EP 338: 【อ่านฟรี!】 กล้าทำมิดีมิร้ายผู้หญิงหมู่บ้านสือซาน พ่อจะพังทีมแพทย์ช่วยเหลือให้ราบเลยคอยดู!
EP 338: 【อ่านฟรี!】 กล้าทำมิดีมิร้ายผู้หญิงหมู่บ้านสือซาน พ่อจะพังทีมแพทย์ช่วยเหลือให้ราบเลยคอยดู!
EP 338: 【อ่านฟรี!】 กล้าทำมิดีมิร้ายผู้หญิงหมู่บ้านสือซาน พ่อจะพังทีมแพทย์ช่วยเหลือให้ราบเลยคอยดู!
“ร่างกายของคุณไม่ได้มีปัญหาอะไรใหญ่โตหรอกครับ ส่วนเรื่องที่ทำไมถึงท้องไม่ได้สักที”
“ต้องเข้าไปตรวจระบบสืบพันธุ์อย่างละเอียดในเต็นท์นู้นก่อน ถึงจะยืนยันผลได้ครับ”
หลินอี้ชี้ไปที่เต็นท์ตรวจร่างกายของแผนกฉุกเฉินภายในบริเวณสถานีอนามัย ส่งสัญญาณให้โจวหน่าตามเขาไป เพื่อทำการตรวจเฉพาะทาง
ทักษะการซักประวัติขั้นสมบูรณ์แบบที่อัปเกรดแล้ว ไม่สามารถตรวจพบอาการป่วยของเธอได้จากแค่การจับชีพจร แถมระบบก็ไม่ได้แจ้งเตือนอะไรด้วย
ทำให้หลินอี้สงสัยว่า มีความเป็นไปได้อยู่แค่สองทางเท่านั้น
ทางแรกคือ โจวหน่าไม่ได้ป่วยเป็นอะไรเลย สาเหตุที่ทำให้ไม่มีลูก อาจจะมาจากหยางเหว่ยผู้เป็นสามี
ส่วนอีกทางหนึ่งก็คือ ระบบสืบพันธุ์ของโจวหน่า อาจจะมีความผิดปกติทางกายวิภาค ซึ่งถ้าไม่ตรวจภายใน ก็ไม่มีทางรู้ได้เลย...
“ฮะ! ตรวจ... ตรวจระบบสืบพันธุ์!”
“ต้องเข้าไปตรวจในเต็นท์นู้นด้วยเหรอคะ”
โจวหน่ามองหลินอี้สลับกับเต็นท์กู้ภัยตรงนั้น ใบหน้าของเธอแดงก่ำราวกับตูดลิง ตกใจจนทำอะไรไม่ถูก
ถึงจะเรียนจบแค่มัธยมปลาย แต่เธอก็พอจะเข้าใจความหมายของคำว่า 'ระบบสืบพันธุ์' ที่หมอพูดถึง
หมอตรงหน้าก็ยังหนุ่มยังแน่น แถมยังหล่อเหลาเอาการ จะให้เธอไปตรวจเรื่องน่าอายแบบนั้นในเต็นท์อีก ถ้าสามีหรือชาวบ้านรู้เข้า เธอจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนล่ะเนี่ย
ประเด็นคือ เรื่องแบบนี้ ต่อให้จะมีปากเป็นสิบปาก ก็อธิบายให้ชาวบ้านหัวโบราณพวกนั้นเข้าใจไม่ได้หรอก...
“เอ่อ... หมอเทวดาน้อยหลินอี้คะ จำเป็นต้องตรวจแบบนั้นด้วยเหรอคะ”
“ถ้าไม่ตรวจแบบนี้ ชาตินี้ฉันจะไม่มีทางท้องได้เลยใช่ไหมคะ!”
