EP 1458: 【อ่านฟรี!】 พญายมหน้าเหล็กถูกขังในไป๋โจว

EP 1458: พญายมหน้าเหล็กถูกขังในไป๋โจว

เดิมทีเฉินกงหม่านคิดว่า หากตนไปขอความช่วยเหลือจากพญายมหน้าเหล็ก อีกฝ่ายน่าจะส่งคนมาช่วยบ้างไม่มากก็น้อย

ทว่ากลับไม่คาดคิดว่าพญายมหน้าเหล็กจะใจจืดใจดำถึงเพียงนี้ ไม่ยอมยื่นมือเข้าช่วยแม้แต่น้อย!

“ฮึ! ไอ้ขี้งก! คนอย่างเจ้าสักวันต้องจบสิ้นแน่!” เฉินกงหม่านสบถด้วยความโมโห

หากพญายมหน้าเหล็กไม่ใช่คนของแคว้นซานเยว่ เขาคงจับตัวพญายมหน้าเหล็กมาซ้อมไปนานแล้ว

ทางด้านหลี่สวิน กองทัพได้ถอนค่ายและออกเดินทางมุ่งหน้าสู่ภูเขาไป๋ซาน

“จิ้นจง เยี่ยจื่อซานกับคนของหอชิงหมิงคงเริ่มปะทะกันแล้วกระมัง?” หลี่สวินตรัสถาม

“ทูลฝ่าบาท เมื่อคืนนี้เริ่มปะทะกันแล้วพ่ะย่ะค่ะ สถานการณ์การรบค่อนข้างดุเดือดทีเดียว กระหม่อมส่งหน่วยองครักษ์เงาบางส่วนไปประจำการอยู่ใกล้ๆ หากเยี่ยจื่อซานตกอยู่ในอันตราย ก็จะเข้าช่วยเหลือทันทีพ่ะย่ะค่ะ” หลี่จิ้นจงก้าวออกมารายงาน

“เยี่ยจื่อซานเผชิญหน้ากับสองผู้บัญชาการหอชิงหมิงเพียงลำพัง ช่างกล้าหาญยิ่งนัก! เจิ้นเชื่อว่าเขาจะต้องคว้าชัยชนะมาได้อย่างแน่นอน!” หลี่สวินแย้มพระสรวลด้วยความพึงพอใจ ทรงชื่นชมเยี่ยจื่อซานมากขึ้นเรื่อยๆ

ในตอนแรก เยี่ยจื่อซานมีผลงานโดดเด่นในหน่วยองครักษ์เงา หงอวี้จึงแนะนำให้เขาลอบเข้าไปสืบข่าวในดินแดนของชนเผ่าแดนใต้

เมื่อมาถึงดินแดนชนเผ่าแดนใต้ เยี่ยจื่อซานก็นำหน่วยองครักษ์เงาแทรกซึมเข้าไปในชนเผ่าต่างๆ อย่างระมัดระวัง โดยไม่ให้ศัตรูจับได้

คราวนี้เขายังได้ปะทะกับรองผู้บัญชาการหอชิงหมิง และสามารถกดดันอีกฝ่ายได้ตลอด

แม้หอชิงหมิงจะเทียบไม่ได้กับหน่วยองครักษ์เงา แต่รองผู้บัญชาการของพวกเขาก็ล้วนเป็นคนมีฝีมือ การที่เยี่ยจื่อซานสามารถกดดันอีกฝ่ายได้ ย่อมเป็นข้อพิสูจน์ถึงความแข็งแกร่งของเขา

ตกเที่ยง หลี่จิ้นจงก็ได้รับรายงานชัยชนะจากทางฝั่งเยี่ยจื่อซาน

“ฮ่าฮ่าฮ่า ทูลฝ่าบาท ชัยชนะครั้งใหญ่พ่ะย่ะค่ะ!”

