ตอนที่ 333 ทะลวงขั้น การวิวัฒนาการของปฐพีและพฤกษา (2)

"หากต่อสู้แบบตัวต่อตัว พวกเราไม่ใช่คู่มือของเขา"

"ร่วมมือกันเถอะ"

"พวกเราหลายสิบคนร่วมมือกัน บวกรวมกับยอดฝีมือขอบเขตแดนศักดิ์สิทธิ์หลอมสุญญตากว่าสามร้อยคน กรูกันเข้าไปพร้อมกัน ข้าไม่เชื่อหรอกว่าพลังเวทของเขาจะต้านทานและสังหารพวกเราได้ทั้งหมด"

"ฆ่า!"

กลุ่มอัจฉริยะแห่งตำหนักเซียนที่แต่เดิมกระจัดกระจายอยู่ตามจุดต่างๆ ของสมรภูมิหลัก ต่างค่อยๆ มารวมตัวกันในที่แห่งเดียวอย่างรวดเร็ว

รอเพียงการรวมตัวเสร็จสิ้น พวกเขาก็จะบุกทะลวงไปยังพื้นที่ที่หมิงเจี้ยนซ่อนตัวอยู่

แน่นอนว่า

แม้อัจฉริยะส่วนใหญ่แห่งตำหนักเซียนจะเต็มไปด้วยความโกรธแค้นและรังสีอำมหิตต่ออู๋หยวน ทว่าก็ยังมีอัจฉริยะบางคนที่คิดหาทางหนีเอาตัวรอดอยู่เช่นกัน

"ไอ้พวกโง่เง่าเอ๊ย"

"เบื้องบนก็โง่ เบื้องล่างก็โง่เง่ากันไปหมด" เถิงตัวผู้รอดชีวิตมาได้แฝงตัวอยู่ในกลุ่มพลางพึมพำกับตัวเอง "หมิงเจี้ยนผู้นี้ ก่อนหน้านี้เขาไม่กล้าปะทะกับพวกเราซึ่งหน้าด้วยซ้ำ ครั้งนี้เกรงว่าความแข็งแกร่งคงเพิ่มพูนขึ้นอย่างมหาศาล จึงกล้าปรากฏตัวออกมาต่อสู้กับพวกเรา"

"เจ้านี่มันเป็นคนถ่อยเจ้าเล่ห์"

"คนเจ้าเล่ห์เพทุบายอย่างหมิงเจี้ยน จะโง่เขลาถึงขั้นกล้าออกมาท้าทายอย่างโอหังทั้งที่ความแข็งแกร่งยังไม่มากพอเชียวหรือ?" เถิงตัวรำพึงในใจ

อันที่จริงเถิงตัวก็ไม่กล้าเชื่อเช่นกันว่า อู๋หยวนจะสามารถต่อกรกับอัจฉริยะแห่งตำหนักเซียนนับสิบคนได้ด้วยตัวคนเดียว

ท้ายที่สุดแล้วหากอู๋หยวนมีความแข็งแกร่งฝืนลิขิตสวรรค์ถึงเพียงนั้น ในการต่อสู้ครั้งก่อนเขาย่อมไม่มีทางปล่อยให้ตนหนีรอดไปได้

เพียงแต่เถิงตัวหวาดหวั่นจนขวัญผวาจากการลงมือของอู๋หยวนไปแล้ว

"เดี๋ยวพอเริ่มปะทะกัน ค่อยหาจังหวะลงมือก็แล้วกัน"

สายตาของเถิงตัวเหลือบมองชายหนุ่มชุดเงินหน้าตาหล่อเหลาแปลกประหลาดที่มีดวงตาแดงก่ำในระยะไกล "อิ๋นหมิงไอ้โง่นี่ ยังคิดจะแก้แค้นให้พี่ชายอยู่อีกหรือ? แล้วยังมาเคียดแค้นข้าอีก?"

