บทที่ 1: สัมพันธ์ชั่วข้ามคืน
บทที่ 1: สัมพันธ์ชั่วข้ามคืน
"เวรเอ๊ย... ทำไมถึงมีผู้หญิงมานอนอยู่ข้างๆ ฉันได้ล่ะเนี่ย?"
ซูเฉินตื่นขึ้นมาในโรงแรมและมองไปที่สาวสวยแปลกหน้าข้างกายด้วยหัวใจที่เต้นระรัว!
เขางุนงงไปหมด "นี่ฉันไม่ได้โดนจัดฉากใช่ไหมเนี่ย??"
เมื่อวานเป็นวันเกิดของเพื่อนสมัยเด็ก ซูเฉินถูกชวนไปเที่ยวบาร์ เขาจำไม่ได้เลยว่าโดนยัดเยียดให้ดื่มไปกี่ขวด แต่ก่อนที่จะภาพตัด เขาเห็นท่อนขาเรียวยาวในถุงน่องสีเนื้อค่อยๆ ก้าวเข้ามาหาอย่างเลือนลาง
พอลืมตาขึ้นมาอีกทีก็กลายเป็นสภาพนี้ไปซะแล้ว!
"กรี๊ด—"
ขณะที่ซูเฉินยังคงพยายามปะติดปะต่อเรื่องราว หญิงสาวแปลกหน้าก็เบิกตากว้างขึ้นกะทันหัน สีหน้าของเธอเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด!
ที่นี่ที่ไหน? โรงแรมงั้นเหรอ?
ทำไมถึงมีผู้ชายที่ฉันไม่รู้จักมานอนอยู่ข้างๆ ได้ล่ะเนี่ย!?
สวรรค์! ฟางชิงเสวี่ยแทบจะสติแตก
เดี๋ยวนะ... "เกิดอะไรขึ้นระหว่างเรา?"
ฟางชิงเสวี่ยคว้าผ้าห่มมาคลุมตัวจนตัวสั่นเทา สายตาจ้องมองซูเฉินอย่างระแวดระวังพลางถอยกรูด ดูราวกับเป็นเหยื่อผู้เคราะห์ร้ายอย่างสมบูรณ์แบบ
"นาย นาย... นายฉวยโอกาสกับฉันเหรอ?"
เมื่อสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดจากบริเวณนั้น ฟางชิงเสวี่ยก็แทบจะร้องไห้ออกมา
ซูเฉินถึงกับพูดไม่ออก "พูดกลับดำเป็นขาวชัดๆ เมื่อคืนคุณเป็นคนเริ่มก่อนต่างหากล่ะ โอเคไหม?"
ถึงแม้สติของซูเฉินจะเลือนลางไปมากเมื่อคืนนี้ แต่เขากลับจำรายละเอียดบางอย่างได้อย่างแม่นยำ
ฟางชิงเสวี่ยชะงักไป
"ฉันเป็นคนเริ่มงั้นเหรอ?"
เธอพยายามเค้นสมองนึก และดูเหมือนว่าเธอจะเป็นคนเริ่มก่อนจริงๆ ก็นะ ตะขอเสื้อชั้นในของเธอไม่ใช่สิ่งที่หนุ่มจิ้นไก่อ่อนทั่วไปจะปลดออกได้ง่ายๆ เสียหน่อย
"ช่างมันเถอะ..."
ฟางชิงเสวี่ยไม่อยากยืดเยื้อกับซูเฉิน เธอจึงตัดสินใจอย่างเด็ดขาด
"ถือซะว่าเรื่องนี้ไม่เคยเกิดขึ้นก็แล้วกัน!"
พูดจบ เธอก็รีบลุกจากเตียงและแต่งตัวอย่างรวดเร็ว เธอเดินออกจากห้องไปราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ซูเฉิน: "???"
สมัยนี้คนสวยเขาเป็นแบบนี้กันหมดเลยหรือไง พอใส่กางเกงเสร็จก็ทำเป็นไม่รู้จักกันซะงั้น?
...
ไม่กี่เดือนต่อมา
ซูเฉินใช้เวลาช่วงปิดเทอมฤดูร้อนอย่างมีความสุข และได้เข้าเป็นนักศึกษาของมหาวิทยาลัยการค้าเมืองหลวง
"ซูเฉิน นายรู้เปล่า? คณะเรามีอาจารย์สอนภาษาอังกฤษคนใหม่ย้ายมา สวยโครต! เขาว่ากันว่าอายุแค่ 23 แถมยังโสดด้วยนะ!"
คนที่กำลังพูดอยู่คือหวังเปียน หนึ่งในรูมเมทของซูเฉิน
ตามหลักสถิติแล้ว เด็กหนุ่มทุกคนมักจะมีอาจารย์สาวสถิตอยู่ในใจช่วงวัยรุ่นเสมอ และในบรรดาอาจารย์เหล่านั้น อาจารย์สอนภาษาอังกฤษมักจะครองอันดับหนึ่ง!!
