บทที่ 286 เส้นทางที่ไม่ปกติ

หากอยู่ในป่าเขา เวทค้นหาแร่ระดับฝึกหัดย่อมไม่สามารถทะลวงผ่านชั้นดินที่หนาทึบ เพื่อตรวจสอบหาแร่ที่อยู่ลึกลงไปได้ภายในเวลาอันสั้น

ในมุมมองของโม่หลาน วิชาการเอาชีวิตรอดในป่าก็คือการใช้วิธีมอบหมายภารกิจ เพื่อเป็นการเร่งรัดให้แม่มดน้อยได้เรียนรู้เวทมนตร์และความรู้ต่าง ๆ ในทางอ้อม

บรรดาแม่มดน้อยต่างก็ผูกพันธะกับการ์ดตัวละครที่ระบุความคืบหน้าระดับเวทมนตร์ซึ่งเธอเป็นคนสร้างขึ้น โม่หลานจึงรู้ซึ้งถึงระดับความสามารถของพวกเธอเป็นอย่างดี

ในปีการศึกษานี้ นับตั้งแต่เริ่มเรียนวิชาการเอาชีวิตรอดในป่า ความคืบหน้าในการเรียนเวทมนตร์ของพวกแม่มดน้อยก็เพิ่มขึ้นอย่างก้าวกระโดด ซึ่งทั้งหมดนี้ก็เป็นเพราะความกดดันจากภารกิจในคาบเรียนทั้งสิ้น

แต่ถึงอย่างไรก็เพิ่งจะเริ่มเรียนมาได้ไม่นาน แถมส่วนใหญ่ก็เป็นการเรียนรู้อย่างเร่งรีบ แค่จับจุดวิธีการร่ายเวทได้เท่านั้น ความเข้าใจในตัวเวทมนตร์และความรู้ทางทฤษฎีที่เกี่ยวข้องยังถือว่าขาดแคลนอยู่อีกมาก

เวทมนตร์ที่บรรดาแม่มดน้อยศึกษาด้วยตัวเองนอกเวลาเรียน โดยพื้นฐานแล้วล้วนอยู่แค่ระดับฝึกหัดเท่านั้น

ภารกิจที่ให้เก็บเกี่ยวแร่คริสตัลและแร่เหล็ก เพื่อนำมาเล่นแร่แปรธาตุเป็นเตาเวทมนตร์และขวดคริสตัลสำหรับใส่ยาเวทมนตร์นี้ เวทมนตร์ที่สามารถนำมาใช้ได้ก็คือเวทค้นหาแร่ เวทขุดแร่ เวทสกัดบริสุทธิ์ และเวทขึ้นรูปทองทั้งสี่บทนี้

สำหรับเวทขึ้นรูปทองนั้น บรรดาแม่มดน้อยได้เรียนไปแล้วตอนที่เรียนวิชาเล่นแร่แปรธาตุ ส่วนเวทขุดแร่กับเวทสกัดบริสุทธิ์ที่เหลือก็ยังมีวิธีอื่นทดแทนได้ มีเพียงเวทค้นหาแร่เท่านั้นที่จำเป็นต้องเรียนรู้ให้ได้ ถึงจะมีโอกาสทำภารกิจนี้สำเร็จ

ปัจจุบันนี้ แม่มดน้อยที่เรียนเวทค้นหาแร่ก็มีไม่มากอยู่แล้ว คนที่มีระดับเวทสูงก็ยิ่งมีน้อยเข้าไปใหญ่

มิน่าล่ะ ถึงได้ส่งพวกเธอไปยังป่ายอดเขาศิลาที่มีชั้นดินบางที่สุด และมีทรัพยากรแร่ธาตุอุดมสมบูรณ์ที่สุด

แม้ว่าบนแผนที่ของเธอ พื้นที่บริเวณที่เธออยู่ในตอนนี้จะยังคงถูกหมอกปกคลุมอยู่ แต่พอดูจากระยะห่างกับพื้นที่ของทุ่งหญ้ามรกตที่ถูกสำรวจไปแล้ว ก็รู้ได้ทันทีว่าที่นี่คือส่วนลึกของป่ายอดเขาศิลา