"หึ ตอนหนีตายก็ไม่เห็นเจ้าจะหนีช้าไปกว่าข้าเลยนี่"

โดยไม่รู้ตัว ร่างของเถิงตัวก็ถอยร่นไปอยู่รั้งท้ายกลุ่ม เตรียมพร้อมที่จะหลบหนีได้ทุกเมื่อ

หากพูดถึงความเร็วในการหลบหนีแล้ว

ตัวเขาที่บรรลุวิถีวายุนับว่าหาตัวจับยากในหมู่อัจฉริยะเหล่านี้ แทบไม่มีใครไล่ตามเขาทัน

...

ความสั่นสะเทือนของบุคคลระดับสูงจากทั้งสองค่ายใหญ่ และความเดือดดาลของผู้เข้าร่วมสงครามนับร้อยล้านคน อู๋หยวนกลับไม่ได้รับรู้เรื่องราวเหล่านี้มากนัก

หลังจากเก็บเกี่ยวสมบัติเชลยศึกจากยอดฝีมือขอบเขตแดนศักดิ์สิทธิ์หลอมสุญญตานับสิบคนและจินหมิงแล้ว

ฟุ่บ!

ร่างของอู๋หยวนเคลื่อนไหว พุ่งทะยานลึกลงไปใต้พิภพหลายร้อยลี้ ห่างจากจุดปะทะเมื่อครู่ราวหนึ่งล้านลี้

ภายใต้อิทธิพลของกฎเกณฑ์ที่มองไม่เห็น นี่คือขีดจำกัดที่สามารถดำดิ่งลงไปใต้ปฐพีได้

แม้อู๋หยวนจะดูโอหังและท้าทายฝ่ายศาลสวรรค์ แต่เขาก็ไม่ได้โง่เขลาถึงขั้นยืนรออยู่กับที่

หากอีกฝ่ายระดมกองทัพผู้บำเพ็ญขอบเขตตำหนักม่วงหลายล้านคนและยอดฝีมือขอบเขตแดนศักดิ์สิทธิ์หลอมสุญญตานับหมื่นคนมาปิดล้อมจริงๆ อู๋หยวนย่อมเลือกที่จะเผ่นหนีไปในทันที

ระยะทางหนึ่งล้านลี้

ด้วยสัมผัสเทวะของอู๋หยวนที่แผ่กระจายออกไป เขาสามารถตรวจสอบสถานการณ์ภายนอกได้อย่างง่ายดาย ทว่าโลกภายนอกกลับยากที่จะค้นหาเขาพบ

"ท่านอาจารย์สั่งกำชับข้าไว้ ให้ข้าแสดงฝีมือให้ดี ทุ่มเทสุดกำลังเพื่อเปิดเผยพรสวรรค์ของร่างหลักหลอมปราณ" อู๋หยวนนั่งขัดสมาธิอย่างสงบอยู่ภายในห้องบำเพ็ญของเรือรบสมบัติวิญญาณ

เขาขบคิดในใจ

"วิถีดารา หากไม่ถึงคราวคับขันจริงๆ จะเปิดเผยพลังทั้งหมดไม่ได้" อู๋หยวนยึดมั่นในข้อนี้มาโดยตลอด

จำเป็นต้องเก็บงำฝีมือเอาไว้

ในทำนองเดียวกัน เหตุใดเคล็ดวิชาลับขอบเขตจิตหยวนอย่าง 'ตราประทับสยบจิต' จึงยากที่จะสั่นคลอนยอดฝีมือขอบเขตแดนศักดิ์สิทธิ์ที่เพิ่งก่อกำเนิดสัมผัสเทวะได้?