หลี่จิ้นจงวิ่งเข้ามาด้วยความดีใจ

“เยี่ยจื่อซานนำหน่วยองครักษ์เงาเอาชนะสองรองผู้บัญชาการหอชิงหมิงได้อย่างราบคาบพ่ะย่ะค่ะ!”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลี่สวินก็แย้มพระสรวล เยี่ยจื่อซานนับว่าเป็นยอดคนจริงๆ เพิ่งเริ่มปะทะกันเมื่อคืน เที่ยงวันนี้ก็จบศึกเสียแล้ว

“ทูลฝ่าบาท ลูกน้องกว่าสามร้อยคนที่ตู้สามนำมา คราวนี้ถูกพวกเราจัดการจนหมดสิ้น! ระหว่างที่กำลังถอยหนี ตู้สามถูกหินที่หล่นลงมาจากภูเขาทับตาย ส่วนพญายมหน้าเหล็กหนีเอาตัวรอดกลับไปที่เมืองไป๋โจวเพียงลำพัง คราวนี้เขากลายเป็นโดดเดี่ยวไร้ที่พึ่งจริงๆ แล้วพ่ะย่ะค่ะ”

หลี่จิ้นจงเล่าเหตุการณ์คร่าวๆ ให้หลี่สวินฟัง ส่วนรายละเอียดนั้นต้องรอให้เยี่ยจื่อซานเขียนรายงานส่งมาอีกครั้ง!

“จดบันทึกความดีความชอบให้เยี่ยจื่อซานและหน่วยองครักษ์เงาที่ร่วมปฏิบัติการในครั้งนี้ ให้พวกเขาจับตาดูพญายมหน้าเหล็กให้ดี เจ้านั่นพ่ายแพ้มาหลายครั้ง ย่อมต้องตระหนักได้และเลือกที่จะหนีกลับหอชิงหมิงแน่” หลี่สวินตรัสสั่ง

หลี่จิ้นจงรับคำ “พ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท เยี่ยจื่อซานส่งคนไปจับตาดูพญายมหน้าเหล็กแล้ว เพื่อไม่ให้เขาหนีออกจากเมืองไป๋โจว รอจนกว่าคนของหอชิงหมิงจะมาช่วยพ่ะย่ะค่ะ”

มั่วเก๋อที่ตามเสด็จหลี่สวินอยู่ตลอด ได้ยินเช่นนั้นก็เอ่ยถามด้วยความสงสัย “พวกเราขังพญายมหน้าเหล็กไว้ในเมืองไป๋โจว เพื่อล่อให้คนของหอชิงหมิงมาช่วย แล้วถ้าพญายมหน้าเหล็กชิงฆ่าตัวตายเสียล่ะ จะทำอย่างไร?”

หลี่จิ้นจงมองมั่วเก๋อ สลับกับหลี่สวิน ความเป็นไปได้นี้ก็มีอยู่

หากพญายมหน้าเหล็กฆ่าตัวตาย คนของหอชิงหมิงก็จะไม่มาช่วยอีก แผนล่อเสือออกจากถ้ำก็จะล้มเหลว

หลี่สวินตรัสว่า “มั่วเก๋อ ความคิดของเจ้าไม่เลวเลย ทว่าพญายมหน้าเหล็กไม่มีทางฆ่าตัวตายเด็ดขาด”

“คนรักหน้าตาอย่างเขา ย่อมต้องรักชีวิตตัวเองด้วย เขาไม่มีความกล้าพอที่จะฆ่าตัวตายหรอก”

หลี่สวินรู้ซึ้งถึงนิสัยของพญายมหน้าเหล็กเป็นอย่างดี จึงไม่ทรงกังวลว่าอีกฝ่ายจะฆ่าตัวตาย

ต่อให้พญายมหน้าเหล็กฆ่าตัวตายจริงๆ สำหรับหน่วยองครักษ์เงาแล้ว ก็ไม่ได้สูญเสียอะไร

