EP 318: 【อ่านฟรี!】 กินหม้อไฟมื้อนึงมันจะเป็นอะไรไป ทำไมต้องทำเป็นเรื่องใหญ่เรื่องโตด้วย!
EP 318: 【อ่านฟรี!】 กินหม้อไฟมื้อนึงมันจะเป็นอะไรไป ทำไมต้องทำเป็นเรื่องใหญ่เรื่องโตด้วย!
EP 318: 【อ่านฟรี!】 กินหม้อไฟมื้อนึงมันจะเป็นอะไรไป ทำไมต้องทำเป็นเรื่องใหญ่เรื่องโตด้วย!
“ได้ยินมาว่าเพราะมีการส่งวัตถุดิบสำหรับทำหม้อไฟไปให้แผนกฉุกเฉิน พวกหมอที่ต้องกินแต่ข้าวกล่องก็เลยรู้สึกว่าไม่ยุติธรรม เลยไปหาหัวหน้าแผนกเหลียงเพื่อขอคำอธิบายครับ!”
คราวนี้ผู้อำนวยการชุยที่นั่งเป็นประธานอยู่หัวโต๊ะ เป็นคนอธิบายให้จงซีเป่ยฟังด้วยตัวเอง
“วัตถุดิบทำหม้อไฟเหรอ”
“นี่อย่าบอกนะว่า หมอและพยาบาลแผนกฉุกเฉินกำลังตั้งวงกินหม้อไฟกันอยู่ที่เขตภัยพิบัติ!”
“แต่ต่อให้กินหม้อไฟจริงๆ มันก็ไม่น่าจะเอามาเป็นเรื่องใหญ่โตขนาดนี้หรือเปล่า”
จงซีเป่ยแทบไม่เชื่อหูตัวเอง
แค่เรื่องกินหม้อไฟมื้อเดียว มันจำเป็นต้องทำเป็นเรื่องใหญ่ขนาดนี้เลยเหรอ
พวกหัวหน้าแผนกที่อยู่ในเขตภัยพิบัติคงจะว่างกันมากสินะ ทางโรงพยาบาลก็เหมือนกัน ยังต้องเรียกประชุมฉุกเฉินเพื่อแก้ปัญหาเรื่องนี้อีก...
“ฉันเองก็แปลกใจเหมือนกัน ว่าหัวหน้าแผนกเหลียงต้าจวงไปเอาเส้นสายมาจากไหน”
“ในเขตภัยพิบัติที่ของกินของใช้ขาดแคลนแบบนี้ ยังอุตส่าห์หาวัตถุดิบสดใหม่สำหรับทำหม้อไฟมาได้อีก!”
“แต่เรื่องนั้นช่างมันเถอะ พวกเราคอยดูกันต่อไปก็แล้วกัน...”
ปากก็บอกว่าแปลกใจ แต่ใบหน้าที่เรียบเฉยของผู้อำนวยการชุย กลับทำให้ไป๋จี๋และชิวลี่ซินรู้สึกร้อนๆ หนาวๆ
โดยเฉพาะตอนที่บอกว่า แม้แต่ตัวผู้อำนวยการชุยเองก็ยังไม่รู้แหล่งที่มาของวัตถุดิบสดใหม่พวกนี้ หัวหน้าแผนกทั้งสองคนก็ยิ่งรู้สึกใจคอไม่ดี ลางสังหรณ์เริ่มบอกว่ามีอะไรแปลกๆ...
...
“งั้นพวกคุณลองบอกมาสิ ว่าคนอย่างฉันเอาเสบียงสำคัญอะไรไปให้แผนกฉุกเฉิน”
“ฉันก็อยากรู้เหมือนกัน ว่าเรื่องที่ฉันเองยังไม่รู้เลย พวกคุณรู้ล่วงหน้ากันได้ยังไง!”
