บทที่ 10 ผมเป็นหมาของคุณโรบินแล้ว!

บทที่ 10 ผมเป็นหมาของคุณโรบินแล้ว!

เพราะงั้นเหรอ

แน่นอนว่ามันเพราะมากๆ แต่ถ้าแค่เพราะเฉยๆ ซ่งเจี้ยนเผิงคงไม่ถึงกับติดอ่างอุทานออกมาว่า 'แม่เจ้าโว้ย' หรอก เขาคงจะพูดแค่ว่า 'เพราะจัง เพราะโคตรๆ' ไปแล้วไม่ใช่หรือไง

ยิ่งไปกว่านั้น ถ้ามันแค่เพราะเฉยๆ ก็คงไม่ทำให้ชายชาตรีอย่างเขาร้องไห้ออกมาได้หรอก นอกเหนือจากความไพเราะแล้ว ซ่งเจี้ยนเผิงยังสัมผัสได้ถึงความรู้สึกที่สะท้อนผ่านบทเพลงและน้ำเสียงนี้ด้วย

เขารู้สึกว่ามันยากที่จะบรรยายความรู้สึกนี้ออกมา

มันเหมือนกับว่าหลังจากเหน็ดเหนื่อยมาทั้งวัน พอเขากลับมาถึงบ้าน ภรรยาก็ยกซุปไก่ร้อนๆ มาให้ พร้อมกับเอ่ยอย่างอ่อนโยนว่า “เหนื่อยหน่อยนะคะ”

ถึงแม้ว่าตอนนี้ซ่งเจี้ยนเผิงจะยังไม่มีภรรยาก็ตาม

มันเหมือนกับว่าหลังจากไปเรียนต่อเมืองนอกมาหลายปี แล้วกลับบ้านมาพร้อมกับความสำเร็จ พ่อแม่ก็เข้ามากอดเขาไว้แน่นๆ แล้วเอ่ยชมว่า “ลูกเก่งมากจริงๆ”

ถึงแม้ว่าผลการเรียนอันย่ำแย่ของซ่งเจี้ยนเผิงจะไม่ได้เอื้อให้เขาไปเรียนต่อเมืองนอกเลยก็ตามที แค่พูดทักทายกับบอกลาง่ายๆ เขายังพูดได้ไม่ค่อยจะถูกเลยด้วยซ้ำ

แต่เรื่องพวกนั้นมันไม่สำคัญหรอก สิ่งสำคัญคือตอนที่เขาได้ฟังเพลงเมื่อครู่นี้ เขากลับรู้สึกถึงสัมผัสที่คล้ายคลึงกัน เป็นความอบอุ่นที่อธิบายไม่ถูก

เขาว่ากันว่าเพลงที่ดีจะทำให้ผู้ฟังรับรู้ได้ถึงห้วงอารมณ์ภายในของนักร้อง เมื่อก่อนซ่งเจี้ยนเผิงเคยหัวเราะเยาะกับคำพูดนี้และไม่เชื่อมันเลยสักนิด เพลงก็คือเพลงไม่ใช่หรือไง

ถ้าเพราะก็คือเพราะ ถ้าไม่เพราะก็คือไม่เพราะ จะไปพูดจาลึกลับซับซ้อนอะไรให้มันมากมาย

แต่ตอนนี้เขาเปลี่ยนใจแล้ว ไม่เกินจริงเลยที่จะบอกว่าหลังจากฟังเพลงนี้ หรือถ้าจะพูดให้ถูกคือ หลังจากได้ฟังเพลงคัฟเวอร์นี้ ซ่งเจี้ยนเผิงก็รู้สึกว่าความเหนื่อยล้าจากการทำงานล่วงเวลาได้มลายหายไปจนสิ้น และถูกเติมเต็มด้วยความกล้าหาญและพลังอันเปี่ยมล้น

ในเวลานี้ ต่อให้ศัตรูตามธรรมชาติที่เขาหวาดกลัวที่สุดอย่างแมลงสาบโผล่มาตรงหน้า เขาก็มีความกล้าพอที่จะพุ่งเข้าไปสู้กับมัน!

ซ่งเจี้ยนเผิงรีบหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา เปิดแอปพลิเคชันสถานี K แล้วค้นหาวิดีโอที่เขาเพิ่งอนุมัติไปเมื่อครู่ บางทีอาจเป็นเพราะสัญญาณอินเทอร์เน็ตดีเลย์ เขาจึงยังหามันไม่เจอในทันที เขาเลยกดรีเฟรชหน้าจอซ้ำๆ ผ่านไปราวๆ สิบวินาที ในที่สุดวิดีโอก็ปรากฏขึ้น

เขากดเข้าไปดูอย่างไม่ลังเล กดไลก์รัวๆ กดติดตามนักอัปโหลด แล้วพิมพ์ลงในช่องคอมเมนต์ว่า

“จองเมนต์แรก ผมคือที่หนึ่ง!!! และตั้งแต่นี้ต่อไป ผมคือหมาของคุณโรบิน!”