"เลิกเดากันได้แล้ว คาบหน้าก็เป็นวิชาของอาจารย์คนใหม่ เดี๋ยวก็รู้เองแหละว่าสวยไม่สวย!"
ราวสิบนาทีต่อมา... "มาแล้วๆ อาจารย์มาแล้ว!"
ภายใต้สายตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวังของทุกคน หญิงสาวรูปร่างอรชรก็ค่อยๆ ปรากฏตัวขึ้น
เธอมีใบหน้าที่งดงามหมดจด ผิวขาวเนียนละเอียด สวมชุดลำลองสบายๆ เข้าคู่กับรองเท้าส้นแบนสไตล์แมรี่เจนสีดำ ใต้ชายกระโปรงเผยให้เห็นช่วงน่องที่สวมทับด้วยถุงน่องสีเนื้อ!
ผมดัดลอนสีน้ำตาลอ่อนทิ้งตัวลงบนบ่าอย่างเป็นธรรมชาติ ขับเน้นบุคลิกให้ดูเป็นพี่สาวทรงภูมิฐาน
ฟางชิงเสวี่ยกอดหนังสือเรียนเดินขึ้นไปบนโพเดียมอย่างใจเย็น เธอเผชิญหน้ากับนักศึกษาหลายสิบคนในห้องพร้อมกับส่งยิ้ม
"สวัสดีค่ะนักศึกษาทุกคน ครูชื่อฟางชิงเสวี่ย จะมาเป็นอาจารย์สอนภาษาอังกฤษคนใหม่ของพวกเธอตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไปค่ะ"
"ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะ~~"
สิ้นเสียง เสียงปรบมือก็ดังก้องไปทั่วทั้งห้องเรียนทันที
หนึ่งในนั้นคือหัวหน้าห้องที่ยืนขึ้นพร้อมกับยิ้มกว้างอย่างกระตือรือร้น "ยินดีต้อนรับครับอาจารย์ฟาง! อาจารย์สวยมากเลยครับ~~"
เรียกได้ว่าหัวหน้าห้องคนนี้พูดแทนใจทุกคนไปหมดแล้ว
แม้จะเตรียมใจมาก่อนหน้านี้บ้างแล้ว แต่รูปลักษณ์ของฟางชิงเสวี่ยก็ยังทำให้ทุกคนตกตะลึงได้อย่างจัง!
"ขอบใจที่ชมนะจ๊ะ เอาล่ะ เรามาเริ่มเรียนกันเถอะ!"
ฟางชิงเสวี่ยยิ้มรับและเปลี่ยนเรื่อง
ตอนแรกเธอไม่ได้สังเกตเห็นซูเฉินที่นั่งอยู่ด้านล่าง แต่จังหวะที่กวาดสายตาไปบังเอิญสบตากันพอดี ทั้งคู่ต่างรู้สึกราวกับถูกฟ้าผ่า!
"บ้าไปแล้ว... โลกจะกลมอะไรขนาดนี้!"
ฟางชิงเสวี่ยรู้สึกแย่มาก รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอแข็งค้าง ดูผิดธรรมชาติไปในทันที!
ส่วนซูเฉินเองก็ถูกความทรงจำเก่าๆ ย้อนกลับมาจู่โจมเช่นกัน
"ไม่คิดเลยว่าอาจารย์สอนภาษาอังกฤษคนใหม่ จะเป็นผู้หญิงที่พรากครั้งแรกของฉันไป!"
ซูเฉินรู้สึกสับสนปนเป แต่ที่มากกว่านั้นคือความงุนงงและประหลาดใจ
"อาจารย์ครับ เป็นอะไรหรือเปล่า? ไม่สบายตรงไหนไหมครับ?"
เมื่อเห็นสีหน้าของอาจารย์ไม่สู้ดี หัวหน้าห้องก็รีบเอ่ยถามด้วยความห่วงใย
"ฟู่—"
ฟางชิงเสวี่ยสูดลมหายใจเข้าลึกๆ และฝืนยิ้ม "ครูไม่เป็นไรจ้ะ แค่ตื่นเต้นนิดหน่อยกับการสอนคาบแรกวันนี้น่ะ หวังว่าทุกคนจะอดทนกับครูหน่อยนะคะ"
นักศึกษาทุกคนต่างพยักหน้าเข้าใจ
ตลอดเวลาสี่สิบนาทีในคลาส ซูเฉินไม่ได้ฟังสิ่งที่สอนเลยสักคำ ความสนใจของเขาพุ่งเป้าไปที่ฟางชิงเสวี่ยล้วนๆ ก่อนจะหลุดลอยเข้าไปในภวังค์
ส่วนฟางชิงเสวี่ยเองก็เห็นได้ชัดว่าสติไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเช่นกัน โชคดีที่พื้นฐานการสอนของเธอแน่นพอ จึงไม่มีข้อผิดพลาดอะไรหลุดออกมาให้เห็นชัดเจนนัก
ทันทีที่เสียงกริ่งดังขึ้น ฟางชิงเสวี่ยก็บอกกับทุกคนว่า "เลิกเรียนค่ะ!"
