บทที่ 91 งั้น... พวกเราไปปีนเขากันดีไหม?
บทที่ 91 งั้น... พวกเราไปปีนเขากันดีไหม?
อย่างน้อยหนึ่งร้อยล้านหยวน!
สิ้นคำพูดประโยคนั้น
บรรยากาศรอบด้านก็พลันตกอยู่ในความเงียบงันราวกับป่าช้า!
"เคร้ง!"
เสียงโลหะกระทบพื้นดังฟังชัด
ไม้เบสบอลในมือของชายหนุ่มผู้นั้น ร่วงหล่นลงกระแทกพื้นเดี๋ยวนั้น
ทั่วทั้งร่างยืนแข็งทื่อเสียสติไปแล้ว!
เขาลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก จ้องมองรถซูเปอร์คาร์สีแดงตรงหน้า
ลึกเข้าไปในแววตานั้น ฉายแววหวาดผวาออกมาอย่างปิดไม่มิด!
"กะ... แกบอกว่าราคาเท่าไหร่นะ?!"
"หนึ่งร้อยล้านหยวน!"
ชายหนุ่มอีกคนเอ่ยย้ำขึ้นมาอีกครั้ง!
"ซูเปอร์คาร์ไลแคนรุ่นนี้ มีจำนวนจำกัดและหายากสุดๆ
ก่อนหน้านี้ในประเทศเรามีอยู่แค่คันเดียวเท่านั้น เมื่อกี้ฉันก็เลยจำไม่ได้เหมือนกัน!"
เมื่อคำพูดประโยคนี้สิ้นสุดลง
ดวงตาของชายหนุ่มอีกคนก็อัดแน่นไปด้วยความหวาดผวาจนถึงขีดสุด!
ขณะเดียวกัน บรรดาไทยมุงรอบข้างก็บังเกิดเสียงฮือฮาดังลั่นขึ้นมาทันที!
"คุณพระช่วย! ตั้งหนึ่งร้อยล้านหยวน!"
"ซี๊ด! ซูเปอร์คาร์ระดับท็อปราคาร้อยล้าน! แม่เจ้าโว้ย!
ขืนไปเฉี่ยวชนเข้าสักรอย ไม่ต้องชดใช้กันทีละหลายล้านเลยหรือไงนั่น!"
"คมในฝักของแท้เลยเว้ย! พ่อหนุ่มคนนี้ดูผิวเผินก็แค่คนธรรมดาๆ ทั่วไป
แต่ใครจะไปนึกเล่าว่าเขาจะขับรถซูเปอร์คาร์ราคาร้อยล้านออกมาได้!"
"นั่นสิ! ดูไม่ออกเลยจริงๆ!"
ท่ามกลางเสียงสรรเสริญเยินยอของผู้คนรอบข้าง
หลินม่อยังคงมีสีหน้าที่เรียบเฉยและเย็นชา
เขาทำเพียงปรายตามองชายหนุ่มตรงนั้นแล้วเอ่ยว่า
"ตกลงจะทุบหรือไม่ทุบครับ? ถ้าไม่กล้าทุบแล้วล่ะก็
ก็รีบทำตามคำสัญญาที่พูดไว้ คุกเข่าลงแล้วเรียกผมว่าคุณปู่ได้แล้วครับ!"
"แก! ฉัน!"
ชั่วขณะนั้น ใบหน้าของชายหนุ่มเปลี่ยนเป็นสีเขียวสลับม่วงด้วยความอัปยศอดสู!
ก็แน่ล่ะ!
สถานการณ์ในตอนนี้ มันคือสภาพขึ้นหลังเสือแล้วลงไม่ได้ชัดๆ!
ในที่สุด
เขาก็ทำได้เพียงหน้าแดงก่ำแล้วกัดฟันเอ่ย
"คนล้มอย่าข้าม! ไอ้หนู ฉันขอเตือนแกไว้ก่อนเลยนะว่าอย่าให้มันเกินไปนัก!"
"เกินไปงั้นเหรอ?"
