ตอนที่ 345 เจ้าเป็นเพียงโล่กำบัง (2)

"เกิดอะไรขึ้น" สัมผัสของอู๋หยวนและอวิ๋นหยานั้นเฉียบคมเพียงใด พวกเขารับรู้ถึงความผิดปกติได้ในทันทีและหยุดชะงักลงโดยพลัน

ฟุ่บ!

อวิ๋นหลิงยิ่งเคลื่อนไหวรวดเร็ว นางพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าเบื้องบนไกลนับร้อยลี้ในชั่วพริบตา

ยืนได้สูงพอจึงจะมองเห็นได้ไกล

และเมื่อมองออกไปสีหน้าของนางก็เปลี่ยนไปในพริบตา น้ำเสียงราวกับบิดเบี้ยวไปเล็กน้อย นางแผดเสียงคำรามลั่น "หนี"

ตู้ม

อวิ๋นหลิงไม่ลังเลแม้แต่น้อย ประกายแสงสีทองเอ่อท้นรอบกาย เมื่อระเบิดพลังออกไปเต็มที่นางก็กลายเป็นลำแสงสีทองพุ่งทะยานกลับไปราวกับสายฟ้าแลบ

"แย่แล้ว"

"ไป" แม้อู๋หยวนและอวิ๋นหยาจะยังไม่เข้าใจว่าเกิดอันใดขึ้น แต่ทั้งสองก็กลายเป็นลำแสงสองสายโดยไม่ลังเล

พุ่งทะยานตามออกไปติดๆ

ยิ่งไปกว่านั้นอู๋หยวนจำแลงร่างสูงนับร้อยจั้ง ด้านหลังปรากฏปีกคู่หนึ่งสยายออก ความเร็วพุ่งทะยานจนถึงขีดสุดที่น่าตระหนก ไม่ได้เชื่องช้าไปกว่าอวิ๋นหยาเลยแม้แต่น้อย

ความเร็วระดับนี้ทำให้อวิ๋นหลิงถึงกับเผยสีหน้าตื่นตะลึงออกมาเล็กน้อย

พึงรู้ไว้ว่าในพวกเขาสองคน คนหนึ่งอยู่ขอบเขตหลอมสุญญตาขั้นสี่และอีกคนอยู่ขอบเขตหลอมสุญญตาขั้นห้า

ฟุ่บ

ฟุ่บ ทั้งสามระเบิดพลังเต็มพิกัด เพียงพริบตาเดียวก็สามารถพุ่งทะยานไปได้ไกลกว่าพันลี้ ทว่าเส้นทางหุบเขาที่คดเคี้ยว แม้แต่จุดที่กว้างที่สุดก็กว้างเพียงพันกว่าลี้ ทำให้พวกเขาไม่อาจเร่งความเร็วถึงขีดสุดได้

ความเร็วของเคล็ดวิชาเคลื่อนที่แบ่งออกเป็นสองประเภท ประเภทแรกคือความเร็วสูงสุดซึ่งต้องใช้เวลาเร่งความเร็วระยะหนึ่งจึงจะไปถึงขีดจำกัดได้ และต้องเป็นการบินเป็นเส้นตรงเท่านั้น

อีกประเภทหนึ่งคือความเร็วที่ปะทุขึ้นฉับพลันภายใต้ภูมิประเทศที่ซับซ้อน

เห็นได้ชัดว่าความเร็วประเภทที่สองนั้นเชื่องช้ากว่าประเภทแรกมากนัก

แต่อสูรอสนีบาตถือกำเนิดในโลกเหลยเจ๋อ พวกมันปรับตัวให้เข้ากับภูมิประเทศและสภาพแวดล้อมเหล่านี้ได้ดีที่สุด โครงสร้างร่างกายของพวกมันเหมาะสมที่สุดสำหรับการออกแรงภายใต้สภาพแวดล้อมพิเศษเช่นนี้ ทำให้ความเร็วของพวกมันสามารถปะทุได้ถึงขั้นน่าสะพรึงกลัว

ผ่านไปเพียงสองลมหายใจ

"โฮก"

