บทที่38

เหนือน่านน้ำของทะเลอีสต์บลู แมรี่ได้แล่นมาจนถึงภูเขากลับหัว

ในห้องนอนภายในแมรี่ รอนยันตัวลุกขึ้นมาแล้วหาว เขาค่อย ๆตื่นขึ้นมาจากการหลับไหล

“ตอนนี้เราถึงไหนกันแล้ว?” รอนตื่นแล้วเดินออกไปจากห้อง เมื่อเขาออกมาก็พบว่ามันมืดแล้ว แมรี่กำลังลอยคออยู่ในทะเลอันกว้างใหญ่อย่างช้า ๆ เวลานี้คนอื่นน่าจะหลับไปกันหมดแล้ว

“การเดินทางต่อไป คือการไปรีเวิร์สเมาท์เท่นแล้วเข้าไปในแกรนด์ไลน์ แต่ด้วยความแข็งแกร่งของฉัน การเข้าไปในเขตนั้นโดยผ่านเขตทะเลคาร์ลเบลล์ก็คงไม่มีปัญหาอะไร” รอนใช้มือแตะคางของแขาแล้วคิดว่า “แต่ถึงอย่างนั้นมันก็คงไม่สนุก ท้ายที่สุด เป้าหมายของฉันคือการรวบรวบสาวสวยในโลกนี้ เจ้าหญิงวีวี่เลยจำเป็น”

“เฮ้อ!”

รอนได้ยินเสียงถอนหายใจ พอหันกลับไปก็เห็นมากิโนะอยู่อีกฟากหนึ่งของเรือ เขาไม่รู้ว่าอีกฝ่ายยืนอยู่นานแค่ไหนแต่มันมีน้ำค้างเกาะตัวเล็กน้อย รอนเดินไปหาเธอแล้วพูดทัก “คิดถึงบ้านเหรอ?”

“รอน...” มากิโนะได้ยินเสียงนั้น เธอมองมาที่รอนแล้วพูดเสียงเบา “คุณพาฉันออกทะเลทำไม? คุณน่าจะรู้ว่าฉันไม่อยากออกทะเล ชีวิตที่สงบสุขในหมู่บ้านือสิ่งที่ฉันโหยหา ฉันไม่ได้อยากมีชีวิตแบบนี้”

“ฉันรู้น่า” รอนพยักหน้า จากนั้นก็เงียบไปครู่หนึ่งแล้วถามเธอ “ฉันไม่ได้ถามเธอก่อนหน้านี้ ทำไมเธอไม่ออกจากหมู่บ้านฟูซากับแชงค์ล่ะ เพราะไม่อยากใช้ชีวิตเร่ร่อนแบบนี้เหรอ?”

“แชงค์...” มากิโนะเงียบไป เธอเกิดมาพร้อมกับแชงค์ แต่เขาโหยหาชีวิตในท้องทะเล ปรารถนาชีวิตอิสระในฐานะโจรสลัดและไม่เต็มใจจะอยู่ในหมู่บ้านต่อ แชงค์จึงจากไปแล้วเธอก็ไม่ได้ตามเขาออกไป (มันคือฟิค จริง ๆแชงค์ไม่ได้มาจากอีสต์บลูนะ... ใช่ไหมนะ?)

“อย่าพูดถึงเลย อันที่จริง... ฉันไม่อยากได้ยินมัน” รอนยิ้ม “ฉันแตกต่างจากแชงค์ ฉันแข็งแกร่งกว่า ไม่ว่าเธอจะชอบหรือไม่ก็ตามแต่ฉันมีความสุขมาก”

มากิโนะขมวดคิ้ว คนคนนี้เป็นคนดีจริงเหรอ?

แม้ว่าเธอจะไม่ได้ไปกับแชงค์ แต่เธอก็ชื่นชมแชงค์ในฐานะมนุษย์คนหนึ่ง ส่วนคนอย่างรอนที่ใจร้าย อำมหิต ไม่มีเหตุผล เธอไม่ชอบเขาเลย นี่มันเป็นสไตล์ของโจรสลัดจริง ๆ ไม่ใช่นักผจญภัยเหมือนแชงค์หรือลูฟี่

