บทที่ 16: คูณด้วย 365

บทที่ 16: คูณด้วย 365

เมื่ออาซากุสะ โทรุตระหนักได้ว่าเขาไม่มีทางเอาชนะอามาซาวะ อิจิกะได้ในเวลาสั้นๆ เขาจึงล้มเลิกความคิดที่จะเสียเวลาในไวท์ยิมไปมากกว่านี้

เพียงแค่คิดในใจว่าต้องการหยุดคอร์สเรียนชั่วคราว เขาก็สามารถยุติการต่อสู้ตรงหน้า ออกจากไวท์ยิม และกลับมายังหอพักในโลกจริงได้ทันที

บัตรสมาชิกยิมยังคงอยู่ในมือ แม้ว่าเขาจะถูกอามาซาวะ อิจิกะซ้อมอยู่ในไวท์ยิมพักใหญ่ แต่ในโลกจริงดูเหมือนเวลาเพิ่งจะผ่านไปเพียงชั่วครู่เท่านั้น

เขาหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาเปิดนาฬิกาจับเวลา แล้วเข้าไปในไวท์ยิมอีกครั้ง

หกนาทีต่อมา เมื่อเขากลับมายังโลกจริง เวลาบนโทรศัพท์เพิ่งจะผ่านไปแค่หนึ่งวินาทีเท่านั้น

ตามที่ระบุไว้ในชื่อบัตรสมาชิก อัตราส่วนเวลาของไวท์ยิมคือ 1:365

"...น่าสนใจดีแฮะ" อาซากุสะ โทรุเลิกคิ้ว "แต่ว่า มีแค่การฝึกต่อสู้จริงเท่านั้นเหรอ?"

ทันทีที่เขาเข้าไปในไวท์ยิม อามาซาวะ อิจิกะ หรือจะพูดให้ถูกก็คือ หุ่นจำลองที่เหมือนจริงทั้งหน้าตาและความแข็งแกร่งของอามาซาวะ อิจิกะ ก็จะพุ่งเข้าโจมตีเขาทันที และเมื่อเขาถูกซัดจนร่วง ทุกอย่างก็จะถูกรีเซ็ตใหม่หมด

หากมองในแง่ของการสั่งสมประสบการณ์การต่อสู้จริง มันก็น่าจะได้ผลดีเยี่ยมเลยล่ะ

แต่ว่ามันจะช่วย 'ออกกำลังกาย' ได้จริงหรือเปล่า และผลการฝึกในโลกจำลองนี้จะส่งผลมาถึงร่างกายจริงของเขาหรือไม่นั้น ในคุณสมบัติของบัตรสมาชิกใบนี้ไม่ได้ระบุไว้อย่างชัดเจนเสียด้วย

ทว่า เมื่อพิจารณาว่ายังไงเสียที่นี่ก็คือ 'ยิม' ไม่ใช่ 'ห้องฝึกทักษะการต่อสู้' อาซากุสะ โทรุจึงคิดว่าผลการฝึกในยิมน่าจะส่งผลมาถึงโลกจริงได้

ปัญหาเดียวก็คือ บัตรสมาชิกใบนี้เป็นบัตรรายปีน่ะสิ

'จบหลักสูตรฝึกอบรมระยะเวลาหนึ่งปีภายในเวลาเพียงหนึ่งวัน เมื่อสิ้นสุดคอร์ส คุณสามารถเลือกที่จะเปลี่ยนบัตรสมาชิกใบนี้ให้กลายเป็นใบรับรองการจบหลักสูตรได้'—นั่นคือคำอธิบายคุณสมบัติของบัตรสมาชิก

ทีนี้ปัญหาก็คือ

ถ้าเขาเกิดบ้าจี้ใช้เวลาจนหมดแล้วยังเอาชนะอามาซาวะ อิจิกะไม่ได้ เขาจะยังได้ใบรับรองการจบหลักสูตรอยู่ไหม?

