(✓) EP 668: 【อ่านฟรี!】 เคล็ดสวรรค์โบราณ

(✓) EP 668: 【อ่านฟรี!】 เคล็ดสวรรค์โบราณ

เทพหยกถูกกักขังอยู่ในเตาหลอมเทวะ หมอกแสงเจ็ดสีไหลเวียนต้านทานการแผดเผาของเพลิงแท้สุริยัน

ฝ่ามือเรียวบางดุจหยกของนางส่องประกาย ปัดเป่าปราณกระบี่ที่ฉินอวี้เซียนซัดเข้ามาจนแหลกสลาย

เทพหยกแย้มยิ้มบางๆ พลางเอ่ย “ข้าเคยบอกแล้วว่าข้ามิได้ชิงร่างฉินอวี้เซียน ทว่าใช้เคล็ดสวรรค์โบราณบทหนึ่ง ฉินอวี้เซียนจำต้องทนรับพลังทั้งหมดของข้า รวมถึงวิญญาณต้นกำเนิดด้วย พวกเราทั้งสองอยู่ในสภาวะพึ่งพาอาศัย ข้าเจ็บ นางก็เจ็บ ข้าตาย นางก็ตาย”

“เจ้าหลอมละลายพลังวิญญาณต้นกำเนิดเสี้ยวนี้ของข้า ก็เท่ากับกำลังหลอมละลายวิญญาณต้นกำเนิดของฉินอวี้เซียน หากวิญญาณต้นกำเนิดเสี้ยวนี้ของข้ามลายหายไป ฉินอวี้เซียนก็ต้องตายเช่นกัน”

“อะไรนะ?”

ซูเสวียนจวินหันไปมองฉินอวี้เซียน ก็เห็นว่าวิญญาณต้นกำเนิดของนางมีรอยไหม้เกรียมอยู่ประปราย พลังวิญญาณต้นกำเนิดก็สูญสลายไปไม่น้อย

“ศิษย์น้องซู ข้าไม่เป็นไร วันนี้จะปล่อยเทพหยกไปไม่ได้เด็ดขาด มิเช่นนั้นหากร่างจริงของนางตื่นขึ้น ผู้ใดในใต้หล้าจะต้านทานได้ ไม่เพียงแต่เจ้าที่ต้องตาย แม้แต่ราชวงศ์จื่ออินและวิหารเต๋าก็ต้องพินาศย่อยยับไปด้วย”

ฉินอวี้เซียนตัดสินใจอย่างเด็ดขาด “สละชีวิตข้าเพียงคนเดียว เพื่อช่วยชีวิตศิษย์น้องซู ราชวงศ์จื่ออิน และวิหารเต๋า นับว่าคุ้มค่ายิ่งนัก”

“ข้าเพียงหวังว่าศิษย์น้องซูจะไม่ลืมเลือนศิษย์พี่หญิงคนนี้ในวันข้างหน้าก็พอ”

จู่ๆ ซูเสวียนจวินก็รั้งทักษะยุทธ์เทพสุริยันกลับคืน อักขระเตาหลอมเทวะสลายไป พลางเอ่ย “ศิษย์พี่หญิงฉิน ข้าไม่มีทางปล่อยให้ท่านเสียสละตัวเองเด็ดขาด ในเมื่อเป็นเคล็ดสวรรค์โบราณ สภาวะพึ่งพาอาศัยย่อมมีหนทางแก้ไข”

เขาหันไปมองเทพหยก พลางเอ่ย “เทพหยก เคล็ดสวรรค์โบราณนี้เจ้าเป็นผู้ร่าย ย่อมต้องมีวิธีแก้ หากเจ้ายอมคลายสภาวะพึ่งพาอาศัย ข้าจะยอมปล่อยวิญญาณต้นกำเนิดเสี้ยวนี้ของเจ้าไป”

“ศิษย์น้องซู อย่าปล่อยเสือเข้าป่าสิ”

ฉินอวี้เซียนพุ่งเข้ามาหาซูเสวียนจวิน กุมมือเขาไว้แน่น พลางเอ่ย “เพียงแค่เจ้าทำเพื่อข้าถึงเพียงนี้ ข้าก็พึงพอใจแล้ว”

เทพหยกเห็นฉินอวี้เซียนกุมมือซูเสวียนจวิน ในใจก็รู้สึกกระอักกระอ่วนใจ คิ้วเรียวสวยขมวดเข้าหากัน อดไม่ได้ที่จะเอ่ยปาก “พูดก็พูดไปสิ จะจับมือถือแขนกันทำไม?”