หลินม่อหัวเราะเบาๆ ในลำคอ
"ก็ผมจะรังแกคุณแล้วจะทำไมล่ะครับ?
กล้าดีเยี่ยงไรมาแทะโลมผู้หญิงของผม ใครมันสั่งสอนให้คุณใจกล้าขนาดนี้?"
น้ำเสียงของหลินม่อในยามนี้ แฝงไว้ด้วยความหนาวเยือกและกดดันจนถึงขีดสุด!
"แก!"
ชายหนุ่มขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน สีหน้าบิดเบี้ยวไปมาไม่หยุด
"ให้เวลาคุณคิดอีกห้าวินาทีสุดท้าย... ตกลงจะเรียกหรือไม่เรียก!"
พูดจบ หลินม่อก็ก้มลงหยิบไม้เบสบอลที่ตกอยู่บนพื้นขึ้นมาถือไว้
เมื่อเห็นท่าทีนั้น สีหน้าของชายหนุ่มทั้งสามคนก็พลันแปรเปลี่ยนไปทันที
"พี่ใหญ่... หรือว่าเราจะยอมรับความพ่ายแพ้แต่โดยดีเถอะพี่?"
"นั่นสิ... เรื่องคราวนี้เดิมทีพวกเราก็เป็นฝ่ายไปหาเรื่องเขาก่อนจริงๆ..."
เมื่อได้ยินคำพูดของลูกน้อง
ชายหนุ่มผู้เป็นลูกพี่ใหญ่ก็ยังคงรู้สึกเจ็บใจไม่ยอมแพ้
"ถ้าเกิดฉันคุกเข่าลงตรงนี้ แล้วเรียกมันว่าคุณปู่จริงๆ ล่ะก็
หลังจากนี้ฉันจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนในเซี่ยงไฮ้วะ?"
"แต่พี่ใหญ่ครับ คนที่สามารถขับรถระดับนี้ได้เนี่ย ไม่ใช่คนธรรมดาแน่นอนนะพี่
คนพรรค์นี้ไม่ใช่ระดับที่พวกเราจะไปตอแยด้วยได้เด็ดขาด!
แค่เขาขยับนิ้วนิดเดียว ก็สามารถบดขยี้พวกเราจนมอดม้วยได้แล้ว!
เผลอๆ อาจจะลุกลามไปถึงพ่อแม่ของพวกเราด้วยซ้ำ... ทางที่ดีผมว่ายอมๆ ไปเถอะพี่..."
ทันทีที่คำพูดประโยคนี้สิ้นสุดลง
ลูกพี่ใหญ่ก็ถึงกับห่อเหี่ยวลงทันตา
จริงด้วย!
คำพูดนี้ไม่ผิดเลยแม้แต่น้อย!
บุคคลที่สามารถครอบครองซูเปอร์คาร์ลิมิเต็ดเอดิชันระดับท็อปได้เนี่ย
เบื้องลึกเบื้องหลังและสถานะทางสังคม จะต้องอยู่ในระดับสูงสุดของประเทศอย่างแน่นอน!
ถ้าเกิดเขาไม่ยอมเรียกอีกฝ่ายตามข้อตกลงล่ะก็ บางที...
หลังจากต่อสู้กับจิตใจของตัวเองอยู่ชั่วครู่
สีหน้าของชายหนุ่มก็ดูย่ำแย่และกระอักกระอ่วนใจเป็นอย่างยิ่ง
แต่สุดท้าย เขาก็ต้องยอมทรุดเข่าคุกเข่าลงต่อหน้าหลินม่อ
แล้วเอ่ยปาก "คุณปู่ครับ..."
เมื่อเห็นดังนั้น หลินม่อทำเพียงปรายตามองเขาแวบหนึ่ง
"คราวหลังก็หัดใช้สายตาให้มันดีๆ หน่อย! ไม่ใช่ว่าทุกคนบนโลกนี้... จะเป็นคนที่พวกคุณไปล่วงเกินได้!"
"ครับๆๆ! สิ่งที่คุณสอนถูกต้องที่สุดแล้วครับ!"
