ตอนที่ 260 ชื่อของราชาแมลง

แกร๊ก

แขนแมลงสีแดงฉานข้างหนึ่งแทงทะลุออกมาจากรังไหมก่อน จากนั้นมันก็เหวี่ยงอย่างรุนแรง เปิดรูขนาดใหญ่บนรังไหมในพริบตา และแขนแมลงอีกข้างก็ยื่นตามออกมา

แขนแมลงทั้งสองข้างนี้คล้ายแขนมีดของตั๊กแตนตำข้าว ทว่าหนาใหญ่เป็นพิเศษ ราวกับหัวเจาะของเครื่องจักรสำรวจขนาดยักษ์ เปื้อนเลือดและน่าสะพรึงกลัว มันฟันขึ้นลง วาดประกายโลหิตออกมา ก่อนจะผ่ารังไหมทั้งใบออกเป็นสองซีก

เงาร่างสีแดงฉานขนาดมหึมาบิดดิ้นออกมาจากภายใน กลิ่นอายคาวเลือดอันเข้มข้นพุ่งปะทะใบหน้า และภายในกลิ่นอายโลหิตนั้นยังเต็มไปด้วยพิษร้ายแรงถึงชีวิต

“...บัดซบ!” เฉินเฟิงจ้องมองเงาร่างสีแดงฉานขนาดมหึมานั้นด้วยความตะลึงงัน

“ราชาแมลง” ดูราวกับสิ่งมีชีวิตขนาดยักษ์ที่เกิดจากการหลอมรวมกันระหว่างตั๊กแตนตำข้าวกับหนอนแมลงวัน

ร่างท่อนล่างคล้ายหนอนแมลงวัน ค่อย ๆ บิดกระดืบอยู่บนพื้น และทั้งสองข้างของลำตัวมีขาแมลงอยู่สิบขา ข้างละห้าขา เพื่อช่วยในการเคลื่อนที่

ร่างท่อนบนพลันตั้งตรงขึ้น ลำตัวอันแข็งแกร่งทำให้ผู้คนรู้สึกหวาดหวั่น สิ่งที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดคือแขนมีดอันดุร้ายทั้งสองข้าง เพียงเหวี่ยงออกอย่างเต็มกำลัง ก็อาจกวาดภูเขาลูกหนึ่งให้ราบเป็นหน้ากลองได้ในพริบตา

“ฮู่ว” ด้านหลังเฉินเฟิง หวงเฉวียน มหาเซียน และต้าไป๋ต่างส่งเสียงคำรามต่ำ ส่วนโทนี่ถึงกับยกกีบหน้าขึ้นและส่งเสียงร้องยาว

และภายใต้การมองเห็นของดวงตาแห่งสัจธรรมของเฉินเฟิง ข้างกายของ “ราชาแมลง” กลับมีดาบเล็กสีแดงโลหิตอยู่ถึงห้าเล่ม! มันอยู่ในระดับเดียวกับหวงเฉวียน!

“ราชาของฉัน! ในที่สุดฉันก็ได้เห็นการถือกำเนิดของราชา!” เมื่อเจ้าแห่งแมลง เออร์ก็อตเห็นร่างสีแดงโลหิตนั้น เขาก็คุกเข่าลงกับพื้นด้วยความตื่นเต้น จากนั้นชี้ไปทางเฉินเฟิงและคนอื่น ๆ ก่อนจะกล่าวด้วยสีหน้าดุร้ายว่า “นั่นคือเครื่องสังเวยที่ฉันเตรียมไว้ให้แด่ราชา! ไปเถอะ เพลิดเพลินกับงานเลี้ยงโลหิตนี้ให้เต็มที่!”

“ซี่” ราชาแมลงส่งเสียงตอบรับ ก่อนจะเคลื่อนตัวเข้าหาเฉินเฟิงและพวกพ้อง

มันเพิ่งฉีกทำลายรังไหมออกมา ดูเหมือนยังไม่คุ้นเคยกับการควบคุมร่างกาย จึงเคลื่อนไหวค่อนข้างเชื่องช้า แต่หลังจากเดินไปได้ราวสิบเมตร มันก็เร่งความเร็วขึ้นอย่างกะทันหัน แปรเปลี่ยนเป็นเงาเลือนรางสีแดงโลหิต แล้วพุ่งโฉบเข้าใส่มหาเซียน

แขนดาบทั้งสองส่งเสียงหวีดแหลม ราวกับแทบจะฉีกกระชากห้วงอากาศ ก่อนจะแทงตรงเข้าใส่หัวใจของมหาเซียน

ความเร็วของมันรวดเร็วดุจสายฟ้าฟาด!

“โฮก!” ในช่วงเวลาวิกฤต มหาเซียนแผดเสียงคำราม แล้วยกกระบองใหญ่ขวางไว้เบื้องหน้าอก ป้องกันการโจมตีอันถึงตายนั้น

ตูม! ตูม! ตูม!