“เกี่ยวอันใดกับเจ้าด้วย?”

ฉินอวี้เซียนรู้สึกงุนงง ข้าจะใกล้ชิดกับศิษย์น้องซู แล้วมันไปหนักหัวเจ้าตรงไหน ทำไมต้องทำหน้าตาบูดบึ้งเช่นนั้นด้วย

ซูเสวียนจวินกุมมือฉินอวี้เซียนไว้ไม่ยอมปล่อย ทอดสายตามองเทพหยก พลางเอ่ย “เทพหยก พวกเรามาคุยกันดีๆ เถอะ”

เทพหยกบังเกิดความรู้สึกประหลาดในใจ ทว่าสีหน้ายังคงเรียบเฉย “เจ้าอยากให้ข้าคลายเคล็ดสวรรค์โบราณงั้นหรือ ข้าบอกเจ้าไว้ตรงนี้เลยว่าทำไม่ได้หรอก”

“เคล็ดสวรรค์โบราณเมื่อร่ายแล้ว ข้ากับฉินอวี้เซียนก็ต้องอยู่ในสภาวะพึ่งพาอาศัย ต่อให้เป็นเพียงพลังวิญญาณต้นกำเนิดเสี้ยวเดียว ก็ไม่อาจย้อนกลับได้อีก”

“ข้าไม่เชื่อ”

ซูเสวียนจวินส่ายหน้า “เคล็ดสวรรค์โบราณต่อให้ลึกล้ำและทรงอานุภาพเพียงใด ก็ไม่มีทางที่จะไร้วิธีแก้”

“ดูท่าเจ้าคงจะยังไม่เข้าใจความร้ายกาจของเคล็ดสวรรค์โบราณสินะ”

เทพหยกกล่าว “เคล็ดสวรรค์โบราณทุกบทของแดนสวรรค์ไท่หวงล้วนล้ำค่าเกินคณานับ แม้แต่ยอดคนระดับเจ้าสำนักยังต้องหวั่นไหว เคล็ดสวรรค์โบราณของข้าเมื่อร่ายแล้วจะไม่อาจย้อนกลับได้ เว้นเสียแต่ว่าพลังบำเพ็ญของเจ้าจะบรรลุถึงขั้นที่น่าสะพรึงกลัวอย่างแท้จริง จึงจะสามารถตัดขาดสภาวะพึ่งพาอาศัยนี้ได้”

“ทว่าเท่าที่ข้ารู้ แม้แต่ตัวตนที่ทรงอำนาจบางคนในแดนสวรรค์ไท่หวง ก็ยังไร้ซึ่งความสามารถเช่นนั้น เว้นเสียแต่ว่าตัวตนที่เก่าแก่ในตำนานเหล่านั้นจะยังมีชีวิตอยู่ จึงจะมีทางทำได้”

“ในเมื่อไม่อาจตัดขาดสภาวะพึ่งพาอาศัยได้ แล้วเจ้าต้องการจะทำเช่นไร?” ซูเสวียนจวินเอ่ยถาม

“ข้าเคยบอกไปแล้วว่า ข้ามิได้ชิงร่างฉินอวี้เซียน ทว่าตั้งใจจะมอบวาสนาอันยิ่งใหญ่ให้นางต่างหาก ขอเพียงฉินอวี้เซียนยอมรับพลังและวิญญาณต้นกำเนิดทั้งหมดของข้า นางก็จะเปรียบเสมือนตัวข้า และข้าก็เปรียบเสมือนตัวนาง วิญญาณต้นกำเนิดของพวกเราทั้งสองจะหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกัน แบ่งปันความรู้สึกร่วมกันโดยไม่แบ่งแยก พลังบำเพ็ญของนางก็จะรุดหน้าอย่างก้าวกระโดดในเวลาอันสั้น ไม่นานก็จะได้เป็นเทพเทวะ และได้รับพลังและวิญญาณต้นกำเนิดทั้งหมดของข้าไปในท้ายที่สุด”

เทพหยกกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

เมื่อซูเสวียนจวินได้ยินคำว่า 'แบ่งปันความรู้สึก' ในใจก็ฉุกคิดขึ้นมาได้ทันที เข้าใจแล้วว่าเหตุใดเมื่อครู่เทพหยกจึงมีท่าทีแปลกๆ

ฉินอวี้เซียนได้ยินดังนั้น บนใบหน้างดงามก็ปรากฏรอยยิ้มแปลกๆ ประกายตาแฝงความขี้เล่นบางอย่าง

“ในเมื่อเจ้าเป็นถึงเทพเทวะแห่งแดนสวรรค์ไท่หวง มีอายุขัยยืนยาว เหตุใดจึงต้องใช้เคล็ดสวรรค์โบราณกับศิษย์พี่หญิงฉินด้วยเล่า?”

ซูเสวียนจวินเอ่ยถามอย่างเคลือบแคลงใจ การที่เทพหยกสามารถครอบครองเคล็ดสวรรค์โบราณได้ ฐานะย่อมมิใช่เทพเทวะธรรมดาสามัญเป็นแน่ อย่างน้อยก็ต้องเป็นถึงขั้นเทพสวรรค์ หรืออาจจะถึงขั้นราชันย์เทพเลยก็เป็นได้

ตัวตนระดับนี้ย่อมมีอายุขัยยืนยาว สามารถมีชีวิตรอดจากยุคบรรพกาลมาจนถึงปัจจุบันได้อย่างง่ายดาย เหตุใดจึงยอมทนอยู่ในสภาวะพึ่งพาอาศัยกับผู้อื่น มิหนำซ้ำ พลังบำเพ็ญของอีกฝ่ายยังอ่อนด้อยนัก หากฉินอวี้เซียนเกิดพลาดพลางขึ้นมาระหว่างการบำเพ็ญเพียร ตัวนางเองก็ต้องพินาศไปด้วย

เขาไม่เชื่อหรอกว่าตัวตนระดับเทพหยก จะยอมฝากชีวิตไว้ในกำมือผู้อื่นเช่นนี้

สีหน้าของเทพหยกเปลี่ยนไปมา ก่อนจะนิ่งเงียบไป

“เทพหยก เปิดอกคุยกันเถอะ มิเช่นนั้นพวกเราก็ไม่อาจไว้ใจซึ่งกันและกันได้ แม้ข้าจะฆ่าเจ้าไม่ได้ แต่ข้าก็สามารถผนึกเจ้าไว้ได้นะ” ซูเสวียนจวินกล่าว

เทพหยกชั่งใจอยู่ครู่หนึ่ง ท้ายที่สุดก็ยอมปริปากเล่าความจริง

ที่แท้เพื่อทะลวงระดับพลัง ในยามที่ยังเตรียมตัวไม่พร้อม นางได้ฝืนทะลวงด่าน ใครจะรู้ว่าท้ายที่สุดจะล้มเหลว อายุขัยร่อยหรอ วิญญาณต้นกำเนิดจวนจะแตกสลาย ทำได้เพียงหลบหนีออกจากแดนสวรรค์ไท่หวง เร้นกายซ่อนตัว อาศัยหยกเทพผนึกตนเองเพื่อชะลอการสูญเสียอายุขัย และบรรเทาอาการวิญญาณต้นกำเนิดแตกสลาย

การที่นางตระเตรียมทุกอย่างในโลกถ้ำสวรรค์แห่งนี้ ก็เพื่อตามหาผู้ที่เหมาะสมจะรับเคล็ดสวรรค์โบราณ

นางต้องการให้มีผู้พึ่งพาอาศัยร่วมกับนาง รับช่วงต่อพลังและวิญญาณต้นกำเนิดทั้งหมดของนาง ทว่าก็มิใช่ว่าใครจะทำได้ คนผู้นั้นจะต้องมีดวงชะตาที่สอดคล้องกับนางเท่านั้น

