บทที่ 351 คนอื่นๆ ที่เปี่ยมไปด้วยจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้

"ทำได้สวยมาก ฉินเฟยน้อย"

ฉินเฟยยิ้มบางๆ "เช่นกันครับพี่หยาง พี่เฉินกับอาจารย์เจิงล่ะครับ?"

หยางอิ่งย่อมรู้ดีว่าอาจารย์เจิงหมายถึงใคร เพียงแต่เธอไม่รู้ว่าสองคนนี้อยู่ที่ไหน "ไม่รู้สิ พวกเราสุ่มหาทางเข้ากันมา ตอนนี้ฉันก็หาพวกเขาไม่เจอเหมือนกันว่าอยู่ที่ไหน"

"ถ้าอย่างนั้นก็ค่อยๆ หาไปเถอะครับ"

ระหว่างที่กำลังพูดอยู่นั้น ทันใดนั้นเสียงประกาศก็ดังขึ้นอีกครั้ง "หลี่เฉิน OUT!"

"หลี่เฉิน OUT!"

หยางอิ่งกับฉินเฟยมองหน้ากันเลิ่กลั่ก เกิดอะไรขึ้นเนี่ย?

"เกิดอะไรขึ้นครับ? ทำไมพี่เฉินถึงถูกคัดออกเร็วขนาดนี้?"

หยางอิ่งส่ายหน้า แสดงท่าทีว่าไม่รู้

สามนาทีก่อนหน้านี้ หลี่เฉินเข้าสนามมาบังเอิญเจอเข้ากับไป๋เสวี่ย ถึงแม้ว่าไป๋เสวี่ยจะมีสภาพร่างกายที่ดีใช้ได้ แต่จะไปเป็นคู่ต่อสู้ของต้าเฮยหนิวได้อย่างไร?

เวลาผ่านไปไม่ถึงหนึ่งนาที เธอก็ถูกต้อนจนมุม

"เอ่อ พี่เฉินคะ... ก่อนหน้านี้พวกเราเคยอยู่กองถ่ายเดียวกันมาก่อน พี่ไม่เห็นแก่หน้าใครก็เห็นแก่ความสัมพันธ์เก่าๆ วันนี้ปล่อยฉันไปสักครั้งได้ไหมคะ?"

"พอเถอะครับ น้องหยางเสวี่ย? เธอน่ะเป็นคนที่ฆ่าล้างบางในซีรีส์จนเหลือแค่ชื่อเรื่องเชียวนะ ยังจะกลัวเรื่องแค่นี้อีกเหรอ? เธอไปพักผ่อนให้สบายใจเถอะ"

พูดจบ หลี่เฉินก็ค่อยๆ เดินเข้าไปหาเธอพร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

ทันใดนั้น เขาก็รู้สึกเหมือนแผ่นหลังเปียกชื้น พอเอื้อมมือไปจับดูด้านหลัง ก็พบว่าเป็นสีจากกระสุนเพนต์บอลจริงๆ

ไม่ไกลออกไปนัก หลินซินค่อยๆ เดินเข้ามา "พี่เฉิน ขอล่วงเกินแล้วนะครับ"

"หลินซิน ฉันแค่อยากจะถามหน่อย นายโผล่มาจากไหนเนี่ย เมื่อกี้ตลอดทาง ฉันไม่เห็นนายเลยนะ?"

หลินซินดึงไป๋เสวี่ยขึ้นมาจากพื้นพลางชี้ไปที่กำแพงด้านหลังหลี่เฉิน

"ความจริงแล้ว นั่นมันคือประตูครับ"

ถึงตอนนี้หลี่เฉินก็พูดไม่ออก ใครจะไปคิดล่ะว่า สิ่งที่ดูเหมือนกำแพงซะขนาดนั้น จะกลายเป็นประตูไปได้?

