บทที่ 360 รับเทรุมิ เมย์เป็นลูกศิษย์

บทที่ 360 รับเทรุมิ เมย์เป็นลูกศิษย์

นัตสึกิก้าวเข้าไปประคองอุจิฮะ มิโคโตะให้ลุกขึ้นยืน

เขาเอื้อมมือไปช่วยสวมเสื้อผ้าให้เธอ เพื่อปกปิดเรือนร่างอันเย้ายวนนั้นไว้

"วันนี้ต้องรบกวนเธออีกแล้วนะ มิโคโตะ" นัตสึกิลูบศีรษะเธอพลางเอ่ยขึ้น

"มัน... เป็นสิ่งที่ฉันควรทำค่ะ"

อุจิฮะ มิโคโตะช้อนสายตามองพลางตอบด้วยใบหน้าที่ขึ้นสีระเรื่อ

ถึงจะคุ้นเคยกันดีแล้ว แต่นิสัยส่วนตัวของเธอก็ทำให้ไม่สามารถทำตัวเป็นปกติได้เสียที

นัตสึกิมองดูใบหน้าที่แดงก่ำของเธอแล้ว ยิ่งรู้สึกว่าภรรยาที่แสนดีและแม่ที่น่ารักคนนี้ช่างเย้ายวนใจยิ่งนัก

หากเปลี่ยนเป็นคนอื่น คงไม่มีใครที่มีความแตกต่างทางอารมณ์ได้มากเท่าเธออีกแล้ว

"บ่ายนี้จะไปดูการสอบจูนินด้วยกันไหม?" นัตสึกิหัวเราะในลำคอพลางถาม

"ค่ะ"

อุจิฮะ มิโคโตะหันหน้าหนีเล็กน้อยพลางตอบรับด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน

"งั้นเธอกลับไปก่อนเถอะ"

นัตสึกิหยิกแก้มเธอเบาๆ แล้วกล่าว

อุจิฮะ มิโคโตะหันหลังเดินจากไป

ประตูถูกปิดลง

นัตสึกิใช้ความคิดเพียงชั่วครู่ ร่างของเขาก็หายวับไปจากตรงนั้น

ในเสี้ยววินาทีต่อมา เขาก็ปรากฏตัวต่อหน้าอิจิกิชิมะฮิเมะ

นัตสึกิกวาดสายตามองรอบข้าง พบว่าเขากำลังอยู่ที่บริเวณใกล้กับสนามฝึกแห่งหนึ่ง

สายตาของเขาจับจ้องไปยังสนามฝึก

เด็กสาวที่มีผมยาวสีน้ำตาลแดงกำลังฝึกฝนวิชาคาถาน้ำอยู่

"ท่านเจ้าค่ะ"

"เจ้าทำได้ดีมาก"

เขายกมือขึ้นเบาๆ เขตแดนพรางตัวก็ถูกกางออกทันที

เทรุมิ เมย์รับรู้ได้ถึงความผันผวนของจักระ จึงแสดงท่าทีระแวดระวังโดยสัญชาตญาณ

นัตสึกิก้าวเดินเข้าไปหา

เมื่อเทรุมิ เมย์เห็นเขา ก็อดไม่ได้ที่จะชะงักไป

เหตุผลที่เธอต้องชะงักเป็นเพราะนัตสึกิมีรูปลักษณ์ที่โดดเด่นสะดุดตา ซึ่งตรงกับสเปกของเธออย่างสมบูรณ์แบบ

เทรุมิ เมย์หรี่ตามองพลางเอ่ยถาม

"ผมคือนัตสึกิ"

นัตสึกิยิ้มบางๆ แล้วกล่าว

เมื่อได้ยินดังนั้น รูม่านตาของเทรุมิ เมย์ก็หดเล็กลง

เธอถอยหลังโดยสัญชาตญาณเพื่อรักษาระยะห่างจากเขา

"ที่นี่คือหมู่บ้านคิริงาคุเระนะ!"

อิจิกิชิมะฮิเมะขยับเข้ามาใกล้พลางกอดแขนเขาแล้วถูไถไปมา "ตอนนี้แหละค่ะที่เทรุมิ เมย์อยู่ตัวคนเดียว"

นัตสึกิดึงแขนของเขาออกจากอ้อมอกอันราบเรียบของเธอแล้วสั่งว่า "รอผมอยู่ที่นี่"

ในต้นฉบับเดิม เทรุมิ เมย์ค่อนข้างจะคลั่งไคล้หนุ่มหล่อ ตอนที่เจออุจิฮะ ซาสึเกะครั้งแรก เธอยังคิดเลยว่าเขาหล่อมาก

แต่ก็เป็นเพียงเล็กน้อยเท่านั้น เธอจึงตั้งสติได้อย่างรวดเร็ว

"แกเป็นใคร?"

