ตอนที่ 21 ยาเซียนช่วยชีวิต

เมืองซงเจียง ใต้ประตูเมืองด้านเหนือ

บนผืนทรายโล่งเตียน มีการกางเต็นท์ไว้หลายหลัง ด้านตะวันตกกับด้านเหนือชิดกำแพงเมือง บนกำแพงมีทหารถือดาบยืนเฝ้ายาม และเป็นระยะยังเห็นเจ้าหน้าที่ป้องกันเมืองพาคนเดินตรวจไปมา

ระบบพาถูฮวาพร้อมบ้านทั้งหลัง มายังฝั่งตรงข้ามจุดที่พวกเซี่ยอวี้ชวนพักค้างคืน

ต่างจากเมื่อคืนที่พักแรมกลางแจ้งนอกเมือง คืนนี้พวกเจ้าหน้าที่คุมตัวดูเหมือนจะไม่ได้แยกพักจากนักโทษ หากแต่กางเต็นท์ชั่วคราวไว้วงนอก ล้อมพวกนักโทษที่ถูกเนรเทศไว้ข้างใน

อุณหภูมิของสองโลกแตกต่างกันอยู่แล้ว พอตกกลางคืนยิ่งเห็นความต่างชัดเจน

ถูฮวาเปลี่ยนเป็นเสื้อโค้ตแคชเมียร์ที่กันหนาวได้ดีกว่า แล้วหยิบกระเป๋าสะพายหลังใบเล็กสีเข้มออกมาอีกใบ

นางใส่ของบางอย่างลงในกระเป๋า แล้วหยิบแผ่นแปะให้ความร้อนชนิดออกฤทธิ์ยาวนานมาหนึ่งปึกยัดเข้าไปอีก ขณะกำลังจะออกจากบ้าน สายตาก็เหลือบไปเห็นมีดผลไม้พับได้บนโต๊ะกลาง จึงคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเก็บใส่กระเป๋าไปด้วย

นางคิดว่าเตรียมไว้ก่อนย่อมดีกว่า หากเกิดเหตุฉุกเฉินจริง ๆ นางจะกลับมาที่บ้านแล้วถ่ายรูปส่งไปทันทีคงไม่ทัน สู้พกติดตัวไว้บ้างดีกว่า อย่างน้อยถ้าเกิดเรื่องไม่ปกติขึ้นมา ก็ยังพอไปดูแลเซี่ยอวี้ชวนพวกเขาได้ใกล้ ๆ

นอกจากนี้ หากนางออกจากบ้านแล้วเกิดพบว่าระบบขัดข้องข้างนอก ก็ยังพอมีไพ่ตายไว้ป้องกันตัว

ระบบถอนใจเล็กน้อย: 【สามารถใช้ฟังก์ชันของระบบเก็บรวบรวมได้โดยตรง แล้วค่อยส่งให้ภายหลัง ผู้ครอบครองหลักสามารถป้อนอาหารให้ผู้ที่ได้รับการดูแลได้โดยอัตโนมัติ】

ถูฮวาพูดอย่างชอบธรรม: ไม่มีเงิน!

ทันทีที่ก้าวพ้นประตู ลมหนาวจัดก็พัดปะทะหน้า

ถูฮวาหดคอลงเล็กน้อย แล้วตรงดิ่งไปยังฝั่งตรงข้ามเพื่อตามหาพวกเซี่ยอวี้ชวน

ท่ามกลางราตรีมืดสลัวและเงียบสงัด ไม่มีใครสังเกตเห็นการมีอยู่ของถูฮวาเลย

ประตูเมืองหนาหนักตั้งอยู่ทางขวาของถูฮวา แสงจันทร์ถูกบดบัง ส่วนแสงไฟก็อยู่ด้านหน้า รอบตัวมืดสลัวจนนางมองทางใต้เท้าไม่ชัด

นางเผลอเตะโดนก้อนหินจนเกือบข้อเท้าพลิก

ก้อนกรวดที่ถูกเตะกระเด็นไป จู่ ๆ ก็ร่วงลงพื้น ส่งเสียงกระทบใสกังวานขึ้นมาในค่ำคืนอันเงียบสงัด!

