ตอนที่ 338 มาเยือนหอหลินเซียนครั้งแรก (2)

"อาจารย์เองก็ควรจะไปตามหาเส้นทางของตนเองเช่นกัน"

อู๋หยวนรับฟังอย่างตั้งใจ

"อาจารย์กำลังจะออกจากมหาพิภพชิงหลิงเพื่อเดินทางไปผจญภัยในมิติอันไกลโพ้น" เซียนกระบี่ตงหยางมองอู๋หยวนพลางกล่าวด้วยความทอดถอนใจ "ที่นั่นเต็มไปด้วยอันตรายมากมาย โอกาสที่จะร่วงหล่นนั้นสูงลิบลิ่ว"

"ออกจากมหาพิภพชิงหลิงหรือ" อู๋หยวนอดไม่ได้ที่จะตกตะลึงและโพล่งถามออกไป "ท่านอาจารย์ เหตุใดท่านไม่รอให้ผ่านทัณฑ์สวรรค์เสียก่อนแล้วค่อยเดินทางเล่าขอรับ"

ในความคิดของอู๋หยวน

ด้วยความแข็งแกร่งของท่านอาจารย์ตงหยาง การจะผ่านทัณฑ์เซียนครั้งที่เก้านั้นคงเป็นเรื่องง่ายดายราวกับพลิกฝ่ามือ ถึงเวลานั้นเกรงว่าคงมีความหวังที่จะบรรลุเป็นเทพดาราได้ในคราวเดียว

ถึงตอนนั้นความแข็งแกร่งย่อมต้องยกระดับขึ้นอย่างมหาศาล

"หากผ่านทัณฑ์สวรรค์ไปแล้ว การจะรู้แจ้งในกฎแห่งชีวาอย่างสมบูรณ์ก็จะกลายเป็นเรื่องยากยิ่งขึ้น"

"หลักการนี้ข้าคิดว่าเจ้าย่อมต้องรู้ดี"

เซียนกระบี่ตงหยางกล่าวด้วยรอยยิ้ม "หากอาจารย์ยังคงฝึกฝนตามลำดับขั้นต่อไป ก่อนถึงขีดจำกัดอายุขัยหนึ่งล้านปีก็คงไม่มีทางรู้แจ้งในวิถีแห่งชีวาได้อย่างทะลุปรุโปร่ง"

"และเมื่อใดที่ผ่านทัณฑ์สวรรค์ไปแล้ว"

"ความหวังที่จะทะลวงผ่านก็ยิ่งริบหรี่ลงไปอีก" เซียนกระบี่ตงหยางกล่าวเสียงเรียบ

อู๋หยวนแอบทอดถอนใจ

เขตแดนมรรคาขั้นที่เจ็ดแห่งวิถีชีวา สำหรับเซียนชั้นสูงผู้หนึ่งแล้วการรู้แจ้งระดับนี้นับว่าสูงส่งจนแทบไม่น่าเชื่อ ฟังดูแล้วคล้ายกับอยู่ห่างจากเขตแดนมรรคาขั้นที่เก้าแห่งวิถีชีวาเพียงไม่กี่ก้าว

ทว่าการจะทะลวงผ่านไปอีกขั้นหนึ่งนั้นเล่า จะต้องใช้เวลาอีกยาวนานเพียงใด

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงก้าวสุดท้าย

เมื่อมองไปทั่วทั้งมหาพิภพอันกว้างใหญ่ บรรดาเทพดาราทั้งหลายในเมื่อครั้งยังเยาว์มีผู้ใดบ้างที่ไม่ใช่อัจฉริยะเหนือพิภพ แทบทุกคนล้วนอยู่ในระดับเดียวกับเจียงหวน แต่แล้วจะมีสักกี่คนกันที่สามารถทำลายพันธนาการและก้าวขึ้นเป็นจอมราชันได้*

"นี่คือการเดิมพันครั้งสุดท้ายของอาจารย์"

"หากทำสำเร็จก็จะมีความหวังรู้แจ้งในวิถีแห่งชีวา ทว่าหากล้มเหลวก็อาจต้องร่วงหล่น" เซียนกระบี่ตงหยางกล่าวด้วยรอยยิ้ม "อาจารย์โลดแล่นมานานนับล้านปี ก้าวขึ้นมาจากจุดต่ำสุดทีละก้าว เคยใช้ชีวิตอย่างอิสระเสรี ทั้งยังเคยขัดคำสั่งของท่านปรมาจารย์ ทว่าอาจารย์ก็ยังคงมุ่งมั่นในเส้นทางของตนเองมาโดยตลอด จึงไม่มีสิ่งใดให้ต้องเสียใจภายหลัง"

"ก่อนหน้านี้สิ่งที่ทำให้ข้าไม่อาจวางใจได้มีเพียงเจ้าและสำนัก"

"ตอนนี้เมื่อไม่ต้องเป็นห่วงเจ้าแล้วก็เหลือเพียงสำนักเท่านั้น"

"อาจารย์ไม่ได้เรียกร้องให้เจ้ามีความผูกพันกับสำนักเหมือนดั่งเช่นอาจารย์ เพียงแค่หวังว่าหากในภายภาคหน้าสำนักต้องเผชิญกับภัยพิบัติครั้งใหญ่ หากเจ้าสามารถยื่นมือเข้าช่วยเหลือได้ก็จงช่วยเหลือสักคราเถิด" เซียนกระบี่ตงหยางกล่าว

"ขอรับ ศิษย์จะจดจำไว้ให้ขึ้นใจ" อู๋หยวนพยักหน้าอย่างหนักแน่น

เขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของ 'การฝากฝัง' ลอยมาจางๆ*