"ตู้ม" "ตู้ม" พื้นดินสั่นสะเทือน อู๋หยวนและอวิ๋นหลิงทั้งสามคนก็สามารถมองเห็นอสูรอสนีบาตขนาดมหึมาที่กำลังส่งเสียงแผดคำราม ผิวหนังของพวกมันมีแสงอสนีบาตแลบแปลบปลาบราวกับกลุ่มสายฟ้าขนาดมหึมา

มีมากกว่ายี่สิบตัว

ระยะห่างของทั้งสองฝ่ายร่นเข้ามาใกล้เรื่อยๆ

"นั่นมันอสูรอสนีบาตชั้นยอด"

"มากขนาดนี้เชียวหรือ" สีหน้าของอวิ๋นหลิงและอวิ๋นหยาดูย่ำแย่ถึงขีดสุด กระทั่งแฝงไว้ด้วยความหวาดกลัวเล็กน้อย

อสูรอสนีบาตชั้นยอด พลังพื้นฐานอย่างน้อยก็เทียบเท่าขอบเขตแดนศักดิ์สิทธิ์ขั้นหก แม้ว่าในด้านอื่นจะอ่อนแอกว่ามากก็ตาม

แต่พลังรบโดยรวมก็ยังเทียบเท่ากับขอบเขตแดนศักดิ์สิทธิ์ขั้นสองหรือสามอย่างแน่แท้*

หากมีแค่สามถึงห้าตัว การร่วมมือกันของพวกเขาสองคนก็ยังพอมีความมั่นใจอยู่บ้าง

ทว่านับสิบตัวพุ่งทะยานเข้ามาพร้อมกันหรือ เพียงแค่ใช้พลังเพียงครึ่งเดียว ก็สามารถฉีกร่างพวกเขาสองคนเป็นชิ้นๆ ได้อย่างง่ายดาย

"มีราชันอสูรอสนีบาตคอยชี้แนะงั้นหรือ" ความระแวดระวังสายหนึ่งวาบผ่านเข้ามาในใจอู๋หยวน

ตามหลักแล้ว

ไม่ควรมีอสูรอสนีบาตชั้นยอดมารวมตัวกันมากมายถึงเพียงนี้ แม้อสูรอสนีบาตเหล่านี้จะมีสติปัญญาต่ำต้อย แต่ตามที่บันทึกระบุไว้พวกมันก็มักจะต่อสู้กันเองอยู่บ่อยครั้ง

"การจัดการกับอสูรอสนีบาตชั้นยอดเหล่านี้ก็ไม่ใช่เรื่องยาก เพียงแต่ต้องระเบิดพลังทั้งหมดออกมาจึงจะทำได้" ภายนอกอู๋หยวนดูเหมือนจะตื่นตระหนก ทว่าภายในใจกลับเยือกเย็นยิ่งนัก

เขากำลังครุ่นคิด

ว่าจะให้อวิ๋นหลิงและอวิ๋นหยาหนีไปก่อนดีหรือไม่ หากถูกไล่ล่าเช่นนี้ ไม่ช้าก็เร็วทั้งสามคนก็จะถูกตามทัน

แน่นอนว่าอู๋หยวนยังมีอีกทางเลือกหนึ่งนั่นคือการใช้กฎแห่งมิติเพื่อหลบหนี

เมื่อใดที่ใช้กฎแห่งมิติร่วมกับปีกของเสี่ยวเฮย ความเร็วของอู๋หยวนก็จะพุ่งสูงขึ้นอย่างก้าวกระโดด มากพอที่จะสลัดอสูรอสนีบาตชั้นยอดเหล่านี้ให้หลุดพ้น

เพียงแต่อวิ๋นหลิงและอวิ๋นหยาต้องตายอย่างแน่นอน

ทว่าในตอนนั้นเอง

"วิ้ง" อวิ๋นหยาที่บินนำหน้าอู๋หยวนไปหนึ่งร้อยลี้มาตลอด จู่ๆ ก็ปราศจากสัญญาณเตือนใด ลำแสงสีเขียวสายหนึ่งพุ่งทะยานออกไปและพุ่งตรงเข้าใส่อู๋หยวน

มันใกล้เกินไป

และกะทันหันเกินไป

พรึบ ลำแสงสีเขียวสายนี้ถูกปลดปล่อยออกมาในพริบตา จากนั้นมันก็ขยายตัวก่อรูปเป็นตาข่ายขนาดใหญ่ครอบคลุมเข้าใส่อู๋หยวนอย่างฉับพลัน