นอกจากอู๋หยวนจะมีเวลาไม่มากนักในการฝึกฝนเคล็ดวิชาลับนี้ ทำให้ยังไม่บรรลุถึงระดับที่ลึกล้ำแล้ว

จุดที่สำคัญยิ่งกว่านั้นก็คือ อู๋หยวนเปิดเผยเพียงระดับขอบเขตจิตหยวนแรกเริ่มเท่านั้น

"หากปลดปล่อยพลังทั้งหมดออกมา ด้วยระดับจิตหยวนของข้าที่ใกล้เคียงกับเซียนชั้นสูง แม้จะใช้เคล็ดวิชา 'เข็มสังหารจิต' ที่เพิ่งบรรลุขั้นต้น เกรงว่าก็สามารถสังหารยอดฝีมือขอบเขตแดนศักดิ์สิทธิ์หลอมสุญญตาที่มีจิตวิญญาณไม่แข็งแกร่งนักและไร้สมบัติลับพิทักษ์จิตได้แล้ว" อู๋หยวนคิดในใจ

เพียงแต่

หากปลดปล่อยพลังทั้งหมดออกมา มันย่อมน่าสะพรึงกลัวเกินไป

ด้วยสายตาของเซียนสวรรค์และจ้าวดาราที่จับตาดูอยู่ ย่อมสามารถอนุมานได้อย่างรวดเร็วว่าความแข็งแกร่งทางจิตวิญญาณของอู๋หยวนนั้น ได้ก้าวข้ามเซียนปฐพีและวูปฐพีทั่วไปไปแล้ว

"ควรรับฟังคำสั่งของท่านอาจารย์ แต่ก็ไม่ควรรับฟังทั้งหมด"

"ท้ายที่สุดแล้ว แม้จะเป็นท่านอาจารย์คว่าฉื้อ ต่อให้สัมผัสได้ว่าข้าก่อกำเนิดขอบเขตจิตหยวนขึ้นมาแล้ว เกรงว่าก็คงนึกไม่ถึงว่าขอบเขตจิตหยวนของข้าจะฝืนลิขิตสวรรค์ถึงขั้นนี้" อู๋หยวนลอบรำพึง

หลังจากผ่านพ้นทัณฑ์ขีดสุดจิตหยวนมาได้ อู๋หยวนก็ตระหนักได้ว่า ตราบใดที่เขาไม่ปลดปล่อยพลังออกมา ขอบเขตจิตหยวนของเขาก็แทบจะไม่ต่างจากขอบเขตจิตหยวนทั่วไปเลย

อีกทั้งขอบเขตจิตหยวน นอกจากการแผ่แสงแห่งจิตหยวนหลายชั้นออกมาแล้ว โดยปกติก็ยากที่จะตรวจสอบระดับความแข็งแกร่งที่แน่ชัดได้

"ทว่า"

"หากฝ่ายศาลสวรรค์ยังคงส่งอัจฉริยะมาเพียงหยิบมือ ก็สมควรทำให้พวกเขาพ่ายแพ้จนสูญสิ้นทุกสิ่ง" อู๋หยวนนั่งขัดสมาธิอย่างสงบ "หวังว่าพวกเขาจะมอบโอกาสให้ข้าได้แสดงฝีมือก็แล้วกัน"

เขาขบคิดเงียบๆ

ภายในห้วงความคิดของอู๋หยวนกำลังมีประกายแห่งความรู้แจ้งนับไม่ถ้วนพรั่งพรูออกมา ความเข้าใจในมรรคานานัปการที่เกี่ยวข้องกับวิถีแห่งอายุวัฒนะกำลังหลอมรวมและจัดเรียงตัวใหม่อย่างต่อเนื่อง

แม้จะซ่อนเร้นความแข็งแกร่งบางส่วนเอาไว้ แต่อู๋หยวนก็ยังกล้าที่จะเปล่งวาจาท้าทาย ย่อมต้องมีเหตุผลมารองรับ

ในการต่อสู้ก่อนหน้านี้

การเผชิญหน้าเป็นตายกับพวกเถิงตัวและจินหมิง การใช้ทั้งเขตแดนกระบี่ อาคม และท่าร่างผสานกันสร้างความกดดันแก่อู๋หยวนอย่างมหาศาล หากพลาดพลั้งเพียงนิดเดียวก็ต้องจบลงด้วยการร่วงหล่นเช่นเดียวกัน