เทรุมิ เมย์เอ่ยขึ้นคล้ายกำลังรวบรวมความกล้า

"ที่นี่คือหมู่บ้านคิริงาคุเระก็จริง แต่ผมสามารถฆ่าเธอได้โดยที่ไม่มีใครรู้ตัวเลยสักนิด" นัตสึกิกล่าวจบก็ยกมือขึ้น

วิถีพันธนาการที่ 61: คุกแสงหกทิศ!

เทรุมิ เมย์สังเกตเห็นการเคลื่อนไหวของเขา จึงประสานอินด้วยสองมือโดยไม่ลังเล

คาถาน้ำ: ม่านหมอกอำพราง!

เธอรู้ดีว่าไม่มีทางเอาชนะนัตสึกิในตำนานได้แน่ จึงพ่นหมอกจำนวนมากออกมาในชั่วพริบตาเพื่อพรางตัว

ทว่าในขณะที่เธอกำลังจะอาศัยหมอกหลบหนี แผ่นแสงหกทิศก็ร่วงหล่นลงมาจากฟ้า ขังเธอไว้กับที่

"บ้าจริง!"

เทรุมิ เมย์ดิ้นรนสุดชีวิต แต่ก็ไร้ผล

ในตอนนี้เธอยังไม่ใช่มิซึคาเงะรุ่นที่ 5 ในเนื้อเรื่องดั้งเดิม ฝีมือยังไม่ถึงระดับโจนินด้วยซ้ำ จึงไม่มีทางหลุดพ้นจากพันธนาการนี้ได้

"ตอนนี้เชื่อสิ่งที่ผมพูดหรือยัง?"

นัตสึกิยกมือขึ้น จักระธาตุลมก่อตัวเป็นสายลมพัดหมอกให้จางหายไป

"ทำไมคุณถึงต้องการฆ่าฉัน?"

เทรุมิ เมย์หยุดดิ้นรนแล้วถามด้วยความสงสัย

ถึงเธอจะมีชื่อเสียงในหมู่บ้านคิริงาคุเระ แต่ชื่อเสียงนั้นมาจากพรสวรรค์ของตัวเธอเอง

อันที่จริง แม้แต่โจนินทั่วไปก็อาจไม่สามารถหลุดจากคาถานี้ได้

เมื่อออกนอกหมู่บ้านคิริงาคุเระไป ก็ไม่มีใครรู้จักเธอ

แต่นัตสึกิคือยอดฝีมือผู้มีชื่อเสียงโด่งดังแห่งหมู่บ้านโคโนฮะ

ตามเหตุผลแล้ว เขาควรจะไปจัดการกับบุคคลระดับมิซึคาเงะรุ่นที่ 3 ไม่ใช่มาสนใจเด็กน้อยไร้ชื่อที่ยังไม่ถึงระดับโจนินอย่างเธอ

"ถ้าผมอยากจะฆ่าเธอจริงๆ เธอคิดว่าจะมีโอกาสได้พูดแบบนี้อยู่เหรอ?" นัตสึกิย้อนถาม

"แล้วคุณต้องการอะไรกันแน่?" เทรุมิ เมย์ยิ่งสับสนหนักกว่าเดิม

"ผมชื่นชมในตัวเธอ"

นัตสึกิเผยจุดประสงค์ของเขา "ผมอยากให้เธอมาเป็นลูกศิษย์ของผม"

"หา?"

เทรุมิ เมย์เบิกตากว้าง ความตกตะลึงในใจพุ่งถึงขีดสุด

นี่มันเรื่องอะไรกัน?

ยอดฝีมือแห่งโคโนฮะผู้โด่งดังจะรับเธอเป็นลูกศิษย์เนี่ยนะ?

"ฉันเป็นนินจาแห่งหมู่บ้านคิริงาคุเระ"

เทรุมิ เมย์สูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น "ฉันไม่มีวันออกจากหมู่บ้านคิริงาคุเระเด็ดขาด"

"ผมไม่ได้บอกให้เธอออกจากหมู่บ้านคิริงาคุเระสักหน่อย"

นัตสึกิส่ายหน้าแล้วพูดว่า "ผมจะแวะมาสอนเธอเป็นระยะๆ เอง"

“?”

