บทที่355 ฟรี

เวลาผ่านไป รอนยังคงเดินเที่ยวอยู่ที่เกาะมนุษย์เงือก เขาไม่มีความคิดที่จะเข้าไปในพระราชวังริวงูเลยสักนิดเดียว และวันนี้เองที่รอนรวมไปถึงเหล่าสาว ๆก็ได้ตัดสินใจออกมาเดินเที่ยว ซื้อของเหมือนกับที่ผ่าน ๆมา

“ชุดนี้หนึ่งหมื่นเบรีใช่ไหม เราต้องการมัน” แฮนค็อกหยิบเงินหนึ่งหมื่นเบรีออกมาแล้วยื่นให้กับเจ้าของร้านเสื้อผ้า

“แฮนค็อก อย่าถูกหลอกง่าย ๆสิ เห็นได้ชัดว่าพวกเขาจงใจโก่งราคาลูกค้า” นามิที่เห็นว่าแฮนค็อกกำลังควักเงินจ่ายค่าเสื้อผ้าก็ได้รีบมาขัดเอาไว้ เพราะมันแพงเกินไปสำหรับเสื้อผ้าหนึ่งชุด

“มันก็แค่หนึ่งหมื่นเบรี เราชอบมันและรู้สึกว่ามันคุ้มค่าที่จะซื้อ” แฮนค็อกได้ยินที่นามิบอก แต่เธอไม่ใส่ใจ ตลอดมาการต่อราคาเป็นอะไรที่เธอไม่คิดจะทำอยู่แล้ว

“ชุดนี้สวยก็จริง แถมเธอชอบมันมาก แต่ว่าราคามันแพงกว่าปกติถึงสองเท่าเลยนะ” นามิแย้งกลับ

รอนมองทั้งสองคนที่อยู่ด้านหน้าเขา ในใจเขาอยากจะหัวเราะพวกเธอมากจริง ๆ

ในมุมมองของเขา นามิและแฮนค็อกมีแนวคิดแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง

คนหนึ่งคือผู้นำของอาณาจักรหนึ่ง แม้ว่าจะไม่ได้ใช้เงินแต่เธอก็ไม่ต้องกังวลเรื่องของอาหารและเสื้อผ้าสวมใส่ แถมยังมีคลังสมบัติของอาณาจักรเอาไว้ในกำมือ เงินย่อมไม่ใช่สิ่งที่สำคัญเป็นอันดับหนึ่งแน่นอน ในความคิดของแฮนค็อก ต่อให้มันแพงกว่านี้ แต่ถ้าเธอพอใจ เธอก็ซื้อ

ส่วนนามิ เธอเป็นหัวขโมยตั้งแต่เด็กและประสบปัญหาเรื่องเงิน ดังนั้นเงินเลยเป็นสิ่งมีค่าสำหรับเธอ ซึ่งเงินคือสิ่งสำคัญมากในความคิดของนามิ หากเงินหายเธอก็แทบจะฆ่าตัวตายแล้ว

รอนมองผู้หญิงสองคนที่มีความแตกต่างกัน และยิ่งดู เขาก็ยิ่งรู้สึกว่ามันน่าสนใจมากทีเดียว

“เจ้าหมายความว่า เสื้อผ้าของเขาแพงกว่าราคาปกติสองเท่า?” เมื่อแฮนค็อกได้ยินคำพูดนามิ อารมณ์ไม่พอใจของเธอก็หายไปทันที เธอมองนามิด้วยสายตาประหลาดใจ

“ใช่ ฉันน่ะออกทะเลมาหลายปี มีเสื้อผ้าน้อยมากที่ไม่เคยเห็น สไตล์เสื้อผ้านี้ก็ไม่ต่างจากบนบกมากนักแต่ราคากลับสูงอย่างน่าประหลาดใจเลย มันต้องเป็นร้านที่โก่งราคาแน่นอน” นามิพูดด้วยความรู้ที่อัดแน่นเต็มหัว

“อะไรนะ เจ้ากล้าโกงเรา เชื่อหรือไม่ว่าเราจะพังร้านของเจ้าเดี๋ยวนี้ล่ะ” แฮนค็อกกดสีหน้าลง เธอเผยสีหน้าไม่พอใจออกมาอย่างเห็นได้ชัด ดังนั้นเธอเลยตะโกนใสเจ้าของร้าน

ผู้หญิงสองคนกำลังต่อว่าต่อขานเจ้าของร้านเรื่องเสื้อผ้าราคาแพงอยู่อย่างเมามัน ส่วนพนักงานก็พยายามแย้งและต้องการขายเสื้อผ้าสองชิ้นนี้ให้ออกให้ได้

รอนมองการโต้เถียงกันของสองลูกค้าและหนึ่งเจ้าของร้านอย่างสงสารจับใจ ซึ่งสุดท้ายแล้วพวกเขาก็ได้มันมาในราคาถูกลงสามพันเบรี

รอนมองดูสาวงามสองคนที่กำลังเดินเคียงคู่กันพร้อมกับคุยเรื่องการต่อราคาอย่างมีความสุข

“พอก่อนเถอะ ผู้หญิงนี่เหมือนกันทุกคนจริง ๆ” รอนแอบบ่น เขามองไปที่แฮนค็อกและนามิที่กำลังเดินซื้อของพร้อมกับต่อราคากันอย่างเพลิดเพลิน ความคิดของรอนก็พังลงทันที เขาไม่ได้เหนื่อยแต่เขาท้อเหลือเกินที่จะเป็นคนหิ้วของของสองสาวนี้

“อ่า... พวกเธอหิวกันบ้างไหม? หิวน้ำหรือเปล่า? มีคาเฟ่นางเงือกอยู่ข้างหน้า เราแวะพักกันหน่อยไหม?” รอนแนะนำ เขามองเห็นคาเฟ่นางเงือกอยู่ไม่ไกลนัก ดังนั้นชายหนุ่มเลยหันหน้าไปถามนามิและแฮนค็อกเพื่อให้พวกเธอหยุดพักกันสักหน่อย

“เอ่อ... โอเค จริง ๆฉันเองก็หิวน้ำนิดหน่อยเหมือนกัน” นามิตอบกลับทันทีที่ได้ยินคำถามของรอน

“เราด้วย!”

“เยี่ยม งั้นไปกันดีกว่า!” รอนกล่าวจบ เขาก็เร่งความเร็ว เดินไปยังคาเฟ่นางเงือกที่เป็นร้านเป้าหมายทันที

รอนตื่นเต้นมาก หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ ในที่สุดเขาก็ได้มาถึงหนึ่งในร้านเป้าหมายของเขาที่เขาต้องการมาเมื่อถึงเกาะมนุษย์เงือกสักที มาดามเชอร์ลี่สวยมาก ตอนที่รอนดูวันพีซ เขารู้สึกทึ่งและหลงความงามของมาดามเชอร์ลี่มากตั้งแต่ครั้งแรกเห็น และในที่สุดเขาก็ใกล้จะได้เห็นแล้ว รอนอดตื่นเต้นไม่ได้จริง ๆ

“ยินดีต้อนรับ” ทันทีที่กลุ่มรอนเดินเข้าไปในคาเฟ่ นางเงือกสาวสวยก็เข้ามาทักทายอย่างรวดเร็ว

“พวกคุณอยากดื่มอะไรไหม?”

เมื่อทั้งสามคนเข้ามาแล้วเลือกโต๊ะนั่ง มาดามเชอร์ลี่ก็เข้ามาหาพวกเขาอย่างสง่างามและกล่าวถามพวกรอนด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน