บทที่ 306 มุ่งมงคลเลี่ยงอัปมงคลอีกครา ตัดเคราะห์กรรมแต่ต้นตอ

"นกปากซ่อมกับหอยกาบต่อสู้กัน ชาวประมงรับผลประโยชน์ สวรรค์ประทานให้หากไม่รับไว้ ย่อมได้รับภัยพิบัติแทน"

"ช่วงเที่ยงของวันพรุ่งนี้ หากมุ่งหน้าไปยังหุบเขาเหอผิงเพื่อช่วยเหลือเผ่ามนุษย์ จะได้รับวาสนาระดับหกหนึ่งสาย ทว่าภายหน้าจะมีภัยแอบแฝง อัปมงคลเล็กน้อย"

"รั้งอยู่กับที่เพื่อบำเพ็ญเพียรต่อไป ไม่ทำย่อมไม่ผิดพลาด ไม่ได้รับและไม่สูญเสียสิ่งใด ราบรื่น"

"ช่วงย่ำค่ำของวันพรุ่งนี้ หากมุ่งหน้าไปยังยอดเขาเถี่ยอี้ซึ่งเป็นฐานที่มั่นของเผ่าวิหคปีกเหล็ก ซ้ำเติมยามเพลี่ยงพล้ำ รวบรัดตัดความกวาดล้างให้สิ้นซาก จะได้รับวาสนาระดับห้าหนึ่งสาย ภายหน้าไร้ภัยแอบแฝงและไร้ความเสี่ยง มหามงคล"

เมื่อสัมผัสได้ถึงข้อมูลขุมนี้ เจียงฝานก็ทอประกายตาเจิดจ้า ดูตื่นเต้นเป็นอย่างยิ่ง

ก่อนหน้านี้เขาก็คาดเดาไว้แล้วว่าในเร็วๆ นี้เผ่าวิหคปีกเหล็กจะต้องเผชิญกับเคราะห์กรรมครั้งใหญ่อย่างแน่นอน ดังนั้นเขาจึงเฝ้ารอโอกาสมาโดยตลอด

ดูเหมือนว่าตอนนี้ โอกาสเช่นนั้นจะมาถึงแล้วจริงๆ

ตามข้อมูลจากยันต์มุ่งมงคลเลี่ยงอัปมงคล เผ่าวิหคปีกเหล็กจะต้องเผชิญกับเคราะห์กรรมที่ไม่เคยมีมาก่อนอย่างแน่นอน กระทั่งอาจถึงขั้นสิ้นเผ่าพันธุ์

และหากเขาไปในตอนนี้ ก็จะสามารถซ้ำเติมยามเพลี่ยงพล้ำ ฉวยโอกาสตักตวงผลประโยชน์มาได้

แน่นอนว่าศัตรูของเผ่าวิหคปีกเหล็กก็ย่อมไม่เจอกับเรื่องง่ายดายเช่นกัน เพราะจะต้องถูกเผ่าวิหคปีกเหล็กโต้กลับอย่างหนักหน่วงแน่

ทั้งสองฝ่ายมีแนวโน้มสูงที่จะบาดเจ็บสาหัสทั้งคู่

เมื่อถึงเวลานั้น หากเขาฉวยโอกาสพุ่งออกไปสังหาร ก็อาจจะสามารถกวาดล้างศัตรูกลุ่มนี้จนหมดสิ้น และคว้าวาสนามาได้ทั้งหมด

กระทั่งโอกาสเช่นนี้ก็อาจมีเพียงครั้งเดียวเท่านั้น

หากพลาดครั้งนี้ไป คาดว่าในภายหน้าคงไม่มีโอกาสเช่นนี้อีกแล้ว

"วิ่งไปช่วยคนธรรมดา กลับจะมีอันตราย? ทิ้งภัยแอบแฝงไว้หรือ?"

เจียงฝานลูบปลายคาง

อย่างไม่ต้องสงสัย หากต้องการช่วยเหลือเผ่ามนุษย์ในทวีปซีโจวอย่างแท้จริง สิ่งสำคัญที่สุดก็คือต้องจัดการปีศาจเหล่านั้นเสียก่อน

ขอเพียงปีศาจเหล่านั้นตกตาย เผ่ามนุษย์ย่อมพ้นจากอันตรายอย่างเป็นธรรมชาติ

อีกทั้งในตอนนี้ เผ่ามนุษย์ก็ไม่ได้เป็นภัยคุกคามอันใดต่อเผ่าวิหคปีกเหล็กเลย

กระทั่งยังนับว่าเป็นทรัพย์สินที่สำคัญของพวกมันอีกด้วย

ดังนั้นหากไม่มีความจำเป็น พวกมันก็ย่อมไม่เลือกทำร้ายมนุษย์อย่างแน่นอน

"ตอนนี้นักพรตดาบโลหิตและคนอื่นๆ เป็นอย่างไรบ้างแล้ว?"

