บทที่ 201 งานกาล่าฤดูใบไม้ผลิเปิดฉาก เทพธิดามาแล้ว!!!
บทที่ 201 งานกาล่าฤดูใบไม้ผลิเปิดฉาก เทพธิดามาแล้ว!!!
สิ้นเสียงประกาศ เสียงปรบมือก็ดังกึกก้องราวกับคลื่นน้ำทะลักในที่นั่งผู้ชม ทุกคนต่างก็ตื่นตัวขึ้นมาทันที
"ดีจังเลย ในที่สุดเทพธิดาก็จะออกมาแล้ว"
"เทพธิดา เทพธิดา ฉันรักคุณ!"
ม่านค่อยๆ เปิดออก ควันสีขาวลอยล่องฟุ้งกระจาย
หญิงงามหยาดเยิ้มสิบสองคนในชุดกี่เพ้าสีทองถือเครื่องดนตรีค่อยๆ เดินเยื้องย่างเข้ามา พวกเธอเดินตรงไปยังกลางเวทีและยืนประจันหน้ากัน
ในมือของพวกเธอมีทั้งกลองใบเล็ก ผีผา กู่เจิง หยางฉิน ขลุ่ย... ซึ่งแตกต่างกันไป ทว่าทั้งหมดล้วนเป็นเครื่องดนตรีดั้งเดิมของประเทศเซี่ย
ผู้ชมฮือฮากันขึ้นมาในพริบตา
"นี่... นี่มันวงดนตรีหญิงสิบสองคนไม่ใช่เหรอ?"
"พระเจ้าช่วย หรือว่าพวกเธอจะมาแสดงร่วมเวทีเดียวกับเทพธิดา?"
"พวกนายรีบดูสิ ในมือของพวกเธอมีทุกอย่างเลย ไม่มีเครื่องดนตรีชิ้นไหนซ้ำกันสักชิ้น มีเยอะขนาดนี้แล้วจะแสดงยังไงเนี่ย?"
เวลานี้ การเคลื่อนไหวของพวกเธอพร้อมเพรียงกันเป็นหนึ่งเดียว พวกเธอเริ่มบรรเลงเครื่องดนตรีในมือ ทั้งเป่า สี ดีด ตี ล้วนมีครบทุกกระบวนท่า
ท่วงทำนองดนตรีที่สอดประสานกันอย่างกลมกลืนดังกังวานและร่าเริง ผู้ชมพากันเงียบกริบ บนใบหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความตกตะลึง
ค่อยเป็นค่อยไป เมื่อจังหวะดนตรีบรรเลงรุดหน้า ทุกคนต่างก็มีสีหน้าอินไปกับมัน พวกเขาล้วนถูกเสียงดนตรีดึงดูดเอาไว้ มอบความรู้สึกราวกับภาพความเจริญรุ่งเรืองในยุคทอง
และสมาชิกวงดนตรีหญิงสิบสองคน บนเวทีนั้น ก้าวเท้าอย่างแผ่วเบา ชายกระโปรงพลิ้วไหว พวกเธอเปลี่ยนรูปขบวนอยู่ตลอดเวลา
ท่วงทำนองดนตรีเดี๋ยวก็ดังกังวาน เดี๋ยวก็แผ่วเบาลง
"งดงามเกินไปแล้ว!"
"นั่นสิ ฉันยังไม่เคยเห็นวิธีการบรรเลงแบบนี้มาก่อนเลย"
ทันใดนั้น ภายในบทเพลงนี้ ก็มีเสียงที่แตกต่างดังแทรกเข้ามา
"พระเจ้าช่วย น... นั่น นั่นมันเทพธิดา!" ผู้ชมร้องอุทานด้วยความตกตะลึง
บนลิฟต์ยกตัว เทพธิดาผู้กำลังสีซอเอ้อร์หูค่อยๆ เลื่อนระดับลงมาอย่างช้าๆ
บนร่างของเขาสวมชุดกี่เพ้าสีทองเช่นเดียวกัน ไม่ได้แตกต่างไปจากวงดนตรีหญิงสิบสองคนเลย ทว่าเมื่ออยู่บนร่างของเขา มันกลับดูเหมาะสมถึงเพียงนั้น ราวกับไข่มุกอันสว่างไสว
สมาชิกวงดนตรีหญิงสิบสองคนเมื่อถูกเขาขับเน้น รัศมีก็ค่อยๆ หม่นหมองลง
"เทพธิดาสวยเกินไปแล้ว!"