แรงกระแทกอันมหาศาลถึงกับทำให้มหาเซียนถอยหลังไปสามก้าว นี่เป็นครั้งแรกนับตั้งแต่มหาเซียนปรากฏตัวที่มันถูกโจมตีจนต้องล่าถอย! เมื่อก้มลงมอง ก็เห็นรอยหลุมขนาดใหญ่สองรอยประทับอยู่บนกระบองโลหะซึ่งสร้างจากแร่แอเมทิสต์พลังงานสูง

ความน่าสะพรึงกลัวของการโจมตีนี้เห็นได้อย่างชัดเจน

“โฮก!” มหาเซียนเดือดดาล มันคือจูเหยียน สัตว์ร้ายแห่งแดนรกร้างอย่างแท้จริง ย่อมไม่มีวันยอมให้ตนถูกแมลงตัวใหญ่ตัวหนึ่งซัดถอยได้ มหาเซียนแผดเสียงคำราม กระโดดขึ้นกลางอากาศ แล้วกวัดแกว่งกระบองใหญ่ในมือฟาดลงมาอย่างรุนแรง

การโจมตีนี้พุ่งลงมาจากฟากฟ้า ทรงพลังอย่างถึงขีดสุด เมื่อผนวกเข้ากับน้ำหนักตัวของมหาเซียนและแรงโน้มถ่วงของโลก แม้แต่ภูเขาขนาดเล็กก็ยังอาจถูกผ่าออกเป็นสองซีกได้

ทว่า ราชาแมลงกลับไม่หวาดกลัว มันยกแขนดาบทั้งสองขึ้นเหนือศีรษะ เงาเลือนรางนับไม่ถ้วนพลันปรากฏขึ้นกลางอากาศ และปะทะกับมหาเซียนหลายสิบครั้งในพริบตา

แรงปะทะอันมหาศาลทำให้กระแสลมรุนแรงพัดกระจายไปทั่วบริเวณ

มหาเซียนร่วงลงมาจากกลางอากาศ กระบองในมือฟาดออกไปหลายสิบครั้ง นับตั้งแต่ถือกำเนิดมา มันไม่เคยต่อสู้ได้อย่างติดขัดเช่นนี้มาก่อน แต่กลับถูกขัดขวางเอาไว้โดยราชาแมลง

ยิ่งไปกว่านั้น หลังจากฟาดกระบองไปหลายสิบครั้ง มหาเซียนก็เริ่มเหนื่อยล้าเล็กน้อยแล้ว ขณะที่ราชาแมลงกลับยิ่งต่อสู้ยิ่งฮึกเหิม ราวกับเพิ่งได้ยืดเส้นยืดสายจนร่างกายเข้าที่

เฉินเฟิงยืนมองอยู่ด้านข้าง พลางตกตะลึงอยู่ในใจ ราชาแมลงตัวนี้ ในบรรดาอัครสาวกทั้งสิบสองคน เกรงว่าคงมีเพียงมิจา หลัวเท่านั้นที่สามารถต่อกรกับมันได้

ทันใดนั้น ความเร็วของราชาแมลงก็เพิ่มสูงขึ้นอีกครั้ง มันพุ่งเข้าประชิดอย่างฉับพลัน ก่อนที่แขนดาบทั้งสองจะฟาดเข้าใส่หน้าอกของมหาเซียนพร้อมกัน

มันถึงกับซัดมหาเซียนถอยหลังไปสามก้าว!

“ซี่!” ราชาแมลงส่งเสียงขู่ยาว พลางชูแขนดาบขึ้นสูง ร่างมหึมาส่ายไหวไปมา ราวกับกำลังเฉลิมฉลองชัยชนะ

ในเวลาเดียวกัน เสียงเย็นชาและทรงอำนาจก็ดังขึ้นภายในจิตใจของเฉินเฟิง “นักล่า เจ้ากำลังจับตามองข้าอยู่หรือ? ฝีมือของเจ้ายังไม่เพียงพอ วันนี้ข้าจะเปลี่ยนเจ้าให้กลายเป็นอาหารของข้า!”

อีกแล้วหรือ!?

ดวงตาของเฉินเฟิงเบิกกว้าง

เขาจำไม่ได้แล้วว่าตัวตนแรกที่เรียกเขาว่านักล่าคือใคร เพราะได้ยินจนเคยชินและไม่ใส่ใจอีกต่อไปแล้ว

แต่ว่า...

“เจ้าหนอนตัวใหญ่ แกอยากกินฉันอย่างนั้นหรือ? หึ ๆ เดิมทีฉันไม่ได้อยากกินแกมากนัก แต่ตอนนี้ฉันเปลี่ยนใจแล้ว ดูเหมือนรสชาติของเนื้อหนอนย่างจะต้องยอดเยี่ยมมากแน่ ๆ!” เฉินเฟิงกล่าวออกมาตรง ๆ

“น่าขัน! ต่อหน้าราชาแมลง พวกแกทุกคนต้องตาย!” เจ้าแห่งแมลง เออร์ก็อตกล่าวอย่างบ้าคลั่ง เมื่อได้เห็นการถือกำเนิดของราชาแมลงด้วยตาตนเอง เขาก็รู้สึกว่าชีวิตนี้สมบูรณ์แล้ว ต่อให้ต้องตายในตอนนี้ก็ไม่เสียดาย