เมื่อก่อนซ่งเจี้ยนเผิงมีท่าทีดูถูกพวกดารา วีทูบเบอร์ หรืออะไรทำนองนั้น เขาไม่เข้าใจเลยว่าทำไมคนเราถึงยอมจ่ายเงินเป็นหมื่นๆ เพื่อซื้อตั๋วและเดินทางไกลๆ เพียงเพื่อไปฟังเพลงแค่เพลงเดียว

แถมเขายังไม่เข้าใจด้วยว่าพวกวีทูบเบอร์มันมีอะไรน่าดึงดูดนักหนา ก็แค่สวมบทบาทคุยเล่นกับร้องเพลงไม่ใช่เหรอ มันมีอะไรดีกัน

แต่ตอนนี้เขาตระหนักแล้วว่าตัวเองคิดผิด และผิดอย่างมหันต์เลยด้วย

หลังจากจัดการทุกอย่างเสร็จ เขาก็ผ่อนลมหายใจออกมายาวๆ หยุดพักจากการทำงาน แล้วเปิดฟังมันอีกครั้ง และอีกครั้ง

“นี่มันช่าง... ช่าง...” จากนั้น ซ่งเจี้ยนเผิงก็รีบเปิดรายชื่อผู้ติดต่อของตัวเอง เขาพำลังจะทำสิ่งที่ศักดิ์สิทธิ์มากๆ นั่นคือการเผยแผ่ศาสนา! เพื่อส่งต่อความรู้สึกที่อธิบายไม่ได้นี้ออกไป และให้คนอื่นได้สัมผัสมันด้วย

แน่นอนว่าคนแรกที่เขาโทรหาคือเพื่อนร่วมงานที่สนิทกัน อีกฝ่ายก็กำลังทำงานล่วงเวลาอยู่เช่นกัน เมื่อสายติด เขาก็ได้ยินเสียงอีกฝ่ายตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงเหนื่อยล้าสุดๆ “ฮัลโหล~~~~”

ทว่าน้ำเสียงของซ่งเจี้ยนเผิงกลับกระตือรือร้นสุดขีด “เร็วเข้า พี่ตู้ ผมเพิ่งส่งวิดีโอให้พี่ ดูเดี๋ยวนี้เลย ตอนนี้เลย ทันทีเลย!!!”

คนที่ถูกเรียกว่าพี่ตู้บ่นอย่างอารมณ์เสีย “แกโทรมาหาฉันเรื่องแค่นี้เนี่ยนะ ฉันทำงานอยู่นะเว้ย เดี๋ยวค่อยดู เดี๋ยวค่อยดู”

แต่ทุกคนก็รู้ดีว่าคำว่า 'เดี๋ยว' มันไม่ใช่แค่ไม่กี่นาที แต่มันอาจจะหมายถึงหลายชั่วโมงหรือหลายวันเลยก็ได้ เวลาแชร์วิดีโอให้เพื่อน มีความเป็นไปได้สูงมากที่พวกเขาจะไม่ได้เปิดดูและลืมมันไปในที่สุด

แล้วพอผ่านไปไม่กี่วัน ถ้าพวกเขาบังเอิญไปเจอเข้าเองแล้วเห็นว่ามันน่าสนใจ พวกเขาก็อาจจะแชร์กลับมาให้คุณด้วยซ้ำ

ซ่งเจี้ยนเผิงย่อมรู้เรื่องนี้ดี ถ้าเป็นวิดีโออื่นเขาคงไม่ว่าอะไรหรอก แต่วิดีโอนี้ไม่ได้เด็ดขาด เขารีบพูดขึ้นทันที “ไม่มีเดี๋ยว ดูตอนนี้เลย! พูดจริงๆ นะ พี่ไม่มีทางเสียใจแน่นอน!”

พี่ตู้ “ไม่เว้ย วันนี้แกทำยอดเสร็จแล้วหรือไง ฉันทำงานอยู่นะ แกเป็นบ้าอะไรเนี่ย”

เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายยืนกรานหัวเด็ดตีนขาด ซ่งเจี้ยนเผิงก็รู้ว่าถึงเวลาต้องงัดไม้ตายออกมาใช้ เขาร้องตะโกนว่า “พ่อทูนหัว! พ่อจ๋า! ไปดูเดี๋ยวนี้เลย!!!”

พี่ตู้ “......”