ณ เมืองไป๋โจว เฉินกงหม่านได้ยินข่าวว่าพญายมหน้าเหล็กพ่ายแพ้อีกครั้ง และหนีหัวซุกหัวซุนกลับมา

ความรู้สึกแรกของเขามิใช่ความตกใจหรือกังวล ทว่าเป็นความดีใจและโล่งอก

ก่อนหน้านี้เขาถูกพญายมหน้าเหล็กดูถูกเหยียดหยามมาตลอด ทำให้เฉินกงหม่านรู้สึกอัดอั้นตันใจยิ่งนัก

บัดนี้พญายมหน้าเหล็กต้องพบกับความพ่ายแพ้อีกครา เฉินกงหม่านกลั้นยิ้มไว้ไม่อยู่ นำลูกน้องไปหาพญายมหน้าเหล็ก หวังจะเยาะเย้ยต่อหน้าให้สาแก่ใจ

ทว่าพญายมหน้าเหล็กกลับขังตัวเองอยู่แต่ในห้อง ไม่ยอมออกมาพบผู้ใด

เฉินกงหม่านเรียกอยู่หลายครั้ง แต่พญายมหน้าเหล็กก็ไม่ยอมเปิดประตู

“ท่านหัวหน้าเผ่า พวกเราพังประตูเข้าไปเลยดีกว่า!”

ลูกน้องคนหนึ่งเสนอ “มาอาศัยอยู่ในไป๋โจวของพวกเราแล้วยังทำตัวหยิ่งยโสอีก! ข้าหมั่นไส้มันมานานแล้ว ยังไงก็ขอกระทืบมันสักทีเถอะ!”

“ใช่! กระทืบมันสักที ให้มันรู้ซึ้งถึงความร้ายกาจของพวกเรา!”

ลูกน้องรอบข้างต่างตะโกนสนับสนุน พญายมหน้าเหล็กมักจะดูถูกเฉินกงหม่าน และยิ่งดูถูกพวกเขากลุ่มนี้

ดังนั้นเมื่อเห็นเฉินกงหม่านตกอับ พวกเขาจึงทนไม่ได้ที่อยากจะเยาะเย้ยและแก้แค้น

เฉินกงหม่านยกมือขวาขึ้นห้ามทุกคน ก่อนจะหันหลังเดินออกไป พลางกล่าวว่า “กลับกันเถอะ”

พวกลูกน้องพากันงุนงง โดนปฏิเสธไม่ให้เข้าพบแล้วจะกลับเลยหรือ?

“เชื่อฟังคำสั่งของท่านหัวหน้าเผ่าเถิด อย่าไปรังแกพญายมหน้าเหล็กเลย แม้ตอนนี้เขาจะตกอับ แต่อย่าลืมว่าเขายังเป็นถึงรองผู้บัญชาการหอชิงหมิง เป็นบุคคลสำคัญของแคว้นซานเยว่”

“หากพวกเราไปทำร้ายหรือเยาะเย้ยเขา แล้วเกิดทำให้แคว้นซานเยว่และหอชิงหมิงโกรธแค้นขึ้นมา ใครจะรับผิดชอบไหว?” คนสนิทของเฉินกงหม่านก้าวออกมาอธิบาย

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ทุกคนก็เข้าใจ แม้ตอนนี้พวกเขาจะไม่เกรงกลัวพญายมหน้าเหล็ก แต่เบื้องหลังของพญายมหน้าเหล็กคือหอชิงหมิงและแคว้นซานเยว่ ซึ่งไม่ใช่สิ่งที่พวกเขาจะล่วงเกินได้

ภายในห้อง พญายมหน้าเหล็กได้ยินบทสนทนาของคนข้างนอกอย่างชัดเจน ใบหน้าของเขาเดี๋ยวเขียวเดี๋ยวซีด

เขามีฐานะเป็นถึงรองผู้บัญชาการหอชิงหมิง ไม่เคยต้องมาพบกับความอัปยศอดสูเช่นนี้มาก่อน! ช่างน่าเจ็บใจนัก!