สำหรับท่านอาจารย์ตงหยางแล้วอู๋หยวนเต็มไปด้วยความรู้สึกซาบซึ้งใจ

หากปราศจากการชี้แนะของอีกฝ่าย เขาคงไม่อาจเติบโตได้อย่างรวดเร็วเช่นนี้

"ปีนั้นอาจารย์เคยบอกไว้ว่าจะมอบสมบัติล้ำค่าชิ้นหนึ่งให้เจ้า ตอนนี้ถึงเวลาต้องมอบให้เจ้าแล้ว" เซียนกระบี่ตงหยางพลิกฝ่ามือ

บนฝ่ามือของเขาปรากฏไม้บรรทัดสีดำชิ้นหนึ่ง ความสูงประมาณหนึ่งชุ่น บนพื้นผิวของไม้บรรทัดมีรอยร้าวลวดลายอยู่มากมาย

เมื่อมองดูเผินๆ อาจดูธรรมดาสามัญ

ทว่าเพียงแค่สัมผัสเพียงเล็กน้อยก็จะสามารถรับรู้ได้ถึงคลื่นมิติอันหนาแน่นที่แผ่ซ่านออกมาจากไม้บรรทัดสีดำชิ้นนี้ มิติโดยรอบคล้ายกับกำลังสั่นสะเทือนอยู่ลางๆ

"สิ่งนี้มีนามว่า 'ไม้บรรทัดทลายสุญญตา'"

"ถือเป็นสมบัติล้ำค่าที่สุดที่อาจารย์ได้รับมาจากการออกผจญภัยอย่างโดดเดี่ยวตลอดหลายปีที่ผ่านมา ขอเพียงเจ้ามีความเข้าใจในคลื่นมิติเพียงเล็กน้อยก็สามารถกระตุ้นการทำงานขั้นพื้นฐานของมันได้ ถือเป็นสุดยอดของวิเศษสำหรับปกป้องชีวิตและยังสามารถใช้ในการโจมตีได้ด้วย มันคือศาสตราเซียนประเภทพิเศษ"

"อย่างเช่น 'ยันต์เทวะสุญญตา' ที่อาจารย์เคยมอบให้เจ้าก่อนหน้านี้ หากจะกล่าวไปแล้วก็ถือเป็น 'ไม้บรรทัดทลายสุญญตาแบบใช้ครั้งเดียวทิ้ง' ที่ถูกลดทอนพลังลงมานั่นเอง"

"วันข้างหน้าเจ้าค่อยๆ ทำความเข้าใจมันอย่างช้าๆ เถิด"

"แม้มันจะไม่มีการแบ่งระดับ ทว่าหากกล่าวถึงมูลค่าแล้วมันสมควรเรียกได้ว่าเป็นขั้นสูงสุดในหมู่ศาสตราเซียน" เซียนกระบี่ตงหยางกำชับ "เหล่าเทพดาราอาจไม่เห็นมันอยู่ในสายตา ทว่าคุณสมบัติพิเศษของมันจะต้องทำให้เซียนสวรรค์และจ้าวดารานับไม่ถ้วนต้องอิจฉาตาร้อนเป็นแน่ ดังนั้นจงอย่าเปิดเผยมันออกมาโดยง่าย"*

ขั้นสูงสุดในหมู่ศาสตราเซียนหรือ

ยันต์เทวะสุญญตานับเป็นเพียง 'ไม้บรรทัดทลายสุญญตาแบบใช้ครั้งเดียวทิ้ง' ฉบับลดทอนอย่างนั้นหรือ

เท่าที่อู๋หยวนรู้ ยันต์เทวะสุญญตาหนึ่งแผ่นมีมูลค่าอย่างน้อยหลายร้อยผลึกเทวะและยังเป็นแบบใช้ครั้งเดียวทิ้ง ถือเป็นของวิเศษสำหรับรักษาชีวิตของเซียนปฐพีและวูปฐพีมากมาย

อู๋หยวนจ้องมอง 'ไม้บรรทัดทลายสุญญตา' ชิ้นนี้ หากพูดถึงเรื่องมูลค่าเกรงว่ามันคงไม่ด้อยไปกว่า 'สมบัติมรรคาหมื่นพฤกษา' เลย

หรืออาจจะล้ำค่ายิ่งกว่าด้วยซ้ำ

"ท่านอาจารย์ สมบัติชิ้นนี้ล้ำค่ายิ่งนัก ท่านไม่จำเป็นต้องใช้มันหรือขอรับ" อู๋หยวนอดไม่ได้ที่จะกล่าวออกไป "หากท่านจำเป็นต้องใช้ก็ไม่จำเป็นต้องมอบให้ศิษย์หรอกขอรับ"

"ก่อนหน้านี้มันยังมีประโยชน์ต่ออาจารย์อยู่บ้าง ทว่าครั้งนี้ท่านปรมาจารย์ของเจ้าได้มอบของวิเศษชิ้นอื่นให้แล้ว อาจารย์จึงไม่จำเป็นต้องใช้ไม้บรรทัดทลายสุญญตานี้อีก" เซียนกระบี่ตงหยางหยุดฝีเท้าลงกะทันหัน เขาชี้มือไปยังลานกว้างขนาดมหึมาที่ทอดยาวเป็นคลื่นอยู่เบื้องหน้า "ถึงหอหลินเซียนแล้ว"

"ศิษย์เอ๋ย สิ่งที่อาจารย์พอจะช่วยเจ้าได้ก็มีเพียงเท่านี้แหละ"

"เส้นทางในวันข้างหน้าเจ้าต้องพึ่งพาตนเองแล้ว" เซียนกระบี่ตงหยางกล่าวด้วยรอยยิ้ม แววตาของเขาเต็มไปด้วยความรักใคร่และอาลัยอาวรณ์

เพียงไม่กี่สิบปีก่อนที่จะออกเดินทางเขาเพิ่งจะรับศิษย์

ทั้งชีวิตนี้เขาไร้ซึ่งทายาทสืบสกุล ในสายตาของเขาอู๋หยวนเป็นทั้งศิษย์และเสมือนบุตรชายแท้ๆ

มิเช่นนั้นเขาจะทุ่มเทแรงกายแรงใจถึงเพียงนี้ได้อย่างไร

"ท่านอาจารย์ โปรดรักษาสุขภาพด้วย" ดวงตาของอู๋หยวนแดงก่ำเล็กน้อย เขาคุกเข่าลงกับพื้น

"ฮ่าฮ่า เจ้าเด็กโง่ ลูกผู้ชายอกสามศอกไม่จำเป็นต้องทำตัวราวกับเด็กน้อยหรอก" เซียนกระบี่ตงหยางกลับหัวเราะออกมา "พยายามเข้าล่ะ"

"รอให้ถึงเวลาอันสมควร สองศิษย์อาจารย์อย่างพวกเราจะได้กลายเป็นจอมราชันแห่งวิถีกระบี่ร่วมกัน นั่นต่างหากที่จะเป็นเรื่องราวอันน่ายกย่องไปทั่วทั้งมหาพิภพ"

กล่าวจบ

เซียนกระบี่ตงหยางก็ก้าวเดินออกไป ร่างของเขาลอยลับไปไกล ไร้สุ้มไร้เสียงและหายวับไปจากสายตาของอู๋หยวน

"น้อมส่งท่านอาจารย์" อู๋หยวนก้มกราบลงกับพื้น

...

เนิ่นนานผ่านไป

อู๋หยวนจึงค่อยๆ ลุกขึ้นยืน ภายในใจของเขากลับมาสงบนิ่งอีกครั้ง "ท่านอาจารย์จะต้องไปตามหาเส้นทางของท่านเอง"

"และข้าก็ต้องก้าวเดินไปตามเส้นทางของตนเองเช่นเดียวกัน"

ฟุ่บ!

อู๋หยวนมุ่งหน้าไปยังลานกว้างขนาดมหึมาท่ามกลางเทือกเขาอันไกลโพ้น

สองศิษย์อาจารย์ต้องแยกจากกันตั้งแต่บัดนี้ ไม่รู้ว่าเมื่อใดจึงจะได้พบกันอีก

"นี่คือหอหลินเซียนหรือ" อู๋หยวนเหาะมาถึงบริเวณลานกว้างขนาดมหึมาแห่งนี้ ขนาดของมันคงกว้างขวางเกินกว่าหลายร้อยลี้เป็นแน่

ขุนเขาเขียวขจีสายน้ำงดงาม

ทั่วทั้งเทือกเขาเป่ยโยวอบอวลไปด้วยปราณวิญญาณที่เข้มข้นจนถึงขีดสุด

อู๋หยวนมองออกว่าป่าไม้ หญ้าป่าและต้นไม้อ่อนที่ขึ้นอยู่ตามธรรมชาติตลอดรอบลานกว้าง หากนำไปไว้ยังโลกภายนอกย่อมต้องถือเป็นสมุนไพรวิญญาณและดอกไม้วิเศษทั้งสิ้น

ภายในลานกว้าง

"ฮ่าฮ่า คิดว่าเจ้าน่าจะเป็น 'ศิษย์หลานหมิงเจี้ยน' สินะ" น้ำเสียงอ่อนโยนสายหนึ่งดังก้องขึ้น ตามมาด้วยลำแสงสายหนึ่งที่สว่างวาบขึ้น

บุรุษวัยกลางคนรูปร่างอ้วนท้วนลงพุง ประดับประดาไปด้วยของมีค่าเต็มตัวปรากฏขึ้นที่หน้าประตูของลานกว้าง

ดวงตาของเขาเล็กหยี

รอยยิ้มดูเป็นมิตร

เมื่อมองดูเผินๆ คล้ายกับพ่อค้าผู้มั่งคั่งในโลกมนุษย์ที่เจ้าเล่ห์เพทุบาย ทว่ากลับมอบความรู้สึกเป็นกันเองให้อย่างประหลาด

"ท่านผู้อาวุโสคือ" อู๋หยวนประสานมือคารวะ

"ข้าคือเทพดารากู่ไหล ศิษย์ใต้สังกัดของมหาเซียน เจ้าคือศิษย์ของศิษย์น้องตงหยาง เรียกข้าว่าท่านลุงกู่ไหลก็พอแล้ว" บุรุษวัยกลางคนรูปร่างอ้วนท้วนลงพุงกล่าวด้วยรอยยิ้ม "ข้าไม่ชอบออกไปผจญภัยภายนอก จึงมักจะพักอาศัยอยู่ในพิภพเป่ยโยวเป็นเวลานาน ดังนั้นมหาเซียนจึงมีคำสั่งให้ข้ามาดูแลหอหลินเซียนแห่งนี้"

"หมิงเจี้ยนคารวะท่านลุงขอรับ" อู๋หยวนกล่าวอย่างนอบน้อม

สมกับเป็นมหาเซียนจริงๆ ศิษย์ใต้สังกัดเพียงผู้เดียวที่ออกมาต้อนรับก็เป็นถึงระดับเทพดาราแล้ว

