ตอนที่ 280 มังกรน้ำลมก้มหัวสวามิภักดิ์

ขณะที่เฉินหลานกับมังกรน้ำลมกำลังต่อสู้กัน ร่างวิญญาณสายหนึ่งก็พุ่งออกมาจากส่วนลึกของแดนเทพอสนี มองดูการต่อสู้นั้นด้วยความสนใจ

“อายุน้อยแค่นี้ก็ไปถึงขั้นสมบูรณ์พร้อมของสายอสนีแล้ว เป็นหน่ออ่อนที่ไม่เลวเลย ถ้ารับสืบทอดมรดกของข้าได้ บางทีอาจทะลวงไปถึงระดับที่ข้าไม่เคยไปถึง และแตะจุดสูงสุดของวิถีได้จริง ๆ” ร่างวิญญาณจ้องมองเฉินหลานไม่วางตา

เขาคือเทพอสนี มหาอำนาจสูงสุดแห่งสายอสนีในตำนาน ตอนนี้เหลือเพียงร่างวิญญาณที่แตกสลาย ไม่คิดไปเกิดใหม่ เพียงอยากเห็นผู้สืบทอดของตนก่อน แล้วค่อยจากไปอย่างสงบ

ตอนนี้ เขาได้เห็นหน่ออ่อนที่ไม่เลวแล้ว

“เซียวเหยา ข้าจะให้เจ้าลองชิมรสชาติของการถูกทะเลกลืนกินดู” ทันใดนั้น มังกรน้ำลมก็แค่นเสียงเย็นชา พลิกฝ่ามือ พื้นน้ำในเขตแดนพลันเชี่ยวกราก มวลน้ำไร้ที่สิ้นสุดถาโถมเข้าใส่เฉินหลาน

นี่คือน้ำจากแม่น้ำสวรรค์ หากถูกกลืนจมหาย ผลลัพธ์นั้นไม่อาจคาดคิดได้

เฉินหลานหรี่ตาลง เรียกใช้กระถางมังกรเก้าตัวออกมา ดูดซับน้ำจากแม่น้ำสวรรค์เหล่านี้สุดกำลัง มาเท่าไรก็ดูดเท่านั้น

“ดูดไป ดูดให้เต็มที่เลย ในเขตแดนของข้า น้ำมีไม่สิ้นสุด ข้าอยากเห็นว่ากระถางของเจ้าจะบรรจุได้มากแค่ไหน และพลังวิญญาณของเจ้าจะทนได้นานเท่าไร!” มังกรน้ำลมแค่นหัวเราะเย็น

เฉินหลานไม่แสดงสีหน้าใด ๆ เพิ่มพลังวิญญาณขึ้นอีก ดูดน้ำจากแม่น้ำสวรรค์ทั้งหมดเข้าไป พลังวิญญาณในร่างสูญเสียไปอย่างรวดเร็ว ทว่าต้องรักษาเขตแดนสายอสนีเอาไว้ ทั้งยังต้องกระตุ้นกระถางมังกรเก้าตัว

แต่มังกรน้ำลมกลับมองข้ามจุดสำคัญที่สุดไป นั่นคือความเร็วในการฟื้นพลังวิญญาณของเฉินหลาน ซึ่งไม่ใช่สิ่งที่มันเทียบได้ เฉินหลานทำได้ทั้งใช้และฟื้นไปพร้อมกัน เท่ากับไม่ได้เสียอะไรเลย แถมยังเหลือเพิ่มอีกมาก

มังกรน้ำลมก็สังเกตเห็นจุดนี้อย่างรวดเร็ว สีหน้าของเฉินหลานยังไม่เปลี่ยนไปแม้แต่น้อย ราวกับสงบนิ่งยิ่งนัก

“ทำไมพลังวิญญาณของเจ้าฟื้นเร็วขนาดนี้!” มังกรน้ำลมอุทานอย่างตกใจ ไม่พูดพร่ำทำเพลงก็เรียกใช้พลังอภินิหารอีกครั้ง

ในชั่วพริบตา พื้นน้ำพลันปั่นป่วน มังกรน้ำตัวใหญ่ดุร้ายหลายตัวพุ่งออกมา ตรงเข้าใส่เฉินหลาน อ้าปากกว้างราวกับจะกลืนเขาลงไปในคำเดียว น่ากลัวอย่างยิ่ง

เมื่อเห็นดังนั้น เฉินหลานก็เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย สิงโตสายฟ้าหลายตัวปรากฏขึ้นจากเขตแดนสายอสนี เปล่งเสียงคำรามเป็นระลอก พุ่งเข้าใส่มังกรน้ำเหล่านั้น

ตูม! การโจมตีสองฝ่ายปะทะกัน ทำลายความเงียบ เขตแดนของทั้งสองฝ่ายสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง จนแทบไม่มั่นคง

แต่เขตแดนของเฉินหลานสั่นไหวรุนแรงกว่า เมื่อเห็นดังนั้น มังกรน้ำลมก็รุกไล่ต่อ ใช้วิชาอีกครั้ง หวังจะทำลายเขตแดนของเฉินหลานให้สิ้นซาก