ทันทีที่เกิดคำถามนี้ขึ้น ข้อความก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเขาอีกครั้ง

【หากไม่สามารถเรียนจบหลักสูตรทั้งหมด คุณสามารถเลือกที่จะเปลี่ยนบัตรสมาชิกเป็นใบรับรองการเข้าร่วมหลักสูตรได้】

ไม่มีข้อมูลอื่นเปลี่ยนแปลง มีเพียงคำอธิบายสั้นๆ นี้เพิ่มเข้ามาในรายละเอียดคุณสมบัติเท่านั้น

"โห มีข้อมูลเพิ่มเติมให้ด้วยแฮะ" ข้อความสีขาวดำค่อยๆ เลือนหายไป แต่อาซากุสะ โทรุก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มกริ่ม "เวอร์เกินไปแล้ว"

"แต่ไม่ว่าจะมองยังไง ใบรับรองการจบหลักสูตรก็ต้องดีกว่าใบรับรองการเข้าร่วมหลักสูตรอยู่แล้วล่ะนะ"

อาซากุสะ โทรุรู้ตัวดีว่าเขาไม่ใช่อัจฉริยะ แต่เขาก็ไม่คิดว่าตัวเองเป็นคนโง่เหมือนกัน

อัตราส่วนเวลาที่เร็วกว่าปกติถึง 365 เท่ามันมีประโยชน์มากจริงๆ และพื้นที่จำลองการต่อสู้จริงที่รีเซ็ตได้ไม่จำกัดนี่ก็สุดยอดมาก

แต่เขาคิดว่ารางวัลจากการประเมินระดับ S มันต้องมีอะไรมากกว่านี้แน่ๆ

เขาต้องลองสำรวจดูให้มากกว่านี้

แม้จะถูกสาวสวยในยิมซ้อมจนอ่วม แต่ร่างกายในโลกจริงของเขากลับไม่ได้รู้สึกเหนื่อยล้าอะไรมากมายนัก อาซากุสะ โทรุยังสรุปไม่ได้ว่าเป็นเพราะเวลาผ่านไปน้อยเกินไป หรือเป็นเพราะคุณสมบัติของบัตรสมาชิกใบนี้กันแน่

แต่ยังไงซะ เขาก็ตัดสินใจว่าจะใช้เวลาในยิมสักสามนาทีก่อนนอน

โอ๊ะ ไม่สิ ต้องบอกว่า หนึ่งพันเก้าสิบห้านาทีในยิมต่างหาก

คูณด้วย 365 เข้าไปสิ

......

วันรุ่งขึ้น

ห้องปี 1 ห้อง B

หลังจากไปเติมพลังงานที่ขาดหายไปเมื่อคืนที่โรงอาหารด้วยการสวาปามอาหารจนพุงกาง ในที่สุดอาซากุสะ โทรุก็มาถึงห้องเรียนของตัวเอง

เมื่อคืนนี้ เขาใช้เวลาสามนาทีแลกเปลี่ยนประสบการณ์อย่างลึกซึ้งและยาวนานกับ 'อามาซาวะ อิจิกะ' จนพิสูจน์ได้ว่าไวท์ยิมไม่ใช่แค่พื้นที่จำลองการต่อสู้จริงเท่านั้น แต่มันคือ 'ยิม' ที่ผลการฝึกฝนจะส่งผลต่อร่างกายจริงๆ ได้

ร่างกายของเขาจดจำปฏิกิริยาตอบสนองได้อย่างแม่นยำ และค่อยๆ เกิดการเปลี่ยนแปลงไปในทางที่ดีขึ้นเรื่อยๆ

ทว่า บัตรสมาชิกยิมดูเหมือนจะไม่รวมค่าอาหาร เมื่อหมดเวลาฝึก ความหิวโหยอย่างรุนแรงก็ก่อตัวขึ้นอย่างเป็นธรรมชาติ ร่างกายของเขาต้องการพลังงานจำนวนมากเพื่อนำไปเสริมสร้างความแข็งแกร่งที่ได้รับมา

อาซากุสะ โทรุควรจะเติมพลังงานตั้งแต่เมื่อคืนนี้แล้ว แต่โรงเรียนมัธยมปลายโคโดอิคุเซไม่ได้มีบริการอาหารมื้อดึก โรงอาหารปิดตอน 3 ทุ่ม เขาเลยทำได้แค่หาอะไรกินรองท้องจากร้านสะดวกซื้อ

ทว่าร้านสะดวกซื้อก็ไม่ใช่ตัวเลือกที่ดีนักสำหรับการกินเอาอิ่ม ไม่ว่าจะมองในมุมของความคุ้มค่าหรือรสชาติ มันก็ยังขาดๆ เกินๆ ไปสักหน่อย ยิ่งไปกว่านั้น แม้ร่างกายเขาจะโหยหาพลังงานแค่ไหน แต่กระเพาะก็รับได้จำกัด นั่นคือเหตุผลที่เขาต้องมากินอีกรอบในเช้าวันนี้

ช่วงนี้เขาคงต้องกินจุไปอีกพักใหญ่เลยล่ะ

"อรุณสวัสดิ์~"

