บทที่ 241 - กองกำลังหญิง!

บทที่ 241 - กองกำลังหญิง!

บิเจินมองบิฮองผู้เป็นพี่ชายด้วยแววตาน้อยใจพลางเอ่ยขึ้น

"ท่านพี่ไม่เปิดโอกาสให้ข้าได้อธิบายเลยสักนิด..."

สีหน้าของบิฮองพลันซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัด

หากรู้แต่แรกว่าน้องสาวออกไปข้างนอกกับท่านอุ่นโหว เขาคงดีใจจนเนื้อเต้น จะกล้าลงไม้ลงมือสั่งสอนนางได้อย่างไร

บิฮองรีบหมอบกราบลงแทบเท้าลิโป้เพื่อขอขมาอีกครั้ง

"ท่านอุ่นโหว... เป็น เป็นข้าน้อยเองที่ใจร้อนเกินไป ไม่ยอมสืบสาวราวเรื่องให้แน่ชัด จึงได้เข้าใจน้องสาวผิดไป ขอท่านอุ่นโหวโปรดลงโทษด้วยเถิด!"

เมื่อเห็นว่าบิฮองสำนึกผิดแล้ว ประกอบกับมีบิเจินคอยพูดจาขอร้องให้ ลิโป้จะใจดำลงโทษเขาต่อไปได้อย่างไร

เขากล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

"ผู้ไม่รู้ย่อมไม่ผิด ลุกขึ้นเถิด วันหน้าจงดูแลฮูหยินที่ยังไม่ได้เข้าหอของเปิ่นโหวให้ดี"

"หากเปิ่นโหวรู้ว่าเจ้ามีพฤติกรรมรังแกบิเจินอีก เปิ่นโหวจะไม่มีวันให้อภัยเจ้าเป็นอันขาด!"

บิฮองราวกับได้รับการปลดปล่อยจากโทษประหาร เขารีบโขกศีรษะคำนับติดๆ กัน เลือดสดๆ ยังคงไหลซึมจากหน้าผาก

"นายท่านโปรดวางใจ ข้าน้อยจะดูแลน้องสาวประดุจมารดาบังเกิดเกล้าเลยขอรับ!"

ลิโป้โบกมือด้วยความรำคาญ

"เอาล่ะๆ ถอยไปทำแผลเถอะ"

บิฮองลุกขึ้นประสานมือคารวะอีกครั้ง ก่อนจะยกมือหุมกุมศีรษะแล้ววิ่งจู๊ดกลับเข้าจวนไปอย่างรวดเร็ว

ลิโป้ประคองบิเจินให้ลุกขึ้นจากพื้น ลูบคลำใบหน้าที่บวมแดงของนางพลางเอ่ยด้วยความปวดใจ

"หากเจ้าไม่ห้ามไว้ เปิ่นโหวอยากจะชักกระบี่ฟันมันให้ตายเสียเดี๋ยวนี้เลย!"

หัวใจของบิเจินอาบไล้ไปด้วยความอบอุ่น แต่นางก็ส่ายหน้าด้วยท่าทีจริงจัง

"ท่านพี่ก็ทำไปเพราะหวังดีต่อข้า... การที่ข้าแอบหนีออกจากจวน ข้าเองก็มีความผิดอยู่ก่อนแล้ว"

"ท่านอุ่นโหวก็ได้สั่งสอนเขาไปแล้ว อย่าได้ลงโทษเขาอีกเลยนะเจ้าคะ?"

เมื่อลิโป้เห็นว่าบิเจินกลัวตนจะผูกใจเจ็บพี่ชายของนาง เขาจึงลูบศีรษะนางเบาๆ แล้วปลอบโยนด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

"วางใจเถอะ รอให้เจ้าแต่งงานกับเปิ่นโหว เขาก็จะกลายเป็นพี่เมียของเปิ่นโหว"

"ตราบใดที่เขาไม่ทำเรื่องทรยศหักหลัง เปิ่นโหวก็ย่อมไม่ไปหาเรื่องเขาอีกแน่นอน"

บิเจินค่อยวางใจลงได้ นางกะพริบตาปริบๆ ด้วยความสงสัย

"จริงสิ เหตุใดท่านอุ่นโหวจึงจู่ๆ ย้อนกลับมาล่ะเจ้าคะ?"