โจวหน่าข่มความอาย พยายามถามหมอเพื่อความแน่ใจเป็นครั้งสุดท้าย
การตรวจครั้งนี้ อาจจะเป็นความหวังเดียวที่เธอจะมีลูกได้
แต่วิธีการตรวจที่น่าอายแบบนี้ ก็ทำให้เธอรู้สึกลังเลใจอย่างหนัก
แม้ว่าสายตาของหมอจะดูบริสุทธิ์ ไม่มีแววตาหื่นกามเลยแม้แต่น้อย แต่โจวหน่าที่รู้สภาพร่างกายตัวเองดี ก็กลัวว่าความอ่อนไหวของเธอ จะทำให้การตรวจเกิดเหตุการณ์ที่น่าอับอายทั้งสองฝ่าย...
“ดูจากสถานการณ์ตอนนี้ คงต้องตรวจจริงๆ ครับ!”
หลินอี้ยืนยันคำตอบอย่างหนักแน่น ก่อนจะอธิบายต่อ
“สาเหตุของภาวะมีบุตรยากมีมากมายครับ อาจจะเกิดจากฝ่ายหญิงหรือฝ่ายชายก็ได้”
“ตอนนี้สามีคุณไม่อยู่ที่นี่ ก็ต้องเริ่มตรวจจากคุณก่อน ถ้าผลตรวจออกมาว่าคุณปกติ ก็แทบจะฟันธงได้เลยว่าปัญหาอยู่ที่สามีคุณ”
“คุณก็ต้องไปเกลี้ยกล่อมให้สามีคุณมาตรวจและรับการรักษา”
“จริงๆ แล้ว ถ้าคุณสองคนมาตรวจพร้อมกัน น่าจะหาสาเหตุเจอได้เร็วกว่านี้นะครับ”
หลินอี้อธิบายให้คนไข้ฟังอย่างใจเย็น และรอให้เธอตัดสินใจ
ลึกๆ แล้ว เขาก็หวังว่าโจวหน่าจะยอมตรวจจนจบขั้นตอน
นี่เป็นครั้งแรกเลยนะ ตั้งแต่มีระบบมา ที่เขาไม่สามารถระบุอาการป่วยของคนไข้ได้ชัดเจน
หลินอี้เองก็อยากรู้เหมือนกันว่าปัญหาอยู่ที่ไหน จะได้นำไปปรับปรุงวิธีการตรวจของตัวเองในอนาคต
แต่มันก็กระอักกระอ่วนตรงนี้แหละ ถ้าเป็นโรคอื่น หลินอี้ก็สามารถใช้วิธีการตรวจเบื้องต้นง่ายๆ อย่างการมอง การคลำ เพื่อยืนยันอาการได้อย่างรวดเร็ว
แต่นี่มันเป็นโรคระบบสืบพันธุ์ ที่ต้องตรวจบริเวณจุดซ่อนเร้น ต้องได้รับความยินยอมจากคนไข้ก่อน ถึงจะดำเนินการต่อไปได้...
“สามีฉันไม่มีปัญหาอะไรหรอกค่ะ เขาเคยไปตรวจที่โรงพยาบาลใหญ่มาแล้ว หมอบอกว่าปกติทุกอย่าง”
“ที่ไม่มีลูก ก็เป็นความผิดของฉันเอง...”
