บทที่2

“แผงสถานะ!” เรย์มองดูค่าสถานะที่น่ากลัวของเขาด้วยใบหน้าเฉยเมย เขามองไปยังหน้าจอสถานะแล้วถอนหายใจ จากนั้นเขาก็เริ่มเพิ่มแต้มสถานะไปในทักษะของเขาอย่างบ้าคลั่ง

โฮสต์: รอน

          อายุ: 19

          ร่างกาย:62

          ความแข็งแรง:55

          ความเร็ว:54

          พลังวิญญาณ: 42

          แต้มทักษะที่มี: 999,999,999 (อันนี้แต้มมันเหมือนไม่ลดเลย เลยเขียนตามอิ้งเลยนะครับ)

          ทักษะที่มี: หมัดหมาป่าปีศาจ เลเวล2+98 (เต็ม)

          วิชาดาบพื้นฐาน เลเวล3+97 (เต็ม)

          นักแม่นปืน เลเวล2+98 (เต็ม)

          ทำอาหาร เลเวล1+99 (เต็ม)

          ปฐมพยาบาล เลเวล1+99 (เต็ม)

ทักษะทั้งห้าถูกเพิ่มจนเต็มสูบ และพัฒนาการด้านร่างกายของเขาก็เพิ่มสูงมากขึ้นอย่างน่ากลัว ความแข็งแกร่งร่างกายเพิ่มเป็น62 ความแข็งแรงเพิ่มเป็น55จุด และความแข็งแกร่งอีกสองด้านก็เพิ่มขึ้นด้วยเหมือนกัน

รอนรู้สึกว่าร่างกายอบอุ่น ร่างกายของเขาตอนนี้แข็งแรงมากและด้วยหมัดของเขา เขารู้ดีว่าแม้ตอนนี้จะไม่มีทักษะ แต่เขาก็ยังสามารถฆ่าโจรสลัดในระดับเดียวกันกับกลุ่มโจรสลัดหมาป่าปีศาจที่มีค่าหัวสิบห้าล้านเบรีก่อนหน้านี้ได้ (ให้ผมพิมพ์เบรีหรือเบลีย์ตามภาษาอิ้งดีครับ บอกกันด้วยนะจะได้ตามแก้ทีหลัง)

“ตอนนี้ฉันแข็งแรงมาก” รอนหัวเราะอย่างบ้าคลั่งเล็กน้อย “ฮ่าฮ่าฮ่า กองทัพเรือ ถึงเวลาที่ฉันจะสู้พวกแกกลับแล้ว”

รอนเดินไปที่ขอบของเกาะที่มีเรือของทหารเรือและเรือของกลุ่มโจรสลัดที่รอนเคยอยู่เทียบท่าเอาไว้ เขาหยิบดาบยาวของทหารเรือที่อยู่บนพื้นขึ้นมา เมื่อดาบอยู่ในมือเขา ความเข้าใจเกี่ยวกับดาบในใจทำให้เขารู้ท่วงท่าและวิชาเป็นอย่างดี ตอนนี้เขาเป็นนักดาบที่มีทักษะดาบพื้นฐานเต็มขั้นและในเรื่องของวิชาดาบ เขาเกือบไปเทียบได้กับนักดาบอันดับหนึ่งของโลกในขณะนี้ มีความแตกต่างเพียงอย่างเดียว ก็คือเรื่องของดาบที่มีเชื่อเสียงและไม่มีชื่อเสียงเท่านั้น

“โอ้ ถ้าฉันมีดาบชื่อดังเทียบได้กับดาบดำ แม้ว่ามิฮอร์ค ตาเหยี่ยวจะปรากฏตัวขึ้น ฉันก็มั่นใจว่าจะเอาชนะเขาได้แน่นอน” รอนคิดเรื่องนี้อย่างตื่นเต้น

ในขณะนี้ บนชายฝั่งทะเล เนื่องจากรอนได้โจมตีอย่างกะทันหัน กองทัพเรือและโจรสลัดที่สู้กันอยู่ตอนนี้ก็ได้หยุดการต่อสู้ลง พวกเขาทั้งหมดมองไปยังต้นเสียงที่เกิดขึ้น พวกเขาเห็นเด็กหนุ่มคนหนึ่งตวัดดาบออกไปเพียงเท่านั้น

“นั่นรอนนี่!” โจรสลัดคนหนึ่งตะโกนด้วยความประหลาดใจ

“หมอนี่จะต้องกลายเป็นตัวตนที่ยิ่งใหญ่แน่” โจรสลัดอีกคนพูดออกมา “ก่อนหน้านี้เขาวิ่งหนีจากตอนเริ่มการต่อสู้ หมอนี่ยังมีชีวิตอยู่อีกเหรอ?”

