ตอนที่ 885 : ความวิตกกังวลและการค้นหา

ตอนที่ 885 : ความวิตกกังวลและการค้นหา

ลูกพี่ลูกน้องของเขาจางจิ้งชูก็ติดเชื้อไวรัสนี้ไปด้วยงั้นเหรอ!?

ภายในใจของฉินจิ้นก็สั่นสะท้าน เขาพลันนึกถึงเด็กสาวที่อายุยังน้อยและยังอยู่ในวัยสาวที่สดใสราวกับดอกไม้แรกแย้ม

หากจำไม่ผิด ปีที่แล้วลูกพี่ลูกน้องของเขาคนนี้เพิ่งจะเรียนจบชั้นมัธยมปลายและกำลังเตรียมตัวเข้ามหาวิทยาลัย แต่เธอกลับถูกเขาดึงตัวมาร่วมงานเลี้ยงในคืนแห่งการกลายพันธุ์แบบกึ่งบังคับ จนทำให้เธอรอดพ้นมาได้

หลังจากนั้นเธอก็อาศัยอยู่กับลุงและป้าในฐานลวี่หยวนมาโดยตลอด

เธอเองก็โดนไวรัสลึกลับนี่ไปด้วยงั้นเหรอ!?

ไวรัสปริศนาที่ปรากฏตัวขึ้นในครั้งนี้ มันแพร่กระจายออกมาได้ยังไงกัน?

จากการวิเคราะห์ของฉินกั๋วเฉียงและคนอื่นๆ ผู้ติดเชื้อเหล่านั้นกระจายอยู่ทั่วทุกเขตที่พักอาศัย ซึ่งรวมถึงภายในเขตฐานหลัก และดูเหมือนว่ามันจะไม่ได้จำกัดอยู่แค่เพียงพื้นที่ใดพื้นที่หนึ่ง ราวกับมันกำลังแพร่กระจายไปทั่วทั้งฐานแบบสุ่มโดยไร้รูปแบบตายตัว

สถานการณ์แบบนี้เลยยิ่งน่ากลัวกว่าเดิม!

เพราะทุกคนไม่รู้เลยว่าตัวเองติดเชื้อไปตั้งแต่เมื่อไหร่

“พาผมไปดูหน่อย!”

ฐานกำลังจัดการกับเหตุการณ์ครั้งนี้อย่างเต็มกำลัง จ้าวหลิง ฉินกั๋วเฉียง รวมถึงหัวหน้าทีมจากทีมต่อสู้ต่างก็กำลังวิ่งวุ่นกับเรื่องนี้กันอย่างเต็มที่ ส่วนฉินจิ้นในฐานะผู้นำเขายังพอเคลื่อนไหวได้อย่างอิสระ

ดังนั้นหลังจากได้ยินคำพูดของลุงใหญ่ เขาจึงตัดสินใจไปดูอาการของลูกพี่ลูกน้องของเขาก่อน

ข่าวการปรากฏตัวของไวรัสปริศนานี้ก็แพร่สะพัดไปทั่วทั้งฐานแล้ว!

ทุกเขตที่พักอาศัยขนาดใหญ่และขนาดเล็ก รวมไปถึงฐานหลักซึ่งปลอดภัยที่สุด ต่างก็มีบุคลากรบางส่วนเกิดอาการป่วยนี้อย่างกะทันหัน!

ขณะเดียวกัน ทางฐานก็ไม่ได้คิดที่จะปิดบังเรื่องนี้ แต่พวกเขากลับประกาศแจ้งเตือนผ่านแอปพลิเคชันลวี่เหยียนทันที!