พอได้ยินหมอบอกว่าจะเรียกสามีมาตรวจด้วย สีหน้าของโจวหน่าก็เปลี่ยนจากแดงเป็นซีดเผือด รีบโบกมือปฏิเสธเป็นพัลวัน
เรื่องนี้ สองสามีภรรยาก็เคยทะเลาะกันมาแล้ว โจวหน่าถึงขั้นเคยสงสัยด้วยซ้ำ ว่าสามีเธอมีความผิดปกติอะไรหรือเปล่า
แต่พอสามีเอาผลตรวจจากโรงพยาบาลใหญ่มาบอก โจวหน่าก็เลิกสงสัย และโยนความผิดทั้งหมดมาที่ตัวเอง
เมื่อต้องเผชิญกับการทุบตีและด่าทอจากสามี สายตาดูถูกจากพ่อแม่สามี และคำนินทาจากชาวบ้าน เธอก็ทำได้เพียงก้มหน้ารับกรรม
เรื่องหย่า โจวหน่าไม่กล้าแม้แต่จะคิด ผู้หญิงที่คลอดลูกไม่ได้ แถมยังเคยแต่งงานมาแล้ว นอกจากพวกชายแก่ตัณหากลับ คนดีๆ ที่ไหนเขาจะเอา
และเพราะความกดดันถึงขีดสุดแบบนี้นี่แหละ ที่ทำให้โจวหน่าอยากให้หมอรักษาโรคของเธอให้หายขาด
ขอแค่คลอดลูกให้ผู้ชายคนนี้ได้สักคน ความคับแค้นใจและความเจ็บปวดทั้งหมด ก็จะมลายหายไปจนหมดสิ้น...
“ยังไม่ต้องพูดถึงว่าสามีคุณมีปัญหาหรือเปล่านะครับ แต่คุณยิ่งต้องรับการตรวจ เพื่อตัดความเป็นไปได้ทุกอย่างออกไปก่อน”
“ถ้าหาสาเหตุของโรคไม่เจอ หมอก็ไม่สามารถทำการรักษาให้ตรงจุดได้หรอกครับ”
คำพูดของคนไข้ ยิ่งทำให้หลินอี้มุ่งมั่นที่จะตรวจร่างกายของเธออย่างละเอียด
ถ้าสามีเธอไปตรวจที่โรงพยาบาลใหญ่แล้วไม่มีปัญหา แต่งงานมาแปดปียังไม่มีลูก งั้นปัญหาก็น่าจะอยู่ที่ตัวโจวหน่าเอง
หลินอี้จะต้องหาให้เจอ ว่ามันเกิดอะไรขึ้น ทำไมทักษะการซักประวัติขั้นสมบูรณ์แบบและการแจ้งเตือนของระบบถึงได้ใช้ไม่ได้ผลพร้อมกัน...
“งั้น... งั้นการตรวจครั้งนี้ ไม่ว่าผลจะออกมาเป็นยังไง”
“หมอช่วยเก็บเป็นความลับให้ฉันหน่อยได้ไหมคะ ฉันไม่อยากให้ใครรู้ ว่าฉันเคย... เคยทำเรื่องน่าอายแบบนี้!”
เพื่อความสุขในชีวิตที่เหลือ โจวหน่าลังเลอยู่นาน ในที่สุดก็กัดฟันยอมทำตามคำแนะนำของหลินอี้
ขอแค่หมอช่วยเก็บเป็นความลับ สามีกับคนในหมู่บ้านก็จะไม่รู้ว่าเธอเคยตรวจอะไรน่าอายแบบนี้ และจะไม่มีใครเอาไปนินทาเสียๆ หายๆ
ถ้าตรวจเสร็จแล้วรักษาโรคของเธอให้หายได้ เธอก็จะได้ยืดอกเชิดหน้าในตระกูลหยางและในหมู่บ้านได้อย่างเต็มภาคภูมิ
เพื่อเปลี่ยนแปลงโชคชะตาของตัวเอง ต่อให้น่าอายแค่ไหน โจวหน่าก็ยอมทน
หลังจากได้รับคำยืนยันจากหลินอี้ว่าจะไม่เปิดเผยข้อมูลคนไข้ โจวหน่าก็ก้มหน้าก้มตา เดินตามหลังหมอไปยังเต็นท์ตรวจร่างกายอย่างกระมิดกระเมี้ยน...