เริ่มการแข่งขันยังไม่ถึงสิบนาที กำลังรบที่แข็งแกร่งที่สุดของทีมสีฟ้าก็ออฟไลน์ไปซะแล้ว

คนที่รู้สึกประหลาดใจกับเรื่องนี้ ไม่ได้มีแค่ฉินเฟย แต่ยังมีเติ้งเชาที่ยังหาเพื่อนร่วมทีมไม่เจอสักคนด้วย

เขาคิดเอาเองอย่างเป็นเหตุเป็นผลว่า หลี่เฉินน่าจะไปเจอกับฉินเฟยเข้า "ไม่งั้นคงไม่ตายอนาถขนาดนี้หรอก"

กำลังพูดอยู่ ไม่ไกลออกไปนักก็มีเงาร่างหนึ่งปรากฏขึ้น เติ้งเชาอาศัยประสบการณ์ที่เข้าร่วมรายการวาไรตี้นี้มาอย่างยาวนานฟันธงได้เลยว่า เงาร่างนั้นคือหยางอิ่ง

และหยางอิ่ง วันนี้ไม่ได้อยู่ทีมเดียวกับเขา เพราะงั้น...

ก็อย่างที่บอกไปนั่นแหละ จะบีบลูกพลับ ก็ต้องเลือกบีบลูกที่มันนิ่ม

หยางอิ่ง ก็คือลูกพลับนิ่มลูกนั้น เขาจึงตัดสินใจวิ่งตามไปอย่างเด็ดขาด

ถึงแม้ว่าเขาวงกตนี้จะทำมาจากพลาสติกทั้งหมด แต่ทางเดินที่เชื่อมต่อกันทุกทิศทุกทางนั้นก็เป็นของจริง ไม่นานนัก เติ้งเชาก็คลาดกับเป้าหมาย

"แปลกจัง คนหายไปไหนแล้ว? เมื่อกี้เห็นชัดๆ ว่ามาทางนี้นี่นา"

ทันใดนั้น ด้านหลังของเขาก็มีเสียงฝีเท้าดังขึ้น เติ้งเชารีบหันขวับไป พร้อมกับตวัดปืนยิงออกไปทันที

สิ่งที่เห็นอยู่ด้านหลังคือ หวังจู่หลานสวมหมวกกันน็อกที่ถูกย้อมไปด้วยสีแดง กำลังมองมาที่เขาด้วยสีหน้าหดหู่

"ลูกพี่ พี่ทำอะไรเนี่ย? พวกเราอยู่ทีมเดียวกันนะ!"

"ขอโทษๆ เคยชินน่ะ"

"เคยชิน ได้ พี่รอเลย เติ้งเชา ฉันจำได้ว่าครั้งหน้าเหนียงเหนียง (ภรรยา) บ้านพี่จะมาเป็นแขกรับเชิญ ถึงตอนนั้นฉันจะคอยดูว่าพี่จะทำยังไง..."

"เหล่าหวัง มีอะไรก็ค่อยพูดค่อยจากันสิ อย่าฟ้องนะ"

พูดจบ เสียงประกาศก็ดังขึ้น "หวังจู่หลาน OUT!"

"หวังจู่หลาน OUT!"

อย่างที่คิด ผู้กำกับรายการไม่ยอมละเว้นให้เพียงเพราะถูกพวกเดียวกันยิงหรอก ถึงคราวตายก็ต้องตาย

"ขอโทษทีนะ ฉันไม่คิดจริงๆ ว่าจะเป็นนาย..."

"ไม่เป็นไร พี่สู้ๆ นะ ขอแค่ทีมเรามีคนได้การ์ดป้องกันการถูกฉีกป้ายชื่อมา รอบชิงชนะเลิศก็ยังมีความหวัง"

"ฉันไม่ได้แตะถ้วยรางวัลมาสามตอนติดแล้วนะ พี่เชา พี่ต้องทำให้เต็มที่หน่อยนะ"

"แน่นอน ต้องได้แน่นอน กลุ่มพวกเรามีจูล่งอยู่นะ ถ้าฉันไม่ไหว ก็ยังมีเขาอยู่"

พอพูดแบบนี้ หวังจู่หลานก็รู้สึกสบายใจขึ้นมาทันที

ส่วนหยางอิ่งที่ซ่อนตัวอยู่ในที่มืดนั้น กลับแทบจะหัวเราะจนขาดใจ

"พี่เชา นี่มันฉลาดนักมักตกม้าตายใช่ไหมเนี่ย?"