นักรบที่เกิดจากน้ำทีละตนผุดขึ้นจากผิวน้ำ พุ่งเข้าใส่เฉินหลาน โดยมีมังกรน้ำตามมาหลายตัว

เฉินหลานถือหอกเทพสายฟ้า พุ่งทะยานออกไปสังหารแม่ทัพน้ำอย่างดุเดือด ไม่นานก็มาถึงตรงหน้ามังกรน้ำลม ทั้งคนทั้งอสูรสู้กันจนฟ้าดินปั่นป่วน เขตแดนสั่นสะเทือน

“เซียวเหยา เขตแดนของเจ้ากำลังจะแตกแล้ว เจ้าไม่มีทางสู้ข้าได้” มังกรน้ำลมแค่นหัวเราะ

ขอเพียงเขตแดนของเซียวเหยาแตกสลาย เขตแดนของมันก็จะครอบคลุมเข้าไปทั้งหมด ล้อมเซียวเหยาไว้ มันจะยืนอยู่ในจุดที่ไม่มีวันพ่ายแพ้! “งั้นหรือ?” เฉินหลานยิ้มจาง ๆ เอ่ย ดอกบัวบนหว่างคิ้วแผ่วราง ปรากฏขึ้นพร้อมสายฟ้าพันรอบดังเปรี๊ยะ ๆ

มังกรน้ำลมสังเกตเห็นแล้ว เบิกตากว้างทันที “เจ้ากำลังหลอมพลังของดอกบัวศักดิ์สิทธิ์สายอสนีเข้ากับเขตแดนอยู่หรือ?!”

นั่นคือสมบัติชั้นยอดแห่งสายอสนี กล้าหลอมรวมเข้ากับเขตแดนได้อย่างไร ไม่กลัวว่าเขตแดนจะรับไม่ไหวหรือ? “เจอช้าไปแล้ว” เฉินหลานหัวเราะเย็น เอ่ย

ในชั่วพริบตา เขตแดนสายอสนีขยายใหญ่ขึ้นอย่างรุนแรง เริ่มกลืนกินเขตแดนน้ำ เกิดดอกบัวสายฟ้าทีละดอกลอยขึ้นกลางอากาศ

เมื่อมองดอกบัวสายฟ้าที่หนาแน่นเต็มไปหมด มังกรน้ำลมก็ตกใจถอยหลังหลายก้าว ทุกดอกล้วนบรรจุพลังเต๋าอสนีอันน่ากลัวอย่างยิ่ง ห้ามแตะต้องเด็ดขาด

“สายน้ำหมื่นสายถาโถม!” มังกรน้ำลมคำรามลั่น ร่างกายขยายใหญ่ขึ้นอย่างรุนแรง พื้นน้ำรอบด้านปั่นป่วนคลุ้มคลั่ง มันกลับคืนสู่ร่างเดิม กลิ่นอายแปรเปลี่ยนน่ากลัวขึ้น และมีเสาน้ำนับหมื่นนับพันพุ่งออกมารอบด้าน โจมตีดอกบัวสายฟ้า

“ก็แค่ดิ้นรนเฮือกสุดท้าย” เฉินหลานเอ่ยเรียบ ๆ ดอกบัวสายฟ้าระหว่างคิ้วเผยออกมาจนหมด ปล่อยแสงสีม่วงเจิดจ้า ร่างกายถูกสายฟ้าสูงสุดโอบล้อม เติมเต็มไปทั่วเขตแดน

ในชั่วพริบตา เขตแดนราวกับหมาป่าหิวกระโจนตะครุบ เริ่มกลืนกินเขตแดนของมังกรน้ำลมอย่างต่อเนื่อง พอเห็นว่าเขตแดนของตนถูกกลืนกินทีละน้อย มังกรน้ำลมก็ลนลาน หากถูกเขตแดนของเฉินหลานล้อมไว้ ก็ต้องตายอย่างไม่ต้องสงสัย! ในเขตแดน ผู้แข็งแกร่งคือผู้เหนือทุกคน คำพูดนี้ไม่ได้พูดขึ้นลอย ๆ

มังกรน้ำลมปั่นป่วนอย่างบ้าคลั่ง โบกหางมังกร โบกกรงเล็บแหลม พยายามทำลายเขตแดนของเฉินหลาน แต่ไร้ผล ได้แต่มองเขตแดนสายอสนีกลืนกินเขตแดนของมันทีละน้อย สุดท้ายก็ถูกล้อมไว้ภายในเขตแดนสายอสนี ไม่มีทางหนี! “ไม่คิดเลยว่าเจ้าจะกล้าหลอมดอกบัวศักดิ์สิทธิ์สายอสนีเข้ากับเขตแดน แถมดูเหมือนจะไม่เป็นอะไรเลย ความเข้าใจและร่างกายของเจ้าเป็นสิ่งที่น่ากลัวที่สุดเท่าที่ข้าเคยเห็น ไม่แปลกที่เจ้าจะได้อันดับหนึ่ง” มังกรน้ำลมมองเฉินหลานด้วยความสิ้นหวัง

