เขากลืนน้ำลายพลางยิ้มอย่างชั่วร้าย นังหนูนี่ หน้าตาไม่เลวเลยนะ ถ้าแกยอมยกร่างกายของมันให้ฉันเล่น…
เพล้ง!
แกร๊ก!
โดยไม่มีสัญญาณเตือนล่วงหน้าใดๆ ทั้งสิ้น
แก้วเหล้าในมือของเย่เทียนแตกกระจายลงบนหัวของโกวจิ้นอย่างรุนแรง
เลือดสดๆ อันอุ่นร้อนผสมปนเปไปกับน้ำเหล้าสีแดงไหลรินลงมาตามใบหน้าของโกวจิ้น
หยด! หยด! หยด!
เสียงของเหลวที่หยดลงสู่พื้นดังแว่วเข้าหูอย่างชัดเจน
เวลาราวกับหยุดนิ่งไปชั่วขณะ
ทุกคนต่างเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงและหวาดกลัวเป็นที่สุด
โกวจิ้นยกมือขึ้นเช็ดหน้า เมื่อเขาเห็นเลือดสดๆ บนฝ่ามือ ใบหน้าก็เริ่มบิดเบี้ยวผิดรูปทันที ก่อนจะแผดเสียงคำรามลั่นอย่างสุดเสียง สับมันให้นึก!
คนของพรรคพญามังกรดำหลายร้อยคนพุ่งทะยานเข้ามาข้างหน้าพร้อมกัน
เย่เทียนยังคงมีสีหน้าเรียบเฉย เขามองโกวจิ้นที่ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้น แล้วเอ่ยถามซ้ำอีกครั้ง บอกฉันมาว่าเธออยู่ที่ไหน?
ไปตายซะไอ้…
รนหาที่ตาย!
เย่เทียนตวาดกร้าวต่ำ แล้วลงมือในทันที
รูม่านตาของโกวจิ้นหดตัวลง รีบถอยก้าวถอยหลังอย่างรวดเร็ว
ทว่าในวินาทีต่อมา เขาเลับรู้สึกหายใจไม่ออก ฝ่ามือที่แข็งแกร่งราวกับคีมเหล็กได้บีบรัดลำคอของเขาไว้แน่นหนา
โกวจิ้นกำลังจะอ้าปากพูด ทว่าหัวใจของเขากลับบีบรัดตัวอย่างรุนแรง ความรู้สึกอึดอัดปานจะขาดใจพุ่งเข้าจู่โจมใบหน้า
เย่เทียนหรี่ตาลง แววตาว่างเปล่าทว่ากลับแฝงไปด้วยความเย็นชาอันไร้ที่สิ้นสุด
ยากจะจินตนาการได้ว่านี่คือสายตาของมนุษย์คนหนึ่ง
บอกมา! เธออยู่ที่ไหน?
น้ำเสียงของเย่เทียนเย็นเยียบถึงขีดสุด รังสีฆ่าฟันที่จับต้องได้แผ่กระจายออกไปเป็นวงกว้าง
ในพริบตาเดียว
อุณหภูมิภายในบาร์ทั้งหมดพลันลดฮวบลง ราวกับตกลงไปในบ่อน้ำแข็งโพลาร์ จนผู้คนที่กำลังคลุ้มคลั่งและมองหาความตื่นเต้นต่างรู้สึกหนาวเหน็บไปถึงกระดูก
โกวจิ้นตัวสั่นเทาเหมือนลูกนก เอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงขาดตอนว่า เธอ เธอถูกหงส์โลหิตพาตัวไปแล้ว!
หงส์โลหิตคือใคร?
ประธานสมาคมหงส์โลหิตแห่งเมืองเจียงเฉิง ผู้หญิงที่ลึกลับมากคนหนึ่ง!
จะตามหาเธอได้ยังไง?
มุมปากของโกวจิ้นกระตุกเบาๆ ก่อนจะเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ฉันก็บอกไปแล้วไงว่าหงส์โลหิตลึกลับมาก ฉันไม่รู้ว่าจะตามหาเธอได้ยังไง!
แววตาของเย่เทียนเย็นเยียบลง เขาเอ่ยพูดอย่างช้าๆ ว่า ถ้าอย่างนั้น แกก็ไม่มีประโยชน์แล้วใช่ไหม?
แก แกคิดจะทำอะไร?
คนไม่มีประโยชน์ ก็ไม่มีความจำเป็นต้องอยู่เปลืองอากาศหายใจอีกต่อไป!
โกวจิ้นหน้าถอดสี รีบร้องตะโกนเสียงดัง ปล่อย ปล่อยฉันนะไอ้หนู ฉันไม่สนหรอกว่าแกจะเป็นใคร ถ้าแกกล้าฆ่าฉัน ไม่มีใครในเมืองเจียงเฉิงปกป้องแกได้แน่!
ใครบอกล่ะ!
ทันใดนั้น เสียงอันเย็นชาและทรงพลังเสียงหนึ่งก็ดังขึ้น ทำลายบรรยากาศแห่งรังสีฆ่าฟันที่แทบจะจับตัวเป็นก้อนภายในบาร์ลงจนหมดสิ้น
ทุกคนต่างหันไปมองตามเสียงโดยพร้อมเพรียงกัน
เห็นเพียงตรงบริเวณทางเข้าบาร์ ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ถูกปิดล้อมและเคลียร์พื้นที่โดยกลุ่มบอดี้การ์ดในชุดสูทสีดำท่าทางดุดันเฉียบขาด
ร่างอันเพรียวบางและเย็นชาเยือกเย็นร่างหนึ่ง กำลังเยื้องก้าวเข้ามาอย่างช้าๆ ตามจังหวะเสียงรองเท้าส้นสูงที่ดังกระทบพื้นอย่างคมชัด
เซิ่นหว่านชิว!
เธอมาได้ยังไงกัน?
ผู้คนจำนวนมากในที่แห่งนี้ต่างพากันจำผู้หญิงที่มีกลิ่นอายความเป็นนางพญาอันทรงพลังคนนี้ได้ในทันที