บทที่ 254 หญิงงามแห่งแดนเหนือ ปลีกตัวจากโลกีย์ ยืนหยัดอย่างโดดเดี่ยว

การที่เขาจำตัวตนของฉินเฟยได้กะทันหันแบบนี้กลับยิ่งทำให้คนอื่นประหลาดใจ

กัวต้าหลินก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว "เหอะ ที่แท้นายก็รู้จัก"

นึกไม่ถึงว่าเซียวจ้านกลับส่ายหน้า "ฉันรู้จักเทพธิดา แต่เทพธิดาอาจจะไม่รู้จักฉัน ฉันเป็นแฟนงิ้วตัวยงของเทพธิดาเชียวนะ"

ทุกคนถึงกับกระจ่าง

แต่ก็ยังตกใจมาก ไม่คิดว่าเซียวจ้านที่เป็นหนุ่มหล่อหน้าใสจะชอบฟังงิ้ว

เกินความคาดหมายของพวกเขาไปมาก

กองถ่ายเรื่องชิงอวี๋เหนียนอยู่ริมแม่น้ำฉินหวยแค่สามวันก็ถอนตัวไป

แต่ว่าสามวันนี้ ส่วนใหญ่ก็เป็นเพราะฉินเฟย

แผนเดิมของพวกเขาคือถ่ายทำเสร็จภายในสองวัน

พอคนในกองถ่ายถอนตัวออกไป

คนของโรงงิ้วฉินหวยหลีหยวนก็กลับมาใหม่

เปิดกิจการใหม่อีกครั้ง

ลูกจ้างของโรงงิ้วที่เคยตอบรับฉินเฟยก่อนหน้านี้ พอเห็นว่าฉินเฟยตัวจริงมาจริงๆ

ก็ตื่นเต้นจนพูดติดอ่าง ไม่รู้จะพูดอะไรดี

ตะโกนเข้าไปข้างในเสียงดัง "หัว หัวหน้าคณะ ทะ ทะ เทพ เทพธิดามาแล้ว!"

คนของโรงงิ้วฉินหวยหลีหยวนพอได้ยินก็รีบพุ่งตัวออกมา

"นายบอกว่าใครนะ?"

พอออกจากประตูก็เห็นฉินเฟยและหลีเอ๋อร์ยืนอยู่หน้าประตูทันที

แต่ละคนตื่นเต้นจนพากันไปอออยู่หน้าประตู

"ว้าว เทพธิดา!"

"เทพธิดาตัวจริงด้วย!"

"ไม่คิดเลยว่าพวกเราจะได้เห็นเทพธิดาตัวจริง ดีใจจังเลย!"

และในตอนนั้นเอง ด้านหลังก็มีเสียงกระแอมไอเบาๆ ดังขึ้น

พวกเขารู้ตัวและถอยหลีกทางให้

"หัวหน้าคณะ!"

ฉินเฟยถึงได้เห็นชายชราที่เดินมาจากด้านหลัง

และก็รู้สถานะของเขาแล้ว

จึงก้าวไปข้างหน้า ประสานมือคารวะและพูดว่า "สวัสดีครับหัวหน้าคณะ!"

นึกไม่ถึงว่าชายชราคนนั้นจะเดินเข้ามาจับแขนของฉินเฟยโดยตรง "ไม่ต้องมากพิธี"

เขาพูดพลางมองประเมินฉินเฟยตั้งแต่หัวจรดเท้า แววตาเผยให้เห็นถึงความชื่นชม "ยังหนุ่มยังแน่นแต่มีความสามารถมากจริงๆ หัวหน้าคณะฉิน!"

"ท่านรู้จักผมเหรอครับ?" ฉินเฟยถามด้วยความประหลาดใจ

หัวหน้าคณะชราผายมือเชิญ มองไปข้างหน้าและพูดว่า "ชื่อเสียงอันโด่งดังของหัวหน้าคณะฉินใครบ้างจะไม่รู้จัก? ตอนที่มีการแข่งขันหลีหยวน ฉันยังอุตส่าห์เดินทางไปจิงตูเพื่อสนับสนุนเธอเลย การแสดง 'ป้าหวางเปี๋ยจี' ของเธอนั้นยอดเยี่ยมและได้อรรถรสมาก!"