ท้ายที่สุดแล้วร่างกายของผู้หลอมปราณนั้นเปราะบางเป็นอย่างยิ่ง

ทว่าที่เส้นแบ่งความเป็นตาย ประกอบกับการสั่งสมประสบการณ์ก่อนหน้านี้ที่ห่างจากการทะลวงขั้นเพียงเส้นด้ายบางๆ ทำให้อู๋หยวนคว้าประกายแห่งความรู้แจ้งที่พาดผ่านเข้ามาในชั่วพริบตาไว้ได้อย่างไม่รู้ตัว

"ก่อกำเนิดไม่รู้จบ... หมื่นพฤกษาวสันต์นิรันดร์!"

"วิถีแห่งอายุวัฒนะ ไม่ใช่การแสวงหาการระเบิดพลังชีวิตอันพลุ่งพล่าน แต่เป็นความต่อเนื่องอันไร้ที่สิ้นสุด ก่อกำเนิดไม่รู้ดับสูญ..." อู๋หยวนบรรลุมรรคาอย่างต่อเนื่อง

ความเร้นลับแห่งมรรคาอันนับไม่ถ้วนของวิถีแห่งอายุวัฒนะหลอมรวมเป็นหนึ่ง

ในที่สุด เมื่อความเร้นลับทั้งหมดควบแน่นกลายเป็นจุดเดียวในชั่วพริบตานั้น

วูบ!

ไร้สรรพเสียง กลิ่นอายแห่งมรรคาอันเปี่ยมล้นเข้าปกคลุมร่างของอู๋หยวนอย่างสมบูรณ์ รอบกายของเขาปรากฏเถาวัลย์สีเขียวจำนวนนับไม่ถ้วนผุดขึ้นมาจากความว่างเปล่า

เมื่อเทียบกับในอดีต เถาวัลย์สีเขียวเหล่านี้ดูเหมือนจะมีชีวิตชีวาและเปี่ยมด้วยพลังมากยิ่งขึ้น แสงสีเขียวอันเลือนรางแผ่กระจายออกไปโดยรอบ

พวกมันปกคลุมร่างของอู๋หยวน ทำให้เขาดูเปี่ยมไปด้วยพลังชีวิต

ในวินาทีนี้

ไม่มีผู้ใดล่วงรู้เลยว่า

อัจฉริยะเหนือพิภพในขอบเขตตำหนักม่วงที่สามารถบรรลุเจตจำนงแท้จริงของสองกฎเกณฑ์ระดับกลางได้อีกผู้หนึ่ง ได้ถือกำเนิดขึ้นอย่างเงียบงัน ณ ส่วนลึกของปฐพีแห่งนี้

...เมื่อเพิ่งควบแน่นเจตจำนงแท้จริงหมื่นอายุวัฒนะ ความรู้แจ้งนับไม่ถ้วนก็พรั่งพรูเข้ามาในจิตใจ ทำให้อู๋หยวนต้องเร่งทำความเข้าใจและไขว่คว้าเวลาเอาไว้

คล้ายเนิ่นนาน ทว่าก็คล้ายเพียงชั่วพริบตา

หลายสิบลมหายใจต่อมา

"ฟู่" กลิ่นอายแห่งมรรคาอันเลือนรางที่ปกคลุมอู๋หยวนในตอนแรกสลายไป เหลือเพียงเงาเถาวัลย์ที่ยังคงรายล้อมอยู่รอบกาย

"เจตจำนงแท้จริงหมื่นอายุวัฒนะ" อู๋หยวนสัมผัสได้ถึงเจตจำนงแห่งมรรคาอันพลุ่งพล่านนี้ อานุภาพของมันช่างน่าทึ่ง