【ฐานกำลังถูกโจมตีด้วยไวรัสที่ไม่รู้จัก!】

【ขอให้ทุกคนที่ได้รับทราบข่าวแจ้งเตือนคนรอบตัวให้ทำการป้องกันทันที!】

【หากไม่มีเหตุจำเป็น โปรดอย่าออกจากที่พัก! และรอให้ฐานค้นหาต้นตอและหยุดการแพร่ระบาดก่อน!】

【หากเกิดอาการผิดปกติดังต่อไปนี้ โปรดรีบติดต่อหาหน่วยฉุกเฉินของแต่ละเขตเพื่อเข้ารับการกักกันทันที! และห้ามสัมผัสผู้อื่นเด็ดขาด!】

หัวข้อแจ้งเตือนสีแดงฉานจำนวนมากถูกปักหมุดไว้บนสุดของแอปลวี่เหยียน!

เกิดเรื่องใหญ่แล้ว!

บุคลากรทุกคนของฐานลวี่หยวนต่างก็ตกตะลึงกับข่าวที่พุ่งเข้ามาอย่างกะทันหันในยามค่ำคืนที่แสนจะธรรมดาเช่นนี้!

ฐานเกิดการแพร่ระบาดของไวรัสที่ไม่ทราบชนิด!

มีผู้เสียชีวิตแล้วหลายราย!

และเป็นการเสียชีวิตแบบเฉียบพลัน!

สภาพศพน่าสยดสยองอย่างยิ่ง!

ข้อความที่ชวนให้ตื่นตระหนกอย่างหนักเหล่านี้ทำให้ผู้ที่อ่านต่างก็สีหน้าเปลี่ยนไปทันที!

“แย่แล้ว!! แม้แต่ฐานที่ปลอดภัยขนาดนี้ก็ยังเกิดปัญหาขึ้นได้งั้นเหรอ!?”

“ฉันรู้เรื่องนี้! ที่โรงงานของพวกเรา ตอนเย็นมีคนๆ หนึ่งอาเจียนเป็นเลือดแล้วก็ล้มลงไป! หลังจากนั้นเขาก็ถูกส่งไปห้องฉุกเฉิน แต่ก็ได้ยินมาว่าช่วยไว้ไม่ทัน!”

“มีใครรู้ไหมว่าไวรัสนี้มันแพร่ระบาดยังไง!? เขตที่พักอาศัยหมายเลข 8 ของพวกเราก็มีคนติดเชื้อแล้ว! ฉันดันไปนั่งทำงานตรงข้ามกับคนที่ติดเชื้อมาทั้งวันเลยนะ!! ฉันจะติดไปด้วยไหมเนี่ย!?”

“ขอแสดงความเสียใจกับคนเมนต์บนล่วงหน้าด้วย…”

“ในแอปลวี่เหยียนบอกว่าไวรัสครั้งนี้ดูเหมือนจะไม่ติดต่อจากคนสู่คน ทุกคนไม่ต้องกังวลขนาดนั้น ลองไปอ่านดูก่อนสิ”

“คำพูดของพวกระดับสูงเชื่อไม่ได้หรอก! สมัยก่อนพวกข่าวลือที่มีคนออกมาแก้ข่าว สุดท้ายก็ถูกพิสูจน์ว่าเป็นเรื่องจริงตลอดไม่ใช่เหรอ!”

“พูดมีเหตุผล!”

“ฉันใจเสียไปหมดแล้ว! อากาศก็หนาว ตอนนี้ใจฉันยิ่งหนาวกว่าเดิมอีก! ใครก็ได้ช่วยให้ความอบอุ่นฉันที!?”

แพลตฟอร์มสื่อสารบนแอปลวี่เหยียนก็ตกอยู่ในความวุ่นวาย ทุกคนต่างก็เริ่มแตกตื่นกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันครั้งนี้

ก่อนหน้านี้ไม่นาน หลังฐานกลับมาเชื่อมต่อเครือข่ายอินเทอร์เน็ตได้อีกครั้ง บุคลากรแทบทุกคนที่มีแต้มสะสมเพียงพอต่างก็รีบแลกโทรศัพท์มือถือของตัวเองมาใช้และเชื่อมต่อเข้าสู่เครือข่ายภายในของฐาน