อีกฝ่ายไม่คิดเลยว่าซ่งเจี้ยนเผิงจะเล่นมุกนี้ หลังจากเงียบไปนาน ในที่สุดเขาก็พูดขึ้น “เออ ยอมใจแกเลย เดี๋ยวฉันไปดูเดี๋ยวนี้แหละ”

ดังนั้นในไม่กี่นาทีต่อมา ซ่งเจี้ยนเผิงก็เห็นคอมเมนต์ที่สองใต้คลิปวิดีโอ

“คุณโรบิน อ๊ากกก!!! แฮ่ก แฮ่ก แฮ่ก แฮ่ก~~~~”

— — — — — —

เวลาล่วงเลยมาถึงวันรุ่งขึ้น แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านหน้าต่างลงมากระทบพวงแก้มอันน่ารักน่าเอ็นดูของเด็กสาว ขนตายาวงอนของเธอสั่นไหวเล็กน้อย

“อืม~~~” มู่เหิงขยี้ตา ลืมตาขึ้น และมองออกไปนอกหน้าต่างด้วยความงุนงงเล็กน้อย ก่อนจะหันหน้าไปมา แล้วเอ่ยประโยคสุดคลาสสิกออกมา “อ่า — เพดานที่ไม่คุ้นเคย”

“สรุปว่าไม่ได้ฝันไปสินะ” เธอถอนหายใจเบาๆ จากนั้นก็... พลิกตัวไปหยิบโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่ข้างๆ

ยังไงซะตอนนี้เธอก็ไม่มีธุระอะไรเร่งด่วนอยู่แล้ว ใครมันจะบ้าตื่นปุ๊บลุกปั๊บล่ะ แน่นอนว่าก็ต้องขอนอนแช่บนเตียงต่ออีกสักหน่อยสิ

ด้วยความอยากรู้อยากเห็นเล็กน้อย เธอเปิดแอปสถานี K แล้วเข้าไปในระบบหลังบ้านของนักอัปโหลด เธอมองเห็นว่าวิดีโอเพียงคลิปเดียวที่เธอโพสต์ไปเมื่อวาน กลับมียอดวิวทะลุถึงเจ็ดหมื่นครั้งอย่างน่าตกใจ แถมยอดผู้ติดตามบัญชีของเธอยังพุ่งพรวดไปถึงหนึ่งหมื่นสองพันคนเลยทีเดียว

ต้องเข้าใจก่อนนะว่า เธอแค่โพสต์คลิปร้องเพลงปากเปล่าที่อัดไว้ลวกๆ แถมยังโพสต์ตอนดึกดื่นค่อนคืนอีกต่างหาก สำหรับหน้าใหม่ที่ไม่มีใครรู้จัก การที่วิดีโอคลิปเดียวทำยอดได้ขนาดนี้ในเวลาอันสั้น ใครมาเห็นก็คงต้องอุทานว่า 'นี่มันโกงชัดๆ!'

ไม่เกินจริงเลยที่จะบอกว่าแทบทุกคนที่เข้ามาดูวิดีโอของมู่เหิงกดติดตามเธอ และโดยเฉลี่ยแล้ว แต่ละคนจะดูวิดีโอนี้ซ้ำอย่างน้อยเจ็ดครั้ง

ด้วยสถิติระดับนี้ สถานี K ย่อมต้องดันคลิปและเพิ่มการมองเห็นให้อย่างแน่นอน ซึ่งก็จะทำให้ยอดต่างๆ ของวิดีโอนี้ยิ่งพุ่งสูงขึ้นไปอีก

อันที่จริง ทุกครั้งที่มู่เหิงกดรีเฟรชหน้าหลังบ้าน สถิติของวิดีโอก็เพิ่มขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ข้อความที่ส่งเข้ามาในกล่องข้อความก็ค้างเติ่งอยู่ที่ 【99+】 มาตั้งนานแล้ว มู่เหิงเลื่อนดูผ่านๆ ส่วนใหญ่ก็มีแต่พวกที่เข้ามาหวีดไม่ก็ทวงคลิปใหม่ ไม่มีเนื้อหาสาระสำคัญอะไรเลย

มู่เหิงละสายตาจากโทรศัพท์มือถือแล้วเอ่ยเรียกเบาๆ “ระบบ”

จากนั้น หน้าจอโปร่งแสงก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเธอ และเป้าหมายเดิมที่เคยเป็น 【ดีว่า (0.00%)】 ตอนนี้ได้เปลี่ยนเป็น 【ดีว่า (0.01%)】 แล้ว

แม้ว่าเปอร์เซ็นต์จะไม่ได้เพิ่มขึ้นมากนัก แต่อย่างน้อยมันก็พิสูจน์ให้เห็นว่าวิธีของมู่เหิงนั้นมาถูกทางแล้ว หมายความว่าขอแค่เธอคอยร้องเพลงแล้วโพสต์ลงเน็ตเป็นระยะๆ เป้าหมายนี้ก็จะต้องสำเร็จในท้ายที่สุด!

......