"ใช้เวลาฝึกฝนเพียงเจ็ดสิบกว่าปีก็บรรลุเจตจำนงแท้จริงหมื่นอายุวัฒนะ ความเร็วระดับนี้ เกรงว่าคงใกล้เคียงกับสัตว์ประหลาดเหนือพิภพที่มี 'กายามรรคาหมื่นอายุวัฒนะ' บางคนแล้ว" อู๋หยวนรู้สึกยินดีในใจไม่น้อย

สองวิถีบรรลุผลสำเร็จในระดับหนึ่งพร้อมกัน จะไม่ให้ยินดีได้อย่างไร?

"หลายสิบปีมานี้ เกิดการผลัดเปลี่ยนขึ้นทีละก้าว"

"บรรดาศิษย์พี่ในหน้าประวัติศาสตร์เหล่านั้น หากพูดถึงความเร็วในการรู้แจ้งมรรคา ตอนนี้เกรงว่าคงเทียบข้าไม่ได้" อู๋หยวนคิดในใจ

หลังจากสิทธิ์ของอู๋หยวนได้รับการยกระดับขึ้น เขาก็เข้าใจกฎเกณฑ์การรับศิษย์ของท่านอาจารย์เป็นอย่างดีจากการสืบค้นข้อมูล

ศิษย์ที่รับส่วนใหญ่ล้วนเป็นผู้หลอมปราณ และผู้หลอมปราณก็ไม่อาจครอบครองร่างหลักทั้งสองได้

ราวกับเป็นโชคชะตาที่ถูกลิขิตไว้ นี่คือของขวัญที่สวรรค์มอบให้แก่ผู้หล่อหลอมกายาผู้ซึ่งยากจะสัมผัสถึงแดนมายาแห่งโชคชะตาได้

ส่วนบรรดาศิษย์พี่ส่วนน้อยที่บ่มเพาะสายหลอมกายาเป็นหลัก ร่างหลักหลอมปราณที่พวกเขาฝึกฝน ส่วนใหญ่แล้วพรสวรรค์ก็ยังสู้ร่างหลักหลอมปราณของอู๋หยวนไม่ได้

"หากพูดถึงพรสวรรค์ในการรู้แจ้งมรรคา"

"ตอนนี้ ร่างหลักทั้งสองของข้า ไม่ว่าจะเป็นร่างใด ล้วนใกล้เคียงกับสัตว์ประหลาดระดับสูงสุดในประวัติศาสตร์เหล่านั้น"

"แล้วถ้าร่างหลักทั้งสองหลอมรวมเป็นหนึ่งล่ะ?" อู๋หยวนคิดในใจ "ย่อมถูกกำหนดให้เป็นที่สุดของที่สุดอย่างแน่นอน"

พรสวรรค์นั้นน่าสะพรึงกลัวอย่างหาที่เปรียบไม่ได้แล้ว

สิ่งที่เหลืออยู่ก็คือเวลา ที่จะแปรเปลี่ยนพรสวรรค์เหล่านั้นให้กลายเป็นพลังอย่างสมบูรณ์

"เพียงแค่เจตจำนงแท้จริงหมื่นอายุวัฒนะ การใช้ออกด้วยเขตแดนก็มีอานุภาพถึงเพียงนี้ แล้วหากนำเจตจำนงแท้จริงทั้งสองมาผสานกันเล่า?" เมื่ออู๋หยวนคิดมาถึงตรงนี้

เขาก็ลงมือทดสอบ

"วูบ" แสงสีเหลืองปฐพีอันเลือนรางชั้นหนึ่งปรากฏขึ้น ผสมผสานเข้ากับแสงสีเขียวอันเลือนรางที่มีอยู่เดิม

เขตแดนของผู้บำเพ็ญเซียนสองคนไม่อาจหลอมรวมกันได้

ทว่าเขตแดนของผู้บำเพ็ญเซียนเพียงคนเดียวที่มาจากต้นกำเนิดเดียวกัน กลับสามารถทับซ้อนกันเพื่อใช้ออกได้