มนุษย์คือสัตว์สังคม และตลอดหนึ่งปีที่พวกเขาสูญเสียการติดต่อกับสังคมภายนอกไป มันก็ยิ่งทำให้ทุกคนตระหนักได้ถึงคุณค่าของความสะดวกสบายที่ครั้งหนึ่งพวกเขาเคยคิดว่าเป็นของธรรมดา

เหมือนอย่างในตอนนี้

ทุกคนสามารถระบายความหวาดวิตกในใจผ่านเครือข่ายกันได้อย่างเต็มที่

เมื่อทราบข่าว ผู้คนก็ย่อมเกิดความตื่นตระหนกเป็นธรรมดา

แต่ฝ่ายบริหารระดับสูงของฐานกลับไม่ได้คิดจะปิดกั้นบรรยากาศเช่นนี้ ตรงกันข้าม พวกเขาเลือกให้ทุกคนรับรู้มันทั้งหมด เพื่อป้องกันไม่ให้มีคนไม่รู้เรื่องออกไปเพ่นพ่านจนก่อปัญหาใหม่ขึ้นมา

ส่วนเรื่องที่กังวลว่าจะมีคนฉวยโอกาสก่อกบฏน่ะเหรอ?

พวกเขาไม่จำเป็นต้องกังวลเลย

ทุกเขตที่พักอาศัย ไม่ว่าจะใหญ่หรือเล็ก รวมถึงฐานย่อยและฐานหลัก ล้วนอยู่ภายใต้การจับตามองของกล้องวงจรปิดทั้งหมด ขอเพียงพบสัญญาณที่ดูผิดปกติแม้เพียงเล็กน้อย ก็จะมีคนเข้าไปปราบปรามทันที

หากจำเป็นจริงๆ พวกเขาก็แค่ต้องปล่อยสับปะรดลูกใหญ่ลงไปแล้วทำให้เขตที่พักอาศัยนั้นราบเป็นหน้ากลองเสียก็จบเรื่อง

ไม่จำเป็นต้องกังวลอะไรให้มาก

ฉินจิ้น ผู้กุมอำนาจสูงสุด ก็ไม่ได้กังวลเลยว่าการเชื่อมต่ออินเทอร์เน็ตจะทำให้ใครบางคนเกิดความคิดที่ไม่ควรมีขึ้นมา

ในค่ำคืนนี้

ผู้คนของฐานลวี่หยวนที่พักผ่อนอยู่ในหอพักของตัวเอง ต่างก็เฝ้ารอข่าวสารด้วยความกระวนกระวายใจ

ทางฐานประกาศเอาไว้แล้วว่า หากมีความคืบหน้าใหม่ จะมีการแจ้งประกาศ หรืออัปเดตผ่านแอปลวี่เหยียนทันที และขอให้ทุกคนรอฟังข่าวต่อไป

“พี่หลี่กับคนอื่นๆ ออกไปหาแหล่งแพร่เชื้อแล้ว! ไม่รู้ว่าจะหาเจอไหม!? ฉันเริ่มใจไม่ดีแล้ว รู้สึกเหมือนในห้องพักของพวกเรามีไวรัสลอยอยู่เลย! หรือว่าพวกเราควรใส่หน้ากากที่ฐานเพิ่งแจกให้นอนดี?”

ภายในอาคารหอพักแห่งหนึ่งของฐานย่อย เสี่ยวฉงก็กำลังนั่งกระสับกระส่ายอยู่บนเตียง และระบายความกังวลออกมาไม่หยุด

“นายอย่าคิดมากเลย พี่หลี่กับพี่เหลียงได้รับคำสั่งไปจัดการเรื่องนี้แล้ว ด้วยศักยภาพของฐานเรา ปัญหานี้คงถูกจัดการได้ในไม่ช้า นอนก่อนเถอะ บางทีพอตื่นขึ้นมาทุกอย่างอาจถูกแก้ไขหมดแล้วก็ได้”