"แม่ร่วง นี่เป็นครั้งแรกเลยนะที่เห็นผู้ชายใส่กี่เพ้าได้สวยขนาดนี้"
"ในมือที่เทพธิดาสีอยู่นั่น มันคือซอเอ้อร์หูงั้นเหรอ?"
"พวกนายรีบฟังเร็ว ฉันเหมือนจะได้ยินเสียงที่แตกต่างออกไปเลย"
ผู้ชมพากันหลับตาตั้งใจฟัง พวกเขาได้ยินเพียงแค่ในท่วงทำนองเพลง มีเสียงซอเอ้อร์หูที่ร่าเริงสอดแทรกเข้ามา ทว่ากลับไม่ได้ทำให้รู้สึกขัดหูแต่อย่างใด ในทางกลับกัน ท่วงทำนองและเสียงซอเอ้อร์หูกลับส่งเสริมซึ่งกันและกัน
เมื่อฟังดูแล้ว ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนลงตัวพอดิบพอดี ทำให้บทเพลงทั้งเพลงถูกยกระดับขึ้นไปอีกขั้น
ผู้ฟังราวกับหลุดเข้าไปอยู่ในยุคทองแห่งราชวงศ์ถัง พวกเขาคล้อยตามเสียงดนตรี เป็นประจักษ์พยานถึงภาพความเจริญรุ่งเรืองเฟื่องฟูในยุคนั้น
นี่... มันจะใช่แค่การบรรเลงเครื่องดนตรีผสมผสานกันได้ยังไง นี่มันคืองานเลี้ยงสุดยอดแห่งการรับชมและรับฟังชัดๆ!
จู่ๆ ผู้ชมก็เหมือนจะค้นพบอะไรบางอย่าง!
"พวกนายดูสิ ฉันว่าแล้วเชียวว่ามันรู้สึกแปลกๆ ซอเอ้อร์หูที่เทพธิดาสีถึงได้ร่าเริงและไพเราะขนาดนี้!"
"นั่นสิ ฉันนึกว่าซอเอ้อร์หูจะสีได้แค่เพลง 'เอ้อร์เฉวียนอิ้งเยว่' ซะอีก!"
ท่านผู้เฒ่าที่นั่งอยู่แถวแรกสุด สีหน้าค่อยๆ เคร่งขรึมลง
ชายหน้าเหลี่ยมเองก็รู้สึกได้ถึงความผิดปกติ จึงเอ่ยถามด้วยความประหม่า "พ่อครับ น... นี่ ซอเอ้อร์หูนี่——"
ทว่า เขา กลับไม่ได้รับเสียงตอบรับจากท่านผู้เฒ่าเลย จนกระทั่งผ่านไปเนิ่นนาน ถึงได้ยินเสียงถอนหายใจดังขึ้น
"เฮ้อ คิดไม่ถึงเลย คิดไม่ถึงจริงๆ"
"ท่านว่าอะไรนะครับ?"
"ฉันบอกว่าฉันคิดไม่ถึงเลยว่า ในช่วงชีวิตที่เหลืออยู่นี้ จะยังมีโอกาสได้ฟังเสียงซอเอ้อร์หูที่พลิกโฉมไปจากอดีตขนาดนี้"
"ถ้างั้นนี่..." ชายหน้าเหลี่ยมฟังจนเหงื่อซึมหน้าผาก สำหรับเรื่องเครื่องดนตรีแล้ว เขาไม่รู้เรื่องอะไรเลยแม้แต่นิดเดียว มีเพียงท่านผู้เฒ่าเท่านั้นที่ชอบศึกษาค้นคว้ามากที่สุด "แบบนี้มันดีหรือไม่ดีครับ?"
"ดี!" ท่านผู้เฒ่าตบโต๊ะดังปัง "แน่นอนว่าต้องดีสิ ลองถามดูเถอะว่าในประเทศนี้ จะมีใครสีซอเอ้อร์หูแบบนี้ออกมาได้บ้าง แล้วจะมีใครกล้าสีซอเอ้อร์หูแบบนี้ออกมาอีกล่ะ? พอมีเสี่ยวเฟยอยู่ วัฒนธรรมเครื่องดนตรีของประเทศเซี่ยเรา รวมถึงวัฒนธรรมดนตรีพื้นบ้าน ก็มีความหวังที่จะฟื้นฟูแล้ว เสี่ยวเฟยน่ะ เขาคือดาวนำโชคและเป็นผู้กอบกู้วัฒนธรรมดั้งเดิมชัดๆ!"