เวลานี้ เจียงฝานเอ่ยปากถามขึ้น

ตอนที่เขาเก็บตัวบำเพ็ญเพียร เขาก็ได้ปล่อยผู้บำเพ็ญเพียรขอบเขตจินตันอย่างนักพรตดาบโลหิตและคนอื่นๆ ออกจากเจดีย์หลิงหลง เพื่อให้พวกเขาไปสำรวจสภาพแวดล้อมทางภูมิศาสตร์โดยรอบ และสืบหาข้อมูลข่าวสาร

ท้ายที่สุดเขาก็ยังไม่ค่อยคุ้นเคยกับบริเวณใกล้เคียงนัก

หากมีผู้บำเพ็ญเพียรจินตันเหล่านี้คอยช่วยเหลือ ย่อมทำให้เขาสามารถแทรกซึมเข้าสู่ทวีปซีโจวได้รวดเร็วยิ่งขึ้น

อีกทั้งด้วยความแข็งแกร่งของพวกเขา ก็เป็นไปได้สูงที่จะไม่เกิดปัญหาอันใดขึ้นในสถานที่แห่งนี้

"เจ้านาย ตอนนี้นักพรตดาบโลหิตยังคงสำรวจอยู่บริเวณใกล้เคียง"

"แต่ต้องยอมรับเลยว่า ทรัพยากรการบำเพ็ญเพียรในสถานที่แห่งนี้อุดมสมบูรณ์มากจริงๆ"

"เพียงแค่สามเดือน ก็ค้นพบยาสมุนไพรวิญญาณหายากไม่น้อยเลย"

เตาหลอมโอสถว่านฮว่ากล่าวด้วยความทอดถอนใจ

มิน่าเล่าทวีปซีโจวจึงถือกำเนิดผู้บำเพ็ญเพียรปีศาจระดับห้าขึ้นมาได้ ทรัพยากรการบำเพ็ญเพียรอุดมสมบูรณ์กว่าทวีปหนานโจวมากจริงๆ

ที่สำคัญยิ่งกว่านั้นก็คือ เผ่าปีศาจไม่ถนัดการปรุงโอสถ และไม่ถนัดการหลอมของวิเศษ ดังนั้นเทือกเขาแห่งนี้จึงหลงเหลือทรัพยากรไว้เป็นจำนวนมหาศาล

หากเป็นขุมกำลังเผ่ามนุษย์ที่ยึดครองสถานที่แห่งนี้ รับรองได้เลยว่าแม้แต่หญ้าวิญญาณสักต้นก็คงไม่เหลือรอด

จะเหมือนเช่นตอนนี้ได้อย่างไร ที่กลับสามารถค้นพบยาสมุนไพรวิญญาณป่าได้เป็นจำนวนมาก

ดังนั้นหากมีความแข็งแกร่งเพียงพอ การยึดครองพื้นที่สักแห่งในทวีปซีโจว ทรัพยากรที่ได้รับย่อมเหนือจินตนาการอย่างแน่นอน นักพรตดาบโลหิตและคนอื่นๆ ล้วนรู้สึกว่าสถานที่แห่งนี้เหมาะแก่การบำเพ็ญเพียรของตนเป็นอย่างยิ่ง

"เช่นนั้นก็ดี"

เจียงฝานพยักหน้า

หากได้รับความช่วยเหลือจากนักพรตดาบโลหิตและคนอื่นๆ บางทีอาจช่วยให้เขาค้นพบฐานที่มั่นที่เหมาะสมให้มนุษย์อยู่อาศัยได้

ฟุ่บ!