นางรอคอยมาเนิ่นนานนับอสงไขย ในที่สุดก็ได้พบกับผู้มีดวงชะตาสอดคล้องกันอย่างฉินอวี้เซียน จึงรีบเร่งยกระดับพลังบำเพ็ญของนาง และใช้เคล็ดสวรรค์โบราณเพื่อเข้าสู่สภาวะพึ่งพาอาศัยด้วย

“เคล็ดสวรรค์โบราณบทนี้ก็ช่างเรื่องมากนัก ต้องเป็นผู้ที่มีดวงชะตาสอดคล้องกันเท่านั้นจึงจะร่ายได้” ซูเสวียนจวินเอ่ย

เทพหยกอธิบาย “แม้เคล็ดสวรรค์โบราณจะจำกัดว่าต้องเป็นผู้มีดวงชะตาสอดคล้องกันเท่านั้น ทว่าหากทำสำเร็จ ก็เปรียบเสมือนการเกิดใหม่ ยิ่งไปกว่านั้น หากอีกฝ่ายเติบใหญ่ขึ้น พลังของทั้งสองหลอมรวมเป็นหนึ่ง ก็สามารถทะลวงขีดจำกัด ก้าวข้ามผ่านระดับพลังเดิม ก้าวขึ้นสู่ขอบเขตที่สูงยิ่งกว่าเดิมได้”

ซูเสวียนจวินสงสัย “มีเรื่องหนึ่งที่ข้าไม่เข้าใจ ด้วยพลังบำเพ็ญของเจ้า อายุขัยก็น่าจะยืนยาวมาก เหตุใดจึงต้องรีบร้อนทะลวงระดับด้วยเล่า? หรือว่าแดนสวรรค์ไท่หวงกำลังจะเกิดเรื่องใหญ่? หากไม่ทะลวงระดับก็จะไม่สามารถปกป้องตนเองได้งั้นหรือ?”

เมื่อเทพหยกได้ยินดังนั้น สีหน้าก็เคร่งเครียดขึ้นมาทันที นางตอบอ้อมแอ้มว่า “เป็นเพราะคนผู้หนึ่ง”

“ผู้ใดกัน?”

“เจ้าจะถามมากความไปทำไม? มันกงการอะไรของเจ้า?” เทพหยกเสียงแข็ง

ฉินอวี้เซียนเอ่ยขึ้น “อย่าบอกนะว่าเจ้าทำเพื่อบุรุษ คิดจะติดตามเขาไปงั้นสิ”

เทพหยกเบ้ปากด้วยความเหยียดหยาม “ในใต้หล้านี้ ไม่มีบุรุษหน้าไหนคู่ควรให้ข้ารักหรอก และยิ่งเป็นไปไม่ได้ที่ข้าจะยอมทุ่มเทเพื่อพวกเขา”

“บอกพวกเจ้าไปก็ไม่เสียหาย คนผู้นั้นมีนามว่าเทพจันทรา ข้าไม่ถูกชะตากับนาง ฉินอวี้เซียน ขอเพียงเจ้ารับช่วงพลังและวิญญาณต้นกำเนิดทั้งหมดของข้าไปได้ ย่อมสามารถทะลวงระดับได้เร็วกว่านาง ถึงตอนนั้นค่อยไปตบหน้านางให้ฉาดใหญ่”

เมื่อพูดถึงตรงนี้ สีหน้าของเทพหยกก็ฉายแววตื่นเต้นยินดี

ซูเสวียนจวินมีสีหน้าแปลกประหลาด เทพหยกไม่ถูกชะตากับเทพจันทรา ทว่าความบาดหมางนี้ดูเหมือนจะไม่ใช่ความแค้นฝังลึกแต่อย่างใด

“ข้าอธิบายจบแล้ว ยามนี้เจ้าก็สามารถรับช่วงพลังและวิญญาณต้นกำเนิดของข้าต่อไปได้แล้วสิ” เทพหยกกล่าว

“ฮิฮิ ย่อมได้ ทว่าก่อนหน้านั้น ข้าขอรำลึกความหลังกับศิษย์น้องซูเสียหน่อยเถิด”

ฉินอวี้เซียนมองเทพหยกด้วยแววตาขี้เล่น นางเดินเข้าไปหาวิญญาณต้นกำเนิดของซูเสวียนจวิน สวมกอดเขาไว้แน่น แล้วประทับริมฝีปากลงไปทันที