เหมยเหมยมองดูฉินเฟยที่อยู่บนเวที เธอก็อึ้งไปเช่นกัน
เครื่องดนตรีที่อยู่บนนั้น ส่วนใหญ่แล้วเธอไม่เคยเห็นและไม่เคยได้ยินมาก่อน แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เธอรู้สึกว่าเครื่องดนตรีหลากหลายชนิด เมื่อนำมาผสมผสานเข้าด้วยกัน จะสามารถบรรเลงเพลงที่ไพเราะได้ถึงเพียงนี้
เธอทอดถอนใจจากส่วนลึกของหัวใจ ประเทศเซี่ยที่มีประวัติศาสตร์ยาวนานถึงห้าพันปี ช่างน่าตื่นตาตื่นใจจริงๆ! จนถึงขั้นลืมสนใจห้องไลฟ์สด ที่มีความนิยมพุ่งสูงขึ้นอย่างต่อเนื่องไปเลย
ตอนที่เธอเปิดไลฟ์สด มีความนิยมเพียงแค่ไม่กี่ล้านคนเท่านั้น ทว่าในเวลานี้ เมื่อหันกล้องไปทางเวทีงานกาล่าฤดูใบไม้ผลิ และจับภาพไปที่ฉินเฟยซึ่งกำลังทำการแสดงอยู่ ความนิยมบนอินสตาแกรมก็พุ่งสูงขึ้นเรื่อยๆ จนไปหยุดอยู่ที่หนึ่งร้อยล้าน!
พระเจ้าช่วย หนึ่งร้อยล้านคน นี่มันเป็นยอดผู้ชมออนไลน์ที่น่าสะพรึงกลัวขนาดไหนกัน? เมื่อก่อนเธออาศัยชื่อเสียงของตนเองในประเทศ ไลฟ์สดอย่างมากที่สุดก็มีคนดูแค่ไม่กี่ล้านคนเท่านั้น
แต่ครั้งนี้ กลับมีคนแห่เข้ามาดูการแสดงของฉินเฟยเยอะขนาดนี้เลย
ที่บ้านของหลินเยว่ เมื่อเห็นฉินเฟยปรากฏตัว เธอก็ตกตะลึงเป็นอย่างมากเช่นกัน
พระเจ้าช่วย เทพธิดาสวยเกินไปแล้ว! ก่อนหน้านี้เคยเห็นเทพธิดาใส่ชุดกี่เพ้าลายครามก็ว่าสวยจนหาที่เปรียบไม่ได้แล้ว มาครั้งนี้ ใส่กี่เพ้าสีทอง ยิ่งงดงามจนไม่อาจหาคำใดมาบรรยายได้
พอเธอหันหน้ากลับมา กลับพบว่าคุณปู่กำลังจ้องมองทีวีตาไม่กะพริบโดยไม่ขยับเขยื้อนเลยสักนิด
"คุณปู่คะ คุณปู่เป็นอะไรไปคะ?" ไม่มีเสียงตอบรับ เธอเริ่มเป็นกังวล จึงเขย่าตัวคุณปู่เบาๆ "คุณปู่พูดอะไรหน่อยสิคะ!"
คิดไม่ถึงเลยว่าคุณปู่จะถลึงตาใส่เธอ "อย่ามารบกวนปู่ดูงานกาล่าฤดูใบไม้ผลินะ!"
จากนั้นก็ทอดถอนใจอยู่คนเดียว "เด็กคนนี้ สีซอเอ้อร์หูได้ดีเกินไปแล้ว ปู่ยังไม่เคยเห็นเสียงซอเอ้อร์หูที่ร่าเริงขนาดนี้มาก่อนเลย"
และที่ด้านหลังเวที เติ้งเชากับอีกหลายคนยืนอยู่ สีหน้าเต็มไปด้วยความเคร่งขรึมขณะฟังเสียงดนตรี
เดิมที พวกเขาก็กำลังดื่มด่ำไปกับการรับชมอย่างเต็มที่ แต่ฟังไปฟังมา จู่ๆ ก็รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ
เมื่อได้ยินเสียงตอบรับอย่างล้นหลามจากผู้ชม รายการต่อไปที่จะต้องขึ้นแสดง ก็คือรายการของเขาเอง เมื่อได้ดูการแสดงอันยอดเยี่ยมหาที่เปรียบไม่ได้ของฉินเฟยจบแล้ว ผู้ชมจะยังทนนั่งดูการแสดงต่อไปไหวอยู่อีกเหรอ?
