บทที่390 ฟรี

“เอาล่ะ ราชาเนปจูนไม่มีบาดแผลภายใน ไม่ต้องห่วง” รอนผละจากราชาเนปจูนแล้วเงยหน้าขึ้นมาบอกกับองค์ชายและราชินีโอโตฮิเมะ

“ถ้าอย่างนั้น หมายความว่าท่านพ่อของฉันสบายดีสินะคะท่านพี่รอน” ชิราโฮชิกล่าวถามด้วยความเป็นห่วงและยืนดีในเวลาเดียวกัน

“อืม ไม่ต้องห่วง ราชาเนปจูนไม่เป็นอะไรแล้ว” รอนตอบกลับไปนิ่ง ๆตามปกติของเขา

“ยังไงก็ต้องขอบคุณเจ้าอยู่ดีรอน หากไม่มีเจ้า ข้ากลัวว่าเกาะมนุษย์เงือกของเราคงจะต้องถูกโฮดี้ โจนส์และคนชั่วช้าเหล่านี้ปกครองแล้ว” ราชินีโอโตฮิเมะช้อนหน้าขึ้นมองรอนด้วยสายตาขอบคุณอย่างจริงใจ

“คุณจะทำอะไรน่ะ ราชินีโอโตฮิเมะ ไม่ใช่ว่าผมเคยบอกราชาเนปจูนไปแล้วเหรอว่าเห็นชิราโฮชิเป็นน้องสาวคนหนึ่งน่ะ ดังนั้นก็ไม่ต้องขอบคุณผมแล้ว ถ้าจะขอบคุณ ก็ควรที่จะขอบคุณที่พวกคุณสอนลูกสาวออกมาได้ดีจริง ๆ” รอนส่ายหน้า เขาไม่ได้ต้องการคำขอบคุณอยู่แล้ว ดังนั้นเลยไม่ต้องการให้ราชาเนปจูนและภรรยามาขอบคุณเขาแบบนี้

“รอนเคยบอกพวกลูกเหรอ?” ราชินีโอโตฮิเมะมองไปยังลูกชายทั้งสองคนและชิราโฮชิด้วยสายตาประหลาดใจนิดหน่อย อย่างน้อย ๆ รอนก็ยังไม่เคยบอกเธอเรื่องนี้

“ใช่ครับท่านแม่” องค์ชายริวโบชิรีบตอบไปทันที

“ท่านแม่ขอรับ รอนทำหลายอย่างมากมายให้อาณาจักรของเราแล้วก็เพื่อชิราโฮชิด้วย ท่านแม่เพิ่งจะกลับมาเลยไม่รู้ว่ารอนช่วยให้โจรสลัดหนวดขาวชนะสงครามกับกองทัพเรือมาก่อนแล้วก็เป็นการช่วยเกาะมนุษย์เงือกทางอ้อมด้วยขอรับ ดังนั้นตอนนี้เขาถือว่าเป็นผู้มีพระคุณที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของพวกเราเลยขอรับท่านแม่” องค์ชายริวโบชิกล่าวต่อจนจบ

“Yes Queen Mother! Ron’s kindness to us will never be repaid! Prince Huangxing said again.

“ใช่แล้วขอรับ เราไม่อาจตอบแทนความเมตตาของรอนได้หมดด้วยซ้ำไป” คราวนี้องค์ชายมันโบชิกล่าวสนับสนุนริวโบชิทันที

รอนได้ฟังก็หน้ามืดคล้ำ ไม่ใช่เขาบอกเหรอว่าทำเพื่อชิราโฮชิ ไม่ใช่เพื่อมนุษย์เงือก...

“ชิราโฮชิ บอกแม่ของเธอว่าฉันช่วยก็เพราะอยากช่วยเธอเท่านั้น” รอนส่งสัญญาณไปให้ชิราโฮชิ

“ท่านแม่คะ ท่านพี่คะ ท่านพี่รอนบอกว่าช่วยก็เพราะอยากช่วยหนูน่ะค่ะ ไม่ได้ช่วยเพราะต้องการให้พวกเราตอบแทน หากท่านแม่แล้วก็ท่านพี่ตอบแทนแบบนี้ ท่านพี่รอนคงไม่คุ้นเคยน่ะค่ะ” ชิราโฮชิมองท่านแม่และท่านพี่ของเธอที่กำลังคุยกันเรื่องอยากจะตอบแทนรอนด้วยสายตากลมโต

ราชินีโอโตฮิเมะได้ฟังลูกสาวพูดก็นิ่งไป จากนั้นก็ถอนหายใจแล้วยกเลิกเรื่องที่อยากจะตอบแทนรอนไปอย่างช่วยไม่ได้ แน่นอนว่าเธอค่อนข้างเกรงใจรอน

…

หลังจากที่ปัดเป่าความคิดว่าอยากจะตอบแทนเขาให้ได้ของราชินีโอโตฮิเมะไปได้แล้ว รอนก็ถอนหายใจโล่งอกเฮือกใหญ่

ราชินีโอโตฮิเมะ ชิราโฮชิแล้วก็องค์ชายทั้งสองพระองค์กำลังยุ่งอยู่กับการขนย้ายราชาเนปจูนและฟุคาโบชิไปพักผ่อน

ส่วนรอนก็ผละจากพวกเขาเพื่อไปหามาดามเชอร์ลี่

มาดามเชอร์ลี่เห็นรอนเดินเข้ามาหาเธอ เธอรู้สึกประหม่าจนอยากที่จะเดินหนีไป สุดท้ายแล้วเธอก็แพ้พนันที่พนันเอาไว้กับผู้ชายด้านหน้าเธอ เธอไม่รู้ว่ารอนจะให้เธอทำอะไรหลังจากที่ให้เธอเข้าร่วมกลุ่มเป็นลูกเรือของเขา

รอนเดินตรงมาหามาดามเชอร์ลี่

“ไง! คุณเชอร์ลี่ คุณดูกังวลนิด ๆนะ ฉันดูน่ากลัวขนาดนั้นเลยเหรอ?” รอนอดยิ้มแล้วหยอกล้อเธอไม่ได้

“นาย... นี่นายคำนวณทุกอย่างเอาไว้แล้วเหรอ?” เมื่อเห็นรอนยิ้มมุมปาก มาดามเชอร์ลี่ก็ถามรอนออกมาพร้อมกับหัวใจของเธอที่เริ่มรู้สึกผ่อนคลายลงจากสถานการณ์ตึงเครียดเมื่อสักครู่นี้

“คำนวณเอาไว้แล้วเหรอ?” รอนได้ยินก็แสร้างทำเป็นไม่รู้เรื่อง เขามองไปที่มาดามเชอร์ลี่ร่างใหญ่ข้างหน้าเขาด้วยสายตาใสซื่อ

“ก็ก่อนหน้านี้ไงที่นายพนันกับฉันเอาไว้ นายขุดหลุมให้ฉันตกลงไปใช่ไหม?” เชอร์ลี่มองรอนด้วยสายตาว่างเปล่า

“หืม? อ๋อ คุณเชอร์ลี่หมายถึงสิ่งที่เราพนันกันไว้ใช่ไหม... ถ้าหากคุณไม่พูดขึ้นมา ฉันเองก็ลืมไปแล้วนะเนี่ย” รอนลอบยิ้มที่มุมปาก เขาอดแกล้งสาวใหญ่คนนี้ไม่ได้เลยจริง ๆ การตอบสนองของเธอนั้นน่าสนุกมากจริง ๆ