"พวกผมจะปรับปรุงตัว! จะปรับปรุงตัวอย่างแน่นอนครับ!"
ลูกน้องอีกสองคนรีบรับคำเป็นพัลวันทันที
เมื่อได้ฟังคำยืนยัน
หลินม่อก็พาตัวฉินเฟยเอ๋อร์ก้าวขึ้นรถ ท่ามกลางสายตาอันหวาดผวาและประจบสอพลอของคนกลุ่มนั้น
จากนั้นก็จัดการหักพวงมาลัยกลับรถ แล้วขับพุ่งทะยานออกไปทันที!
เมื่อแสงไฟท้ายรถของหลินม่อลับสายตาไป
บรรดาผู้คนในที่นั้น ต่างก็มองตามด้วยแววตาที่เปี่ยมไปด้วยความอิจฉาขั้นสุด
"ตอนแรกนึกว่าเป็นแค่ระดับบรอนซ์ ที่ไหนได้เขาดันเป็นถึงระดับคิง!"
"นั่นสิ มิน่าล่ะถึงได้ดูนิ่งและมีความมั่นใจขนาดนั้น!"
"อิจฉาจังเลย ฉันเองก็อยากจะลองนั่งรถซูเปอร์คาร์คันนั้นบ้างจัง!"
"เหอะๆ สภาพอย่างเธอน่ะเหรอ?
เลิกฝันเถอะ เบ้าหน้าเอาไปสู้คู่ควงข้างกายเขาได้หรือไง?"
"......"
ท่ามกลางเสียงพูดคุยเซ็งแซ่ ผู้คนในลานจอดรถก็เริ่มทยอยแยกย้ายกันไป
บนรถ
ฉินเฟยเอ๋อร์หันมาจับจ้องหลินม่อด้วยแววตาที่เปี่ยมไปด้วยความเทิดทูนและหลงใหล
เอ่ยขึ้นว่า "ว้าว... หลินม่อ เมื่อกี้คุณโคตรจะเท่เลยค่ะ~"
"ก็แค่เรื่องพื้นๆ ทั่วไปนั่นแหละครับ"
หลินม่อบังคับพวงมาลัยซูเปอร์คาร์ด้วยมือเดียว
ส่วนมืออีกข้างหนึ่งนั้น วางแหมะอยู่บนเรียวขาอันเรียวงามของฉินเฟยเอ๋อร์
พวงแก้มของฉินเฟยเอ๋อร์เปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่อขึ้นมาเล็กน้อย แต่เธอก็ไม่ได้ขยับหนีแต่อย่างใด
"ช่วงบ่ายนี้... คุณอยากจะทำอะไรดีคะ?"
ฉินเฟยเอ๋อร์เอ่ยถามด้วยใบหน้าที่แดงซ่าน
ด้านหลินม่อปรายตามองผ่านขุนเขาสองลูกบนทรวงอกของเธอแล้วตอบว่า
"ช่วงบ่ายนี้... งั้นเราไปปีนเขากันดีไหมครับ?"
"ปีนเขา?"
ฉินเฟยเอ๋อร์ยังตามมุกไม่ทัน
"ใช่ครับ ปีนเขา... แล้วก็ดำน้ำ"
คราวนี้ฉินเฟยเอ๋อร์ยิ่งรู้สึกงุนงงหนักเข้าไปใหญ่
"ในเซี่ยงไฮ้นี่... เหมือนจะมีแค่เขาเสอซานที่เดียวนี่นา?
ส่วนเรื่องดำน้ำเนี่ย ยิ่งไม่มีสถานที่ให้ไปใหญ่เลยนะคะ..."
"จริงเหรอครับ?"
หลินม่ออมยิ้มบางๆ นัยน์ตาคมกริบกวาดมองสรีระของฉินเฟยเอ๋อร์อย่างมีความหมาย
เสี้ยววินาทีนั้นเอง
ใบหน้าของฉินเฟยเอ๋อร์ก็พลันแดงก่ำขึ้นมาจนถึงใบหู
เธออดไม่ได้ที่จะบ่นพึมพำออกมาอย่างเอียงอาย
"คนบ้า..."