ครืด!

ทหารหลายคนที่อยู่รอบข้างผุดลุกขึ้นพร้อมชักดาบทันที!

“ใคร?!”

ถูฮวาสะดุ้งเพราะเสียงนั้นและหยุดอยู่กับที่ ชั่วขณะหนึ่งนางลืมไปว่าอีกฝ่ายมองไม่เห็นตน จึงชะงักไปสองสามวินาทีก่อนจะเดินต่อ

เสียงหินตกพื้นไม่ดังนัก แต่บริเวณนี้เงียบเกินไป ทุกคนเงียบกริบราวกับพร้อมใจกันเป็นใบ้ จึงอดเกิดความระแวงไม่ได้

ไม่นานก็มีคนเห็นว่าไม่มีใครอยู่รอบ ๆ จึงเดินไปตรวจดูตรงจุดที่เกิดเสียง

“แค่ก้อนกรวดก้อนหนึ่ง!” ทหารคนนั้นรายงานกับสหาย

“ส่งคนสองสามคนไปดูทางนั้น”

“ได้!”

ถูฮวาหันกลับไปเห็นทหารเหล่านั้นสีหน้าเคร่งเครียด ตรวจค้นรอบด้านราวกับเผชิญศัตรูตัวฉกาจ เดินวนครบหนึ่งรอบแล้วพบว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น จึงกลับไปพักต่อ

ถูฮวาไม่เข้าใจ นางเพิ่งกลับไปได้ไม่นาน ทำไมพอกลับมาอีกครั้ง คนคุมขบวนเนรเทศถึงเข้มงวดขนาดนี้แล้ว?

นางก้มหน้าลง ใช้ปลายเท้าขยี้ดินทรายบนพื้นเบา ๆ ไม่กี่ครั้งก็ขุดเป็นหลุมเล็ก ๆ ขึ้นมา

ถูฮวา:?

นางทิ้งร่องรอยไว้ฝั่งนี้ได้ด้วย?

พอนางมองให้ชัดอีกครั้ง หลุมดินเล็ก ๆ ที่นางใช้ปลายเท้าเขี่ยขึ้นมา กลับถูกกลบจนเรียบเองอย่างรวดเร็ว

ถูฮวา:!!!

【ผู้ครอบครองหลัก ตอนนี้สภาพพลังงานยังไม่มั่นคงนัก พยายามอย่าทิ้งร่องรอยที่เด่นชัดเกินไป】

ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้เอง ไม่แปลกเลย

ถูฮวาพอจะเข้าใจขึ้นมาบ้าง ก่อนระบบอัปเดตเวอร์ชัน ในช่วงที่พลังงานยังไม่มั่นคง การที่นางเดินอยู่ฝั่งต้าเหลียงก็ไม่ต่างจากอากาศว่างเปล่าที่เคลื่อนไหวผ่านไป จึงไม่ทิ้งร่องรอยจริงไว้ที่นี่

หลังอัปเดตเวอร์ชันแล้ว ฟังก์ชันและสภาวะการปรากฏกายหลายอย่างคงเปลี่ยนแปลงไปตามพลังงานที่นางสะสมไว้

แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาศึกษาการเปลี่ยนแปลงของความสามารถ นางต้องรีบตามหาว่าพวกเซี่ยอวี้ชวนอยู่ที่ไหน

เพราะเมื่อครู่นางเผลอเตะก้อนกรวดกระเด็น เดิมทีคิดจะเปิดไฟฉายส่องหาคนจึงต้องล้มเลิกความคิดนั้น

ถ้าอยู่ในความมืดมิด แล้วจู่ ๆ มีแสงจ้าพุ่งขึ้นมาต่อหน้าทุกคน ชาวยุคโบราณพวกนี้คงตกใจแทบตาย!