เทรุมิ เมย์เต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถามในใจ

เธอถูกทำให้มึนงงจนไปไม่เป็นแล้ว

"คุณไม่กลัวว่าฉันจะฆ่าคุณในอนาคตเหรอ?" เทรุมิ เมย์ตั้งสติแล้วถามกลับ

"ถ้าเธอสามารถฆ่าผมได้ นั่นก็แปลว่าเธอสำเร็จวิชาจากผมไปแล้ว" นัตสึกิกล่าวด้วยรอยยิ้ม

ใบหน้าของเทรุมิ เมย์แสดงอาการเหม่อลอย

คำถามหนึ่งผุดขึ้นในใจของเธอ 'ฉันโดนคาถาลวงตาอยู่หรือเปล่า? ไม่สิ... หรือว่านัตสึกิต่างหากที่โดนคาถาลวงตา'

นอกจากเหตุผลนี้แล้ว เธอคิดไม่ออกเลยว่าทำไมนัตสึกิถึงทำแบบนี้

รับนินจาจากหมู่บ้านศัตรูมาเป็นลูกศิษย์ แถมยังอนุญาตให้ฆ่าตัวเองได้ในอนาคตอีก

ถ้าไม่โดนคาถาลวงตาก็คงสมองมีปัญหาแล้ว

"คุณต้องการควบคุมฉันงั้นเหรอ?"

เทรุมิ เมย์นึกถึงความเป็นไปได้หนึ่งขึ้นมา

ในฐานะอัจฉริยะรุ่นใหม่ของคิริงาคุเระ ในอนาคตเธอมีโอกาสที่จะก้าวขึ้นเป็นมิซึคาเงะได้

"ผมจะไม่ควบคุมเธอหรอก"

นัตสึกิหยุดครู่หนึ่งแล้วพูดว่า "ถ้าเธอไม่สบายใจ เดี๋ยวเธอก็ไปหาผู้มีฝีมือในหมู่บ้านคิริงาคุเระมาช่วยตรวจสอบดูก็ได้" เทรุมิ เมย์ถึงกับอึ้งไปเลย

ตอนนี้เธอเริ่มเชื่อใจนัตสึกิขึ้นมาบ้างแล้ว เพราะด้วยฐานะของเธอ เธอสามารถขอให้มิซึคาเงะรุ่นที่ 3 ช่วยตรวจสอบได้

หากเธอถูกคาถาลวงตาหรือวิธีการควบคุมใดๆ มิซึคาเงะรุ่นที่ 3 ย่อมต้องมองออกอย่างแน่นอน

"ตอนนี้เธอมีทางเลือกแค่สองทาง ผมฆ่าเธอ หรือเธอมาเป็นลูกศิษย์ผม" นัตสึกิมองเธอแล้วถาม "เธอจะเลือกอะไร?" "ฉัน... ฉันจะยอมเป็นลูกศิษย์คุณ"

เทรุมิ เมย์นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบตกลงในที่สุด

เธอไม่อยากตาย

และที่สำคัญที่สุด ไม่ว่านัตสึกิจะวางแผนอะไรไว้ การมีชีวิตรอดต่อไปเท่านั้นถึงจะรับมือกับเขาได้

"เป็นการตัดสินใจที่ฉลาดมาก"

นัตสึกิคลายวิถีพันธนาการที่ 61: คุกแสงหกทิศออก

เทรุมิ เมย์มองเขาพลางขยับร่างกายไปมา ทำท่าเหมือนมีอะไรอยากจะพูดแต่ก็เงียบไว้

"ตอนนี้เธอใช้คาถานินจาอะไรได้บ้าง?" นัตสึกิเอ่ยถาม

"คาถาน้ำค่ะ"

เทรุมิ เมย์ตอบ

นัตสึกิพยักหน้าเบาๆ

ดูเหมือนว่าเธอยังไม่สามารถควบคุมคาถาหลอมละลายและคาถาเดือดได้สินะ

นัตสึกิครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตัดสินใจว่าจะสอน 'วิถีมาร' ให้เธอ

ถ้าให้สอนหกวิถีแห่งโคโนฮะ เทรุมิ เมย์คงไม่มีทางใช้ได้อยู่ดี

แต่ถ้าเป็นวิถีมาร เธอสามารถเรียนรู้และนำไปใช้ได้

อีกอย่าง การรับเทรุมิ เมย์เป็นลูกศิษย์ก็เพื่อปลดล็อกวิถีทำลายของแม่แบบไอเซ็นด้วย

ถือว่าเป็นการใช้ทรัพยากรที่มีให้เป็นประโยชน์

นัตสึกิเองก็นึกอยากรู้เหมือนกันว่า หากเทรุมิ เมย์ได้เรียนวิถีมารแล้ว อนาคตจะเป็นอย่างไร

