บทที่ 296 ค้นหาสถานที่น่าอยู่
บทที่ 296 ค้นหาสถานที่น่าอยู่
เมื่อไปถึงป่าเขาด้านนอกเขตแดนรอยต่อระหว่างทุ่งหญ้ามรกตและป่ายอดเขาศิลา ก็เป็นเวลาพลบค่ำแล้ว โม่หลานใช้วิธีเดิมในการเร่งการเจริญเติบโตของรังไหมต้นไม้เพื่อค้างคืน
เช้าวันรุ่งขึ้น เธอก็เริ่มปูพรมค้นหาสถานที่น่าอยู่ในป่าเขาแถบนี้
สถานที่น่าอยู่แห่งแรกที่พบคือต้นโอ๊กยักษ์ ซึ่งมีอายุอย่างน้อยก็ห้าร้อยปี
ต่อให้ไม่มีแม่มดมาคอยใช้เวทสหายพฤกษากับมันอยู่บ่อย ๆ แต่มันก็สั่งสมจิตวิญญาณในระดับที่ไม่ต่ำเลยผ่านกาลเวลาอันยาวนาน
เรือนยอดของต้นโอ๊กต้นนี้แผ่กิ่งก้านสาขาบดบังแสงแดดมิดชิด ลำต้นใหญ่โตแข็งแรง การจะค้ำยันบ้านต้นไม้สักหลังย่อมไม่มีปัญหาอย่างแน่นอน
การอาศัยอยู่บนต้นไม้ที่มีจิตวิญญาณ ย่อมมีความปลอดภัยที่ดีเยี่ยมแน่ ๆ
ดินใต้ต้นไม้ก็อุดมสมบูรณ์มาก จะปลูกพืชผักไว้กินเองย่อมไม่มีปัญหา
แถมที่นี่ยังอยู่ใกล้กับทุ่งหญ้ามรกตมาก สะดวกต่อการเดินทางไปยังพื้นที่แกนกลางของสถาบัน
โม่หลานยังไม่รีบร้อนตัดสินใจ เธอเพียงแค่ทำเครื่องหมายไว้บนแผนที่ของตัวเอง
แม่มดน้อยคนอื่น ๆ ยังคงต่อสู้ดิ้นรนกับวิชาการเอาชีวิตรอดในป่าอยู่เลย เวลาของเธอมีเหลือเฟือ เธอตั้งใจจะดูที่อื่นไปก่อนแล้วค่อยตัดสินใจ
วันที่สามของการเข้ามาในป่าเขา โม่หลานก็พบสถานที่น่าอยู่อีกแห่งหนึ่ง
มันอยู่บนเนินเขาข้างแม่น้ำสายใหญ่
แม่น้ำสายใหญ่เส้นนี้ ไหลผ่านทะเลสาบที่รุ่นพี่เรนี่อาศัยอยู่ด้วย
เพียงแต่อยู่ในตำแหน่งปลายน้ำลงไปอีก
เนินเขาลูกนี้ ฝั่งที่ติดแม่น้ำเป็นหน้าผาสูงชัน ส่วนด้านหลังเป็นทางลาด
ลักษณะค่อนข้างคล้ายกับเนินเขาที่ใช้ทดลองสร้างที่พักแบบถ้ำในวิชาการเอาชีวิตรอดในป่า เพียงแต่ภูเขาลูกนี้สูงกว่านิดหน่อย
ข้อดีของที่นี่ก็คือ ป่าไม้ขึ้นทึบแค่ช่วงกลางเขา พอเลยช่วงกลางเขาขึ้นไป ความลาดชันก็เพิ่มขึ้น บนพื้นดินมีเพียงดอกไม้และหญ้าป่าขึ้นหนาแน่นเท่านั้น