ทว่าหากมองในอีกมุมหนึ่ง

หากยังไม่บรรลุเป็นเทพดาราก็คงไม่ได้รับความสำคัญจากมหาเซียนเป็นแน่

"อืม ตามข้าเข้ามาเถิด" เทพดารากู่ไหลกล่าวจบ พลังไร้รูปร่างขุมหนึ่งก็ปกคลุมร่างของอู๋หยวนเอาไว้

ทั้งสองเดินตามกันเข้าไปในลานกว้างขนาดมหึมาแห่งนี้

ทันทีที่ก้าวเท้าเข้ามาในลานกว้าง

"หืม" ม่านตาของอู๋หยวนหดเกร็งเล็กน้อย แววตาของเขาประกายความประหลาดใจวูบหนึ่ง

"สัมผัสได้แล้วหรือ"

เทพดารากู่ไหลแย้มยิ้ม "หอหลินเซียนแห่งนี้คือสถานที่ที่มหาเซียนได้วางค่ายกลจำกัดพลังแบบพิเศษเอาไว้ ไม่ว่าเจ้าจะแข็งแกร่งเพียงใด พลังเวทจะกล้าแข็งสักแค่ไหน ร่างกายจะทรงพลังปานใด ขอเพียงยังไม่บรรลุเป็นเซียนก็ล้วนต้องถูกพันธนาการไร้รูปร่างนี้จำกัดเอาไว้ ทำให้สามารถดึงพลังออกมาใช้ได้เพียงขอบเขตแก่นทองคำขั้นหนึ่งเท่านั้น แม้แต่กลิ่นอายแห่งชีวิตก็ยังถูกกดทับเอาไว้เช่นกัน"

"ในทำนองเดียวกัน ไม่ว่าเจ้าจะมีความรู้แจ้งในวิถีอื่นๆ สูงล้ำเพียงใด ทว่าหากเจ้ายังไม่สามารถรู้แจ้งในกฎเกณฑ์ระดับกลางสายใดสายหนึ่งได้อย่างทะลุปรุโปร่ง ต่อให้เจ้ารู้แจ้งในกฎเกณฑ์ระดับล่างได้อย่างลึกซึ้ง เมื่ออยู่ที่นี่เจ้าก็ไม่อาจแสดงพลังของมันออกมาได้อยู่ดี"

"เมื่ออยู่ที่นี่เจ้าจะสามารถสัมผัสและดึงพลังจากกฎแห่งมิติออกมาได้เพียงอย่างเดียวเท่านั้น" เทพดารากู่ไหลกล่าว

อู๋หยวนพยักหน้าเล็กน้อย ในใจแอบทอดถอนใจด้วยความตื่นตะลึง

สมกับเป็นมหาเซียนจริงๆ!

ค่ายกลจำกัดพลังที่วางเอาไว้ถึงกับมีประสิทธิภาพเหนือชั้นถึงเพียงนี้ เมื่อยืนอยู่ภายในหอหลินเซียนแห่งนี้ก็ไม่อาจสัมผัสถึงความรู้แจ้งแห่งมรรคาใดๆ ได้เลยจริงๆ

ราวกับว่าหมื่นวิถีไร้ซึ่งการดำรงอยู่

มีเพียงคลื่นของกฎแห่งมิติเท่านั้นที่ยังคงสามารถสัมผัสได้ ซ้ำร้ายความชัดเจนในการสัมผัสกลับยังดูเหมือนจะสูงกว่าโลกภายนอกอยู่บ้างด้วย

"ในฐานะท่านลุง ข้าจะอธิบายรายละเอียดเกี่ยวกับสถานที่ต่างๆ ใน 'หอหลินเซียน' ให้เจ้าฟังสักเล็กน้อย ตามข้ามาเถิด" เทพดารากู่ไหลกล่าว

อู๋หยวนพยักหน้า

ทั้งสองมุ่งหน้าลึกเข้าไปในลานกว้าง หลังจากเดินอ้อมไปมาหลายลี้ก็ปรากฏตำหนักเดี่ยวหลังแล้วหลังเล่าขึ้นตรงหน้า

มีตำหนักเดี่ยวอยู่มากมายกว่าพันหลัง ทว่าตำหนักแต่ละหลังกลับไม่ได้มีขนาดใหญ่นัก

"ตำหนักเหล่านี้ หากมีค่ายกลป้องกันลอยอยู่เหนือหลังคา นั่นหมายความว่ามีเจ้าของแล้ว เจ้าไม่สามารถเข้าไปได้" เทพดารากู่ไหลกล่าว

"ยังมีคนอื่นอีกหรือขอรับ" อู๋หยวนชะงักไปเล็กน้อย

"แน่นอนอยู่แล้ว หอหลินเซียนคือดินแดนศักดิ์สิทธิ์ของสายธารเป่ยโยวของพวกเรา ผู้ใดที่มีพรสวรรค์ในวิถีแห่งมิติในระดับที่ใช้ได้ก็จะถูกส่งมาที่นี่ เมื่อมองไปทั่วทั้งมหาพิภพสถานที่แห่งนี้สมควรได้รับการยกย่องให้เป็นดินแดนศักดิ์สิทธิ์อันดับหนึ่งสำหรับการรู้แจ้งในกฎแห่งมิติ" เทพดารากู่ไหลหัวเราะ "หากมีความก้าวหน้าน้อยเกินไป หลังจากฝึกฝนอยู่ที่นี่หลายร้อยปีก็จะถูกไล่ออกไป หากมีความก้าวหน้ามากก็อาจจะได้รับการชี้แนะจากมหาเซียน"