"อ้อ! ย่อมเป็นเพราะคิดถึงเจ้า จึงกลับมาดูหน้าอย่างไรเล่า" ลิโป้หยอกเย้าด้วยหน้าตาทะเล้น

บิเจินค้อนขวับใส่ชายหนุ่ม อดไม่ได้ที่จะต่อว่าอย่างเอียงอาย

"รบกวนท่านอุ่นโหวช่วยทำตัวให้จริงจังหน่อยสิเจ้าคะ"

ลิโป้หัวเราะลั่น ก่อนจะค่อยๆ อธิบายเหตุผล

"อีกไม่กี่วันก็ถึงเทศกาลวันที่เก้าเดือนเก้าแล้ว เปิ่นโหวตั้งใจจะพาครอบครัวไปปีนเขาเสียบยอดจูอวี๋ ก็เลยอยากจะชวนเจ้าไปด้วย ไม่รู้ว่าเจ้าจะรังเกียจหรือไม่?"

เมื่อได้ยินว่าอีกฝ่ายตั้งใจย้อนกลับมาเพื่อเชิญนางโดยเฉพาะ ใบหน้าจิ้มลิ้มพริ้มเพราของบิเจินก็เปี่ยมไปด้วยความปีติยินดี

"ท่านอุ่นโหวอุตส่าห์มาเชิญด้วยตัวเอง มีหรือที่ผู้น้อยจะไม่เต็มใจเจ้าคะ?"

ลิโป้ช่วยจัดปอยผมที่หลุดลุ่ยของนางให้เข้าที่

"ถ้าเช่นนั้น ในวันเทศกาล เปิ่นโหวจะมารับเจ้าด้วยตัวเอง"

บิเจินตอบรับคำเบาๆ ด้วยความอ่อนโยน

ลิโป้อ้าแขนออกโอบกอดหญิงสาวไว้ครู่หนึ่ง ก่อนจะโบกมืออำลาท่ามกลางสายตาอาลัยอาวรณ์ของบิเจิน

...

เมื่อกลับมาถึงจวน

ลิโป้ได้ยินเสียงตะโกนใสๆ ของบุตรสาวดังมาจากลานบ้าน เขาจึงได้เห็นภาพของลิหลิงฉีที่กำลังฝึกซ้อมอย่างหนักหน่วงเฉกเช่นทุกวัน

ความพ่ายแพ้ต่อจูล่งในครั้งก่อน แถมยังเกือบจะเอาชีวิตไม่รอด ได้ทิ้งบาดแผลในใจที่ยากจะลบเลือนให้แก่ลิหลิงฉี

หลังจากกลับมา นางจึงมุ่งมั่นฝึกฝนหนักยิ่งกว่าเดิมหลายเท่า!

เมื่อเห็นผู้เป็นพ่อเดินเข้ามา ลิหลิงฉีไม่พูดพร่ำทำเพลง ง้าวหยกสลักกางเขนในมือก็พุ่งแหวกอากาศราวกับงูเขียวฉกเหยื่อ พุ่งตรงเข้าใส่หน้าอกของพ่อทันที!

ลิโป้เห็นดังนั้นจึงใช้ทักษะโยกหลบแบบลูกตุ้ม หลบการโจมตีนี้ได้อย่างง่ายดาย

ลิหลิงฉีขมวดคิ้วมุ่น มือหลังออกแรงหมุนด้ามง้าว ส่งให้คมง้าวกวาดฟาดเข้าใส่หัวไหล่ของลิโป้รวดเร็วดั่งสายฟ้าแลบ!

ลิโป้หยั่งเท้าทั้งสองข้างลงบนพื้น ตั้งท่าม้าอย่างมั่นคงเพื่อยึดช่วงล่างให้แน่นหนา

ส่วนช่วงบนก็หงายหลังหลบอย่างรวดเร็ว ทำมุมเก้าสิบองศากับช่วงล่างโดยไม่เสียการทรงตัว สามารถหลบการฟาดกวาดของลิหลิงฉีได้อย่างสบายๆ!

แววตาของลิหลิงฉีทอประกายความเลื่อมใส

ยังคงเป็นท่วงท่าที่คุ้นเคย และยังคงเป็นแรงกดดันที่คุ้นเคยไม่เปลี่ยน!

ต่อให้ผู้เป็นพ่อจะไม่ออกอาวุธ แค่ทักษะการหลบหลีกเหล่านี้ก็เพียงพอให้นางศึกษาไปได้อีกนานแสนนานแล้ว

ลิหลิงฉีชักง้าวหยกกลับมาและหยุดการโจมตี นางเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงกระเง้ากระงอด

"ท่านพ่อจะยอมให้ข้าตีโดนสักครั้งไม่ได้เลยหรือเจ้าคะ?"