หากยอมลงแรงสักหน่อย ก่อกำแพงล้อมรอบบริเวณกลางเขาสักชั้น พื้นที่ลาดอันกว้างใหญ่ด้านบน จะใช้ปลูกผักทำไร่หรือสร้างบ้านก็ไม่มีปัญหาทั้งนั้น
ทิวทัศน์ของที่นี่ก็ยอดเยี่ยมมาก ยามเช้าชมพระอาทิตย์ขึ้น ยามเย็นชมแสงโพล้เพล้ คงจะรื่นรมย์น่าดู
หลังจากค้างคืนบนยอดเขาไปหนึ่งคืน โม่หลานก็ทำเครื่องหมายสถานที่แห่งนี้ไว้บนแผนที่ด้วย
เธอรู้สึกว่าที่นี่ดีและน่าอยู่กว่าบนต้นโอ๊กเสียอีก
แต่ที่นี่อยู่ใกล้กำแพงพุ่มไม้ของพื้นที่รอบนอกมากกว่า จึงค่อนข้างห่างไกลกว่าฝั่งต้นโอ๊กอยู่บ้าง
หลังจากบินไปจนถึงกำแพงพุ่มไม้ของพื้นที่รอบนอก และสำรวจป่าเขาแถบนี้จนสุดเขตแล้ว เธอก็สำรวจไปทางทิศตะวันออกอีกระยะหนึ่ง ก่อนที่โม่หลานจะเริ่มสำรวจย้อนกลับไปทางป่ายอดเขาศิลา
ระหว่างทางก็พบสถานที่ที่พอจะอยู่ได้อีกสองสามแห่ง แต่ก็ไม่ดีเท่าต้นโอ๊กและเนินเขาริมแม่น้ำ
โม่หลานแค่ทำเครื่องหมายไว้ แต่ในใจของเธอจัดอันดับพวกมันไว้ไม่สูงนัก
จนกระทั่งบินมาถึงป่าที่ติดกับป่ายอดเขาศิลา ในที่สุดโม่หลานก็พบสถานที่พักอาศัยที่น่าพอใจมากอีกแห่งหนึ่ง
นั่นก็คือหุบเขาที่เต็มไปด้วยหมูป่าขนดำ ซึ่งเธอเจอตอนเรียนวิชาการเอาชีวิตรอดในป่าครั้งแรกนั่นเอง
ตอนเรียนวิชาการเอาชีวิตรอดในป่าก่อนหน้านี้เธอไม่ทันสังเกตเห็น ครั้งนี้พอขี่ไม้กวาดบินมาดู ถึงเพิ่งรู้ว่าด้านหลังภูเขาลูกใหญ่ที่มีน้ำตกนั้น ก็คือป่ายอดเขาศิลานี่เอง!
เมื่อดูจากแผนที่ หากบินจากที่นี่ไปทางทิศตะวันตกจนถึงทุ่งหญ้ามรกต ระยะทางจะไกลกว่าการบินจากต้นโอ๊กลงใต้ไปยังทุ่งหญ้ามรกตเพียงนิดเดียวเท่านั้น
หากบินด้วยความเร็วปานกลาง จะใช้เวลาประมาณสองถึงสามชั่วโมง
ระยะทางระดับนี้ถือว่าค่อนข้างเหมาะสมเลยทีเดียว
แม้โม่หลานจะยังไม่ได้ตัดสินใจเลือกที่นี่เป็นที่พักอาศัย แต่มันก็ไม่เป็นอุปสรรคต่อการที่เธอจะจัดการฝูงหมูป่าขนดำในหุบเขาก่อน
ครั้งนี้ เธอขี่ไม้กวาดบินมา มีหรือจะกลัวพวกหมูป่าขนดำที่ทำได้แค่วิ่งชนอยู่บนพื้น?