ส่วนเรื่องที่ตอนนี้เธอยังไม่ไว้ใจเขา ก็ถือเป็นเรื่องเล็กน้อย

การที่เทรุมิ เมย์สามารถก้าวขึ้นเป็นมิซึคาเงะรุ่นที่ 5 ได้ ย่อมพิสูจน์แล้วว่าเธอเป็นนินจาที่มีความสามารถและมีความทะเยอทะยาน

เมื่อมีคนสามารถช่วยให้เธอเป็นมิซึคาเงะรุ่นที่ 5 ได้เร็วกว่ากำหนด ต่อให้คนนั้นจะเป็นนินจาจากหมู่บ้านโคโนฮะ เธอก็จะเลือกที่จะยอมรับมัน

"ผมจะสอนวิชาลับที่ผมสร้างขึ้นมาเองให้เธอ เรียกว่า 'วิถีมาร'"

นัตสึกิกล่าวต่อ "คาถานินจาต้องประสานอิน แต่วิถีมารต้องใช้การร่าย เมื่อชำนาญแล้วจะสามารถร่ายโดยไม่ต้องท่องคาถาและใช้ได้ทันที" เทรุมิ เมย์ถึงกับอึ้งไป

เธอไม่เคยได้ยินเกี่ยวกับวิชาลับเช่นนี้มาก่อน

แถมยังสามารถใช้ได้ทันทีอีกหรือ?

ในความรู้ของเธอ มีเพียงคาถานินจาไร้อินเท่านั้นที่ทำได้

แต่คาถานินจาไร้อินนั้นมีน้อยมาก และพลังก็ไม่ค่อยรุนแรงนัก

เทรุมิ เมย์นึกถึงตอนที่นัตสึกิใช้ 'วิถีพันธนาการที่ 61: คุกแสงหกทิศ' เมื่อครู่

เธอจำได้ว่าเพียงแค่เขาขยับมือ เธอก็ถูกแผ่นแสงหกทิศรัดตรึงไว้ทันที

ถ้าสิ่งที่นัตสึกิพูดเป็นความจริง การได้เรียนรู้วิถีมารนี้จะช่วยเพิ่มพลังให้เธอได้อย่างมหาศาล

"วิถีมารแบ่งออกเป็น วิถีทำลาย วิถีพันธนาการ และวิถีแห่งการรักษา ซึ่งใช้สำหรับการโจมตี สนับสนุน และเยียวยาตามลำดับ"

นัตสึกิอธิบายต่อ "ผมจะเริ่มสอนวิถีทำลายให้ก่อน อันแรกคือ 'วิถีทำลายที่ 1: พุ่งกระแทก'"

เขายกมือขึ้น แล้วปลายนิ้วก็ปล่อยคลื่นกระแทกออกมา

คลื่นกระแทกพุ่งเข้าปะทะผืนดินจนเกิดแรงสั่นสะเทือน เผยให้เห็นรูโหว่ขนาดกลมดิ๊กอยู่ตรงหน้า

"อาจารย์นัตสึกิคะ"

เทรุมิ เมย์จ้องมองรูโหว่นั้นก่อนจะถามขึ้นด้วยความสงสัย "นั่นคือหมายเลข 1 แล้ววิถีทำลายมีทั้งหมดกี่ท่ากันคะ"

"99 ท่า"

นัตสึกิตอบกลับ "ยิ่งตัวเลขมาก อานุภาพยิ่งรุนแรง" เทรุมิ เมย์ถึงกับแสดงสีหน้าตื่นตะลึงออกมา

วิชาลับระดับนี้มีถึง 99 ท่าเลยงั้นหรือ?

นินจาที่สามารถร่ายวิชาได้ทันทีถึง 99 รูปแบบ แค่คิดก็น่าสะพรึงกลัวแล้ว

ไม่แปลกใจเลยที่ท่านมิซึคาเงะรุ่นที่ 3 และท่านอาวุโสเก็นซุยถึงมีสีหน้าเคร่งเครียดทุกครั้งที่เอ่ยถึงนัตสึกิ

[ยินดีด้วย โฮสต์ปลดล็อกความสามารถที่ 2 จากแม่แบบไอเซ็น โซสึเกะ: วิถีทำลาย]