บทที่60

“นี่คือเกาะมันกร?”

สาว ๆหลายคนตามรอนไปบนเกาะมังกร พวกเธออดตะลึงไม่ได้เมื่อมองเห็นฟอสซิลคล้าย ๆงูที่กระจัดกระจายยังที่ต่าง ๆบนเกาะ

รอนใช้มือข้างหนึ่งจับเชือกแล้วออกแรงดึงมังกรแก่ไปที่ใจกลางเกาะ “นี่คือเกาะมังกร นายเห็นหินเหล่านั้นไหม มันคล้ายกับมังกรมากใช่ไหม?”

เหล่าสาว ๆมองไปยังฟอสซิลรอบ ๆแล้วอุทานออกมา “มันเหมือนกันมากเลย”

“นี่คือเกาะมังกรจริง ๆเหรอ?” ทาชิงิอุทานออกมาด้วยความอึ้ง

“ใช่ คุณปู่มังกรบอกว่านี่คือเกาะมังกร เกาะที่หายสาบสูญไป” อาปิสตะโกนอย่างมีความสุข เธอรีบวิ่งไปหาคุณปู่มังกร “คุณปู่มังกร นี่คือเกาะมังกร คุณปู่ดีขึ้นบ้างไหม?”

มังกรชราลืมตาขึ้นเล็กน้อย ครวญครางเสียงต่ำ จากนั้นก็ค่อย ๆลุกขึ้นยืนช้า ๆ มันก้าวช้า ๆไปยังท่าเทียบเรือบนเกาะ

“นี่มัน...” นามิและคนอื่น ๆเงียบ ไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อไป

รอนหันศีรษะไปทางอาปิสอย่างมีความสุข หัวใจของเขาสงบ เขารู้ว่ามังกรบินตัวนี้ใกล้จะตายแล้ว เมื่อมาถึงเกาะ มันก็คือการทำตามสัญญาและความปรารถนาของมัน ทว่ามันก็เลี่ยงจุดจบของชีวิตไม่ได้ รอนไม่สามารถช่วยได้

มังกรตัวนี้เหนื่อยล้า มันใช้ชีวิตมานานแล้ว มันไม่ใช่อาการบาดเจ็บ ดังนั้นแล้วทักษะการแพทย์ของรอนก็ไม่สามารถใช้ได้

“เฮ้อ!” รอนถอนหายใจ ส่ายหัวแล้วไม่ได้พูดอะไรอีก

“รอน” นามิมองรอนด้วยสังหรณ์ไม่ค่อยดีนัก

ทาชิงิและมากิโนะ รวมไปถึงโนจิโกะเงียบเสียง ส่วนคายะดึงอาปิสออกมาและคอยเฝ้าดูอย่างใจจดใจจ่อ มันเดินไปยังซากกระดูกมังกรตัวอื่น

มันเดินไปข้างหน้าที่ละก้าว และในที่สุดก็มาถึงหลุมที่มีซากกระดูกอยู่ มันมองลงไปในหลุมนั่น จากนั้นมันก็เงยหน้าขึ้นมาและเปล่งเสียงคำรามคร่ำครวญออกมาเสียงดังก้อง

“ว้าว คุณปู่มังกร!” อาปิสร้องออกมาด้วยความปลื้มใจ

“คุณปู่มังกร!” คายะเองก็ตะโกนและเอื้อมมือไปโบกมือให้มัน

รอนส่ายหัวอย่างลับ ๆ รอนรู้สึกว่าลมหายใจของมังกรบินหายใจได้คล่องขึ้นกว่าเดิม ทว่านี่ไม่ใช่สิ่งที่ดี มันเหมือนกับเป็นการใช้พลังเฮือกสุดท้ายใจชีวิตเพื่อคำรามและโบยบินอย่างอิสระมากกว่า

หลังจากที่มังกรร้องคำราม มันก็กางปีกออกและต้องการโบยบินออกไป แต่หลังจากที่มันกระพือปีกมันก็ตกลงไปในหลุมนั้นอีกครั้ง

รอนรู้สึกได้เลยว่าพลังชีวิตของมันหายไปอย่างต่อเนื่อง

“คุณปู่มังกร!” อาปิสร้องด้วยความตกใจ สีหน้าของคายะก็เปลี่ยนไปเหมือนกัน

“โฮกกก”

ด้วยเสียงคำรามของมังกรชรา เสียงคำรามก็ดังขึ้นทั่วทั้งเกาะ มังกรจำนวนมากปรากฏตัวขึ้นจากยอดเขาสูงชัน พวกมันกางปีกและบินไปทั่วท้องฟ้า

“นั่นมัน...” คายะชะงัก

“คุณมังกรหลายตัวเลย” อาปิสพึมพำ

“นั่น... คือมังกรหมดเลยเหรอ?” นามิหลุดถามออกมา

“นี่คือเกาะมันกรจริง ๆด้วย!” มากิโนะพึมพำเสียงแผ่วเบา

“ที่นี่น่าจะเป็นที่ที่มังกรทุกชนิดเกิดและตาย” รอนพูดอย่างใจเย็น ราวกับว่าความตายเป็นเรื่องธรรมดา แม้จะมีความผันผวนในใจเขาแต่ท่าทางของรอนภายนอกก็ยังดูไม่เปลี่ยน

“คุณปู่มังกร!!!” อาปิสหันหน้าไปหามังกรแก่แล้วกระโจนเข้าไปหามัน เธอจับร่างของมังกรชรแล้วร้องไห้จ้า “”คุณ คุณปู่มังกร คุณปู่อาการเป็นยังไงบ้างคะ ทำไมอาการบาดเจ็บของคุณปู่ถึงไม่ดีขึ้นล่ะ?