เมื่อคิดได้ดังนั้น ร่างของเขาก็พลันวูบไหว ออกจากเจดีย์หลิงหลงทันที แล้วบินมุ่งหน้าไปยังฐานที่มั่นของเผ่าวิหคปีกเหล็ก

…………

ในเวลาเดียวกัน ณ ฐานที่มั่นเผ่าวิหคปีกเหล็ก

รวมถึงหัวหน้าเผ่าแล้ว มีผู้บำเพ็ญเพียรปีศาจระดับจินตันอยู่ด้วยกันทั้งหมดห้าตน

ทว่าตอนนี้สีหน้าของพวกมันกลับเคร่งเครียดเป็นอย่างยิ่ง ราวกับกำลังเผชิญหน้ากับภัยพิบัติครั้งใหญ่ บรรยากาศอบอวลไปด้วยจิตสังหารอันเงียบงัน

"แย่แล้ว เรื่องที่พวกเราได้รับหยดเลือดแก่นแท้จิตวิญญาณถูกเปิดเผยออกไปแล้ว"

"อีกทั้งเผ่าพยัคฆ์อัสนีก็ล่วงรู้เรื่องนี้แล้วด้วย"

"เกรงว่าอีกไม่นาน เผ่าพยัคฆ์อัสนีคงจะมาเยือนถึงที่"

เชวี่ยซานชี หัวหน้าเผ่าวิหคปีกเหล็กกล่าวด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

ก่อนหน้านี้ตอนที่มันออกไปท่องเที่ยวด้านนอก มันได้บังเอิญของวิเศษหายากชิ้นหนึ่งมา นั่นก็คือหยดเลือดแก่นแท้จิตวิญญาณ

แม้ว่าหยดเลือดแก่นแท้จิตวิญญาณนี้จะผ่านกาลเวลามาอย่างเนิ่นนาน ทำให้แก่นแท้ภายในสูญสลายไปมาก ทว่าสำหรับผู้บำเพ็ญเพียรปีศาจระดับสามเช่นพวกมันแล้ว ก็ยังคงเป็นประโยชน์อย่างมหาศาล

หากสามารถหลอมรวมได้อย่างสมบูรณ์ กระทั่งยังช่วยให้มันเลื่อนขั้นสู่ระดับสี่ได้เลย

เมื่อถึงเวลานั้น มันก็จะกลายเป็นผู้บำเพ็ญเพียรปีศาจระดับสี่ และนำพาเผ่าวิหคปีกเหล็กก้าวขึ้นสู่ระดับเผ่าปีศาจระดับสี่ได้

เพื่อกลายเป็นเผ่าพันธุ์ผู้เป็นใหญ่ในรัศมีนับแสนลี้

ใครจะคิดล่ะว่า ภายในเผ่าจะมีคนทรยศ นำข่าวเรื่องที่มันได้รับหยดเลือดแก่นแท้จิตวิญญาณไปเปิดเผยเสียได้

เรื่องนี้ยังดึงดูดความมุ่งร้ายของเผ่าพยัคฆ์อัสนีมาอีกด้วย

เพราะหากเชวี่ยซานชีเลื่อนขั้นสู่ระดับสี่ได้จริงๆ สำหรับเผ่าปีศาจระดับสามอื่นๆ แล้ว ย่อมเป็นภัยคุกคามอันใหญ่หลวง

หลังจากนั้นเผ่าพันธุ์ระดับสามอย่างพวกมัน เกรงว่าคงทำได้เพียงใช้ชีวิตอยู่ใต้จมูกของเผ่าวิหคปีกเหล็กเท่านั้น

หากร้ายแรงกว่านั้น หากพวกมันทำให้เผ่าวิหคปีกเหล็กไม่พอใจ ก็อาจเสี่ยงต่อการถูกฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ได้

อันที่จริงทุกๆ ปีในทวีปซีโจว เผ่าและชนเผ่าต่างๆ ที่ถูกกวาดล้าง ก็มีจำนวนไม่น้อยเลยทีเดียว

เพราะกฎเกณฑ์ภายในของเผ่าปีศาจก็คือผู้อ่อนแอตกเป็นเหยื่อของผู้แข็งแกร่ง ผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดคือผู้รอดชีวิต

และก็เป็นเพราะเหตุนี้ เผ่าพยัคฆ์อัสนีจึงตั้งใจจะยกทัพออกมาทั้งหมด เพื่อต่อสู้ชี้เป็นชี้ตายกับเผ่าวิหคปีกเหล็ก

ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่อาจปล่อยให้เชวี่ยซานชีหลอมรวมหยดเลือดแก่นแท้จิตวิญญาณได้เด็ดขาด

"หัวหน้าเผ่า ตอนนี้พวกเราจะทำอย่างไรดี?"