“ไม่ต้องตื่นเต้นนะครับ รอสักครู่นะครับ”
“ตามระเบียบของโรงพยาบาล การตรวจภายในต้องมีบุคลากรทางการแพทย์หญิงอยู่ด้วย ผมจะไปตามหมอหวังจากแผนกสูตินรีเวชมาช่วยตรวจนะครับ”
ต่อให้อยากจะพิสูจน์ความแม่นยำของระบบแค่ไหน หลินอี้ก็ไม่สามารถฝ่าฝืนขั้นตอนการรับคนไข้และละเมิดสิทธิส่วนบุคคลของคนไข้ได้
เขาให้คนไข้นั่งรอ แล้วรีบไปขอความช่วยเหลือจากรองหัวหน้าแพทย์หวังลี่ลี่จากแผนกสูตินรีเวช
“ค่อยยังชั่ว... มีหมอผู้หญิงอยู่ด้วย...”
เมื่อมองตามแผ่นหลังของหลินอี้ที่เดินออกจากเต็นท์ไป โจวหน่าก็ลูบอก ถอนหายใจอย่างโล่งอก รอดพ้นจากสภาวะที่เกือบจะขาดใจตายได้
ถ้าในเต็นท์มีแค่เธอกับหลินอี้สองคน เธอเองก็ไม่แน่ใจว่าจะทนตรวจจนเสร็จได้หรือเปล่า
...
“พี่เหว่ย พี่เหว่ย เกิดเรื่องใหญ่แล้ว...”
ณ บ้านของหยางเหว่ยในหมู่บ้านสือซาน ชายหนุ่มอายุราวยี่สิบกว่าปี กระโดดข้ามกำแพงบ้านที่พังทลายลงมาเกินครึ่ง เข้ามาในลานบ้าน ร้องตะโกนอย่างร้อนรน เมื่อเห็นครอบครัวหยางกำลังนั่งกินข้าวกันอยู่
“เรื่องใหญ่แค่ไหน ก็ไม่สำคัญเท่าการซ่อมกำแพงบ้านหรอกโว้ย หลบไป!”
หยางเหว่ยสบถใส่หวังตงอย่างอารมณ์เสีย
ไอ้เด็กนี่มันคิดไม่ซื่อกับเมียเขาตั้งนานแล้ว หยางเหว่ยเคยเห็นมันปีนกำแพงบ้าน แอบมองเข้ามาในบ้านด้วยสายตาหื่นกามตั้งหลายครั้ง
“เมียพี่เข้าไปในเต็นท์กับหมอหนุ่มของทีมแพทย์ช่วยเหลือแล้ว ฉันเห็นกับตาเลยนะว่ามีกันอยู่แค่สองคน”
“ยังมีอารมณ์มากินข้าวอยู่อีก ถ้าไม่รีบไปดู ลูกคลอดออกมาจะได้เรียกใครว่าพ่อล่ะเนี่ย...”
หวังตงตะโกนใส่อย่างหัวเสีย ไอ้หน้าโง่นี่ ถ้าไม่ใช่เพราะกลัวพวกคนเมืองจะฉวยโอกาสเอาเปรียบ เขาก็คงขี้เกียจมาบอกไอ้หน้าจืดนี่หรอก
“ไอ้เวรเอ๊ย! กล้าทำมิดีมิร้ายผู้หญิงหมู่บ้านสือซานงั้นเหรอ!”
“พ่อจะพังทีมแพทย์ช่วยเหลือให้ราบเลยคอยดู!”
หยางเหว่ยโกรธจนเลือดขึ้นหน้า เขาเขวี้ยงชามข้าวทิ้ง คว้าจอบที่วางอยู่ข้างๆ แล้วกระโดดข้ามกำแพงที่พังออกไปอย่างบ้าคลั่ง
“ตงจื่อ ตามฉันมา!”
“พ่อ รีบไปเรียกคนมาเร็ว!”
“กล้ารังแกผู้หญิงหมู่บ้านสือซานของเรา เบื่อชีวิตแล้วหรือไง...”
หยางเหว่ยวิ่งไปตะโกนไป กลัวว่าคนอื่นจะไม่รู้เรื่องที่เกิดกับเมียตัวเอง...