ตอนนี้เขารู้สึกกดดันเป็นภูเขาเลากาเลย! แม่ร่วง ไม่กล้าคิดต่อแล้ว ยิ่งคิดก็ยิ่งน่ากลัวจริงๆ
ในเถี่ยปา #อย่าดูงานกาล่าฤดูใบไม้ผลิเลย# ทันใดนั้น ก็มีสมาชิกที่ชื่อว่า 'อี้หวังชิงเซิน' โพสต์ข้อความขึ้นมา
"ขอโทษด้วยนะทุกคน ฉันขอตัวไปก่อนล่ะ ทนไม่ไหวจริงๆ เสน่ห์ของเทพธิดามันยั่วยวนฉันมากเกินไป ฉันไปดูงานกาล่าฤดูใบไม้ผลิมาแล้ว มันสนุกมากเลย *แปะอิโมจิหัวหมา*"
จากนั้นก็มีการแจ้งเตือนข้อความเด้งขึ้นมา "อี้หวังชิงเซินได้ออกจากกลุ่มแชตแล้ว"
ข้อความนี้ ราวกับระเบิดที่ถูกโยนลงไปในน้ำ ทำให้น้ำแตกกระจายไปทั่วกลุ่มเถี่ยปา ผู้คนต่างพากันแท็กหัวหน้ากลุ่มทีละคนสองคนอย่างไม่หยุดหย่อน
"ขออภัยด้วย ฉันก็ต้องขอตัวไปก่อนเหมือนกัน ฉันก็กำลังดูงานกาล่าฤดูใบไม้ผลิอยู่ แม่ร่วง ดีงามเกินคาดเลย"
"ฉันก็ด้วย ฉันก็ด้วย มีเทพธิดาอยู่ทั้งคน ฉันจะควบคุมตัวเองได้ยังไงล่ะ?"
"พวกนายรีบดูสิ คืนนี้เทพธิดาแสดงการสีซอเอ้อร์หู มันไม่ธรรมดาเลยนะ! ถ้าพลาดไปต้องเสียใจไปตลอดชีวิตแน่ ฉันก็จะไปแล้วเหมือนกัน ลาก่อน"
"พี่น้องทั้งหลาย ลาก่อนนะ"
"พวกนาย... พวกนายจะทำเกินไปแล้วนะ ตกลงกันแล้วไงว่าจะยืนหยัดไปด้วยกัน!" สมาชิกที่ชื่อว่า 'ไคซินอู่เยวี่ยเทียน' เอ่ยขึ้น
……
ในที่สุด หัวหน้าเถี่ยปาอย่าง 'ปลาต้มผักกาดดองตัวหนึ่ง' ก็ปรากฏตัวขึ้น
"เพื่อนๆ สมาชิก รอฉันด้วย บอกตามตรงนะ ฉันก็กำลังดูงานกาล่าฤดูใบไม้ผลิอยู่เหมือนกัน เทพธิดาสวยเกินไปแล้ว งานกาล่าฤดูใบไม้ผลิยังคงคุ้มค่าแก่การดูจริงๆ ในเมื่อเป็นแบบนี้ งั้นพวกเราก็ออกจากกลุ่มไปพร้อมๆ กันเถอะ มีวาสนาค่อยพบกันใหม่นะ บ๊ายบาย~"
พูดจบ ปลาต้มผักกาดดองตัวหนึ่งก็ออกจากกลุ่มแชตไป
ติ๊งต่อง ติ๊งต่อง สมาชิกพากันออกจากกลุ่มไปทีละคนสองคน ผ่านไปไม่ถึงหนึ่งนาที ในกลุ่มกลับเหลือคนเพียงแค่คนเดียว นั่นก็คือไคซินอู่เยวี่ยเทียน
เขาถึงกับหน้าเหวอไปในทันที พี่น้องทั้งหลาย ตกลงกันแล้วไงว่าจะไม่ดูงานกาล่าฤดูใบไม้ผลิ และจะยืนหยัดผ่านคืนนี้ไปให้ได้อย่างเด็ดเดี่ยว แต่พวกนายกลับแอบทิ้งฉันไปโดนกระสุนเคลือบน้ำตาลของงานกาล่าฤดูใบไม้ผลิเล่นงานกันทีละคนสองคนเนี่ยนะ
ไม่พูดแล้ว ฉันก็จะไปดูงานกาล่าฤดูใบไม้ผลิเหมือนกัน
ข้อความสุดท้าย ไคซินอู่เยวี่ยเทียนได้ทำการยุบกลุ่มนั้นทิ้งไป