โชคดีที่มีเจ้าหน้าที่ลาดตระเวนถือคบเพลิงเดินไปมา ถูฮวาจึงอาศัยแสงสว่างนั้นตามหาพวกเซี่ยอวี้ชวนในบริเวณที่นักโทษพักอยู่

ไม่นานนางก็เห็นใบหน้าที่คุ้นเคย

พี่สาวคนรองของเซี่ยอวี้ชวน เซี่ยเจิ้น

บริเวณที่คนตระกูลเซี่ยพักอยู่หันหลังให้กำแพงด้านตะวันตก แต่ยังอยู่ห่างจากเชิงกำแพงมาก ถูฮวาเดินฝ่าผู้คนเข้าไป

พอเดินเข้าไปใกล้ ก็ได้ยินเซี่ยเจิ้นพูดกับฮูหยินผู้เฒ่าเซี่ยด้วยท่าทีตื่นตระหนก

“ท่านย่า พี่อวี้ชวนจะไม่เป็นอะไรใช่ไหม?”

“รอดูไปก่อน ตอนนี้สถานการณ์ยังไม่ชัดเจน” เสียงของฮูหยินผู้เฒ่าเซี่ยแหบพร่า ยิ่งทำให้ฟังดูแก่ชราและเหนื่อยล้ามากขึ้น

ถูฮวาหยุดฝีเท้า ก้มมองคนตระกูลเซี่ย

เซี่ยอวี้ชวนเป็นอะไรไป?

ตอนเย็นระหว่างที่นางซื้อของ เขายังบอกอยู่เลยว่าตอนนี้ยังไม่มีเรื่องไม่ใช่หรือ?

ทำไมพอนางมาถึงตอนกลางคืนแล้ว สถานการณ์กลับไม่เหมือนที่เขาพูดเลยแม้แต่น้อย

ถูฮวากวาดตามองหาเซี่ยอวี้ชวน แต่กลับพบอย่างไม่คาดคิดว่า ตอนนี้เซี่ยอวี้ชวนไม่ได้อยู่ที่นี่

แล้วยัง...

หลังจากนางกวาดตามองรอบหนึ่ง ดูเหมือนจะพบความแตกต่างบางอย่าง

ไม่รู้ว่าเป็นเพียงความรู้สึกไปเองของนางหรือไม่ เหตุใดนางจึงรู้สึกว่าพวกนักโทษที่ถูกเนรเทศดูเหมือนจะมีคนน้อยลงกว่าที่เห็นก่อนหน้านี้?

นางเพิ่งจากไปเพียงหนึ่งวัน ที่นี่เกิดอะไรขึ้นกันแน่?

ระบบก็ไม่ได้แจ้งเตือนนาง นั่นย่อมหมายความว่าตอนนี้เซี่ยอวี้ชวนไม่มีอันตรายถึงชีวิต

ถูฮวาโล่งใจขึ้นมาก ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วเปิดวีแชต: “เซี่ยอวี้ชวน?”

ช่องสนทนาของเซี่ยอวี้ชวนไม่มีการตอบสนองใด ๆ

“เซี่ยอวี้ชวนหมดสติอีกแล้วหรือ?”

ครั้งก่อนในเรือนจำหลวงก็เป็นเช่นนี้ พอเซี่ยอวี้ชวนหมดสติ นางก็ส่งข้อความไปหาเขาไม่ได้

ระบบ: 【ยังไม่ใช่ ผู้ที่ได้รับการดูแลตอนนี้ยังไม่มีอันตรายถึงชีวิต】

ถูฮวายิ่งประหลาดใจ ถ้าอย่างนั้นเหตุใดเขาถึงเงียบกริบเช่นนี้?