ฉินเฟยยิ้ม "ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง"

พวกเขาเดินเข้าไปข้างในและนั่งลง ส่วนพวกลูกจ้างของโรงงิ้วก็แอบตามมาข้างหลัง ล้อมวงกันกลุ่มใหญ่

"จริงสิ หัวหน้าคณะฉิน ฉันได้ยินลูกจ้างบอกว่า เธอมาที่นี่ครั้งนี้เพื่อมาตามหาคนเหรอ?"

ฉินเฟยพยักหน้าอย่างจริงจัง "ใช่ครับ ผมมาตามหาเพื่อนเก่า"

"ไม่ทราบว่าจะมีเกียรติได้เชิญเธอร้องสักเพลงไหม ริมฝั่งแม่น้ำฉินหวยนี้ ตั้งแต่โบราณกาลมางิ้วคุนฉวี่จะโด่งดังกว่า คณะที่ร้องงิ้วปักกิ่งโดยเฉพาะก็มีแค่คณะของเราคณะเดียว"

"สำเนียงงิ้วปักกิ่งที่ได้อรรถรสบวกกับความนิยมของเธอ จะต้องช่วยสร้างชื่อเสียงให้กับงิ้วปักกิ่งได้อย่างแน่นอน"

พอพูดถึงตรงนี้ พวกลูกจ้างที่มุงดูอยู่ด้านหลังต่างก็ตื่นเต้นจนตาเป็นประกาย

ทุกวันนี้ ฉินเฟยมีชื่อเสียงโด่งดัง เพียงแค่เคยฟังงิ้วของฉินเฟย โรงงิ้วทั่วประเทศแทบจะกลายเป็นแฟนคลับของเขากันหมด

พวกลูกจ้างเหล่านี้ต่างก็มารวมตัวกันอยู่ด้านหลังและกระซิบกระซาบกัน

"ตอบตกลงเถอะครับ เทพธิดา!"

"ใช่ครับ ตอบตกลงเถอะ ผมอยากฟังคุณร้องงิ้วด้วยหูตัวเองมากๆ"

"รีบตอบตกลงสิครับเทพธิดา——"

แน่นอนว่าเสียงเหล่านี้ล้วนเข้าหูฉินเฟยจนหมด

เขาหันกลับไป มองดูแววตาที่กระตือรือร้นและตื่นเต้นของพวกลูกจ้าง

หัวหน้าคณะชรายังคิดว่าพวกเขาไปรบกวนฉินเฟย จึงรีบถลึงตาใส่ "พวกแกนี่ ไม่มีอะไรทำแล้วใช่ไหม?"

คนเหล่านั้นหันหลังเตรียมตัวจากไปอย่างจ๋อยๆ

ก่อนจะไป มีลูกจ้างใจกล้าคนหนึ่งตะโกนบอกฉินเฟยเสียงดัง "เทพธิดา ต้องตอบตกลงให้ได้นะครับ ร้องที่นี่สักบทเถอะ!"

พอเห็นพวกเขา ฉินเฟยก็ยิ้มออกมา

"หัวหน้าคณะ เจตนาของท่านผมเข้าใจครับ วางใจเถอะ เพียงแต่ผมมีข้อเรียกร้องอย่างหนึ่ง"

"ข้อเรียกร้องอะไร ว่ามาได้เลย——"

ฉินเฟยคิดอย่างจริงจังอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพูดขึ้นว่า "การขึ้นเวทีแสดงของผมในครั้งนี้ พวกท่านต้องเริ่มโปรโมตล่วงหน้าสักสองสามวัน โดยใช้วิธีการเหมือนเมื่อหลายปีก่อน แปะกระดาษไว้ที่หน้าประตู ห้ามประกาศลงบนอินเทอร์เน็ตเด็ดขาด"

"หา?" หัวหน้าคณะชราได้ยินคำพูดของฉินเฟย ก็ยังตั้งสติไม่ทัน

ไม่ค่อยเข้าใจว่าทำไมฉินเฟยถึงทำแบบนี้

"หัวหน้าคณะฉิน ทำตามที่เธอบอกน่ะไม่มีปัญหาหรอก แต่เรื่องนี้ฉันไม่ค่อยเข้าใจ ทำไมถึง——"

ฉินเฟยถอนหายใจ "ไม่รู้ว่าหัวหน้าคณะเข้าใจจุดประสงค์ที่ผมมาในครั้งนี้ไหม ผมมาเพื่อตามหาคน แต่ถ้าหากโปรโมตอย่างใหญ่โตว่าผมมาประจำการร้องงิ้วที่นี่ ผมกลัวว่าถึงเวลาแล้วคนที่อยากมาจะมาไม่ได้"

"ตกลง วางใจเถอะ หัวหน้าคณะฉิน เอาตามที่เธอว่าเลย!"