มังกรชรามองไปยังอาปิสด้วยความเอ็นดู มันส่งเสียงครางต่ำและใช้มือของมันลูบหัวอาปิส ตาของมันค่อย ๆปิดลงและลมหายใจสุดท้ายก็ได้หายไป

“คุณปู่มังกร ฮือออ....!!” อาปิสรู้สึกถึงลมหายใจที่หายไปของมังกรชรา ในที่สุดเธอก็กลั้นน้ำตาไว้ไม่ไหวแล้วร้องไห้จ้าออกมาจนหน้าตาเปียกปอน

“โฮกกกก!” มังกรบนฟ้าดูเหมือนว่าจะรู้สึกถึงความตายของมังกรเฒ่า พวกมันเลยพากันบินวนไปมาเหนือตัวของมังกรเฒ่าที่ตายไป

ไม่ไกลจากที่ที่อาปิสอยู่ ไข่มังกรเริ่มมีการเปลี่ยนแปลง เปลือไข่ถูกกะเทาะออก มังกรบินตัวน้อย ๆได้หลุดออกมา มันพยายามเดินเตาะแตะไปมาบืนพื้น

รอนมองดูพวกมันแล้วเดินเข้าไป

เมื่อเขามาถึงตัว รอนก็ก้มลงไปจับมังกรเด็กเอาไว้ด้วยมือข้างเดียว

มันพยายามดิ้นรนอยู่ครู่หนึ่ง น่าเสียดายที่มันถูกรอนจับเอาไว้แน่น ฟันของมันเองกัดฉีกเนื้อรอนไม่ได้

รอนพามังกรไปหาอาปิส เขาก้มลงกล่าวกับอาปิสว่า “เอาล่ะ อาปิส ชีวิตของคุณปู่มังกรจบลงไปแล้ว ปล่อยให้มันพักผ่อนอย่างสงบเถอะ ความตายไม่ใช่จุดจบของชีวิต เธอเข้าใจที่ฉันพูดไหม?”

จากนั้นรอนก็มองมังกรให้กับเด็กสาว

“อ๊ะ!” อาปิสมองไปที่รอนด้วยน้ำตาและเธอก็เห็นมังกรเด็กที่รอนหิ้วเอาไว้ เธออดไม่ได้ที่จะขำกับท่าทางน่ารักของลูกมังกร จากนั้นเสียงของเธอก็ค่อย ๆเบาลง

“ฟังฉันนะ คุณปู่มังกรพักผ่อนอย่างสงบแล้ว มังกรตัวนี้เพิ่งจะเกิด เธอลองทำให้มันเป็นสัตว์เลี้ยงดูสิ”

“อ... เอาจริงเหรอ?” อาปิสสำลักกับคำพูดรอน

“แน่นอน” รอนผงกศีรษะ จากนั้นก็ชี้ขึ้นไปยังมังกรบินบนฟ้า “เธอเห็นนั่นไหม กลุ่มของมังกรมาส่งมัน ฉันคิดว่าลูกมังกรตัวนี้ต้องอยากไปกับเธอแน่ นอกจากพวกมันไม่ห้าม พวกมันยังรู้สึกของคุณที่เธอส่งคุณปู่มังกรกลับบ้านด้วย”

“อืม...” อาปิสมองขึ้นไปบนท้องฟ้า แน่นอนว่าพวกมันเห็นอาปิส พวกมันคำรามใส่เธอแล้วพวกมันก็ส่งความหมายในคำพูดของมันให้อาปิสได้ยิน

“อื้ม!” อาปิสหยุดร้องไห้และยิ้มพราว “พวกเขาชื่นชมฉันจริงด้วย”

จากนั้นอาปิสก็หันไปพูดกับมังกรแก่ที่เสียชีวิตด้านข้างเธอ “คุณปู่มังกร คุณปู่พักผ่อนให้สบายเถอะค่ะ หนู... หนูจะกลับมาเยี่ยมคุณปู่วันหลังนะ!”

อาปิสรับคำจากมังกรบินบนฟ้า ความโศกเศร้าใจในเธอดีขึ้นมาก เด็กสาวยืนขึ้นทันทีจากนั้นก็เอื้อมมือไปรับลูกมังกรที่รอนมอบให้และสำรวจดูร่างของมันอย่างถี่ถ้วน

รอน นามิและคนอื่น ๆไม่รบกวนเธอและคอยยืนข้าง ๆเธอเป็นเวลาพักใหญ่ ๆ