"ความแข็งแกร่งของเผ่าพยัคฆ์อัสนีนั้นเหนือกว่าพวกเรามาก อย่างน้อยก็มีผู้บำเพ็ญเพียรปีศาจระดับสามถึงสิบตน"

"หากพวกมันยกทัพมาทั้งหมด พวกเราย่อมไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเผ่าพยัคฆ์อัสนีอย่างแน่นอน"

ผู้บำเพ็ญเพียรปีศาจระดับสามตนหนึ่งมีสีหน้าย่ำแย่เป็นอย่างยิ่ง

หากหัวหน้าเผ่าของพวกตนสามารถหลอมรวมหยดเลือดแก่นแท้จิตวิญญาณได้อย่างสมบูรณ์ เช่นนั้นพวกมันก็ไม่จำเป็นต้องกังวลสิ่งใดอีก

ปัญหาก็คือหยดเลือดแก่นแท้จิตวิญญาณไม่ได้หลอมรวมได้ง่ายดายปานนั้น

ภายในแฝงไว้ด้วยพลังงานมหาศาล

หากไม่จัดการอย่างระมัดระวัง แล้วผลีผลามกลืนกินหลอมรวม เช่นนั้นจุดจบก็มีเพียงอย่างเดียว นั่นก็คือร่างระเบิดตกตาย

ก่อนหน้านี้ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่เคยเกิดเรื่องทำนองนี้ขึ้น

ปีศาจตัวเล็กๆ บางตนคิดว่าตนเองโชคดีที่ได้รับหยดเลือดแก่นแท้จิตวิญญาณมา จึงหลงคิดไปเองว่าเป็นวาสนาอันยิ่งใหญ่ แล้วเลือกที่จะกลืนกินเข้าไป

ผลลัพธ์ย่อมจินตนาการได้ว่า พวกมันสูญสลายกลายเป็นเถ้าถ่านในทันที

แม้ของวิเศษจะดีเยี่ยมเพียงใด แต่หากตนเองไม่สามารถหลอมรวมได้ มันก็เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของหายนะเท่านั้น

"หัวหน้าเผ่า สู้ไปก็ไม่อาจเอาชนะเผ่าพยัคฆ์อัสนีได้หรอก"

"พลังต่อสู้ของพวกมันก็แข็งแกร่งกว่าพวกเราอยู่แล้ว"

"หากเกิดการต่อสู้ขึ้นจริงๆ พวกเราแทบจะตายอย่างแน่นอน"

"ดังนั้นแผนการในตอนนี้ก็คือ ให้หัวหน้าเผ่านำหยดเลือดแก่นแท้จิตวิญญาณหยดนี้หลบหนีไป"

"รอจนกว่าจะหลอมรวมหยดเลือดแก่นแท้จิตวิญญาณได้อย่างสมบูรณ์ เลื่อนขั้นสู่ระดับสี่แล้วค่อยกลับมา"

"เมื่อถึงเวลานั้น ค่อยแก้แค้นแทนพวกเรา กวาดล้างเผ่าพยัคฆ์อัสนีให้สิ้นซาก"

ผู้บำเพ็ญเพียรปีศาจระดับสามอีกตนกล่าวด้วยจิตสังหารอันแรงกล้า

เห็นได้ชัดว่าความแข็งแกร่งของเผ่าวิหคปีกเหล็กกับเผ่าพยัคฆ์อัสนีนั้นห่างชั้นกันมากเกินไปจริงๆ

ต่อให้อยู่ในระดับเดียวกัน ทว่าก็ยังไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเผ่าพยัคฆ์อัสนีอยู่ดี

แต่หากหัวหน้าเผ่าเลื่อนขั้นสู่ระดับสี่ได้ ผลลัพธ์ก็จะแตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง

ช่องว่างระหว่างระดับสามและระดับสี่นั้นกว้างใหญ่ไพศาลเกินไป

"สายไปเสียแล้ว"

"ตามข่าวที่ข้าได้รับมา เผ่าพยัคฆ์อัสนีได้บุกมาถึงบริเวณใกล้เคียงเผ่าวิหคปีกเหล็กแล้ว"

"ต่อให้ตอนนี้อยากจะหนี เกรงว่าคงไม่ทันแล้ว"

"หนทางเดียวในตอนนี้ ก็คือสู้ตายกับเผ่าพยัคฆ์อัสนี"