สู้ได้เป็นอันดับหนึ่ง ทิ้งชื่อไว้ชั่วกาลนาน สมแล้วที่เลื่องลือ

ต้องบอกว่ามันประมาทเกินไป

ตอนนี้อยู่ในเขตแดนของอีกฝ่ายแล้ว มันไม่มีเรี่ยวแรงจะดิ้นรนอีก

มังกรน้ำลมแปลงเป็นร่างมนุษย์ ทรุดนั่งลงกับพื้น เฝ้าเฝ้ารอความตายอย่างเงียบ ๆ

ในชั่วพริบตา เฉินหลานมาถึงตรงหน้า มือหนึ่งคว้าคอของมัน แล้วชูขึ้นมา

“จะฆ่าจะแกงก็ตามใจเจ้าเลย” มังกรน้ำลมหลับตาลงอย่างสิ้นหวัง

แท้จริงแล้ว มันยังมีไม้ตายช่วยชีวิตอยู่ ในฐานะสายเลือดมังกร ภายในมีแก่นมังกรหนึ่งเม็ด หากตายไปสามารถใช้แก่นมังกรฟื้นคืนชีพได้อีกครั้ง เพียงแต่ระดับพลังจะตกฮวบลงเท่านั้น

ตราบใดที่ยังมีชีวิตอยู่ ก็ย่อมมีความหวัง

“คราวก่อนกระทิงมายาหมื่นวิญญาณก็ทำสีหน้าแห่งความสิ้นหวังแบบนี้ ไม่ต้องคิดว่าข้าไม่รู้นะ พวกเต๋าจุนอย่างพวกเจ้าจะไม่มีไม้ตายช่วยชีวิตได้ยังไงกัน” เฉินหลานหัวเราะเย็น

เมื่อได้ยินเช่นนี้ มังกรน้ำลมก็ใจไม่ดีทันที เบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนก “เจ้าจะทำอะไร?!”

“แน่นอนว่าก็ควบคุมเจ้า”

ชั่วพริบตา พลังวิถีดวงวิญญาณอันน่าสะพรึงกลัวก็หลั่งไหลจากมือของเฉินหลานเข้าสู่หัวของมังกรน้ำลมอย่างดุดัน ราวกับสิ่งแปลกปลอมบุกรุกเข้าสู่สมอง ตรงไปถึงดวงวิญญาณของมัน! “ไม่!!!” มังกรน้ำลมดิ้นรนอย่างบ้าคลั่ง มันยอมตายดีกว่าก้มหัวสวามิภักดิ์! เฉินหลานบีบคอของมันแน่น แรงมหาศาลทำให้มันแทบขาดอากาศหายใจ อึดอัดอย่างที่สุด

“ต่อให้ตาย ข้าก็จะไม่ก้มหัวสวามิภักดิ์เด็ดขาด!” มังกรน้ำลมตวาดลั่น พลังในตันเถียนรวมตัวกัน เตรียมระเบิดตัวเอง

“วิถีการเปลี่ยนแปลง เจ้าระเบิดตัวเองไม่ได้” เฉินหลานเอ่ยเรียบ ๆ ใช้วิถีการเปลี่ยนแปลง เปลี่ยนความจริงที่ว่ามังกรน้ำลมไม่อาจระเบิดตัวเองได้

ในพริบตา พลังวิญญาณในตันเถียนของมังกรน้ำลมแยกสลาย ไม่ว่ามันจะรวบรวมอย่างไรก็ไม่อาจระเบิดตัวเองได้

“เจ้ายังรู้วิถีการเปลี่ยนแปลงอีกหรือ วิถีนี้เป็นถึงปาฏิหาริย์ สามารถเปลี่ยนความจริง เปลี่ยนสิ่งที่ผู้คนมากมายอยากเปลี่ยนได้ เจ้าน่ากลัวเกินไปแล้ว” มังกรน้ำลมเอ่ยอย่างตื่นตระหนก

แม้แต่วิถีระดับนี้ เซียวเหยาก็ยังรู้ด้วย ช่างเหลือเชื่อเกินไปแล้ว

นี่ไม่ใช่คนของโลกหวงเทียนแล้วจะเป็นคนจากที่ไหนได้อีก

“ตราประทับวิญญาณ จารึก!”

เฉินหลานเอ่ยเบา ๆ พลังวิถีดวงวิญญาณไร้สิ้นสุดสลักตราประทับของเขาลงบนดวงวิญญาณของมังกรน้ำลม

ในชั่วพริบตา แววตาของมังกรน้ำลมเหม่อลอย ราวกับสูญเสียดวงวิญญาณไป ไม่กี่อึดใจก็กลับมาชัดเจนอีกครั้ง มองเฉินหลานด้วยสายตาที่ไม่ใช่ความแค้นอีกต่อไป หากแต่เป็นความเคารพ

ตุบ มังกรน้ำลมทรุดลง คุกเข่าบนพื้น ก้มหน้ากล่าวว่า “นายท่าน!”

……

(จบตอน)