คล้ายกับต้องการจะกักขังอู๋หยวนเอาไว้

เพียงแต่

"ฟุ่บ" อู๋หยวนราวกับล่วงรู้ล่วงหน้า ปีกด้านหลังพลิกกลับอย่างฉับพลัน ร่างกายดุจดั่งภูตผี เขาสามารถหลบเลี่ยงตาข่ายยักษ์ที่หมายจะพันธนาการเขาไว้ได้อย่างหมดจด

แทบจะในเวลาเดียวกัน

"ฉัวะ" "ฉัวะ" พื้นดินเบื้องล่างก่อกำเนิดเถาวัลย์สีเขียวขนาดมหึมาขึ้นมาอย่างต่อเนื่อง ตอนแรกเถาวัลย์เหล่านั้นยังมีขนาดค่อนข้างเล็ก แต่เพียงพริบตาเดียวพวกมันก็กลายเป็นหนาเตอะอย่างหาใดเปรียบ และพุ่งเข้ารัดพันอู๋หยวนราวกับอสรพิษยักษ์

ทั้งตาข่ายยักษ์และเถาวัลย์

เรียกได้ว่าระเบิดออกพร้อมกัน อู๋หยวนหลบการโจมตีระลอกแรกได้ ทว่ากลับไม่อาจหลบหลีกระลอกที่สองได้

เถาวัลย์หลายเส้นพันธนาการต้นขาอันแข็งแกร่งของอู๋หยวนเอาไว้แน่น

ชั่วพริบตาความเร็วของเขาก็ลดฮวบลงอย่างรวดเร็ว

ในขณะที่เบื้องหลังอสูรอสนีบาตนับไม่ถ้วนที่มืดฟ้ามัวดินกำลังคำรามและพุ่งตรงเข้ามาใกล้

"อวิ๋นหยา" แววตาของอู๋หยวนเย็นเยียบถึงขีดสุด น้ำเสียงแฝงไว้ด้วยจิตสังหาร เขาจ้องมองอวิ๋นหยาและอวิ๋นหลิงที่กำลังหลบหนีสุดชีวิตอย่างไม่วางตา

ใช่แล้ว

ทั้งสองฝ่ายเพิ่งจะผูกมิตรกันเมื่อไม่นานมานี้ แต่ตลอดการเดินทางเขารู้สึกชื่นชมอวิ๋นหยาและอวิ๋นหลิงคู่บำเพ็ญที่ช่วยเหลือเกื้อกูลและรักใคร่กลมเกลียวกันอย่างหาใดเปรียบไม่ได้อยู่ในใจไม่น้อย

กอปรกับความแข็งแกร่งอันสมบูรณ์แบบ ทำให้อู๋หยวนมีความมั่นใจเพียงพอ

"ดาบเร้นลับ หากจะโทษก็ต้องโทษความโง่เขลาของเจ้าเอง" เสียงกระแสจิตของอวิ๋นหยาเย็นเยียบสุดขั้ว เขาหันมาเหลียวมองอู๋หยวนแวบหนึ่ง "เจ้าคิดว่าที่เราช่วยเหลือเจ้ามาตลอดทางเป็นเพราะมีความรู้สึกดีๆ ต่อเจ้างั้นหรือ ช่างไร้เดียงสานัก"

"เจ้ามันก็เป็นเพียงโล่กำบังยามที่เราเผชิญกับอันตรายเท่านั้นแหละ"

"ดาบเร้นลับ หากอยากรอดชีวิตก็ไปเข่นฆ่ากับฝูงอสูรอสนีบาตพวกนั้นเสียเถิด" น้ำเสียงของอวิ๋นหลิงก็ดังขึ้นเช่นกัน แฝงไว้ด้วยความเย็นชา

ชำนาญถึงเพียงนี้

เห็นได้ชัดว่าคู่บำเพ็ญคู่นี้ไม่ได้ทำเรื่องเช่นนี้เป็นครั้งแรก

"ใช่"

"เป็นข้าที่ไร้เดียงสา เป็นข้าที่เมตตาเกินไป" นัยน์ตาของอู๋หยวนฉายแววเย็นชา นานมากแล้วที่เขาไม่เคยมีความรู้สึกอยากฆ่าใครมากขนาดนี้