พอหัวหน้าคณะชราพูดจบ ก็รีบออกไปจัดการมอบหมายเรื่องนี้ให้กับลูกจ้างของโรงงิ้วทันที

พวกเขาไม่ได้โปรโมตบนอินเทอร์เน็ต

แต่หากระดาษสีแดงแผ่นใหญ่มาเขียนข้อความลงไปว่าฉินเฟยกำลังจะมาประจำการที่นี่ในอีกไม่กี่วันข้างหน้า

เขายังตกลงเรื่องรายการแสดงกับฉินเฟยด้วย รายการแสดงนั้นก็คือ 'ซีเซียงจี้'

และในช่วงสองสามวันนี้ ริมฝั่งแม่น้ำฉินหวย ทุกครั้งที่มีแฟนงิ้วเดินผ่านไปมา พอเห็นข่าวนี้ ต่างก็ตื่นเต้นกันมาก

ถึงแม้ฉินเฟยจะตั้งใจปิดข่าว แต่ข่าวก็ยังคงแพร่สะพัดไปบนอินเทอร์เน็ตอยู่ดี

ไม่ถึงสองวัน บัตรที่นั่งก็ถูกขายจนหมดเกลี้ยง

ปกติเวลางิ้วเริ่มแสดง ก็จะมีคนดูแค่ไม่กี่คน

ไม่เคยมีภาพเหตุการณ์คึกคักแบบนี้มาก่อน

ทุกคนในโรงงิ้วฉินหวยหลีหยวน ไม่เว้นแม้แต่หัวหน้าคณะชรา ต่างก็กระปรี้กระเปร่ามีชีวิตชีวา

"หัวหน้าคณะฉิน เป็นดาวนำโชคของพวกเราจริงๆ เธอมาปุ๊บ ที่นั่งก็เต็มปั๊บเลย!"

"หัวหน้าคณะ เทพธิดาไม่ใช่คนธรรมดานะครับ!"

"พอแล้ว มีแต่แกนี่แหละที่ช่างพูด!" หัวหน้าคณะชรามองลูกจ้างที่เข้ามาร่วมวง ก่อนจะตบหน้าผากเขาไปทีหนึ่ง

แต่สิ่งที่ฉินเฟยสนใจ กลับไม่ใช่เรื่องที่ขายบัตรได้ดีแบบนี้

แต่เป็นคนที่ซื้อบัตรต่างหาก

สองวันนี้ฝนตกอีกแล้ว ฉินเฟยนั่งอยู่ริมหน้าต่าง มองดูสายฝนที่ตกลงมาพรำๆ บนแม่น้ำฉินหวย

ไม่รู้ว่าคนที่เขากำลังรอคอย ได้ซื้อบัตรไปแล้วหรือยัง

แม้จะเป็นสภาพอากาศแบบนี้ ก็ยังมีแฟนงิ้วรุ่นเก๋าหลายคนกางร่มมา

เพียงเพื่อจะซื้อบัตรที่นั่ง ถึงเวลาจะได้มาฟังงิ้วของฉินเฟย

บางคนพอรู้ข่าวนี้ ถึงกับรีบเดินทางมาจากต่างมณฑลเลยทีเดียว

แต่นึกไม่ถึงว่าพอมาถึงก็ซื้อบัตรไม่ได้แล้ว

จนปัญญา หัวหน้าคณะชราจึงต้องเสริมเก้าอี้บริเวณทางเดินอีกหลายตัว

เสริมที่นั่งเพิ่มได้อีกไม่กี่ที่ด้วยวิธีนี้

ในที่สุด งิ้วก็จะเริ่มแสดงแล้ว!

เวลาที่ฉินเฟยกำหนดไว้คือบ่ายสองโมง แถมยังจงใจเลือกเรื่อง 'ซีเซียงจี้' ด้วย

นึกไม่ถึงว่าตั้งแต่เช้าตรู่ ยังไม่ทันจะถึงเที่ยง ก็มีคนเข้ามาในโรงงิ้วแล้ว คนที่ซื้อบัตรที่นั่งธรรมดาเริ่มเข้ามาจับจองที่นั่ง

เกรงว่าถ้ามาสาย จะหาที่นั่งดีๆ ที่มองเห็นฉินเฟยไม่ได้

ทั้งโรงงิ้วดูคึกคักเป็นพิเศษ ไม่เหมือนกับภาพที่เห็นในวันวาน