จากนั้นเธอก็เผ่นแน่บลงจากโพเดียมราวกับติดปีกบิน ทิ้งให้นักศึกษาหลายคนมองตามด้วยความงุนงง
"นี่เธอไม่กล้าสู้หน้าฉันงั้นเหรอ..."
ซูเฉินพึมพำในใจ เขารีบวิ่งออกไปที่ระเบียงทางเดินหน้าห้องทันที แต่ฟางชิงเสวี่ยก็หายตัวไปเสียแล้ว!
ครืด ครืด~~
ตอนนั้นเอง โทรศัพท์ของซูเฉินก็ได้รับข้อความจากเบอร์แปลก
"มาเจอฉันที่ป่าหลังมอตอนหกโมงครึ่ง"
สีหน้าของซูเฉินเปลี่ยนไป ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความดีใจ
"หรือว่าเธอจะเป็นคนส่งข้อความนี้มานะ?"
เมื่อรอจนถึงเวลาหกโมงครึ่ง ซูเฉินก็ตัดสินใจไปตามนัดที่ป่าเล็กๆ หลังมหาวิทยาลัยอย่างไม่ลังเล
เห็นได้ชัดว่าฟางชิงเสวี่ยมายืนรออยู่นานแล้ว ทันทีที่เธอเห็นหน้าซูเฉิน ขอบตาของเธอก็แดงก่ำ สายตาที่มองมาทำเอาซูเฉินดูเหมือนผู้ชายใจโฉดหลอกฟันไปเลย!
"คุณมีเบอร์โทรผมได้ยังไง?" ซูเฉินโพล่งถามออกไปตามสัญชาตญาณ
ฟางชิงเสวี่ยตอบตามความจริง "คืนนั้นฉันตื่นมากลางดึก เลยหยิบโทรศัพท์นายมาเล่นนิดหน่อย แล้วก็จำเบอร์เอาไว้"
ซูเฉิน: "..."
เขาไม่นึกเลยว่าฟางชิงเสวี่ยจะร้ายลึกขนาดนี้
"ในเมื่อคุณมีเบอร์ผม แล้วทำไมก่อนหน้านี้ถึงไม่ยอมติดต่อมาล่ะ!" ซูเฉินดูสับสน
เขายังคงมีความรู้สึกดีๆ ให้กับฟางชิงเสวี่ย เพราะคืนนั้นไม่ใช่แค่ครั้งแรกของซูเฉิน แต่เป็นครั้งแรกของฟางชิงเสวี่ยด้วยเหมือนกัน!
ถ้าซูเฉินต้องรับผิดชอบเรื่องนี้ เขาก็พร้อมจะทำอย่างไม่ลังเลเลย
ฟางชิงเสวี่ยพูดขึ้น "จะให้ติดต่อเรื่องอะไรล่ะ? เพื่อสานต่อความสัมพันธ์แบบวันไนท์สแตนด์ หรือเพื่อให้ฉันเป็นคู่นอนขาประจำของนายงั้นเหรอ?"
ซูเฉินยิ้มเจื่อน "แล้วทำไมตอนนี้คุณถึงเป็นฝ่ายติดต่อมาเองล่ะ? มันไม่ขัดแย้งกันไปหน่อยเหรอ?"
"เพราะตอนนี้สถานการณ์มันเปลี่ยนไปแล้วน่ะสิ"
สิ่งที่ฟางชิงเสวี่ยพูดต่อมาทำเอาซูเฉินตกใจจนแทบจะยืนไม่อยู่
"ฉันท้อง"
"ท้องได้สามเดือนกว่าแล้ว อีกไม่นานหน้าท้องก็คงจะเริ่มนูนออกมา"
"เด็กเป็นลูกของนาย"
อ่า นี่มัน—
ซูเฉินถึงกับใบ้รับประทาน!
นี่เขาน้ำยาดีขนาดทำอาจารย์ฟางท้องได้ในครั้งเดียวเลยเหรอเนี่ย?
"มันจะเป็นไปได้ยังไง? คือว่า..."
แม้ว่าโอกาสตั้งครรภ์จากการไม่ได้ป้องกันจะสูงมากจริงๆ ก็เถอะ แต่ซูเฉินก็ยังรู้สึกว่าความจริงข้อนี้มันยอมรับได้ยากไปสักหน่อย!
"ฉันจะโกหกนายไปทำไม?"
ฟางชิงเสวี่ยขมวดคิ้ว "พรุ่งนี้ฉันต้องไปตรวจครรภ์ที่โรงพยาบาลอีกรอบ ถ้านายไม่เชื่อ ก็ตามฉันไปที่โรงพยาบาลเลย จะได้รู้กันไปว่าฉันโกหกนายหรือเปล่า"
ทันทีที่เธอพูดจบ!
จู่ๆ ก็มีเสียงประหลาดดังขึ้นในหัวของซูเฉิน
"ติ๊ง! ระบบสุดยอดคุณพ่อเริ่มทำงาน!"
...