ฉินเฟยกลับรู้สึกเฉยๆ "ความจริงมันก็ปกตินะครับ ข้างหลังเป็นกำแพง แล้วจู่ๆ ก็มีคนโผล่ออกมาจากกำแพง ใครจะไปกล้ามั่นใจล่ะว่าคนที่ออกมาจากหลังกำแพงจะเป็นพวกเดียวกันหรือศัตรู?"

"ปฏิกิริยาแรกก็ต้องตอบโต้กลับอยู่แล้ว เพียงแต่..."

หวังจู่หลานไม่ได้ระวังตัว เขาคิดว่าเติ้งเชาอยู่ทีมเดียวกัน ไม่น่าจะอยู่ๆ ก็ยิงปืนใส่

เรื่องนี้กลับเป็นเครื่องเตือนใจให้กับหยางอิ่งและฉินเฟย

ตอนที่พวกเขาไปเจอเฉินเฮ่อ จะต้องระวังตัวสักหน่อย

ต้องยืนยันก่อนว่าเป็นใคร แล้วค่อยว่ากันเรื่องอื่น

จนถึงตอนนี้ ทั้งสามทีมต่างก็ถูกคัดออกไปทีมละหนึ่งคนแล้ว

ถือว่ากำลังรบของทั้งสามฝ่ายนั้นสมดุลกันแล้ว เพียงแต่ ความสมดุลนี้เป็นแค่เพียงตัวเลขเท่านั้น

หากมองจากฝีมือแล้ว ตอนนี้ทีมที่ค่อนข้างแข็งแกร่ง คือทีมของพวกหลินซิน

หลินซินกับเติ้งเชายังไม่ตกรอบ ส่วนทีมที่อันตรายที่สุดก็คือทีมของเฉินจื่อหาน

พลังการต่อสู้ของเปาเป้ยเอ่อร์เรียกได้ว่าอ่อนด๋อยสุดๆ ทั้งกลุ่มคนที่ยังมีพลังการต่อสู้อยู่ ก็เหลือแค่เสือดาวน้อยเจิ้งข่ายเท่านั้น

"พี่หยางครับ เพราะงั้นตอนนี้ พวกเราควรจะรับมือกับทีมของพวกเติ้งเชาเป็นหลัก"

"ฉันเห็นด้วย นายมีความคิดอะไรไหม?"

"ซ่อนตัวกันก่อนเถอะครับ"

ตอนนี้หยางอิ่งกับฉินเฟยซ่อนตัวอยู่ในกลไกที่ซ่อนอยู่ ซึ่งดูเหมือนจะมีกำแพงทั้งสี่ด้าน แต่ความจริงแล้วทั้งสี่ด้านล้วนเป็นประตู

ข้างนอก ไม่นานก็มีคนสองคนเดินเข้ามา ซึ่งก็คือหลินซินกับไป๋เสวี่ยที่ฉินเฟยเพิ่งพูดถึงเมื่อครู่นี้เอง

"พี่หลิน เมื่อกี้ขอบคุณมากนะคะ"

"ไม่เป็นไร ในเมื่ออยู่ทีมเดียวกัน แถมยังอยู่กองถ่ายเดียวกันอีก ฉันก็ต้องไม่เมินเธออยู่แล้ว"

"แล้วก็ จู่หลานถูกคัดออกแบบงงๆ นะ ฉันลองดูแล้ว ทั้งกลุ่ม คนที่สามารถรับมือกับจู่หลานได้มีไม่เยอะหรอก"

หลินซินรู้สึกสงสัยเป็นอย่างมาก