อู๋หยวนพยักหน้าเบาๆ ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้เอง

ที่นี่คือสายธารเป่ยโยวทั้งหมด มหาเซียนเป่ยโยวมีศิษย์ทั้งหมดกี่คนกัน คาดว่าผู้บำเพ็ญเซียนที่ถูกส่งมาที่นี่ย่อมมีไม่น้อยเลย

จากเรื่องนี้ก็สามารถมองเห็นอะไรบางอย่างได้

สายธารเป่ยโยวมีความแตกต่างจากพิภพเซียนเหิงหยางทั้งหมดอย่างชัดเจน ดูเหมือนจะแยกตัวเป็นเอกเทศออกจากแกนกลางของแดนเซียน

อย่างเช่นศิษย์ของราชันวูคว่าฉื้อก็จะถูกส่งเข้าไปฝึกฝนในแดนเร้นลับวูชางเฟิงเป็นกรณีพิเศษ

"ส่วนเรื่องตำหนัก ประเดี๋ยวเจ้าค่อยเลือกเอาเองก็แล้วกัน ส่วนสุราหมักหุบเขาเทพเพลิงนั้น ข้าจะนำมาส่งให้เจ้าตามเวลาที่กำหนด" เทพดารากู่ไหลกล่าว

"ขอบพระคุณท่านลุงขอรับ" อู๋หยวนรีบกล่าว

เขามองออกว่าเทพดาราฮว่อชางกับท่านอาจารย์มีความสัมพันธ์อันดีต่อกัน ถึงขั้นที่ท่านอาจารย์ยังฝากฝังเขาไว้กับเทพดาราฮว่อชางเลยทีเดียว

ทว่าสำหรับเทพดารากู่ไหลผู้นี้ล่ะ นั่นก็ไม่แน่เสมอไป ดังนั้นจึงต้องให้ความเคารพเป็นพิเศษ จะเสียมารยาทไม่ได้เป็นอันขาด

"ตามข้ามาเถิด" เทพดารากู่ไหลกล่าวพลางพาอู๋หยวนเดินอ้อมตำหนักมากมายและหอคอยขนาดใหญ่หลายแห่งไปอย่างรวดเร็ว

จนกระทั่งในที่สุดก็มาถึงลานกว้างที่มีเส้นผ่านศูนย์กลางยาวกว่าสิบลี้แห่งหนึ่ง

บนลานกว้างมีศิลาขนาดมหึมาตั้งตระหง่านอยู่ บนศิลาปรากฏอักขระลับมากมายลอยวนเวียนไปมาอย่างเลือนราง

รอบๆ ลานกว้างมีผู้บำเพ็ญเซียนจำนวนมากมารวมตัวกันอยู่ พวกเขาต่างนั่งขัดสมาธิและคล้ายกับกำลังหลับตาทำสมาธิอยู่

มีจำนวนมากกว่าหนึ่งพันคน

ผู้บำเพ็ญเซียนเหล่านี้มีรูปลักษณ์แตกต่างกันออกไป บ้างก็สวมชุดคลุมสีขาว บ้างก็สวมชุดคลุมสีดำ บ้างก็ดูราวกับเด็กหนุ่ม บ้างก็ดูราวกับชายชรา และยังมีบางส่วนที่เห็นได้ชัดว่าเป็นสัตว์อสูรจำแลงกายมา

ทว่าเนื่องจากทุกคนล้วนอยู่ในหอหลินเซียน กลิ่นอายแห่งชีวิตและแม้แต่แรงกดดันจากจิตหยวนของพวกเขาจึงถูกจำกัดเอาไว้ทั้งหมด

ดังนั้น

อู๋หยวนจึงไม่ทราบแน่ชัดว่าผู้บำเพ็ญเซียนเหล่านี้มีความแข็งแกร่งอยู่ในระดับใดกันแน่ ทำได้เพียงสัมผัสลางๆ ว่าส่วนใหญ่ดูเหมือนจะเป็นเซียน

"ศิษย์หลาน เจ้าทราบหรือไม่ว่าเหตุใดหอหลินเซียนของพวกเราจึงกล้าขนานนามตนเองว่าเป็นดินแดนศักดิ์สิทธิ์อันดับหนึ่งแห่งการรู้แจ้งกฎแห่งมิติในมหาพิภพ" เทพดารากู่ไหลกล่าวด้วยรอยยิ้ม

อู๋หยวนส่ายหน้าโดยพลัน

"ทั้งหมดเป็นเพราะศิลาจารึกแห่งนั้นมีนามว่า 'ศิลาเทวะจักรวาล' ซึ่งมหาเซียนเป็นผู้ใช้วิชาเทวะอันยิ่งใหญ่วางมันเอาไว้" เทพดารากู่ไหลหัวเราะ "การรู้แจ้งจากศิลาเทวะแห่งนี้จะทำให้ได้รับคำชี้แนะที่ไร้รูปร่าง ยิ่งตนเองมีความเข้าใจในกฎแห่งมิติมากเท่าใด ผลของคำชี้แนะก็จะยิ่งแข็งแกร่งมากขึ้นเท่านั้น ซึ่งจะรวดเร็วกว่าการฝึกฝนด้วยตนเองมากนัก"

"ผู้บำเพ็ญเซียนมากมายที่มาฝึกฝนอยู่ที่นี่นับพันปี ก็เพียงพอที่จะเทียบเท่ากับการรู้แจ้งกฎแห่งมิติในโลกภายนอกถึงหลายหมื่นปีเลยทีเดียว"

"อัศจรรย์ถึงเพียงนั้นเชียวหรือ" อู๋หยวนตกตะลึง

ถึงกับฝืนลิขิตเปลี่ยนชะตาได้ถึงเพียงนี้เลยหรือ

"ท่านลุง เช่นนั้นก็มิใช่หมายความว่ามันสามารถทำให้เซียนสวรรค์และจ้าวดารามากมายสามารถรู้แจ้งได้อย่างรวดเร็วจนกลายเป็นเทพดาราแห่งมิติได้เลยหรือขอรับ" อู๋หยวนอดไม่ได้ที่จะถามออกไป