ดังนั้น เฉินเฟิงจึงตั้งใจจะส่งเขาไปตาย

“แกรู้หรือไม่ว่า ไม่เพียงหน้าตาอัปลักษณ์เท่านั้น ปากของแกยังเหม็นอีกด้วย!” เฉินเฟิงกล่าวกับเจ้าแห่งแมลง เออร์ก็อต ยังไม่ทันสิ้นเสียง ปืนใหญ่ลอยตัวทั้งสี่กระบอกด้านหลังเขาก็ลอยขึ้นแล้ว ระเบิดแสงไอออนถูกยิงออกไปอย่างบ้าคลั่ง ปิดล้อมเจ้าแห่งแมลงจากทั้งด้านหน้า ด้านหลัง ด้านซ้าย และด้านขวา ทำให้ยากจะหลบหนี

ประกายความหวาดกลัวต่อความตายวาบผ่านดวงตาของเจ้าแห่งแมลง เขาทุ่มพลังทั้งหมดไปกับการควบคุมฝูงแมลง พลังของตัวเขาเองจึงต่ำจนน่าสงสาร เมื่อเผชิญหน้ากับการโจมตีของเฉินเฟิง เขาไม่มีกำลังต่อต้านเลยแม้แต่น้อย แทบทำได้เพียงรอความตายเท่านั้น

ทว่า ราชาแมลงกลับพุ่งเข้ามาจากด้านข้าง กวัดแกว่งแขนดาบ ปัดระเบิดแสงไอออนทั้งหมดออกไป

“ฮ่าฮ่าฮ่า ฉันมีราชาแมลงคอยคุ้มครอง แกจะทำอะไรได้?!” เออร์ก็อตหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง

แต่หัวเราะไปได้เพียงครึ่งเดียว เขาก็เห็นร่างของเฉินเฟิงทะยานขึ้นจากพื้น เฉินเฟิงเหยียดแขนยาวออกไปแล้วตะโกนว่า “หอกมา!”

หอกยาวเล่มหนึ่งพุ่งตรงมาจากที่ไกลๆ ก่อนจะตกลงสู่ฝ่ามือของเฉินเฟิง

กล้ามเนื้อบนแขนของเฉินเฟิงพลันเกร็งออกแรง เขาขว้างหอกยาวออกไปอย่างรุนแรง มันแปรเปลี่ยนเป็นสายฟ้าสายหนึ่ง พุ่งทะลุหน้าอกของเออร์ก็อตและตรึงเขาไว้กับพื้น

“เป็นไปไม่ได้...” สีหน้าตกตะลึงของเจ้าแห่งแมลง เออร์ก็อตแข็งค้างอยู่บนใบหน้า และเขาก็ตายตาไม่หลับ

ความเร็วของหอกที่พุ่งออกไปนั้นรวดเร็วเสียจนแม้แต่ราชาแมลงก็ยังตอบสนองไม่ทัน

ทว่า...สิ่งที่ทำให้เฉินเฟิงตกตะลึงก็คือ ราชาแมลงคว้าร่างของเออร์ก็อตขึ้นมาแล้วส่งเข้าปากของตนเองโดยตรง!

เจ้าแมลงนี่ถึงกับต้องการกินเจ้านายของตัวเอง! และบนร่างของเออร์กอตยังมีหอกของเฉินเฟิงปักอยู่ด้วย!

“หอกมา!” เฉินเฟิงรีบยกมือขึ้น หอกยาวถูกดึงออกจากร่างของเออร์ก็อตในพริบตา แล้วบินกลับมาอยู่ในมือของเฉินเฟิง

ส่วนร่างของเออร์กอตก็ตกลงสู่อวัยวะปากของราชาแมลงราวกับเมล็ดถั่ว

กร๊อบ

เสียงฟันแหลมคมบดขยี้กล้ามเนื้อและกระดูกดังเข้าหู

เออร์ก็อตซึ่งถูกหอกของเฉินเฟิงสังหารก่อน แล้วจึงถูกฝังอยู่ในท้องของแมลง อาจนับว่าเป็นผู้ที่ตายอย่างน่าอับอายที่สุดในบรรดาเหล่าอัครสาวกทั้งหมด

“ซี่!” หลังจากกินเจ้านายของตนลงไป ราชาแมลงก็ส่งเสียงคำรามออกมาอีกครั้ง แขนดาบคู่นั้นพลันขยายใหญ่ขึ้น และด้านหลังของร่างท่อนล่างก็ถูกปกคลุมด้วยเกราะอีกชั้นหนึ่ง

มันวิวัฒนาการขึ้นอีกครั้งแล้ว!

ทุกสิ่งเกิดขึ้นในชั่วพริบตา และเสียงเย็นชาโหดเหี้ยมก็ดังขึ้นในจิตใจของเฉินเฟิงอีกครั้ง “นักล่า ข้ามีนามว่าดุซเรียล วันนี้ข้าจะเอาชีวิตเจ้า!”