“ฉันเข้าใจว่าเธอคิดอะไรอยู่ ฉันเป็นโจรสลัดตัวจริง ไม่มีอะไรต้องปิดบัง” รอนรู้ความคิดของมากิโนะและพูดโดยไม่ปิดบัง “ก่อนหน้านี้ฉันตัดสินใจว่าจะรวบรวมสาวสวยไปพิชิตโลก บางทีเธออาจจะยอมรับได้ยากในตอนนี้ แต่ฉันจะหาวิธีที่ทำให้เธอยอมรับให้ได้สักวัน ฉันไม่สามารถลังเลในความคิดตัวเองได้ มันจะทำให้ฉันเสียใจทีหลัง ฉันไม่อยากเสียใจ ฉันต้องการทำทุกอย่างให้ง่ายที่สุดสำหรับตัวฉันเอง”

รอนพูดด้วยสีหน้าเจ้าเล่ห์ จากนั้นก็มองไปที่มากิโนะพร้อมกับขมวดคิ้ว เขาหันกลับเดินกลับเข้าไปในห้อง

“ผู้ชายนี้มีอำนาจเหนือกว่าจริง ๆ... เฮ้อ” มากิโนะเฝ้าดูรอนเดินจากไปแล้วส่ายหัวถอนหายใจ ถ้าเธอไม่รู้ว่ารอนแข็งแกร่ง เธอคงคิดว่าเขาอวดเก่ง ตอนนี้ดูเหมือนว่าเขาจะเป็นคนที่มีความฝันที่แรงกล้าเช่นเดียวกับแชงค์และลูฟี่ที่มีความฝันจะเป็นราชาโจรสลัด

“แชงค์... มันดีจริงเหรอที่คุณจากไปแบบนี้แล้วทิ้งฉันเอาไว้แบบนี้น่ะ” มากิโนะมองไปที่ทะเลอันดำมืดเบื้องหน้า “ถ้าเพียงแต่คุณบังคับให้ฉันไปด้วยเหมือนกับคุณรอน...”

ในห้องนอนกัปตัน รอนเอนหลัง กำลังครุ่นคิดเกี่ยวกับอารมณ์หดหู่ของมากิโนะในตอนนี้ พริบตาต่อมาเขาก็ส่ายหน้าด้วยรอยยิ้มโง่ ๆบนใบหน้า “ช่างมันแล้วกัน ในเมื่อตัดสินใจแบบนี้แล้ว มีอะไรให้เสียใจล่ะ”

“ระบบ เปิดหน้าต่างสถานะ” รอนกล่าวในใจ

          โฮสต์: รอน

          อายุ: 19

          ร่างกาย:178

          ความแข็งแรง:169

          ความเร็ว:174

          พลังวิญญาณ: 155

          แต้มทักษะที่มี: 999,999,999 (อันนี้แต้มมันเหมือนไม่ลดเลย เลยเขียนตามอิ้งเลยนะครับ)

          ทักษะที่มี: หมัดหมาป่าปีศาจ เลเวล2+98 (เต็ม)

          วิชาดาบพื้นฐาน เลเวล3+97 (เต็ม)

          หมัดเหล็ก เลเวล1+99(เต็ม)

          ฝ่ามือเจาะทะลวง เลเวล1+99 (เต็ม)

          เพลงดาบอัคคี เลเวล1+99 (เต็ม)

          ก้าวอัคคี เลเวล1+99 (เต็ม)

          นักแม่นปืน เลเวล2+98 (เต็ม)

          ทำอาหาร เลเวล1+99 (เต็ม)

          ปฐมพยาบาล เลเวล1+99 (เต็ม)

วิชาวาดดาบ เลเวล1+99 (เต็ม)

          วิชาสองดาบ เลเวล1+99 (เต็ม)

          ระบำดาบ เลเวล1+99 (เต็ม)

รอนมองไปที่แผงข้อมูลของเขาแล้วเงียบไปครู่หนึ่ง

“ตอนนี้ความแข็งแกร่งและทักษะวิชาดาบของฉันน่าจะไปถึงระดับสี่จักรพรรดิ” รอนกล่าว “แม้ว่ามันจะเป็นเพียงการคาดเดาของฉันก็ตาม แต่คุณสมบัติสถานะทั้งสี่อย่างของหนวดขาวน่าจะมีประมาณสองร้อย ร่างกายและความแข็งแกร่งน่าจะสองร้อย ส่วนอื่น ๆ ก็น่าจะประมาณหนึ่งร้อยห้าสิบขึ้นไป มันน่าจะไม่ดีเท่ากับสถานะของฉัน!”