เพื่อนร่วมห้องอีกคนเอ่ยปลอบ

แต่ความจริงพวกเขานั้นไม่รู้ต้นตอความวิตกกังวลของเสี่ยวฉงเลย

เพราะเสี่ยวฉงยังจำเหตุการณ์วิกฤตปรสิตเมื่อต้นปีก่อน ที่ตัวเขาเองก็เคยติดเข้าไปเต็มๆ ได้อย่างชัดเจน

เฮ้อ…

รสชาติแบบนั้น อย่าได้พูดถึงมันอีกเลยดีกว่า

เสี่ยวฉงมักรู้สึกเสมอว่าตัวเองเหมือนเป็นคนดวงซวยที่มักดึงปัญหาเข้าหาตัวอยู่เรื่อย

เมื่อได้ยินคำปลอบใจของเพื่อน เขาจึงทำได้เพียงมุดกลับเข้าไปใต้ผ้าห่ม แล้วเล่นโทรศัพท์ต่อ อ่านความคืบหน้าที่ฐานประกาศ พร้อมคุยเล่นเรื่อยเปื่อยกับคนอื่น

เตาผิงถ่านหินภายในห้องก็กำลังเผาไหม้อย่างเงียบงัน ห้องพักทุกห้องภายในฐานหลักล้วนได้รับการติดตั้งเครื่องตรวจจับก๊าซพิษเอาไว้ เพื่อให้ทุกคนสามารถนอนพักผ่อนได้อย่างสบายใจท่ามกลางค่ำคืนอันหนาวเหน็บ

เพียงแต่ว่า…

สิ่งที่พวกเขาไม่รู้ก็คือ

ด้านนอกหน้าต่างอันมืดมิด กำลังมีผีเสื้อกลางคืนสีขาวราวหิมะหลายตัวเกาะอยู่ตรงนั้น……

เขตที่พักอาศัยขนาดเล็กหมายเลข 16!

สถานที่แรกที่เกิดเหตุ!

จงอวี่ก็กำลังนำสมาชิกจากทีมต่อสู้เข้ามาค้นหาที่นี่!

พวกเขาจำเป็นต้องค้นหาต้นตอของไวรัสนี้ให้พบโดยเร็วที่สุด!

ผู้ติดเชื้อรายแรกปรากฏตัวขึ้นที่นี่ในช่วงหัวค่ำ และผู้เสียชีวิตรายแรกก็มาจากที่นี่เช่นกัน!

ดังนั้นที่นี่จึงมีโอกาสสูงที่สุดที่จะหลงเหลือเบาะแสอยู่!

หลังได้รับแจ้ง พวกเขาก็ไม่คิดแม้แต่จะพักผ่อนต่อและรีบสวมชุดป้องกันความหนาวแบบพิเศษ ก่อนจะขี่สโนว์โมบิลฝ่าพายุหิมะมุ่งหน้ามาที่นี่กันทันที!

โชคดีที่ช่วงนี้อุณหภูมิลดต่ำลงถึง -40 กว่าองศา ทำให้แม้แต่ในเวลากลางคืนก็ไม่มีซอมบี้ออกมาก่อกวนอีก พวกเขาจึงเดินทางได้อย่างราบรื่นมาก

และเหตุผลที่พวกเขาไม่ใช้เฮลิคอปเตอร์ก็เพราะเขตที่พักอาศัยขนาดเล็กไม่สะดวกต่อการลงจอด อีกทั้งมันอาจจะทำลายเบาะแสที่อาจหลงเหลืออยู่ในบริเวณนี้ได้ง่ายอีกด้วย

“ทุกคนระวังตัวให้ดี! พวกเรายังไม่รู้ว่าอะไรคือสิ่งที่ทำให้คนในฐานติดเชื้อ! ถ้าไม่อยากโดนไปด้วยก็ตั้งสติแล้วระวังตัวกันให้ดี!”

“เริ่มค้นหาจากที่ทำงาน ที่พักและเส้นทางการเคลื่อนไหวของผู้เสียชีวิตรายแรก!”

“เริ่มค้นหาได้!”