ในห้องทำงานของผู้อำนวยการสถานีอนามัยระดับตำบล หัวหน้าแผนกเหลียงมองไปที่ห่าวเฉียงและคนอื่นๆ ตรงหน้า ด้วยรอยยิ้มเยาะที่เริ่มชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ
การจัดสรรยาและอุปกรณ์ทางการแพทย์ในเขตภัยพิบัติที่มีทรัพยากรจำกัดนั้น ทางโรงพยาบาลศูนย์ได้จัดเตรียมมาเป็นอย่างดีแล้ว ต่อให้เขาอยากจะช่วยแผนกตัวเองก็ยังทำไม่ได้เลย แล้วจะเอาที่ไหนไปให้แผนกฉุกเฉิน
นอกจากอำนาจแค่นี้แล้ว หัวหน้าแผนกเหลียงก็นึกไม่ออกจริงๆ ว่าเขายังจะเอาอะไรไปให้แผนกฉุกเฉินได้อีก...
“หัวหน้าแผนกเหลียง คุณคงไม่รู้สินะว่าตอนนี้แผนกฉุกเฉิน กำลังตั้งวงกินหม้อไฟกันอยู่หน้าสถานีอนามัยน่ะ”
“พูดไปก็เปล่าประโยชน์ พวกเราออกไปดูด้วยตาตัวเองเลยดีกว่า จะได้รู้เรื่องกันไปเลย!”
มาถึงขั้นนี้แล้ว ห่าวเฉียงมีหรือจะยอมถอย เขาขอให้หัวหน้าแผนกเหลียงไปเผชิญหน้ากันที่ฝั่งแผนกฉุกเฉินเลย
และที่สำคัญกว่านั้นคือ!
หัวหน้าแผนกเหลียงไม่รู้หรอกว่า เขาน่ะรู้ดีที่สุดเลยว่าภาพเหตุการณ์ทั้งหมดในตอนนี้ ถูกถ่ายทอดสดผ่านกล้องโทรศัพท์มือถือที่โผล่ออกมาจากกระเป๋าเสื้อของหลิวเฉาหราน ส่งตรงกลับไปยังผู้บริหารระดับสูงของโรงพยาบาลทุกกระเบียดนิ้ว
ถ้าไม่สามารถหาหลักฐานเอาผิดหัวหน้าแผนกเหลียงฐานใช้อำนาจเพื่อผลประโยชน์ส่วนตัวได้ เขาก็จะกลายเป็นคนพูดจาเหลวไหล
การใส่ร้ายผู้บริหารโรงพยาบาลตามอำเภอใจ ผลที่ตามมานอกจากห่าวเฉียงจะรับไม่ไหวแล้ว หัวหน้าแผนกไป๋ที่อยู่เบื้องหลังเขาก็ต้องพลอยเดือดร้อนไปด้วย...
“แผนกฉุกเฉินกำลังตั้งวงกินหม้อไฟอยู่ข้างนอกงั้นเหรอ”
หัวหน้าแผนกเหลียงอุทานออกมาอย่างลืมตัว เขามองข้าวกล่องบนโต๊ะ เลียริมฝีปากที่เปื้อนคราบน้ำมัน รสชาติอาหารในปากจืดชืดลงทันที
“ไปๆๆ งั้นพวกเราต้องไปดูให้เห็นกับตาซะหน่อยแล้ว”
หัวหน้าแผนกเหลียงก้าวยาวๆ แหวกทางผู้คนที่ขวางประตูอยู่ แล้วเดินนำหน้าออกไปนอกสถานีอนามัย
ส่วนเรื่องที่บรรดาหัวหน้าแผนกมาหาเรื่อง เขาโยนทิ้งไว้เบื้องหลังไปนานแล้ว
“ไอ้เด็กบ้า แอบกินของอร่อยไม่บอกกันเลยนะ!”
“ถือว่าคุ้นเคยกันแล้วแท้ๆ ก็ไม่ยอมบอกฉันสักคำ”
“กระเพาะฉันมันใหญ่ขนาดนั้นเลยหรือไง...”
ระหว่างทางไปที่แผนกฉุกเฉิน หัวหน้าแผนกเหลียงยังบ่นงึมงำไม่หยุด ตำหนิหลินอี้ที่ทำแบบนี้ไม่น่ารักเลย
ส่วนเรื่องที่ว่าแผนกฉุกเฉินไปเอาวัตถุดิบทำหม้อไฟมาจากไหนในเขตภัยพิบัติ สำหรับนักกินตัวยงอย่างเขาแล้ว มันไม่ใช่เรื่องสำคัญเลยสักนิด...
“หมอหลิว รีบตามมาเร็วสิ!”
“อย่าให้หัวหน้าแผนกเหลียงไปถึงก่อน แล้วไปเตี๊ยมกับแผนกฉุกเฉินได้นะ”
เมื่อเห็นหลิวเฉาหรานยังยืนงงอยู่ ห่าวเฉียงก็รีบเร่งเร้าด้วยความร้อนรน
หลังจากปักใจเชื่อไปแล้วว่าหัวหน้าแผนกเหลียงมีปัญหา ไม่ว่าอีกฝ่ายจะทำอะไร ในสายตาของห่าวเฉียงก็ดูมีพิรุธไปซะหมด
“รู้แล้วน่า”
หลิวเฉาหรานข่มความสงสัยในใจ วิ่งเหยาะๆ ตามไป พลางประคองโทรศัพท์ที่หน้าอกให้มั่นคง เพื่อให้กล้องจับภาพแผ่นหลังของหัวหน้าแผนกเหลียงไว้ตลอดเวลา
เขารู้สึกเสมอว่าปฏิกิริยาของหัวหน้าแผนกเหลียงดูแปลกๆ แต่จะให้บอกว่าตรงไหนที่แปลก เขาก็บอกไม่ถูกเหมือนกัน...
“โอ้โห! หม้อไฟสไตล์ซานเฉิงของแท้เลยนี่หว่า...”
เพิ่งจะถึงหน้าประตูสถานีอนามัย หัวหน้าแผนกเหลียงที่มีจมูกไวเป็นเลิศ ก็ได้กลิ่นหอมของพริกที่ลอยมาตามลม และแยกแยะได้ทันทีว่านี่คือกลิ่นหอมเผ็ดร้อนจากน้ำซุปหม้อไฟสไตล์ซานเฉิงขนานแท้
มันต่างจากความเผ็ดชาแบบเฉิงตู และนี่ก็เป็นรสชาติที่หัวหน้าแผนกเหลียงโปรดปรานที่สุด
“หมอหลิน ขอเก้าอี้เพิ่มตัวนึงสิ”
หัวหน้าแผนกเหลียงไม่รู้สึกเลยว่าตัวเองเป็นคนนอก เขาก้าวสามขุมไปที่โต๊ะของแผนกฉุกเฉิน
จ้องมองน้ำซุปสองใจที่กำลังเดือดพล่านอยู่บนโต๊ะตาไม่กะพริบ แล้วเอ่ยถามอย่างไม่เกรงใจ
“มีเนื้อแกะสไลด์ของโปรดผมด้วย แล้วก็หมูแฮมเหม่ยหลิน... หมอหลิน อาหารมื้อนี้ไม่เบาเลยนะเนี่ย!”
หลินอี้ยังไม่ทันได้ตั้งตัว หัวหน้าแผนกเหลียงที่มองดูวัตถุดิบละลานตาบนโต๊ะ ก็เริ่มวิจารณ์อาหารแล้ว สมกับฉายานักกินตัวยงจริงๆ...