เธอร่ายเวทมนตร์โจมตีจุดตายของพวกมันทีละตัว เพียงไม่นานก็ล้มตายไปเป็นเบือ
หลังจากจัดการหมูป่าในหุบเขาจนหมด โม่หลานก็ร่อนลงไปในหุบเขาเพื่อสำรวจอย่างละเอียดอีกรอบ
ปากหุบเขาแคบมาก แค่สร้างกำแพงมาปิดไว้ โดยเหลือเพียงช่องให้ลำธารไหลผ่าน การจะทำแบบนี้ก็ง่ายดายราวกับพลิกฝ่ามือ
ภายในหุบเขามีแหล่งน้ำและทุ่งหญ้าอุดมสมบูรณ์ ผืนดินก็เหมาะแก่การเพาะปลูก มีพื้นที่ให้เพาะปลูกกว้างขวาง จะปลูกอะไรไว้กินเองย่อมเพียงพออย่างแน่นอน
แถมยังสามารถไปจับพวกสัตว์ป่าอย่างนกตูตูมาเลี้ยงไว้ในหุบเขาได้อีก เท่านี้ก็ไม่ขาดแคลนทั้งเนื้อและไข่แล้ว
หน้าผาในหุบเขาก็สูงตระหง่าน หินผาแข็งแกร่ง การขุดถ้ำหินบนหน้าผาเพื่ออยู่อาศัยก็สะดวกสบายมาก
เอ๊ะ? นั่นอะไรน่ะ?
ตอนที่โม่หลานเดินไปด้านข้างน้ำตก เธอก็มองเห็นช่องว่างแคบยาวที่มีสีต่างจากหน้าผาเล็กน้อยลอดผ่านม่านน้ำตกมาลาง ๆ
เธอถือไม้กวาดบิน กระตุ้นม่านพลังกันฝน แล้วเดินทะลุเข้าไปในม่านน้ำตก
“!!!” มันคือถ้ำตามธรรมชาติ!
แม้ถ้ำนี้จะเล็กไปหน่อย คนไม่สามารถเดินเข้าไปได้เลย แต่เมื่อมองจากปากถ้ำเข้าไปด้านใน หลังจากผ่านช่วงที่แคบนี้ไปแล้ว ด้านในก็ลึกมากทีเดียว
นี่มันถ้ำม่านน้ำตกในชีวิตจริงชัด ๆ!
โม่หลานใช้เวททลายหินเพื่อขยายปากถ้ำที่แคบให้กว้างขึ้นอีกนิด แล้วมุดเข้าไป
ส่วนที่แคบมีความลึกแค่ประมาณสองเมตร พอเข้าไปด้านใน ก็เป็นถ้ำที่มีพื้นที่อย่างน้อยสิบห้าตารางเมตร
แถมยังไม่หมดแค่นั้น ลึกเข้าไปในถ้ำ ยังมีปากถ้ำอีกแห่งที่ทอดยาวลงไปด้านล่างอย่างช้า ๆ
โม่หลานเดินลึกเข้าไปสำรวจต่อ ยิ่งเดินก็ยิ่งไกล ถ้ำแห่งนี้ราวกับลึกจนหยั่งไม่ถึง
จู่ ๆ ก็มีเสียงน้ำไหลดังมาจากด้านหน้า
เธอรีบสาวเท้าเดินไป “(((°°)))!”
ด้านล่างเป็นพื้นที่ใต้ดินที่กว้างขวางมาก มีแม่น้ำสายใหญ่ไหลผ่าน บนผนังหินทั้งสองฝั่งแม่น้ำ มีโพรงถ้ำอยู่หลายแห่ง
จุดที่เธออยู่ ก็คือหนึ่งในถ้ำที่ตั้งอยู่ในตำแหน่งที่ค่อนข้างสูง
“นี่เราคงไม่ได้เดินทะลุมาถึงแม่น้ำใต้ดินข้างล่างป่ายอดเขาศิลาหรอกนะ!”