ลิโป้ยืดตัวขึ้นยืนตรง สีหน้าดูจริงจังขึ้นมา

"หากพ่อยอมอ่อนข้อให้เจ้า ครั้งหน้าที่เจ้าก้าวเข้าสู่สนามรบ เจ้าจะต้องเผชิญกับอันตรายถึงชีวิตแน่!"

เมื่อได้ยินชายหนุ่มจี้จุดอ่อนของตน ลิหลิงฉีก็ทำแก้มป่องด้วยความไม่พอใจ

ทว่าในตอนนั้นเอง ลิโป้ก็เปลี่ยนเรื่องคุยอย่างกะทันหัน

"เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดเหตุการณ์แบบคราวก่อนขึ้นอีก พ่อมีความคิดอย่างหนึ่ง... เจ้าอยากจะก่อตั้งกองกำลังหญิงขึ้นมาสักกองหรือไม่?"

"กองกำลังหญิงงั้นหรือ?"

ลิหลิงฉีชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตระหนักได้ว่าสามคำนี้มีความหมายเช่นไร ความยินดีก็พุ่งปรี๊ดขึ้นมาจนล้นอก

"ท่านพ่อหมายความว่า หลิงฉีสามารถรวบรวมกองกำลังเป็นของตัวเองได้อย่างนั้นหรือเจ้าคะ?!"

ลิโป้เอ่ยเตือน

"ความหมายก็คืออย่างนั้นแหละ แต่จำกัดเฉพาะผู้หญิงเท่านั้นนะ"

"เจ้าสามารถไปติดประกาศรับสมัครในเมือง หรือจะไปเดินหาคนที่มีหน่วยก้านเข้าตาตามท้องถนนด้วยตัวเองก็ได้"

"รับได้สูงสุดหนึ่งพันคน แต่แน่นอนว่าต้องมีข้อแม้คือเจ้าต้องหาผู้หญิงที่เข้าเกณฑ์ได้ครบหนึ่งพันคนเสียก่อนนะ"

ผู้หญิงในยุคเกษตรกรรมนั้นมีพละกำลังไม่น้อยเลยทีเดียว

หากเทียบกับยุคปัจจุบัน พวกนางก็คงแข็งแกร่งระดับหญิงเหล็กแห่งแดนอีสานแน่นอน!

แต่หากเทียบกับผู้ชายแล้ว พละกำลังก็ยังคงมีความแตกต่างกันอยู่บ้าง

ทว่าในเวลานี้ จำนวนประชากรหญิงกลับมีมากกว่าผู้ชาย

ด้วยฐานประชากรที่มากพอ การจะรวบรวมผู้หญิงที่มีร่างกายแข็งแรงผ่านเกณฑ์สักหลายร้อยหรือหนึ่งพันคนก็ยังพอเป็นไปได้

ยิ่งมีลิหลิงฉีเป็นผู้ฝึกสอนพวกนางด้วยตัวเอง อีกไม่นานก็คงจะสามารถสร้างกองกำลังหญิงที่ได้รับการฝึกฝนมาอย่างดีและสามารถสร้างความประหลาดใจให้แก่ศัตรูได้อย่างแน่นอน!

การจะยกระดับสถานะและสิทธิของสตรี ก็ต้องเริ่มจากการให้สิทธิพวกนางในการเข้าร่วมกองทัพนี่แหละ

เมื่อได้รับอนุญาตจากลิโป้ ลิหลิงฉีก็กระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจ นางโผเข้ากอดคอลิโป้และเอาแก้มถูไถกับใบหน้าของชายหนุ่มอย่างแรงสองสามที

"ท่านพ่อดีที่สุดเลยเจ้าค่ะ"

พูดจบนางก็วิ่งออกไปจากลานบ้านเพื่อตามหาเป้าหมายที่ถูกใจทันที โดยไม่สนใบหน้ามึนงงของลิโป้เลยสักนิด

ลิโป้ใช้เวลาพักใหญ่กว่าจะดึงสติกลับมาได้ เขาหัวเราะแห้งๆ พลางส่ายหัว

แม้ว่าเด็กผู้หญิงในยุคนี้จะดูเป็นผู้ใหญ่เร็วกว่าปกติ

แต่ท้ายที่สุดแล้ว ลิหลิงฉีก็ยังคงเป็นเด็กหญิงวัยสิบสี่ปีที่ยังมีความไร้เดียงสาซ่อนอยู่

ไม่ต่างอะไรกับเด็กหญิงตัวน้อยที่คอยเกาะติดเขาแจในวันวานเลย

ลิโป้ฉุกคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ เขาถอนหายใจยาวอย่างเหม่อลอย ก่อนจะเดินกลับเข้าไปในเรือน...