"ฮ่าฮ่า!"
หลินม่อระเบิดเสียงหัวเราะอย่างชอบใจ
เขากดคันเร่งเพิ่มความเร็วรถให้พุ่งทะยาน
เพียงไม่นาน รถก็แล่นกลับมาถึงโครงการจวินเย่หัวถิง
และหลังจากทั้งสองคนก้าวเข้าสู่ห้องพัก เวลาก็ล่วงเลยผ่านไปหลายชั่วโมงเต็ม!
......
เวลาหกโมงเย็น
หลินม่อนั่งอยู่ตรงขอบเตียง
ภายในห้องอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของเครื่องหอมสตรี
สีหน้าของหลินม่อดูพึงพอใจเป็นอย่างยิ่ง
"เยี่ยมมาก"
มุมปากยกโค้งขึ้นเล็กน้อย
หลังจากรอให้ฉินเฟยเอ๋อร์ชำระล้างร่างกายจนสะอาดเรียบร้อย หลินม่อก็เข้าไปอาบน้ำบ้าง
จากนั้น ทั้งคู่ก็พากันลงไปรับประทานมื้อค่ำง่ายๆ ที่ด้านล่าง
ก่อนจะพากันขับรถมุ่งหน้าตรงกลับบ้านของหลินม่อทันที
แต่ทว่าหลังจากกลับมาถึงบ้าน
หลินม่อก็เริ่มมีสีหน้าหนักใจขึ้นมาทันที
นั่นก็เพราะโรงจอดรถในคฤหาสน์ของเขา ตอนนี้มันเต็มแน่นไปหมดแล้ว
การจะเอารถซูเปอร์คาร์ไลแคนคันนี้เข้าไปจอดเพิ่มอีกคัน จึงกลายเป็นเรื่องค่อนข้างยุ่งยาก
"จอดไว้ข้างนอกก่อนแล้วกัน เดี๋ยวสองวันนี้ค่อยสั่งให้หวงหยวนช่วยขยายโรงจอดรถเพิ่ม"
คิดได้เพียงครู่เดียว หลินม่อก็ตัดสินใจอย่างรวดเร็ว
เขาก้าวลงจากรถ เปิดประตูบ้านเข้าไป ก็แลเห็นหวงหยวนยืนรออยู่พอดี
"เจ้านายคะ กลับมาแล้วหรือคะ"
หวงหยวนโค้งตัวลงอย่างนอบน้อมพลางทักทาย
"อืม พ่อบ้านหวง"
"เจ้านายมีคำสั่งอะไรหรือเปล่าคะ?"
หวงหยวนเอ่ยถามหลินม่อด้วยท่าทีนอบน้อม
"ช่วงสองวันนี้ คุณช่วยจัดการขยายโรงจอดรถในคฤหาสน์ให้ผมหน่อยนะ พอดีว่ารถของผมเริ่มจะไม่มีที่จอดแล้วล่ะ"
ทันทีที่ประโยคนี้ของหลินม่อสิ้นสุดลง
มุมปากของหวงหยวนก็ถึงกับกระตุกยิกๆ
เมื่อครู่นี้ตอนที่หลินม่อขับรถกลับเข้ามา เธอก็สังเกตเห็นแล้ว
ว่าหลินม่อควบรถซูเปอร์คาร์คันใหม่เอี่ยมกลับมาอีกคันแล้ว!
เมื่อนำไปรวมกับสองคันเดิมที่อยู่ในโรงจอดรถ ตอนนี้เขาก็มีซูเปอร์คาร์อยู่สามคัน กับรถเอสยูวีอีกหนึ่งคันเข้าไปแล้ว!
เยอะขนาดนี้ โรงจอดรถเดิมจะมีที่จอดได้ยังไงกันล่ะ?
ไม่มีทางเป็นไปได้อยู่แล้ว!
หลังจากแอบสบถบ่นในใจไปหนึ่งชุด
หวงหยวนก็ยังคงพยักหน้ารับอย่างมืออาชีพพลางตอบ
"ได้ค่ะ เจ้านาย"