เชวี่ยซานชีกล่าวด้วยความจนใจ หากสามารถหลบหนีไปได้จริงๆ มันคงหนีไปตั้งนานแล้ว จะรั้งอยู่ที่นี่เพื่อร่วมเป็นร่วมตายกับคนในเผ่าได้อย่างไร

น่าเสียดายที่ตอนนี้เผ่าพยัคฆ์อัสนีได้กางตาข่ายฟ้าดินไว้ล่วงหน้าแล้ว ไม่อนุญาตให้พวกมันจากไปเลยแม้แต่น้อย

"เฮ้อ หากเผ่าวิหคปีกเหล็กของพวกเรามีค่ายกลคุ้มครองก็คงดี"

"น่าเสียดายที่เผ่าพันธุ์ระดับห้าทั้งสี่เผ่าพันธุ์นั้น ไม่อนุญาตให้พวกเราวางค่ายกลโดยเด็ดขาด"

"หากกล้าแอบวางค่ายกล นั่นก็คือโทษตาย จะต้องถูกกวาดล้างจนสิ้นเผ่าพันธุ์แน่"

ผู้บำเพ็ญเพียรปีศาจระดับสามตนหนึ่งกล่าวอย่างขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน รู้สึกไม่ยินยอมพร้อมใจเป็นอย่างยิ่ง

ทั่วทั้งทวีปซีโจวมีเผ่าพันธุ์ระดับห้าอยู่ทั้งหมดสี่เผ่าพันธุ์ พวกมันต่างก็มีผู้บำเพ็ญเพียรปีศาจระดับห้าครอบครองอยู่ ความแข็งแกร่งบดขยี้เผ่าพันธุ์นับไม่ถ้วนทั่วทั้งทวีป ยึดครองพื้นที่ต่างๆ เอาไว้

และก็เป็นเพราะพวกมันออกคำสั่งด้วยตนเอง ว่าไม่อนุญาตให้เผ่าพันธุ์อื่นวางค่ายกล

ดังนั้นฐานที่มั่นของเผ่าพันธุ์ที่อ่อนแอมากมายจึงไม่มีค่ายกลคอยคุ้มครอง

หากถูกเผ่าพันธุ์อื่นบุกโจมตี ก็จะสามารถรุกรานเข้ามาได้อย่างง่ายดาย

อย่างไม่ต้องสงสัย กฎเกณฑ์เหล่านี้ล้วนถูกกำหนดขึ้นเพื่อการปกครองอันยาวนานของเผ่าพันธุ์ระดับห้าทั้งสี่

ในฐานะเผ่าพันธุ์ที่อ่อนแออย่างพวกมัน ย่อมไม่มีความแข็งแกร่งพอที่จะกล้าฝ่าฝืนกฎข้อนี้เลย

"ฮึ่ม ไม่มีค่ายกลระดับสามก็ไม่เป็นไร"

"เผ่าพยัคฆ์อัสนีคิดจะกวาดล้างเผ่าวิหคปีกเหล็กของพวกเรา ก็ต้องดูว่าพวกมันมีความสามารถนี้หรือไม่"

"พวกเจ้าเตรียมตัวฝ่าวงล้อมให้พร้อม"

"ต่อให้เผ่าพยัคฆ์อัสนีจะแข็งแกร่งกว่าพวกเรา ข้าก็จะทำให้พวกมันต้องชดใช้อย่างสาสม"

เชวี่ยซานชีกล่าวอย่างขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน จิตสังหารเดือดพล่าน

ตอนนี้มันเสียใจจนไส้เขียวไปหมดแล้ว

หากรู้ว่าการได้รับหยดเลือดแก่นแท้จิตวิญญาณจะนำพาภัยพิบัติระดับฆ่าล้างเผ่าพันธุ์มาให้ ต่อให้ตีมันจนตาย มันก็ไม่อยากได้วาสนาครั้งนี้หรอก

น่าเสียดายที่ตอนนี้พูดอะไรไปก็สายเกินไปเสียแล้ว เวลาไม่อาจย้อนกลับได้

แต่พูดตามตรง ต่อให้ให้มันเลือกใหม่อีกครั้ง มันก็ไม่ยอมทิ้งหยดเลือดแก่นแท้จิตวิญญาณหยดนี้ไปหรอก

ท้ายที่สุดนี่ก็คือวาสนาในการเลื่อนขั้นสู่ผู้บำเพ็ญเพียรปีศาจระดับสี่ ผู้บำเพ็ญเพียรปีศาจระดับสามคนใดก็ไม่มีทางยอมแพ้เด็ดขาด

…………

ช่วงย่ำค่ำของวันที่สอง

เจียงฝานเดินทางมาถึงฐานที่มั่นของเผ่าวิหคปีกเหล็กอย่างเงียบเชียบ ก่อนหน้านี้เขาอาศัยการค้นวิญญาณ จนได้รับข้อมูลมาไม่น้อย ย่อมรู้ดีว่าศูนย์บัญชาการของเผ่าวิหคปีกเหล็กอยู่ที่ใด

เขาโคจรพลังของใบไม้วิญญาณจักจั่นสวรรค์ ซ่อนเร้นร่างกายอย่างสมบูรณ์ ไม่ทิ้งร่องรอยใดๆ เอาไว้เลย

ต่อให้มีผู้บำเพ็ญเพียรขอบเขตหยวนอิงอยู่ที่นี่ ก็ไม่อาจตรวจจับการมีอยู่ของเขาได้

ด้วยพลังของของวิเศษลึกลับชิ้นนี้ เขาจึงไปมาได้อย่างอิสระ

"เบื้องหน้าก็คือฐานที่มั่นของเผ่าวิหคปีกเหล็กงั้นหรือ?"

เจียงฝานมองไปไกลๆ เบื้องหน้าเป็นยอดเขาที่ทอดตัวยาวต่อเนื่องเป็นเทือกเขา บนยอดเขามีถ้ำปรากฏขึ้นมากมาย

ส่วนนกกระจอกปีกเหล็กเหล่านั้นก็อาศัยอยู่ภายในถ้ำเหล่านี้

เห็นได้ชัดว่าพวกมันแตกต่างจากเผ่ามนุษย์ ยังคงชอบอาศัยอยู่ในถ้ำ ไม่ชอบอาศัยอยู่ในบ้าน

พฤติกรรมการใช้ชีวิตคล้ายคลึงกับนกเหล่านั้นเป็นอย่างมาก

ทว่าในเวลานี้ เห็นได้ชัดว่าสถานที่แห่งนี้เกิดภัยพิบัติครั้งใหญ่ขึ้นแล้ว

ยอดเขาพังทลายลงทีละลูก กลายเป็นซากปรักหักพังอย่างสมบูรณ์

บนพื้นดินปรากฏหลุมบ่อขนาดใหญ่มากมาย ควันไฟคละคลุ้งไปทั่ว

ซากศพของนกกระจอกปีกเหล็กจำนวนมากนอนเกลื่อนกลาดอยู่บนพื้น เลือดอาบชโลมไปทั่ว เป็นภาพที่น่าอนาถจนทนดูไม่ได้

อย่างไม่ต้องสงสัย พวกมันถูกศัตรูลอบสังหาร ล้มตายไปนับไม่ถ้วน

"ประสบกับเคราะห์กรรมจริงๆ ด้วย"

เมื่อสัมผัสได้ถึงภาพฉากนี้ นัยน์ตาของเจียงฝานก็ทอประกายวูบวาบ

เขานึกถึงข้อความแจ้งเตือนจากยันต์มุ่งมงคลเลี่ยงอัปมงคล ที่บอกให้เขามาเยือนในช่วงย่ำค่ำของวันที่สอง

อย่างไม่ต้องสงสัย ช่วงเวลานี้สำคัญมาก

หากมาถึงสถานที่แห่งนี้เร็วกว่านี้ ย่อมต้องเผชิญหน้ากับศัตรูของเผ่าวิหคปีกเหล็กในตอนที่ทั้งสองฝ่ายยังไม่ทันได้ต่อสู้กัน

แต่หากมาถึงในช่วงย่ำค่ำ ทั้งสองฝ่ายก็เพิ่งจะจบการต่อสู้ เผ่าวิหคปีกเหล็กถูกกวาดล้างจนสิ้นเผ่าพันธุ์ แต่ศัตรูก็ยังไม่ทันได้จากไป ช่วงเวลานี้ช่างประจวบเหมาะที่สุดแล้ว

ตูม~~

เวลานี้ สัมผัสเทวะหยวนอิงของเขาแผ่ขยายออกไป ครอบคลุมทั่วทุกทิศทาง ภาพฉากเบื้องหน้าปรากฏขึ้นสู่สายตาทันที

เขาพบว่ากลางอากาศในที่ห่างออกไป ปรากฏร่างของผู้บำเพ็ญเพียรปีศาจระดับสามหกตน รูปร่างหน้าตาดั่งพยัคฆ์ร้าย ร่างกายแผ่กลิ่นอายแห่งอัสนีบาต รูปร่างใหญ่โตมโหฬาร ปลดปล่อยจิตสังหารอันน่าหวาดกลัวออกมา

อย่างไม่ต้องสงสัย ผู้บำเพ็ญเพียรปีศาจระดับสามเหล่านี้ ย่อมมาจากเผ่าพยัคฆ์อัสนี

ตามความทรงจำที่ได้รับมาก่อนหน้านี้ ความสัมพันธ์ระหว่างเผ่าพยัคฆ์อัสนีและเผ่าวิหคปีกเหล็กนั้นไม่ดีนัก มักจะมีความขัดแย้งกันอยู่บ่อยครั้ง

เห็นได้ชัดว่าเคราะห์กรรมของเผ่าวิหคปีกเหล็กในครั้งนี้ ย่อมมาจากเผ่าพยัคฆ์อัสนีนี่เอง

เพียงแต่ไม่รู้ว่าเหตุใดจู่ๆ เผ่าพยัคฆ์อัสนีจึงลงมือกับเผ่าวิหคปีกเหล็ก

"ฮ่าฮ่า ในที่สุดพวกเราก็ชนะ กวาดล้างเผ่าวิหคปีกเหล็กได้จนหมดสิ้น"

"กล่าวได้ถูกต้อง เผ่าพยัคฆ์อัสนีของพวกเรายังคงเป็นเผ่าพันธุ์ผู้เป็นใหญ่ในรัศมีหมื่นลี้อยู่ดี แค่เผ่าวิหคปีกเหล็กกระจอกๆ จะนับเป็นอันใดได้"

"แต่ก็ต้องยอมรับว่าพวกมันมีฝีมืออยู่บ้างเหมือนกัน การดิ้นรนก่อนตายของมันกลับสามารถสังหารสหายของพวกเราไปได้ถึงสี่ตน ช่างประมาทพวกมันเกินไปจริงๆ"

"นี่ก็เป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้ อย่างไรเสียพวกมันก็เป็นผู้บำเพ็ญเพียรปีศาจระดับสาม ไม่รู้ว่าซ่อนไพ่ตายเอาไว้กี่ใบ ดังนั้นการต้องแลกด้วยเลือดเนื้อบ้างก็นับว่าคุ้มค่าแล้ว"

"ก็เป็นเช่นนั้นจริงๆ ครั้งนี้เผ่าพยัคฆ์อัสนีของพวกเราได้รับสมบัติของเผ่าวิหคปีกเหล็ก ย่อมมีโอกาสก้าวขึ้นเป็นเผ่าปีศาจระดับสี่ เมื่อถึงเวลานั้น ขุมกำลังของเผ่าพยัคฆ์อัสนีของพวกเราก็จะสามารถขยับขยายได้กว้างไกลยิ่งขึ้น"

ผู้บำเพ็ญเพียรปีศาจระดับสามจากเผ่าพยัคฆ์อัสนีหลายตนหัวเราะร่า รู้สึกปีติยินดีเป็นอย่างยิ่ง

พวกมันยกทัพมาทั้งหมด บุกโจมตีมายังเผ่าวิหคปีกเหล็ก

ทั้งสองฝ่ายต่อสู้กันอย่างดุเดือด กินเวลาเกือบหนึ่งวันเต็ม

แม้ว่าครั้งนี้พวกมันจะล้มตายไปอย่างหนักหน่วง ทว่าท้ายที่สุดพวกมันก็เป็นฝ่ายชนะ กวาดล้างเผ่าวิหคปีกเหล็กจนสิ้นเผ่าพันธุ์

ต่อให้มีปลาที่เล็ดลอดแหไปได้บ้าง ทว่าก็ไม่ได้ส่งผลกระทบอันใดนัก ไม่อาจคุกคามพวกมันได้เลย

ที่สำคัญยิ่งกว่านั้นก็คือ พวกมันได้รับหยดเลือดแก่นแท้จิตวิญญาณของเชวี่ยซานชีมาแล้ว