เธอเคยดูวิดีโอวิจารณ์ผลงานตอนเรียนวิชาการเอาชีวิตรอดในป่าคาบที่ให้ขุดหาแร่มาก่อนเหมือนกัน
สถานที่แรกเริ่มที่แม่มดน้อยทุกคนถูกส่งตัวไป ล้วนอยู่เหนือโพรงถ้ำแห่งหนึ่งในป่ายอดเขาศิลาทั้งสิ้น
เมื่อร่วงลงไปจนถึงก้นถ้ำเหล่านั้น ก็จะพบกับถ้ำใต้ดินที่เชื่อมโยงถึงกันหมด ซึ่งหลายแห่งก็เชื่อมต่อไปถึงแม่น้ำใต้ดิน
แม่น้ำใต้ดินตรงหน้า ไม่ได้แตกต่างจากที่เธอเห็นในวิดีโอมากนัก
แม้จะไม่เหมือนกันร้อยเปอร์เซ็นต์ แต่ก็มีความเป็นไปได้สูงว่าจะเป็นแม่น้ำสายเดียวกัน
โม่หลานเรียกคัมภีร์แม่มดออกมา แล้วเปิดไปที่หน้าแผนที่สถาบันเพื่อดูตำแหน่งของตัวเอง “จริงด้วยแฮะ!”
นี่เธอเดินมาจนถึงใต้ดินของป่ายอดเขาศิลาจริง ๆ เหรอเนี่ย!
“ถ้าอย่างนั้น ภายในผนังหินรอบ ๆ นี้ ก็ต้องมี...”
โม่หลานนึกถึงภาพในวิดีโอ ที่พวกแม่มดน้อยค้นพบแร่อย่างง่ายดาย และพากันขุดจนขนกลับไปไม่ไหว เธอจึงรีบใช้เวทค้นหาแร่ทันที!
“พระเจ้าช่วย! เยอะมากเลย!”
ตั้งแต่เรียนเวทค้นหาแร่มา ไม่เคยมีครั้งไหนเลยที่พลังเวทจะสัมผัสได้ถึงแร่ธาตุมากมายมหาศาลขนาดนี้ในพื้นที่ที่ตรวจสอบ!
แถมพื้นที่เล็ก ๆ ตรงนี้ยังเป็นเหมืองอัญมณีทั้งหมดเลยด้วย!
โม่หลานรีบใช้เวทขุดแร่เก็บเกี่ยวทันที
อัญมณีสีเหลืองแต่ละเม็ดร่วงหล่นลงมาในมือ ภายในใจของเธอเต็มไปด้วยความตื่นเต้น
เยอะขนาดนี้ จะเอาไปทำอัญมณีมิติได้ตั้งเท่าไหร่กันล่ะเนี่ย!
แถมยังขุดเจออัญมณีเวทมนตร์ระดับต่ำอีกหนึ่งเม็ด แม้จะมีขนาดใหญ่เท่าเล็บนิ้วก้อยเท่านั้น แต่พลังธาตุดินที่ไหลเวียนอยู่บนตัวมันไม่ใช่ของปลอมแน่นอน
ในวินาทีนี้ เธอไม่ลังเลเลยที่จะเรียกหาคุณอามีช่า “อาจารย์ใหญ่คะ! หนูเลือกหุบเขานี้เป็นที่พักอาศัยค่ะ! รบกวนช่วยแจ้งอาจารย์ใหญ่ผู้พิทักษ์ท่านอื่นให้ด้วยนะคะ!”
เมื่อเลือกสถานที่พักอาศัยและแจ้งอาจารย์ใหญ่ผู้พิทักษ์แล้ว สถานที่แห่งนี้ก็จะถือว่าถูกเธอจับจองเป็นการชั่วคราว
ต่อให้เธอยังสร้างที่พักไม่เสร็จและออกไปทำธุระข้างนอกชั่วคราว หากมีแม่มดน้อยคนอื่นผ่านมาเห็นแล้วถูกใจที่นี่ ก็จะถูกอาจารย์ใหญ่ผู้พิทักษ์ของพวกเธอเตือนว่าที่นี่มีเจ้าของแล้ว
“แน่ใจนะ?” อามีช่าหมายเลข 69 ถาม
“แน่ใจที่สุดเลยค่ะ!” โม่หลานตอบโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย