ตอนที่ 880 : วิธีกำจัดพิษใช้ได้ผลจริง!

ตอนที่ 880 : วิธีกำจัดพิษใช้ได้ผลจริง!

ฉินจิ้นที่เดินออกจากห้องรับรองมาก็กำลังก้าวไปตามทางเดินของฐานย่อย ขณะที่สายลมหนาวก็พัดปะทะเข้ามาเป็นระลอก

มันช่วยพัดพาความร้อนรุ่มและความกระวนกระวายที่เพิ่งถูกปลุกขึ้นในใจของเขาให้จางหายไป

หากจะบอกว่าเมื่อครู่เขาไม่มีความคิดอะไรเลยตอนเผชิญกับสถานการณ์แบบนั้น มันก็คงเป็นเรื่องโกหกอย่างแน่นอน

หญิงงามมายืนอยู่ตรงหน้า หากเปลี่ยนเป็นคนอื่น ที่มีสถานะต่างออกไป บางทีเขาอาจจะจัดการกับเธอไปตั้งแต่ตรงนั้นแล้ว

แบบเสร็จเรื่องแล้วก็จบกันและไม่มีเยื่อใยอะไร

แต่เธอคือผู้นำของอีกกองกำลังหนึ่ง

ยิ่งไปกว่านั้น เธอยังเป็นผู้หญิงที่มาพร้อมเป้าหมายบางอย่าง

หากเข้าไปพัวพันด้วย ชีวิตของเขาหลังจากนี้ก็คงไม่มีทางสงบสุขอย่างแน่นอน

เว้นเสียแต่ว่าเขาจะกลายเป็นผู้ชายเฮงซวย

แต่เขาทำแบบนั้นไม่ได้

แม้ว่าฉินจิ้นจะไม่เคยคิดว่าตัวเองเป็นคนดี

แต่ทว่าในเรื่องของหลักการบางอย่าง ก่อนที่จะถูกบีบคั้นจนถึงขีดสุด เขาก็ยังพยายามยึดถือมันไว้เสมอ

ไม่เช่นนั้น วันหนึ่งเขาอาจกลายเป็นสัตว์ประหลาดที่ไร้ความรู้สึก ไร้มิตรภาพและมองผลประโยชน์เป็นเพียงแรงขับเคลื่อนเดียวของชีวิตอย่างสมบูรณ์

แม้ปากของเขาจะชอบพูดเหมือนตัวเองเป็นคนแบบนั้นอยู่บ่อยครั้ง

แต่ถ้ามองลึกลงไปในจิตใจของเขา เขาก็ยังคงมีเส้นแบ่งบางอย่างที่เขาพยายามรักษาเอาไว้เสมอ

ตราบใดที่ยังไม่เผชิญกับสถานการณ์วิกฤตจริงๆ เขาก็ไม่อยากก้าวข้ามเส้นนั้นไป

คนที่ไร้ขีดจำกัดอาจกลายเป็นคนที่แข็งแกร่งและน่าหวาดกลัว

แต่ในขณะเดียวกัน พวกเขาก็ต้องสูญเสียหลายสิ่งไปเช่นกัน

ชีวิตนี้เขาได้กลับมาเกิดใหม่แล้ว

เขามีพ่อแม่ มีครอบครัว มีคนรัก

และยังมีลูกน้อง พี่น้องที่สามารถไว้วางใจได้

อย่างน้อย ณ ตอนนี้ เขาก็ยังไม่อยากสูญเสียคนเหล่านั้นไป

ดังนั้น หลังจากที่ฐานลวี่หยวนเริ่มมีเสถียรภาพในปีนี้ เขาจึงเริ่มตั้งข้อจำกัดบางอย่างให้ตัวเอง

ไม่อย่างนั้น ทำไมเขาถึงเพิ่งจะมาตอบตกลงคบหากับจ้าวหลิงในช่วงนี้?

เป็นเพราะความเสียใจที่เขาเคยมีกับหลี่ไฉในชาติที่แล้ว ที่ทำให้เขาไม่แตะต้องตัวของผู้หญิงคนอื่นจริงๆ งั้นหรือ?

มันก็ไม่เชิงทั้งหมด

แต่นี่คือผลลัพธ์ของการยกระดับจิตใจของตัวเขาเอง

ไม่อย่างนั้น เขาก็คงเลี้ยงผู้หญิงไว้หลายสิบหรือเป็นร้อยคนเหมือนผู้นำกองกำลังอื่นๆ ไปนานแล้ว เขาจะได้ใช้ชีวิตสำมะเลเทเมา เปลี่ยนหน้าผู้หญิงไม่ซ้ำกันทุกวัน

แต่ชีวิตแบบนั้นจะมีความสุขจริงๆ หรือ?

บางทีในช่วงแรกมันก็อาจจะใช่

แต่เมื่อความสุขชั่วคราวผ่านพ้นไป สิ่งที่เหลืออยู่จะเป็นความว่างเปล่าอันไร้ที่สิ้นสุด

และมันจะผลักดันให้เขาออกตามหาเหยื่อรายใหม่อยู่เรื่อยๆ เพื่อเติมเต็มความว่างเปล่านั้น

เพราะท้ายที่สุด เขาก็จะกลายเป็นทาสของตัณหาโดยสมบูรณ์

รู้จักพอ แล้วค่อยๆ ซึมซับความรู้สึกที่แท้จริงและสัมผัสกับความสัมพันธ์ที่ทั้งสองฝ่ายต่างมอบใจให้กันอย่างจริงจัง

นั่นต่างหาก คือสิ่งที่เขากำลังต้องการในตอนนี้

สำหรับอนาคต เขาเองก็ไม่รู้ว่าเขาจะมีเพียงจ้าวหลิงเป็นผู้หญิงเพียงคนเดียวของเขาหรือไม่

แต่เขาก็จะเลือกตามเสียงของหัวใจของเขา

เพราะฉะนั้น…

เขาจะไม่มีทางยอมรับผู้หญิงที่เข้ามาหาเขาพร้อมจุดประสงค์บางอย่าง แล้วเสนอตัวแบบนี้เด็ดขาด

“ถุย! ความคิดฟุ้งซ่าน ไสหัวไปซะ!”

เขาสะบัดหัว ไล่ภาพยั่วยวนเหล่านั้นออกจากสมอง ก่อนจะรีบมุ่งหน้าไปยังห้องทดลองอย่างรวดเร็ว

เพราะเขาต้องไปดูผลการทดสอบการกำจัดพิษแล้ว!

เมื่อวานมีคนออกไปที่ทะเลและจับปลากลายพันธุ์กลับมาจำนวนหนึ่ง

วันนี้เลยจะเป็นวันที่พวกเขาจะทดลองวิธีการกำจัดพิษกันอย่างเป็นทางการ!

แน่นอนว่า หยางซีลั่วที่ถูกทิ้งไว้ในห้องรับรอง ไม่มีทางรู้เลยว่าตัวเองดันมาเจอกับคนที่เพิ่งเข้าสู่ “โหมดนักบุญ” พอดี จนเธอถึงกับเริ่มสงสัยในเสน่ห์ของตัวเอง

โชคดีที่เธอรวบรวมสติกลับมาได้อย่างรวดเร็ว ก่อนจะไปพบกับผู้จัดการของฐานลวี่หยวนเพื่อจัดการเรื่องข้อตกลงระหว่างสองฐาน ตามที่ฉินจิ้นได้สั่งไว้

เรื่องอาวุธ ฉินจิ้นไม่มีทางปล่อยผ่านแน่นอน

ส่วนบุคลากรที่มีความสามารถของฐานเฉียงเวย เขาก็ยินดีรับมาทั้งหมดเช่นกัน

ของพวกนี้ เขาเอาหมด

ส่วนรายละเอียดต่างๆ จะเป็นหน้าที่ของจ้าวหลิงและผู้จัดการคนอื่นๆ ที่จัดการกันต่อ

ส่วนเขา แค่รอฟังผลลัพธ์ภายหลังก็พอ

สำหรับสิ่งที่รับปากจะมอบให้ฐานเฉียงเวย เขาก็ไม่ได้ให้ลดน้อยลงไปกว่าเดิม

และยิ่งเขาเห็นแก่อีกฝ่ายที่ยอมสวามิภักดิ์ด้วยความสมัครใจ เขาก็มีแต่จะเพิ่มให้อีกเล็กน้อยด้วยซ้ำ

รวมถึงเขายังจะดูแลผู้หญิงที่ถูกรับเข้ามายังเขตที่พักอาศัยของฐานลวี่หยวนเป็นอย่างดีด้วย

เรื่องนี้จึงถือว่าสิ้นสุดลงชั่วคราว

แม้ผู้นำฐานเฉียงเวยจะไม่บรรลุเป้าหมายทั้งหมดที่ตั้งใจไว้

แต่หลังจากได้รับเสบียงไปแล้ว การผ่านพ้นฤดูหนาวก็ไม่น่ามีปัญหาอีก

ส่วนเรื่องที่เธอกำลังกังวล…

เธอก็คงต้องไปหาวิธีอื่นด้วยตัวเองแล้ว

ส่วนอนาคตจะเกิดความขัดแย้งอะไรขึ้นหรือไม่

นั่นก็คงเป็นเรื่องของวันข้างหน้า

ภายในห้องทดลองของฐานลวี่หยวน

ฉินจิ้นก็นั่งอยู่ในห้องทำงานของเหล่าโจว ขณะกำลังฟังผลการทดลองวิธีการกำจัดพิษจากอีกฝ่าย

“คนที่คิดค้นวิธีนี้ขึ้นมาได้ ต้องเป็นอัจฉริยะอย่างแน่นอน!”

“ก่อนหน้านี้ทำไมพวกเราถึงไม่เคยคิดเรื่องการแยกพิษออกจากปลากลายพันธุ์เลยนะ!? ทุกคนรู้กันดีว่าเราไม่สามารถจับปลาทะเลมากินมั่วๆ ได้ และบทเรียนราคาแพงนั้นก็บอกพวกเราว่าทะเลนั้นได้เปลี่ยนไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิงแล้ว และไม่มีใครคิดเลยว่าทะเลจะยังคงเป็นขุมทรัพย์อยู่!”

“ปลากลายพันธุ์เริ่มปรากฏตัวตั้งแต่คืนแห่งการกลายพันธุ์ หลังจากนั้นทุกคนก็รู้ว่าพวกมันมีพิษและกินไม่ได้ แต่ไม่มีใครรู้เลยว่าพิษนั้นสะสมอยู่ส่วนไหน!”

“แต่ในรายงานนี้มันระบุไว้อย่างชัดเจนเลยว่า สารพิษที่ทำให้มนุษย์เสียชีวิตนั้นอยู่ในเลือดและเนื้อของปลากลายพันธุ์! ขอเพียงเราใช้วิธีพิเศษแยกเลือดออก จากนั้นก็ลดความเข้มข้นของพิษในเนื้อ มันก็จะทำให้มนุษย์สามารถบริโภคได้ในปริมาณหนึ่งแล้ว!”

“และในนี้ไม่ได้มีแค่วิธีการกำจัดพิษของปลาแค่หนึ่งหรือสองชนิดเท่านั้น แต่มันยังมีข้อมูลเกี่ยวกับ พฤติกรรม โครงสร้างร่างกายและการหาต่อมที่สะสมพิษไว้มากที่สุดอีกด้วย! หลังจากที่เอาส่วนที่กินไม่ได้ออก แล้วนำไปผ่านกระบวนการลดความเข้มข้นของพิษอย่างน้อยสองครั้ง เราก็จะได้เนื้อที่สามารถนำมาบริโภคได้!”

โจวฉีหังอธิบายด้วยสีหน้าตื่นเต้นอย่างเห็นได้ชัด

สำหรับเขาแล้ว ข้อมูลนี้มันเหมือนกับการได้ค้นพบทวีปใหม่

แนวคิดและกระบวนการต่างๆ ภายในนั้นก้าวกระโดดไปอย่างมาก ราวกับการนำชิ้นส่วนที่ไม่เกี่ยวข้องกันหลายๆ ชิ้นมาประกอบกันจนเป็นผลงานศิลปะที่สมบูรณ์แบบ

จนแม้แต่เขายังต้องทึ่ง

“ตั้งแต่เมื่อคืนจนมาถึงตอนนี้ พวกเราก็ได้ทำการทดลองกับปลากลายพันธุ์จากทะเลไปแล้วหลายครั้ง หลังใช้วิธีการตามเอกสาร พวกเราก็พบว่ามันสามารถลดปริมาณของพิษลงได้จริงๆ จนร่างกายมนุษย์สามารถบริโภคได้!”

“วิธีการนี้…ใช้ได้จริงครับ!”

เหล่าโจวสรุปผลสุดท้ายให้ฉินจิ้นฟัง

วิธีการกำจัดพิษ…

ใช้งานได้จริง!

แม้ในใจเขาจะเชื่ออยู่แล้วว่าฉู่เทียนมู่จะไม่โกหกเขา

แต่เมื่อได้ยินคำยืนยันจากเหล่าโจวด้วยตัวเอง ฉินจิ้นก็ยังรู้สึกตื่นเต้นและดีใจอย่างบอกไม่ถูก

เมื่อฐานลวี่หยวนมีเทคโนโลยีนี้

ในอนาคตเขาก็สามารถตั้งฐานริมทะเลเพื่อจับปลาโดยเฉพาะได้ จากนั้นก็ทำการขนส่งพวกมันกลับมาเพื่อเข้ากระบวนการกำจัดพิษ!

ไม่สิ!

ฐานน้ำมันที่เมืองจูไห่ก็ตั้งอยู่ติดกับทะเลอยู่แล้วไม่ใช่หรือ?

งั้นมันก็สามารถเริ่มดำเนินการได้ทันที!

หลังฤดูหนาวปีหน้าสิ้นสุดลง เขาก็ยังสามารถสร้างฐานริมทะเลเพิ่มได้อีกหลายแห่ง

และให้ผู้รอดชีวิตภายนอกออกไปจับปลามาแลกเปลี่ยนเพื่อนำมาเข้าสู่กระบวนการกำจัดพิษได้อีกด้วย!

ฉินจิ้นที่มองไปถึงอนาคต ก็คาดการณ์ได้ทันทีว่าปีหน้าเขาจะต้องมีแหล่งอาหารเพิ่มขึ้นอย่างมหาศาล

แล้วจำนวนคนที่ฐานลวี่หยวนสามารถเลี้ยงดูได้ก็จะพุ่งสูงขึ้นอีกครั้ง

รวมถึงพวกเขายังสามารถนำอาหารไปแลกเปลี่ยนกับผู้รอดชีวิตภายนอกได้มากขึ้นด้วย

นี่คือเทคโนโลยีระดับสมบัติล้ำค่าอย่างแท้จริง!

หากมองในอีกมุมหนึ่ง มันก็แทบไม่ด้อยไปกว่าสุดยอดพันธุ์ข้าวที่ฐานลวี่หยวนครอบครองอยู่เลย

“ดี! ดี! ดี!”

ฉินจิ้นพูดคำว่า “ดี” ติดต่อกันหลายครั้ง เพื่อระบายความตื่นเต้นภายในใจ

เขามองเห็นอนาคตของฐานลวี่หยวนที่กำลังแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ

จนเลี้ยงดูผู้รอดชีวิตได้นับหมื่นคน

และเปลี่ยนทั้งมณฑลกวางตุ้งให้กลายเป็นดินแดนแห่งความหวังของมนุษยชาติที่ยังเหลือรอด

ส่วนพื้นที่นอกมณฑลกวางตุ้ง…

ก็ถึงเวลาต้องเริ่มวางแผนแล้วเช่นกัน

ประเทศจีนมีทรัพยากรอุดมสมบูรณ์มหาศาล

ดังนั้นเขาจึงไม่มีทางหยุดอยู่แค่มณฑลกวางตุ้ง

การขยายอำนาจออกไปภายนอก จึงเป็นสิ่งที่จะต้องเกิดขึ้นในไม่ช้าก็เร็ว

วันสิ้นโลกเพิ่งจะผ่านมาได้เพียงหนึ่งปีกว่าๆ เท่านั้น

แต่เขากลับสร้างอาณาจักรได้ใหญ่โตถึงขนาดนี้

ซึ่งมันก็เกินกว่าที่เขาคาดคิดไว้ตอนแรกหลายเท่าแล้ว

ดังนั้นเขาจะต้องเดินหน้าต่อไปให้ได้!