"เจ้าคิดสิ่งใดอยู่" เทพดารากู่ไหลส่ายหน้ายิ้ม "แม้ศิลาเทวะจักรวาลจะท้าทายสวรรค์ แต่มันก็ไม่ได้เกินจริงถึงเพียงนั้น"

"มันมีข้อเสียใหญ่อยู่สองประการ"

"ประการแรก ยิ่งใช้เวลารู้แจ้งนานเท่าใด ผลของคำชี้แนะก็จะยิ่งอ่อนแอลงเท่านั้น ช่วงเวลาที่ดีที่สุดก็คือหลายพันปีแรกเท่านั้น"

"ประการที่สอง มันสามารถชี้แนะให้เจ้ารู้แจ้งในกฎแห่งมิติขั้นพื้นฐานได้เท่านั้น ทว่าสำหรับการหลอมรวมกฎเกณฑ์เจ้าต้องพึ่งพาตนเอง"

"การจะรู้แจ้งในกฎเกณฑ์ระดับกลางสายใดสายหนึ่งไปจนถึงการรู้แจ้งในกฎเกณฑ์เบื้องบนอย่างสมบูรณ์ ล้วนต้องพึ่งพาตนเองในการทำลายคอขวดทั้งสิ้น การช่วยเหลือจากสิ่งของภายนอกนั้นมีผลเพียงเล็กน้อยเท่านั้น" เทพดารากู่ไหลทอดถอนใจ

อู๋หยวนพยักหน้าเล็กน้อย

หากสามารถรู้แจ้งในกฎเกณฑ์ระดับกลางสายใดสายหนึ่งได้อย่างสมบูรณ์ก็จะสามารถก้าวขึ้นเป็นเทพดาราได้ หากมันง่ายดายถึงเพียงนั้น เกรงว่าอาณาจักรเซียนไป๋ชางที่มีประวัติศาสตร์อันยาวนานคงไม่ให้กำเนิดเทพดาราออกมาเพียงสิบสามท่านเท่านั้นเป็นแน่

การจะรู้แจ้งในกฎเกณฑ์เบื้องบนก็ยิ่งเป็นเช่นนั้น

ไม่ว่าจะเป็นท่านอาจารย์คว่าฉื้อหรือท่านอาจารย์ปู่เป่ยโยว ผู้ใดบ้างที่ไม่เคยรับศิษย์ที่มีพรสวรรค์ระดับอัจฉริยะเหนือพิภพมามากมาย ทว่าจนถึงบัดนี้ก็ยังไม่มีผู้ใดสามารถก้าวขึ้นเป็นจอมราชันได้เลยแม้แต่คนเดียว

"ศิษย์หลาน เจ้าจงเข้าไปใกล้ศิลาเทวะจักรวาลแห่งนั้นและประทับตราประทับแห่งชีวิตของเจ้าลงไป"

"เช่นนี้ ศิลาเทวะจะอิงตามความรู้แจ้งกฎแห่งมิติของเจ้าเพื่อชี้แนะเจ้าให้รู้แจ้ง" เทพดารากู่ไหลกล่าว "บุคคลที่มารู้แจ้งศิลาเทวะแตกต่างกัน คำชี้แนะที่ได้รับย่อมแตกต่างกันออกไป"

"ขอรับ" อู๋หยวนพยักหน้า

ฟุ่บ!

อู๋หยวนเหาะไปตามทางเดินระหว่างแท่นหยกที่เรียงรายกันเป็นแถวอย่างรวดเร็วมุ่งตรงไปยังศิลาเทวะจักรวาลและค่อยๆ เข้าใกล้

เมื่อเห็นเขาเข้าใกล้ศิลาเทวะผู้บำเพ็ญเซียนที่กำลังรู้แจ้งอยู่ไม่น้อยต่างก็ลืมตาขึ้นและมองไปยังเขา

"เขาคือผู้ใดกัน"

"ไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน วันนี้ดูเหมือนจะไม่ใช่วันเปิดรับศิษย์เข้าสำนักนี่นา หรือว่าจะมีพรสวรรค์เหนือชั้นจนถูกรับเข้ามาเป็นพิเศษ"

"เทพดารากู่ไหลเป็นคนพามาด้วยตนเอง ภูมิหลังเกรงว่าคงไม่ธรรมดาเป็นแน่"

"พวกเจ้าคิดว่าระดับการหยั่งรู้ของเขาจะอยู่ที่ชั้นใด"

"ไม่รู้สิ แต่การที่เทพดาราพามาเองอย่างน้อยก็ต้องชั้นเจ็ดหรือชั้นแปดกระมัง" ผู้บำเพ็ญเซียนมากมายต่างลอบสนทนากัน

พวกเขาส่วนใหญ่ล้วนเป็นคนของสายธารเป่ยโยว ดังนั้นจึงค่อนข้างคุ้นเคยกันดี

ระหว่างกันก็มักจะจงใจผูกมิตรกัน

หลายคนต่างจับจ้องไปที่อู๋หยวน

แน่นอนว่าเนื่องจากการกดทับไร้รูปร่างภายในหอหลินเซียน ผู้บำเพ็ญเซียนเหล่านี้จึงไม่อาจประเมินระดับการฝึกตนที่แน่ชัดของอู๋หยวนได้

ฟุ่บ!