อีกด้านหนึ่ง

เตียวเลี้ยวพาจิวยี่เดินทางกลับมาถึงอำเภออูเซี่ยน เมืองปาตง

พวกเขาปฏิบัติตามแผนการที่ซุนฮิวมอบให้อย่างเคร่งครัด โดยส่งสายลับจำนวนมากแทรกซึมเข้าไปในอำเภอต่างๆ ของเมืองปาจวิ้นที่ยังไม่ยอมจำนนเพื่อปล่อยข่าวลือ

ป่าวประกาศว่างันหงวนกำลังจะนำทัพกลับมาแสร้งยอมจำนนเพื่อลวงให้เปิดประตูเมือง

นายอำเภอของเมืองเหล่านี้ต่างก็ได้ยินข่าวลือกันมาบ้าง จึงสั่งให้ทหารรักษาการคุมเข้มทั่วทั้งเมืองทันที

พร้อมทั้งออกคำสั่งว่าหากพบกองทัพของงันหงวน จะต้องสกัดกั้นเอาไว้ที่นอกเมืองให้จงได้

นายอำเภอเหล่านี้ส่วนใหญ่ล้วนเป็นคนของเล่าเจี้ยง

เมื่อข่าวเรื่องที่เจ้าเมืองงันหงวนยอมจำนนต่อทัพข้าศึกแพร่สะพัดออกไป พวกเขาจึงหมดสิทธิ์ที่จะเลือกข้าง และทำได้เพียงหันไปพึ่งพาอิทธิพลของเล่าเจี้ยงที่อยู่ใกล้เคียงที่สุดเท่านั้น...

หลังจากเตียวเลี้ยวเตรียมการทุกอย่างเสร็จสิ้น เขาก็มุ่งหน้าไปยังคุกหลวง และได้พบกับงันหงวนที่ถูกคุมขังมาเกือบสิบวันแล้ว

เนื่องจากเขาจงใจขังงันหงวนไว้ในห้องขังที่มีสภาพดีที่สุด ทั้งยังมีอาหารชั้นเลิศส่งให้ทุกวัน

แถมยังเอาใจใส่ส่งหมอมาดูแลบาดแผลที่หัวไหล่และแผ่นหลังให้อีกต่างหาก...

หลังจากได้พักฟื้นมาระยะหนึ่ง สีหน้าของงันหงวนก็ดูดีขึ้นมาก

เพียงแต่ใบหน้าบูดบึ้งนั้นยังคงตึงเครียด ไม่ต่างอะไรกับตอนที่เพิ่งถูกจับเข้ามาเลย

เมื่อได้ยินเสียงปลดล็อกประตูคุก งันหงวนก็หันขวับไปมอง

เมื่อเห็นว่าเป็นเตียวเลี้ยวมาด้วยตัวเอง เขาก็เดาได้ทันทีว่าอีกฝ่ายคงจะมาพูดจาเกลี้ยกล่อมตนอีกแน่

เขาจึงส่งเสียงฮึดฮัดในลำคออย่างแรง ลุกขึ้นยืนหันหน้าเข้าหาผนัง โดยไม่ยอมปรายตามองเตียวเลี้ยวเลยแม้แต่น้อย

เมื่อเผชิญกับท่าทีเช่นนี้ของงันหงวน เตียวเลี้ยวกลับไม่รู้สึกประหลาดใจเลยสักนิด

หากอีกฝ่ายยอมจำนนง่ายๆ สิ เขาถึงจะรู้สึกว่าคนผู้นี้ไม่คู่ควรแก่การนับถือ

แม้ว่าตอนที่คูเสงถูกชายชราผู้นี้สังหาร เขาเคยลั่นวาจาไว้ว่าจะแก้แค้นให้คูเสงให้จงได้

แต่หากสามารถแลกชีวิตของคูเสงที่เอาแต่บุกตะลุยอย่างบ้าบิ่น กับงันหงวนผู้เปี่ยมไปด้วยความซื่อสัตย์ กล้าหาญ และเชี่ยวชาญการศึกได้ เขาก็ยินดีที่จะยอมรับมัน

เมื่อคิดได้ดังนั้น เตียวเลี้ยวก็ประสานมือคารวะแผ่นหลังของงันหงวน ก่อนจะเอ่ยถ้อยคำที่ทำห้งันหงวนแทบไม่อยากเชื่อหูตัวเอง!

[จบแล้ว]