สองคนนี้ทำให้เขารู้สึกขยะแขยงอยู่ในใจ

ครั้งล่าสุดที่อู๋หยวนอยากฆ่าคนมากถึงเพียงนี้ก็คือคนที่มีนามว่าจิ้นเฉวียน

ตู้ม

แรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวระเบิดออกในพริบตา แสงสีเหลืองปฐพีสลัวทับซ้อนกับสีเขียว ราวกับคมดาบที่ไร้รูปลักษณ์ ทำให้เถาวัลย์ที่พันธนาการเขาไว้แต่เดิมแหลกสลายไปในชั่วพริบตา

เวลานี้

ตู้ม "โฮก" อสูรอสนีบาตนับสิบตัวเหล่านั้นพุ่งเข้ามาจนถึงระยะร้อยลี้แล้ว กลิ่นอายอสนีบาตอันปั่นป่วนนั้นอู๋หยวนสามารถสัมผัสได้โดยไม่ต้องหันกลับไปมอง

"ฟุ่บ"

เท้าของอู๋หยวนกระทืบลงบนความว่างเปล่าอย่างแรง ห้วงสุญญตาถึงกับเกิดคลื่นกระเพื่อมไหวเป็นระลอกอย่างเลือนราง

ตามมาด้วยปีกกระดูกคู่หนึ่งเบื้องหลังที่สั่นไหวเล็กน้อย ราวกับมัจฉาที่ขยับครีบในสายน้ำ ดูพลิ้วไหวไร้แรงต้านอย่างยิ่ง

เขตแดนสัจธรรม จักรวาล

ความเร้นลับของสองกฎเกณฑ์ระดับกลางถูกกระตุ้นออกมาอย่างสมบูรณ์แบบ

ฟุ่บ

ชั่วพริบตาอู๋หยวนก็พุ่งทะยานออกไปไกลกว่าพันลี้ดุจมัจฉาคืนสู่สาคร ความเร็วของเขานั้นเร็วกว่าฝูงอสูรอสนีบาตเหล่านี้ถึง... หนึ่งเท่าตัว

อสรพิษเถิงเสอ มีพรสวรรค์ด้านสายลมและมิติโดยกำเนิด

เมื่อเขาใช้สถานะผสานร่าง อาจกล่าวได้ว่าคลื่นกฎแห่งมิติที่ร่างหลักหลอมกายาของอู๋หยวนใช้ออกมานั้น แข็งแกร่งกว่าร่างหลักหลอมปราณมากนัก

"ตู้ม"

อู๋หยวนที่ระเบิดความเร็วเต็มพิกัดจ้องเขม็งไปเบื้องหน้า ในหัวของเขามีเพียงความคิดเดียว นั่นคือ... ฆ่า

... ฟุ่บ ฟุ่บ

อวิ๋นหยาและอวิ๋นหลิงยังคงหลบหนีด้วยความเร็วสูง

บนใบหน้าของทั้งสองเต็มไปด้วยความปีติยินดี

"หลิงเอ๋อร์ ไม่คิดเลยว่าดาบเร้นลับผู้นี้จะมีความแข็งแกร่งไม่เบา ถึงกับช่วยให้ข้ารอดพ้นจากภัยพิบัติใหญ่หลวงมาได้ครั้งหนึ่ง" อวิ๋นหยาใช้กระแสจิตส่งสาร "เสียอย่างเดียวคือโง่เขลาเกินไป"

"โง่เขลามากทีเดียว"

"จางซินคราวก่อนฉลาดกว่านี้มาก ทว่าก็ยังถูกพวกเราฆ่าตายอยู่ดี" อวิ๋นหลิงก็ส่งกระแสจิตเช่นกัน "ด้วยความแข็งแกร่งของดาบเร้นลับและพลังชีวิตของผู้หล่อหลอมกายา น่าจะช่วยพวกเราถ่วงเวลาได้..."