"แม้อานุภาพของแต่ละฝั่งจะอยู่ในระดับเจตจำนงแท้จริงขั้นหนึ่ง ทว่าเมื่อใช้ทับซ้อนกัน ก็สมควรแข็งแกร่งกว่าเจตจำนงมรรคาขั้นสามของกฎเกณฑ์ระดับกลางเพียงสายเดียวอยู่ขั้นหนึ่ง..." อู๋หยวนรู้ซึ้งถึงอานุภาพการทับซ้อนของเจตจำนงแท้จริงคู่และเขตแดนมรรคาเป็นอย่างดี

ข้อมูลข่าวสารที่ดูเหมือนเป็นความลับเหล่านี้ เขาสามารถหามาได้อย่างง่ายดายจากแดนเร้นลับแห่งวู

แต่ในพริบตาต่อมา

"วูบ" ในชั่วพริบตาที่เจตจำนงแท้จริงหมื่นอายุวัฒนะและเจตจำนงแท้จริงแห่งดาราทับซ้อนเข้าด้วยกัน ความผันผวนก็บังเกิดขึ้น เจตจำนงแท้จริงทั้งสองสายกลับประสานเข้าด้วยกันอย่างสมบูรณ์แบบ

ราวกับไร้ซึ่งรอยตำหนิใด เป็นการหลอมรวมที่สมบูรณ์แบบ

"ครืน" อานุภาพอาณาเขตที่อู๋หยวนสร้างขึ้นเริ่มพุ่งทะยานอย่างบ้าคลั่ง เถาวัลย์แต่ละเส้นราวกับได้รับการหล่อเลี้ยงจากปฐพี อานุภาพของมันทวีความรุนแรงขึ้นอย่างมหาศาล!!

กลายเป็นความสมจริงอย่างถึงที่สุด

หากไม่ใช่เพราะพื้นที่ในห้องบำเพ็ญมีจำกัด อู๋หยวนเชื่อว่าการปะทุในครั้งนี้ อานุภาพของมันจะต้องสั่นสะเทือนฟ้าดินอย่างแน่นอน

"นี่มัน!"

"นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?" อู๋หยวนถึงกับตะลึงงันไปในพริบตา เขาคิดไม่ถึงเลยว่าการหลอมรวมความเร้นลับของสองเจตจำนงแท้จริง จะก่อให้เกิดการเปลี่ยนแปลงที่พิเศษเช่นนี้

อานุภาพอาณาเขตเบื้องหน้านี้ แข็งแกร่งกว่าการใช้เจตจำนงแท้จริงเพียงอย่างเดียวมากนัก!!

มากกว่าสิบเท่าเสียอีก

"อาณาเขตแปรเป็นของจริง นี่คืออานุภาพที่เขตแดนมรรคาขั้นสี่ในกฎเกณฑ์ระดับล่างจึงจะสามารถบรรลุถึงได้มิใช่หรือ?" ด้วยสายตาอันแหลมคม อู๋หยวนก็เข้าใจได้ ภายในใจบังเกิดคลื่นมรสุมโหมกระหน่ำ "แต่นี่มันจะเป็นไปได้อย่างไร?"

"วิถีแห่งอายุวัฒนะและวิถีแห่งดารา ไม่ได้จัดอยู่ในกฎเกณฑ์เบื้องบนประเภทเดียวกันเลยนะ"

อู๋หยวนรู้ดีว่าต้นกำเนิดแห่งฟ้าดินนั้นกว้างใหญ่ไพศาล แบ่งแยกออกเป็นวิถีต่างๆ มากมาย