“กัปตันวูล์ฟ!” ที่ใจกลางของการต่อสู้ ลูกเรือโจรสลัดคนหนึ่งได้พูดกับกัฟตันวูล์ฟ “เด็กนั่นออกมาจากสถานที่ที่เกิดระเบิด บางทีมันอาจจะเกิดการต่อสู้ขึ้น คุณจะต้องเรียกเขามาถามเรื่องนี้”

“เฮ้! จัดการกับทหารเรือตรงหน้าก่อน!” กัปตันวูล์ฟมองไปที่รอนแล้วจำเขาได้ เด็กหนุ่มคนนี้เป็นเพียงลูกเรือธรรมดา ๆบนเรือโจรสลัดของเขา ไม่จำเป็นต้องไปสนใจ ตอนนี้พลเรือเอกที่อยู่ตรงหน้าเขาต่างหากที่ต้องสนใจมากที่สุด

“พันเอก!” อีกฝั่งหนึ่ง พันเอกที่ยืนอยู่ข้างพลเรือเอกได้กระซิบว่า “เด็กคนนั้นออกมาจากที่ที่เกิดระเบิด ผมไม่รู้ว่าเขาเป็นคนที่ทำให้เกิดระเบิดหรือเปล่า”

“หืม! ดูเหมือนว่าเขาจะเป็นลูกเรือคนหนึ่งของกลุ่มโจรสลัดวูล์ฟนะ นายไปจัดการเขาเร็วเข้า ฉันจะจัดการกับวูล์ฟเอง” พลเรือเอกกล่าวด้วยเสียงเย็นชา (อิ้งเขียนว่า admiral พลเรือเอกจัดการกัปตันค่าหัวสิบห้าล้านอย่างช้าเลย)

“รับทราบครับ” พันเอกพยักหน้ารับคำสั่ง แล้วรีบวิ่งตรงไปยังที่ที่รอนอยู่ทันที

“ตอนนี้ช่องว่างระหว่างนายกับฉันมันใหญ่เกินไปนะ” รอนกล่าวด้วยความใจเย็น เขาค่อย ๆเหวี่ยงดาบในมือช้า ๆ “การต่อสู้นี่ควรจะจบลงเสียที”

“ฮ่าฮ่าฮ่า!!!” เสียงหัวเราะเยาะรอนดังลั่นสนามรบ

รอนไม่สนใจ เขาเหวี่ยงดาบในมือออกไป ทันทีที่ฟันดาบออกไป แสงสว่างวาบก็ได้ตัดผ่านเรือของกองทัพจนขาดเป็นท่อน ๆ และคลื่นดาบยังคงไม่หยุด มันพุ่งไปที่ทะเล เรือของกองทัพเรือที่เหลือต่างถูกคลื่นดาบตัดจนขาดเป็นชิ้น ๆเกือบทุกลำ

“เหวอ!!”

“บ้าเอ๊ย!”

“นี่มัน... เป็นไปได้ยังไงเนี่ย!!!”

กองทัพเรือและโจรสลัดที่รอดจากการโจมตีนี้ ได้มองมาที่รอนด้วยความกลัว พวกเขาเห็นร่างที่สูงส่งและดูหยิ่งผยองของรอน ยิ่งเห็น ก็ยิ่งหวาดกลัว ทุกคนต่างนิ่งงันจ้องมองรอนด้วยเนื้อตัวที่สั่นเทา

“มัน... เป็นไปไม่ได้” กัปตันวูล์ฟมองดูลูกเรือโจรสลัดหนุ่มคนนี้ด้วยท่าทางขลาดกลัว

เด็กคนนี้... เขาทรงพลังขนาดนี้ได้ยังไง

รอนเก็บดาบของเขาอย่างใจเย็น สิ่งที่เขาทำเป็นเพียงแค่การกวัดแกว่งดาบธรรมดา แต่ถึงอย่างนั้น การฟันดาบของทักษะดาบพื้นฐานที่เพิ่มจนเต็มก็ไม่ใช่อะไรที่กองทัพเรือและโจรสลัดในระดับนี้จะสามารถต้านทานมันได้ และภายใต้คลื่นดาบนี้ ทหารเรือหลายสิบคนต่างเสียชีวิต โจรสลัดเองก็ได้รับผลกระทบเช่นเดียวกัน

“แข็งแกร่งเกินไปแล้ว พลังนี้... นี่คือความแข็งแกร่งของจริง!” รอนยิ้มเล็กน้อยแล้วก้าวไปทางกองทัพเรือและกลุ่มโจรสลัดที่ยืนอึ้งอยู่

“อ๊าาา!!!”

กองทัพเรือได้สติทันทีที่รอนเดินเข้ามาใกล้ พวกเขาต่างเริ่มร้องและวิ่งหนีอย่างบ้าคลั่นทันทีด้วยความกลัวและวิตก

“หนี... หนีเร็วเข้า”

“มันเป็นปีศาจ... รีบหนีเร็ว!”

“แข็งแกร่งมาก นี่คือนักดาบผู้ยิ่งใหญ่สินะ การฟันดาบของเขาร้ายกาจเกินกว่าที่เราจะสู้ได้ เราไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขาอย่างแน่นอน!”