"อรุณสวัสดิ์จ้า"

"อื้อ อรุณสวัสดิ์ อรุณสวัสดิ์"

ทันทีที่ก้าวเข้าห้องปี 1 ห้อง B บรรยากาศแห่งมิตรภาพอันแน่นแฟ้นระหว่างเพื่อนร่วมชั้นก็แผ่ซ่านเข้ามา มันช่างกลมเกลียวและเป็นมิตร บรรยากาศรื่นรมย์สุดๆ สดใสเสียจนไม่เหมือนโรงเรียนมัธยมปลายในญี่ปุ่นเลยสักนิด

อาซากุสะ โทรุยกมือขึ้นทักทายอย่างเป็นธรรมชาติ

"อรุณสวัสดิ์"

"อรุณสวัสดิ์ จ้ะ...?" เด็กสาวผมสั้นหันหน้ามาตอบรับตามสัญชาตญาณ แต่คำทักทายที่จ่ออยู่ที่ริมฝีปากกลับถูกกลืนลงคอไป

เพราะอาซากุสะ โทรุที่เธอเห็น คือคนที่เธอจำไม่ได้เลยว่าเคยเห็นหน้าค่าตาที่ไหนมาก่อน

"เอ๊ะ เดี๋ยวนะ เขาคือใครน่ะ? เพื่อนร่วมชั้นเราเหรอ?"

ความสับสนก่อตัวขึ้น

คิ้วของเด็กสาวขมวดเข้าหากันเล็กน้อย กิ๊บติดผมรูปกลีบดอกไม้แกว่งไกวเบาๆ ตามจังหวะการขยับศีรษะ ไม่ว่าชิรานามิ จิฮิโระจะคิดยังไง เธอก็นึกไม่ออกจริงๆ ว่าหมอนี่เป็นใคร

อาซากุสะ โทรุไม่ได้ใส่ใจท่าทีแปลกๆ ของเธอ เขาเพียงแค่เดินไปนั่งที่โต๊ะของตัวเอง

อาจเป็นเพราะปฏิกิริยาของชิรานามิ จิฮิโระชัดเจนเกินไป เพื่อนๆ รอบข้างจึงอดไม่ได้ที่จะมองตามสายตาของเธอ จนสังเกตเห็นการมาของอาซากุสะ โทรุ

โดยเฉพาะที่นั่งที่เขาไปนั่ง

"เฮ้ ดูสิ ที่นั่งตรงนั้นมัน..."

"อาจารย์โฮชิโนะมิยะบอกว่าเขาสละสิทธิ์ไปแล้วไม่ใช่เหรอ...?"

"เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเปล่า เขาถึงได้มาสายไปวันนึงน่ะ?"

"จำได้ว่า เขาชื่อ... อาซากุสะคุง ใช่ไหมนะ?"

"เราควรไปทักทายเขาดีไหม?"

"เธอไปสิ ฉันไม่กล้าหรอก"

"แต่เมื่อวานเขาไม่ได้มา ถาวันนี้ไม่มีใครคุยด้วย เขาคงเหงาแย่..."

บทสนทนาเรื่อยเปื่อยของเพื่อนร่วมชั้นเปลี่ยนเป็นหัวข้อเกี่ยวกับอาซากุสะ โทรุทันที ทุกคนต่างซุบซิบและพุ่งความสนใจไปที่เขา

อย่างไรก็ตาม เมื่อเทียบกับการนินทาว่าร้าย พวกเขาดูจะมีความคิดที่เป็นมิตรเสียมากกว่า

"อาซากุสะคุง..." อิจิโนะเสะ โฮนามิหันไปมองอาซากุสะ โทรุ ฟันบนขบเรียวปากล่างเบาๆ สีหน้าเต็มไปด้วยความลังเล

เธอควรจะเข้าไปทักทายดีไหม? ควรจะถามไหมว่าทำไมเมื่อวานเขาถึงขาดเรียน? ควรจะถามไหมว่าทำไมเขาถึงไปอยู่กับเด็กห้อง C? หรือควรจะถามว่า...

ขณะที่อิจิโนะเสะ โฮนามิกำลังลังเล ประตูห้องปี 1 ห้อง B ก็เปิดออก

"อรุณสวัสดิ์จ้ะทุกคน วันนี้สดใสกันดีไหม ฮ้าว..." โฮชิโนะมิยะ จิเอะหาววอดพลางเดินทอดน่องเข้ามาในห้องเรียน