หากหนึ่งในพวกมันกลืนกินหยดเลือดแก่นแท้จิตวิญญาณเข้าไป ย่อมสามารถปรับปรุงสายเลือดในร่างกายของตนเองได้ ทำให้การบำเพ็ญเพียรก้าวหน้าอย่างรวดเร็ว กระทั่งอาจเลื่อนขั้นสู่ระดับสี่ได้เลย

และก็เป็นเพราะเหตุนี้ พวกมันจึงรู้สึกว่าการลงมือในครั้งนี้คุ้มค่าอย่างยิ่ง

ท้ายที่สุดหากเผ่าพยัคฆ์อัสนีถือกำเนิดผู้บำเพ็ญเพียรปีศาจระดับสี่ขึ้นมาได้สักตน ความแข็งแกร่งของพวกมันก็จะเพิ่มขึ้นอย่างก้าวกระโดดไม่น้อยกว่าสิบเท่า

หลังจากนี้พวกมันก็จะเป็นเผ่าพันธุ์ผู้เป็นใหญ่อย่างแท้จริงในพื้นที่แถบนี้

เผ่าพันธุ์ปีศาจระดับสามทั้งหมดล้วนต้องยอมสยบอยู่ภายใต้เผ่าพยัคฆ์อัสนีของพวกมัน

"หัวหน้าเผ่า ได้ยินมาว่าเผ่าวิหคปีกเหล็กเลี้ยงมนุษย์ไว้เป็นวัตถุดิบอาหารนับหมื่นคน"

"ครั้งนี้พวกเราชนะสงครามแล้ว สามารถนำมนุษย์ที่เป็นวัตถุดิบอาหารเหล่านี้มาจัดงานเลี้ยงฉลองความสำเร็จได้"

"เชื่อว่าทุกคนจะต้องดีใจมากอย่างแน่นอน"

ผู้บำเพ็ญเพียรปีศาจระดับสามตนหนึ่งจากเผ่าพยัคฆ์อัสนีเอ่ยปากขึ้น มันอยากจะจัดงานเลี้ยงฉลองความสำเร็จแล้ว

ท้ายที่สุดการกวาดล้างเผ่าวิหคปีกเหล็กก็นับเป็นเรื่องยิ่งใหญ่ที่ไม่เคยมีมาก่อน ย่อมต้องจัดงานเลี้ยงฉลองความสำเร็จอย่างแน่นอน

"โอ้ เผ่าวิหคปีกเหล็กถึงกับเลี้ยงมนุษย์ไว้เป็นวัตถุดิบอาหารมากมายถึงเพียงนี้เชียวหรือ? ฝีมือของพวกมันไม่เลวเลยนี่"

"ได้ยินมาว่ามนุษย์ในทวีปซีโจวของพวกเราเกือบจะสูญพันธุ์ไปหมดแล้ว พวกมันยังอุตส่าห์เลี้ยงไว้ได้มากถึงเพียงนี้"

"อีกทั้งมนุษย์ที่มีชีวิตอยู่แต่ละคนยังสามารถขายได้ถึงสิบหินวิญญาณ นี่นับเป็นความมั่งคั่งมหาศาลเลยทีเดียว"

"แต่ครั้งนี้ได้รับชัยชนะครั้งใหญ่ จำเป็นต้องเฉลิมฉลองสักหน่อยจริงๆ"

"เช่นนั้นก็ชำแหละมนุษย์สักพันคนมาทำเป็นวัตถุดิบอาหารในงานเลี้ยงก็แล้วกัน"

นัยน์ตาของหัวหน้าเผ่าพยัคฆ์อัสนีทอประกายแห่งความโลภออกมา

"ไม่ใช่เผ่าพันธุ์เดียวกับพวกเรา จิตใจย่อมต้องแตกต่างกันจริงๆ"

เวลานี้ เมื่อเจียงฝานได้ยินคำพูดเหล่านี้ บนร่างของเขาก็แผ่ซ่านจิตสังหารออกมาเป็นสาย

เขากับผู้บำเพ็ญเพียรปีศาจเหล่านี้ไม่มีความแค้นใดๆ ต่อกันเลย

ทว่าการต่อสู้ระหว่างเผ่ามนุษย์และเผ่าปีศาจ ก็คือการต่อสู้ระหว่างเผ่าพันธุ์ เป็นการต่อสู้เพื่อความอยู่รอด ไม่เจ้าตายก็ข้ารอด

หากมีโอกาส ย่อมต้องลงมือสังหารอย่างเหี้ยมโหด