พวกเขาทั้งสองล้วนเป็นพวกโหดเหี้ยมอำมหิต อย่าว่าแต่อู๋หยวนที่เป็นสหายร่วมทีมชั่วคราวเลย แม้แต่ศิษย์พี่ศิษย์น้อง พวกเขาก็เคยลอบสังหารมาแล้วเช่นกัน

ทว่าพริบตาต่อมา

"หืม แย่แล้ว ดาบเร้นลับนั่นตามมาแล้ว" อวิ๋นหยาที่เดิมทีมีรอยยิ้มประดับอยู่บนใบหน้าพลันเปลี่ยนสีหน้า "ความเร็วช่างน่ากลัวนัก"

ไม่ต้องรอให้เขาเตือน อวิ๋นหลิงก็ค้นพบแล้วเช่นกัน

ร่างที่ดูราวกับภูตผีนั้นรวดเร็วถึงขั้นน่าสะพรึงกลัว หากไม่ใช่เพราะพวกเขาแผ่ขยายจิตเทวะออกไปตลอดเวลา เกรงว่าคงไม่อาจสัมผัสได้ถึงคลื่นมิติเลยด้วยซ้ำ

"ขอบเขตปฐพีสมุทรสามารถระเบิดความเร็วได้ถึงขั้นนี้เชียวหรือ" อวิ๋นหลิงเบิกตากว้างราวกับเห็นผี

เจ็ดร้อยลี้

หกร้อยลี้

สามร้อยลี้

อู๋หยวนผู้มีกลิ่นอายองอาจดุดันและแววตาเย็นเยียบกำลังพุ่งเข้าใกล้พวกเขาด้วยความเร็วอันน่าสะพรึงกลัว

"ต่อให้เจ้าจะเป็นอัจฉริยะปีศาจที่ร้ายกาจที่สุดของตำหนักชิวหู หากยอมใช้สุดยอดของวิเศษก็ยังต้องตายอยู่ดี" อวิ๋นหยากัดฟันแน่น

ในฐานะนักพรตหลอมสุญญตาเขาย่อมเด็ดขาดเพียงใด เขาลงมือในชั่วพริบตานั้นเอง

"พรึบ" "ฟุ่บ" เถาวัลย์นับไม่ถ้วนปะทุขึ้นในพริบตาและขยายขนาดออกไปนับร้อยลี้ ครอบคลุมเข้าใส่อู๋หยวน

"ฆ่า"

อวิ๋นหลิงก็ระเบิดพลังเช่นกัน ลำแสงสิบกว่าสายพาดผ่านน่านฟ้า พุ่งตรงเข้าใส่ศีรษะขนาดมหึมาของอู๋หยวน

ผู้บำเพ็ญขอบเขตปฐพีสมุทรยังไม่หลอมรวมกายและวิญญาณเป็นหนึ่งเดียวโดยแท้จริง จึงยังไม่อาจฟื้นคืนชีพจากหยดเลือดได้เหมือนผู้บำเพ็ญขอบเขตแดนศักดิ์สิทธิ์

ในความคิดของทั้งสอง อู๋หยวนเพียงแต่อาศัยของวิเศษเร้นลับหรือไพ่ตายบางอย่างจึงมีความเร็วที่น่าสะพรึงกลัว

ทว่าหากต้องต่อสู้ซึ่งหน้า โอกาสมากที่สุดก็คือยังด้อยกว่าพวกเขาทั้งสอง

และสิ่งที่พวกเขาคิดก็ไม่อาจกล่าวได้ว่าผิด อัจฉริยะปีศาจเหนือพิภพในขอบเขตปฐพีสมุทรที่สามารถต่อสู้ข้ามขั้นกับผู้บำเพ็ญขอบเขตหลอมสุญญตาขั้นกลางได้นั้น ทั่วทั้งพิภพเซียนชิงหลิงเกรงว่าคงมีเพียงร้อยสองร้อยคนเท่านั้น

และทั่วทั้งพิภพเซียนชิงหลิงก็มีทวีปเซียนมากกว่าสิบล้านแห่ง

โอกาสที่จะได้พบเจอนั้นต่ำเตี้ยเพียงใด

น่าเสียดาย

ที่ผู้ที่พวกเขาเผชิญหน้า คือผู้บำเพ็ญขอบเขตปฐพีสมุทรที่หากมองกวาดไปทั่วทั้งมหาพิภพ ก็ยังอาจเรียกได้ว่ามีความแข็งแกร่งเป็นอันดับหนึ่ง

"วูบ"

บนร่างขนาดพันจั้งของอู๋หยวนพลันปรากฏแขนแปดข้างขึ้นมาในชั่วพริบตา บนแขนทั้งแปดแต่ละข้างล้วนถือดาบศึกเอาไว้

วิชาต้นกำเนิดระดับสูง... สามเศียรแปดกร

พริบตาต่อมา ประกายดาบทั้งแปดสายอันเจิดจรัสหาใดเปรียบก็สว่างวาบขึ้นราวกับการระเบิดของดาวฤกษ์ ประหนึ่งจะสาดส่องสว่างไสวไปทั่วทั้งฟ้าดิน

เพลงดาบทลายดารา... สุริยันแผดเผา

เพลงดาบที่แฝงไปด้วยความเร้นลับของกฎเกณฑ์เจตจำนงแท้จริงระดับกลางคู่ ทั้งวิถีดาราและวิถีแห่งอายุวัฒนะถูกปลดปล่อยออกมาอย่างสมบูรณ์แบบ

"ฉัวะ" "ตู้ม" "ตู้ม" ประกายดาบกวาดทำลายทุกสรรพสิ่ง เถาวัลย์ชั้นแล้วชั้นเล่านั้นเปราะบางราวกับเต้าหู้และแหลกสลายไปทีละชั้นในชั่วพริบตา

ฟุ่บ

แทบจะในเสี้ยววินาทีอู๋หยวนก็ทำลายอาคมขนาดมหึมานี้ลงได้และบุกเข้าไปถึงตรงหน้าอวิ๋นหยา

"เจ้า ไม่นะ..." สีหน้าของอวิ๋นหยาเปลี่ยนไปอย่างรุนแรง

"ฉัวะ"

ประกายดาบที่เดิมทีน่าสะพรึงกลัวอยู่แล้ว ยิ่งเมื่อแฝงไปด้วยความเร้นลับของกฎแห่งมิติที่เคลื่อนตัวไปตามร่องรอยมิติ ทั้งรวดเร็วและหนักหน่วง มันผ่าร่างของอวิ๋นหยาออกเป็นสองซีกในดาบเดียว ประกายดาบฟันทะลุต้นกำเนิดจิตวิญญาณที่กำลังคิดจะหลบหนีจนขาดสะบั้น

อวิ๋นหยา... ตาย

"ฟุ่บ" เถาวัลย์นับไม่ถ้วนที่เดิมทีมีอานุภาพเทียมฟ้า เมื่อสูญเสียนายไปในชั่วพริบตา อานุภาพก็ลดทอนลงอย่างมหาศาล

"เคร้ง"

"เคร้ง"

เสียงการปะทะกันของประกายดาบและประกายกระบี่ดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง อู๋หยวนฟันกระบี่บินแต่ละเล่มที่อวิ๋นหลิงควบคุมกระเด็นออกไป

ตู้ม เพียงพลิ้วกายอีกครั้งเขาก็ลอบสังหารมาถึงตรงหน้าอวิ๋นหลิง

ในยามนี้

"สหายเต๋าดาบเร้นลับ ไว้ชีวิตข้าด้วยเถิด ไม่ว่าท่านจะให้ข้าทำสิ่งใดข้าก็..." สีหน้าของอวิ๋นหลิงเปลี่ยนเป็นน่าสงสารจับใจ แฝงไว้ด้วยความอ่อนหวานและบอบบาง

"ฉัวะ"

ประกายดาบตวัดผ่าน ทำให้ร่างของนางกลายเป็นกองเนื้อเละเทะ

"ข้าเมตตา ไม่ใช่เพราะข้าโง่เขลา"

"แต่เป็นเพราะ... ข้ามีความสามารถที่จะทวงความเมตตานั้นคืนได้" แววตาของอู๋หยวนเย็นเยียบ เขาโบกมือเก็บของวิเศษที่หลงเหลืออยู่ของทั้งสองมา

เขากวาดสายตาไปอีกทาง มองดูอสูรอสนีบาตชั้นยอดแต่ละตัวที่กำลังคำรามและแผดเสียง พุ่งทะยานเข้ามาอย่างมืดฟ้ามัวดิน

และในครั้งนี้

อู๋หยวนไม่ได้หลบหนีอีกต่อไป