“ทั้งหมดนี้เป็นเพราะหน่วยองครักษ์เงา!” พญายมหน้าเหล็กกำหมัดแน่น ดวงตาลุกโชนด้วยไฟแค้น

หลังจากโกรธเกรี้ยว พญายมหน้าเหล็กก็ถอนหายใจอย่างสิ้นหวัง หลังจากผ่านการต่อสู้มาหลายครั้ง ในที่สุดเขาก็รับรู้ถึงความแตกต่างระหว่างทั้งสองฝ่าย

ช่องว่างนี้ไม่ใช่แค่ระหว่างเขากับเยี่ยจื่อซาน แต่เป็นความแตกต่างระหว่างหอชิงหมิงกับหน่วยองครักษ์เงา

“ข้าควรจะกลับไปได้แล้ว” หลังจากเงียบไปครึ่งชั่วยาม พญายมหน้าเหล็กก็ถอนหายใจยาว

การพ่ายแพ้ซ้ำแล้วซ้ำเล่าในไป๋โจว ทำให้พญายมหน้าเหล็กหมดสิ้นความมั่นใจ แม้กลับไปแล้วจะต้องถูกลงโทษ แต่ก็ยังดีกว่าต้องทนรับความอัปยศอยู่ในเมืองไป๋โจว

ขณะที่พญายมหน้าเหล็กเตรียมตัวจะจากไป จู่ๆ ก็ได้รับจดหมายฉบับหนึ่ง เป็นจดหมายจากหน่วยองครักษ์เงา

หน่วยองครักษ์เงาบอกเขาว่า หากเขากล้าก้าวเท้าออกจากเมืองไป๋โจวแม้แต่ก้าวเดียว ก็จะมีคนลงมือสังหารเขาทันที

หลังจากอ่านจดหมายจบ พญายมหน้าเหล็กก็เข้าใจทันทีว่า หน่วยองครักษ์เงาตั้งใจจะขังเขาไว้ในเมืองไป๋โจว เพื่อล่อให้คนของหอชิงหมิงมาช่วย แล้วค่อยจัดการกับคนที่มาช่วย

“ต่ำช้าไร้ยางอายนัก!” พญายมหน้าเหล็กทุบโต๊ะอย่างแรง

เผชิญหน้ากับอุบายของหน่วยองครักษ์เงา พญายมหน้าเหล็กทำได้เพียงโกรธแค้น แต่ไร้หนทางแก้ไข

เขาได้ประจักษ์ถึงความร้ายกาจของหน่วยองครักษ์เงาแล้ว ไม่มีทางที่เขาจะหลบหนีออกจากเมืองไป๋โจวโดยไม่ให้หน่วยองครักษ์เงารู้ตัวได้

ขอเพียงก้าวเท้าออกไป ก็จะถูกพบเห็นและถูกจัดการทันที

พญายมหน้าเหล็กยังไม่อยากตาย หนทางเดียวในตอนนี้คือต้องรั้งอยู่ในเมืองไป๋โจว

“เด็กๆ! เด็กๆ!” พญายมหน้าเหล็กตะโกนลั่น

“มีเรื่องอันใด?” ทหารไป๋โจวนายหนึ่งเดินเข้ามา

“ไปเรียกเฉินกงหม่านมา ข้ามีเรื่องจะคุยกับเขา!”

ทหารนายนั้นขมวดคิ้ว รู้สึกขัดเคืองใจยิ่งนัก คนผู้นี้กล้าเรียกชื่อท่านหัวหน้าเผ่าของพวกเขาห้วนๆ ช่างไม่มีมารยาทเอาเสียเลย!

แต่เขาก็ไม่กล้าพูดอะไรมาก ตัวเขาเป็นเพียงทหารผู้น้อย ไม่กล้ามีเรื่องกับคนใหญ่คนโตอย่างพญายมหน้าเหล็ก