เมื่อเข้าใกล้ อู๋หยวนก็สัมผัสได้ถึงแรงกดทับไร้รูปร่างขุมหนึ่งอย่างรวดเร็วจนต้องหยุดฝีเท้าลงอย่างไม่อาจควบคุมได้

ศิลาเทวะมีความสูงราวสิบเมตร

เขาหยุดลงที่บริเวณด้านหน้าของศิลาเทวะราวหกสิบเมตรซึ่งจุดนี้ได้ข้ามผ่านแท่นหยกทำสมาธิของผู้บำเพ็ญเซียนที่อยู่ใกล้ที่สุดไปแล้ว

"ประทับตราประทับจิตวิญญาณหรือ" อู๋หยวนหลับตาลงอย่างแผ่วเบา

จิตเทวะพุ่งออกไปและแนบติดกับศิลาเทวะจักรวาลอย่างรวดเร็ว และทันทีที่แนบติดก็มีพลังไร้รูปร่างขุมหนึ่งปรากฏขึ้น

ในชั่วพริบตามันก็ดึงตัวอู๋หยวนเข้าไปยังสถานที่ลึกลับแห่งหนึ่ง

...

อู๋หยวนรู้สึกเพียงแค่สายตาพร่ามัว จิตสำนึกเสี้ยวนี้ก็จุติลงมายังโลกแห่งทางเดินอันมืดมิดแห่งหนึ่งรอบด้านล้วนเป็นความว่างเปล่า

มีเพียงทางเดินกว้างราวร้อยลี้สายหนึ่งที่ทอดยาวออกไปจนสุดลูกหูลูกตา

"นี่มัน" อู๋หยวนตกตะลึง มิใช่การประทับตราประทับจิตวิญญาณลงบนศิลาเทวะหรือ

ที่นี่คือที่ใดกัน

"ใช้จิตสำนึกเสี้ยวหนึ่งควบคุมร่างกายต่อสู้เพื่อสังหารศัตรู เมื่ออยู่ที่นี่จะสามารถดึงพลังจากกฎแห่งมิติออกมาใช้ได้เพียงอย่างเดียวเท่านั้น" น้ำเสียงที่ค่อนข้างเย็นชาสายหนึ่งดังก้องขึ้นข้างหูของอู๋หยวน

ตามมาติดๆ

ฟู่! ฟู่! ฟู่! ภายในทางเดินอันไกลโพ้นมีสายหมอกก่อตัวขึ้นกลางอากาศนับไม่ถ้วน จากนั้นหมอกจำนวนมหาศาลก็ควบแน่นกลายเป็นร่างอันกำยำสูงใหญ่หลายร่าง แต่ละร่างล้วนถืออาวุธที่แตกต่างกันออกไป พวกมันคำรามลั่นพร้อมกับจิตสังหารที่พวยพุ่งเสียดฟ้า

"นี่คือการทดสอบหรือ คล้ายกับตำหนักผู้ปกครองสูงสุดเลย" อู๋หยวนตระหนักได้พลันว่าที่นี่คือสถานที่ใด

สิ่งที่แตกต่างกันก็คือตำหนักผู้ปกครองสูงสุดนั้นเป็นการต่อสู้จริง ไม่มีการจำกัดการใช้ความรู้แจ้งแห่งมรรคาใดๆ

ทว่าที่นี่คือการที่จิตสำนึกจุติลงมาและสามารถใช้ได้เพียงความเร้นลับของมิติเท่านั้น

"พลังของร่างกายข้าในยามนี้คือขอบเขตแก่นทองคำขั้นหนึ่งหรือ" อู๋หยวนคิดในใจโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย เขาเพียงแค่ขยับความคิด

ฟู่! ฟู่! ฟู่! กระบี่บินที่อยู่ไม่ไกลปรากฏขึ้นและลอยวนเวียนอยู่รอบกายอู๋หยวน

เขาควบคุมกระบี่บินธรรมดาเพียงห้าสิบกว่าเล่มเท่านั้น

"แม้แต่พลังจิตหยวนก็ยังถูกจำกัดด้วยหรือ" อู๋หยวนส่ายหน้าเล็กน้อย

เขานับว่าตระหนักได้แล้วว่าที่นี่เป็นการทดสอบเพียงแค่กฎแห่งมิติเท่านั้น

"ฆ่า!" อู๋หยวนควบคุมกระบี่บินกว่าห้าสิบเล่ม ทว่าด้วยความรู้แจ้งในกฎแห่งมิติอันตื้นเขินของเขาจึงไม่สามารถจัดค่ายกลกระบี่ได้เลย

ทำได้เพียงพุ่งทะยานเข้าไปเข่นฆ่าอย่างดุดันเท่านั้น

เขาพุ่งเข้าปะทะกับนักรบร่างกำยำที่ก่อตัวขึ้นจากหมอกคนแรก อีกฝ่ายคำรามลั่นพร้อมกับแกว่งค้อนศึกในมือ

ปัง~

ปัง~ เพียงการทุบสองครั้งก็สามารถกระแทกกระบี่บินกลุ่มใหญ่ของอู๋หยวนให้ปลิวว่อนไปได้

ฉัวะ~ กระบี่บินเล่มหนึ่งพุ่งตัดผ่านลำคอของนักรบร่างกำยำอย่างรวดเร็ว ทว่ากลับฟันเข้าไปได้เพียงครึ่งเดียวเท่านั้น

อู๋หยวนอดไม่ได้ที่จะเบิกตากว้าง

ติดขัดอย่างนั้นหรือ

ฟุ่บ! ฟุ่บ! ฟุ่บ! นักรบร่างกำยำจำนวนมากขึ้นพุ่งทะยานเข้ามา แต่ละคนล้วนมีความเร็วที่น่าทึ่งและมีท่าร่างที่ล้ำเลิศยิ่งนัก

ราวกับว่าพวกมันเคลื่อนที่ไปตามร่องรอยแห่งมรรคาในมิติ ในชั่วพริบตาก็ล้อมรอบอู๋หยวนเอาไว้ทั้งหมด

ฉัวะ~

ประกายดาบสายหนึ่งพาดผ่านและฟันฉับลงบนร่างของอู๋หยวนอย่างโหดเหี้ยม เพียงดาบเดียวร่างของอู๋หยวนก็แหลกสลายไปในชั่วพริบตา...