ด้านข้าง เซี่ยเจิ้นพิงกายอยู่ใกล้ฮูหยินผู้เฒ่าเซี่ย แล้วคาดเดาว่า “เมืองซงเจียงเป็นแหล่งการค้ามาแต่เดิม ไฉนจู่ ๆ ถึงเกิดการต่อสู้ด้วยอาวุธขึ้นได้?”

ฮูหยินผู้เฒ่าเซี่ยหลับตาพักกาย ผ่านไปครู่หนึ่งจึงเอ่ยว่า “ข้าดูตอนที่อวี้ชวนจากไป แววตาเขานิ่งมั่นคง เขาคงมีแผนในใจอยู่แล้ว อย่าเพิ่งรีบร้อน รอดูสถานการณ์ก่อนค่อยว่ากัน”

ถูฮวายืนฟังอยู่ด้านข้างและสะดุดใจกับคำสำคัญสองคำ คือ “การต่อสู้” กับ “จากไป”

เขาถูกเรียกตัวไป?

ขณะที่นางกำลังคาดเดาว่าเซี่ยอวี้ชวนอยู่ที่ไหน หน้าจอโทรศัพท์ก็สว่างขึ้นกะทันหัน

แสงสว่างวาบผ่านเบื้องหน้าของเซี่ยเจิ้นอย่างฉับพลัน

แสงสะท้อนแยงตาเซี่ยเจิ้นจนสะดุ้ง นางนึกว่าตนตาฝาดจึงยกมือขยี้ตา

เป็นข้อความของเซี่ยอวี้ชวน

「เซี่ยอวี้ชวน: ป๋วยเหิงมิได้ตั้งใจรบกวนเทพประจำตระกูล หากแต่สถานการณ์คับขัน ไม่ทราบว่าเทพประจำตระกูลจะมีโอสถวิเศษอันล้ำค่าที่ห้ามโลหิตและช่วยชีวิตหรือไม่? ข้าน้อยจะขอได้สักเม็ดเพื่อช่วยชีวิตคนได้หรือไม่?」

สีหน้าของถูฮวาเคร่งขึ้นทันที นางถามด้วยน้ำเสียงหนักแน่นว่า “ตอนนี้เจ้าอยู่ที่ใด?”

「เซี่ยอวี้ชวน: ที่ว่าการอำเภอซงเจียง」

ถูฮวา: “เจ้าอย่าเพิ่งไปไหน รอข้าไปดูก่อน”

ในกระเป๋านางมีของห้ามเลือดอยู่ แต่ไม่รู้ว่าเขาจะเอาไปใช้กับใคร หรือไปดูก่อนจะดีกว่า

นางสั่งให้ระบบเปลี่ยนพิกัด

【หลังอัปเดตเวอร์ชันใหม่ ระบบสามารถส่งผู้ครอบครองหลักไปยังพิกัดใหม่ได้โดยตรง ต้องการนำอสังหาริมทรัพย์ไปด้วยหรือไม่】

ถูฮวา: “ถ้าอย่างนั้นก็ไม่ต้อง รีบส่งข้าไปก่อน”

เพียงพริบตาเดียว ภาพตรงหน้าถูฮวาก็เปลี่ยนไป

พริบตาต่อมา นางก็ยืนอยู่ในห้องแห่งหนึ่ง และได้กลิ่นคาวเลือดเข้มข้นลอยมาแตะจมูก

เบื้องหน้า เซี่ยอวี้ชวนมีสีหน้าเย็นเยียบ หลุบตามองคนในชุดประหลาดสองคนที่ถูกมัดไว้อย่างแน่นหนาอยู่แทบเท้าของตน

น้ำเสียงนั้นแฝงความเย็นเยียบที่นางไม่เคยได้ยินมาก่อน

“อยากตายหรือ? ตกอยู่ในมือข้า ไม่ง่ายเช่นนั้นหรอก”

(จบตอน)