“หัวหน้าแผนกเหลียง นั่งเก้าอี้ฉันก่อนเลยค่ะ ฉันอิ่มพอดี เดี๋ยวฉันไปปรุงน้ำจิ้มให้คุณนะคะ”
“คุณจะรับน้ำจิ้มถั่วลิสงผสมงา หรือว่าน้ำมันงาใส่กระเทียมสับดีคะ”
หลินอี้ยังไม่ทันพูดอะไร หยางอวี้พยาบาลสาวก็รีบลุกขึ้นสละเก้าอี้ให้หัวหน้าแผนกเหลียง
ระหว่างที่เตรียมจะเดินไปปรุงน้ำจิ้มที่โต๊ะเล็กข้างๆ เธอก็หันมาถามรสชาติที่หัวหน้าแผนกเหลียงชอบ
“มีน้ำจิ้มถั่วลิสงผสมงาด้วยเหรอ นักกินตัวจริงนี่นา มิน่าล่ะรสชาติหม้อไฟถึงได้เด็ดขนาดนี้!”
“เอามาผสมกันสองอย่างเลย ขอต้นหอมกับผักชีเยอะๆ ด้วยนะ”
หัวหน้าแผนกเหลียงถูมือไปมา ไม่สนว่าเครื่องปรุงจะครบไหม เขาสั่งอย่างไม่เกรงใจทันที
“หลินอี้ แกนี่มันใจจืดใจดำจริงๆ”
“มีของกินอร่อยๆ เยอะขนาดนี้ ดันไม่นึกถึงฉันเลยนะ”
“พวกเราก็ถือว่าเป็นสหายรบที่เคยร่วมเป็นร่วมตายกันมาหลายครั้งแล้วไม่ใช่หรือไง”
เมื่อเห็นหมอคนอื่นๆ โดยเฉพาะหลินอี้ มองมาด้วยสายตาที่ไม่เป็นมิตร
หัวหน้าแผนกเหลียงที่รู้ตัวว่าเสียมารยาท จึงได้สติกลับมา และรีบแก้ตัวอย่างเก้อเขิน
แต่ยังไงก็ตาม จะให้เขาลุกจากเก้าอี้ที่นั่งอยู่ล่ะก็ ไม่มีทางเด็ดขาด นี่มันเป็นเรื่องของความศรัทธาของนักกินเชียวนะ...
“อย่ามองผมแบบนั้นสิ เดี๋ยวก็กินไม่ลงกันพอดี”
“ผมไม่ได้มีอคติอะไรกับแผนกฉุกเฉินของพวกคุณเลยนะ ถ้ามีอะไรไม่พอใจ ก็ไปลงกับพวกที่อยู่ข้างหลังนู่นเลย!”
เมื่อเห็นว่าสายตาไม่เป็นมิตรของบุคลากรทางการแพทย์แผนกฉุกเฉินยังไม่ลดลง
หัวหน้าแผนกเหลียงก็ชี้ไปที่บรรดาหัวหน้าแผนกที่ยืนอยู่ไม่ไกล และบอกจุดยืนของตัวเอง
โดนคนตั้งเยอะจ้องตาเขม็งแบบนี้ จะกินข้าวให้อร่อยได้ยังไง
ถึงยังไงคนพวกนั้นก็ไม่เห็นแก่หน้าเขาอยู่แล้ว หัวหน้าแผนกเหลียงก็ไม่รังเกียจที่จะขายพวกนั้นเพื่อแลกกับความสุขในการกินหรอก...
“หมายความว่าไง...”
“หลักฐานคาตาขนาดนี้ โดนจับได้คาหนังคาเขาแล้วยังไม่รู้จักโต้แย้งอีก”
“ทำไมยังมีอารมณ์ไปนั่งกินหน้าตาเฉยล่ะนั่น...”
“ฉันรู้สึกว่า เรื่องนี้มันชักจะไปกันใหญ่แล้วล่ะ...”
การกระทำเหนือความคาดหมายของหัวหน้าแผนกเหลียง ทำให้หลิวเฉาหรานและหัวหน้าแผนกคนอื่นๆ ที่ตามมาสับสนไปหมด!
ทุกคนแอบกลืนน้ำลายและเริ่มเดากันไปต่างๆ นานา...