...

บนลานกว้างหน้าศิลาเทวะจักรวาล

อู๋หยวนลืมตาขึ้น เขาแค่นยิ้มขมขื่นพลางส่ายหน้า

ไม่ใช่ว่านักรบร่างกำยำเหล่านี้แข็งแกร่งจนเกินไป ทว่าตัวเขาเองต่างหากที่อ่อนแอในวิถีแห่งมิติมากเกินไป

หากจะกล่าวตามจริง ตัวเขาเองเพิ่งจะก้าวเท้าเข้าสู่ก้าวแรกของเส้นทางมิติอวกาศสายนี้เท่านั้น

"อะไรกัน"

"แค่ชั้นที่หนึ่งเองหรือ"

"อ่อนแอถึงเพียงนี้เชียวหรือ นี่เทียบเท่ากับเพิ่งจะเริ่มต้นบนวิถีแห่งมิติเท่านั้นเองนะ"

"ความรู้แจ้งแห่งมรรคาระดับนี้สามารถเข้ามาฝึกฝนในหอหลินเซียนได้ด้วยหรือ"

"แถมเทพดารากู่ไหลยังเป็นคนพามาด้วยตนเองอีก"

"คงไม่ใช่ว่าเทพดาราแอบ..." ผู้บำเพ็ญเซียนมากมายที่กำลังทำสมาธิอยู่บนลานกว้างต่างแตกตื่นและแอบกระซิบกระซาบกัน

พวกเขาล้วนเห็นข้อมูลที่ปรากฏขึ้นที่ด้านข้างของศิลาเทวะ

ต้องรู้ก่อนว่าผู้ที่สามารถถูกส่งมายังที่นี่ได้ ส่วนใหญ่ล้วนเป็นผู้ที่มีความสำเร็จในกฎแห่งมิติและมีพรสวรรค์ที่โดดเด่นทั้งสิ้น

มิฉะนั้นย่อมไม่มีคุณสมบัติที่จะมาที่นี่ได้

แม้จะเป็นศิษย์ใต้สังกัดของสายธารเป่ยโยว สิทธิ์ในการเข้าฝึกฝนในหอหลินเซียนก็นับว่าล้ำค่าเป็นอย่างยิ่ง

เซียนสวรรค์หรือจ้าวดาราทั่วไปยังยากที่จะหาสิทธิ์ให้ศิษย์ในสังกัดได้สักสิทธิ์หนึ่งเลย

"เงียบ!"

เทพดารากู่ไหลตวาดลั่น

จากนั้นเขาก็พุ่งทะยานมายืนอยู่ข้างกายอู๋หยวนอย่างรวดเร็ว สายตาของเขากวาดมองไปยังผู้บำเพ็ญเซียนนับพันที่กำลังแอบวิพากษ์วิจารณ์อยู่บนลานกว้าง

สายตาของเทพดาราช่างน่าสะพรึงกลัวเพียงใด

ผู้บำเพ็ญเซียนทั้งหมดเงียบสงบลงทันควัน

"ฟังให้ดี"

"ท่านนี้มีนามว่าหมิงเจี้ยน เป็นศิษย์รุ่นที่สาม อีกทั้งยังเป็นศิษย์รุ่นที่สามที่ได้รับการยอมรับจากมหาเซียนแล้ว" เทพดารากู่ไหลมีสีหน้าเย็นชา

"หากพวกเจ้าไม่รู้จักชื่อเสียงเรียงนามและวีรกรรมของเขา ก็จงไปสืบหาข้อมูลมาเสียก่อน"

"เขาเพิ่งจะอยู่ในขอบเขตตำหนักม่วง ฝึกฝนมาเพียงไม่ถึงร้อยปีเท่านั้น" เทพดารากู่ไหลกล่าวอย่างเย็นชา "หากพวกเจ้าคนใดคิดว่าพรสวรรค์ของตนเหนือกว่าหมิงเจี้ยนและรู้สึกไม่พอใจ ก็สามารถมาหาข้าได้ทุกเมื่อ"

ทั่วทั้งบริเวณตกอยู่ในความเงียบสงัด

ขอบเขตตำหนักม่วงหรือ ฝึกฝนมาไม่ถึงร้อยปีหรือ คำพูดสั้นๆ เพียงสองประโยคทำให้ผู้บำเพ็ญเซียนนับพันคนที่นี่ต่างเผยสีหน้าตกตะลึง

แม้แต่ผู้บำเพ็ญเซียนที่ไม่เคยได้ยินชื่อ 'หมิงเจี้ยน' มาก่อน แววตาที่มองไปยังอู๋หยวนก็ต่างเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

เชิงอรรถ

วาดวิมานในอากาศ ในต้นฉบับคือสำนวน "วาดขนมเปี๊ยะประทังความหิว" หมายถึง การสร้างความหวังลมๆ แล้งๆ หรือการให้สัญญาในสิ่งที่เป็นไปไม่ได้จริงเพื่อหลอกล่อให้อีกฝ่ายดีใจ