บทที่385 ฟรี
บทที่385 ฟรี
ลูกน้องแต่ละคนของโฮดี้รู้สึกหวาดกลัวจริง ๆที่ได้ยินเจ้าหญิงชิราโฮชิเรียกรอน แล้วยิ่งกลัวมากกว่าเดิมเพราะว่าเสียงของเหล่าประชาชนแต่ละคนที่ผสมโรงไปด้วย พวกเขากลัวว่ารอนจะถูกเรียกมาจริง ๆ
บนยอดเขาที่รอนอยู่
“รอน เจ้าหญิงสุดน่ารักนั่นเรียกนายแน่ะ” นามิเองยังได้ยินเสียงเรียกชื่อรอนอย่างชัดเจน ขนาดพวกเขาอยู่ห่างไกลขนาดนี้ หญิงสาวอดแซวรอนไม่ได้
รอนไม่ต้องการให้นามิรู้ว่าเขารอเสียงเรียกนี้มานานแค่ไหน เขาเก็บทุกอย่างเอาไว้ด้วยสีหน้าที่พยายามนิ่งสงบ ก่อนที่จะทนไม่ไหวจนเผลอยิ้มมุมปากออกมา
“นายไม่รีบไปช่วยเธอเหรอ?” นามิเห็นรอนยิ้มเพียงเล็กน้อยเท่านั้น แถมยังไม่ได้ขยับตัวไปไหนเธอเลยอดถามไม่ได้
“รอไปก่อน” รอนตอบกลับ
“ยังจะรออีกเหรอ? ถ้าไปช้าเกินเดี๋ยวก็จะได้เสียใจทีหลังหรอก” นามิฟังคำพูดรอนแล้วก็อแย้งไม่ได้
“เฮ้อ... พอฉันไม่รีบ เธอก็ท้วง ไม่ใช่ว่าทุกวันนี้เธอก็อดต่อว่าฉันไม่ได้เหรอว่าฉันล่อลวงชิราโฮชิน่ะ แถมยังบอกว่าฉันมีเจตนาไม่ดีกับเธอด้วย ตอนนี้ฉันไม่รีบไปช่วยชิราโฮชิ แต่เธอกลับบอกให้ฉันรีบช่วยไปเนี่ยนะ?”
“เรื่องนั้นมัน... ก็...”
“เออน่า! ยังไงก็เถอะ ฉันไม่สนหรอก นายรีบ ๆไปช่วยเธอเดี๋ยวนี้เลยนะ!” นามิพอตอบกลับไม่ได้ก็กลายเป็นโมโหเสียอย่างนั้น
“ไม่ต้องห่วงน่า ฉันจะไปอยู่แล้วล่ะ!” รอนตอบกลับพร้อมเหลือบตามองนามิ
ใจกลางลานกว้าง สถานที่ที่เกิดการต่อสู้
เสียงร้องเรียกขององค์หญิงชิราโฮชิและเหล่ามนุษย์เงือกค่อย ๆลดลง ผ่านไปครู่หนึ่งพอเห็นว่ารอนหรือใครสักคนไม่ปรากฏตัวขึ้น เหล่าลุกน้องของโฮดี้ก็วางใจ
“บ้าเอ๊ย! ตกใจแทบแย่!”
“ใช่”
“เราต้องสั่งสอนพวกมันหน่อยแล้ว กล้ามาทำให้พวกเรากลัวเสียได้!”
“ไม่สิ ฉันคิดว่าเจ้าหญิงชิราโฮชิเกี่ยวข้องบางอย่างกับรอนนะ มันน่าจะเป็นเรื่องจริง”
“จริงไม่จริงไม่รู้ล่ะ แต่ที่แน่ ๆ ในเมื่อไม่มีใครมา ก็ถึงเวลาตายของพวกมันแล้ว!”
เจ้าหญิงชิราโฮชิค่อย ๆเงียบเสียงลง ทว่ารอนไม่ปรากฎตัวออกมา
“ท่าน... พี่รอน ฮึก...!” ชิราโฮชิสะอื้น ในใจรู้สึกผิดหวัง ทว่าก่อนที่เธอจะรู้ เธอก็ได้ยินเสียงบางอย่างดังขึ้น
“ชิราโฮชิ เธอเรียกฉันเหรอ?”
ชิราโฮชิเงยหน้าขึ้นตามเสียง เมื่อเห็นร่างของรอนปรากฏขึ้นมาตามเสียงเรียก สีหน้าของชิราโฮชิก็ดีขึ้นมาก
“ฮิฮิ ท่านพี่รอนคะ!”
นอกจากชิราโฮชิแล้ว ทุกคนในลานกว้างก็เห็นรอนปรากฏตัวออกมาเหมือนกัน ทุกคนต่างมองมาที่รอนเป็นสายตาเดียว
“เฮ้ย! ร... รอนมาจริง ๆด้วย!!!”
“เป็นไปไม่ได้!”
“เธอเรียกรอนมาได้จริง ๆเหรอเนี่ย?”
โฮดี้ยังคงเงียบ ในขณะเดียวกันเหล่ามนุษย์เงือกธรรมดาต่างก็พากันดีใจขึ้นมา แม้ว่าเขาจะไม่รู้ว่ารอนเป็นใครก็ตาม ข่าวคราวของรอนบนบก มีเพียงคนในราชวงศ์เท่านั้นที่รู้เรื่อง
…
“นั่นเขาจริง ๆเหรอ?” มาดามเชอร์ลี่มองรอนด้วยหัวใจที่สั่นไหว อีกใจหนึ่งก็มีความสุขอยู่ลึก ๆ
หากเธอตาไม่ฝาด เธอมองเห็นว่ารอนมองมาทางเธอ มันเหมือนกับว่าเขากำลังเตือนเธอถึงเรื่องที่เขาและเธอได้พนันกันเอาไว้ ‘เขายังไม่ลืม...’
“เดี๋ยวก่อนนะ ถ้าหากเขาช่วยเกาะมนุษย์เงือกจริง ๆ อย่างนั้นฉันก็จะแพ้พนันแล้วกลายเป็นลูกเรือของเขาเหรอ? หรือว่าเขาเล็งเอาไว้ตั้งแต่แรกแล้ว...” มาดามเชอร์ลี่พึมพำ
“ไม่สิ ช่างมันเถอะ... ถ้าเขาช่วยบ้านเกิดของฉันได้ เขาก็ถือว่าเป็นผู้มีพระคุณของทั้งฉันและเกาะมนุษย์เงือก มันคงไม่ใช่เรื่องไม่ดีที่จะออกเดินทางไปกับเขา” มาดามเชอร์ลี่สรุปความคิดของตัวเองออกมาอย่างรวดเร็ว สิ่งสำคัญที่สุดคืออนาคตของเกาะมนุษย์เงือกต่างหาก
โฮดี้ โจนส์ไม่ได้สนใจสิ่งที่เกิดขึ้น เขายังคงตกอยู่ในพลังของเม็ดยาและไล่ฆ่าคนของเหล่าทหารเนปจูนอย่างไม่หยุดหย่อน