หากมรรคาที่ต่างต้นกำเนิดกันมาประสานกัน อานุภาพที่ผสมผสานกันจะเพิ่มขึ้น ทว่าก็ไม่มากจนเกินไป ทว่าหากเป็นมรรคาที่มาจากต้นกำเนิดเดียวกัน เมื่อนำมาประสานหรือหลอมรวมกัน อานุภาพจะเพิ่มขึ้นสิบเท่าหรือร้อยเท่า

ดั่งเช่นสามกฎเกณฑ์ระดับล่างของวิถีแห่งดารา

แรงโน้มถ่วง ปฐพี และต้นกำเนิดปฐพี

แม้จะรู้แจ้งในความเร้นลับแห่งปฐพีที่ลึกซึ้งที่สุด แต่อู๋หยวนก็บรรลุเพียงเจตจำนงแท้จริงขั้นเก้า ส่วนแรงโน้มถ่วงและต้นกำเนิดปฐพี เขาบรรลุเพียงเจตจำนงแท้จริงขั้นสองเท่านั้น

ทว่าพวกมันล้วนมาจากต้นกำเนิดเดียวกัน!

กำลังเก้าในสิบส่วนของร่างหลักหลอมกายาของอู๋หยวน ล้วนถูกใช้ไปกับการ 'หลอมรวม' ความเร้นลับแห่งมรรคาของทั้งสามวิถีเข้าด้วยกัน

เมื่อใดที่หลอมรวมกันอย่างสมบูรณ์แบบ กฎเกณฑ์ระดับล่างทั้งสามสายก็จะผลัดเปลี่ยนกลายเป็นกฎเกณฑ์ระดับกลาง 'วิถีแห่งดารา' ซึ่งจะทำให้อานุภาพพุ่งทะยาน!

"หากสิ่งที่ข้าพยายามทำความเข้าใจคือสองกฎเกณฑ์ระดับกลางอย่างดาราและพละกำลัง ซึ่งต่างก็เป็นส่วนหนึ่งของกฎเกณฑ์แห่งปฐพีธาตุ แม้จะยังไม่หลอมรวมกัน ทว่าหากนำมาผสมผสานและระเบิดพลังออกมาร่วมกันอย่างสมบูรณ์แบบ อานุภาพของมันย่อมแข็งแกร่งอย่างยิ่ง" ความคิดในหัวของอู๋หยวนแล่นด้วยความเร็วสูง

"ทว่าวิถีแห่งอายุวัฒนะ คือวิถีพฤกษา"

"วิถีแห่งดารา คือวิถีปฐพี"

"เจตจำนงแท้จริงทั้งสองนี้ กลับสามารถผสมผสานกันได้อย่างสมบูรณ์แบบเช่นนั้นหรือ?" แม้อู๋หยวนจะยากที่เชื่อ แต่สุดท้ายเขาก็อดไม่ได้ที่จะอนุมานความเป็นไปได้อย่างหนึ่งออกมา

วิถีแห่งอายุวัฒนะและวิถีแห่งดารา ล้วนถือกำเนิดมาจากกฎเกณฑ์เบื้องบนอันลึกลับสายเดียวกัน!

กฎเกณฑ์เบื้องบนสายนี้ ไม่ใช่ทั้งปฐพีหรือพฤกษาอย่างแน่นอน

"ในปีนั้น ท่านอาจารย์หนานอิ่น จงใจบีบให้ร่างหลักหลอมปราณของข้าทำความเข้าใจวิถีแห่งอายุวัฒนะอย่างนั้นหรือ?" อู๋หยวนนึกถึงภาพเหตุการณ์ในวันวาน

ในเสี้ยววินาทีนี้ เขาพอจะเข้าใจถึงเจตนาอันลึกซึ้งของท่านอาจารย์หนานอิ่นอยู่บ้างแล้ว

ทันใดนั้น

"หืม?" สัมผัสเทวะของอู๋หยวนที่แผ่ขยายรับรู้ไปทั่วสารทิศมาโดยตลอด สัมผัสได้ถึงความผิดปกติในพริบตา "ในที่สุดก็มาแล้วสินะ?"