ถ้าอย่างนั้นก็ต้องมีอินทรียักษ์อยู่อย่างแน่นอน

โม่หลานจึงร่ายเวทล่องหนเสริมให้ตัวเองอีกหนึ่งบท

นับว่าโชคดีที่เธอทำแบบนั้น เพราะเถาวัลย์ยังไม่ทันจะส่งเธอออกไปจากโพรงถ้ำ ก็มีอินทรียักษ์สังเกตเห็นเถาวัลย์ที่งอกยาวออกมาจากโพรงถ้ำอย่างรวดเร็วเข้าเสียแล้ว

โม่หลานรีบสั่งให้เถาวัลย์เหวี่ยงเธอออกจากโพรงถ้ำ วินาทีต่อมา เถาวัลย์เส้นนั้นก็ถูกอินทรียักษ์โฉบเอาไปรองรังเสียแล้ว

เถาวัลย์เส้นโตที่ถูกนำกลับไปที่รัง เหี่ยวแห้งจนเหลือแค่เส้นเล็ก ๆ พอกรงเล็บเขี่ยไปโดน มันก็แหลกละเอียดกลายเป็นผุยผง

อินทรียักษ์: “(O◇O)?”

หลังจากโม่หลานถูกเหวี่ยงออกมา เธอก็ร่อนลงพื้นอย่างนุ่มนวล

เมื่อมองดูภูเขารอบ ๆ ก็ถึงกับขนลุกซู่ในทันที

บนภูเขาหินรอบ ๆ นี้ กลับเต็มไปด้วยรังของอินทรียักษ์ น่ากลัวเกินไปแล้ว!

โชคดีที่ช่วงก่อนหน้านี้ เพื่อเตรียมตัวเข้ามาขุดแร่ในส่วนลึกของป่ายอดเขาศิลา และหลีกเลี่ยงการถูกฝูงอินทรียักษ์ก่อกวน เธอจึงฝึกฝนเวทล่องหนอย่างหนัก จนเวทล่องหนทะลวงสู่ระดับต้นได้สำเร็จ

ตอนนี้ขอเพียงเธอไม่วิ่งหรือเคลื่อนไหวเร็วเกินไป เวทล่องหนก็จะไม่มีทางคลายลง

ไม่อย่างนั้นภารกิจในวันนี้ คงจะยุ่งยากน่าดู!

โม่หลานค่อย ๆ เดินไปอย่างช้า ๆ พลางใช้เวทค้นหาแร่เพื่อตรวจสอบหาแร่ใต้ดินไปด้วย

สมกับที่อยู่ในส่วนลึกของป่ายอดเขาศิลา แร่ธาตุใต้ดินส่วนใหญ่ยังไม่เคยถูกขุดออกไป จึงหาเจอง่ายกว่าบริเวณรอบนอกมาก

เพียงไม่นาน เธอก็หาคริสตัลสีขาวคุณภาพดีกอใหญ่เจอ ซึ่งมันเหลือเฟือมากพอที่จะนำมาใช้เล่นแร่แปรธาตุเป็นขวดคริสตัลสำหรับใส่ยาเวทมนตร์

เธอใช้เวทขุดแร่เก็บเกี่ยวคริสตัลสีขาวทะลุผ่านชั้นดินและชั้นหินออกมาโดยตรง แล้วใช้เวทย่อขนาดเพื่อย่อส่วนให้เล็กลง ก่อนจะเก็บซ่อนไว้ในกระเป๋าสะพายข้าง

จากนั้นเธอก็เดินช้า ๆ ต่อไป เพื่อค้นหาแร่เหล็ก

บางทีอาจจะเป็นเพราะเวทโชคดีทำงาน เธอเดินไปได้ไม่นานก็เจอถ้ำเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง พอเดินเข้าไปด้านใน ก็เจอแร่เหล็กทันที

แถมยังอาศัยความสะดวกของถ้ำนี้ ช่วยหลบเลี่ยงสายตาของฝูงอินทรียักษ์ได้อีก เธอจัดการเล่นแร่แปรธาตุเตาเวทมนตร์และขวดคริสตัลสำหรับใส่ยาเวทมนตร์ภายในถ้ำนั้น จนสำเร็จภารกิจ

โม่หลานมองซ้ายมองขวา “เอ๊ะ? ช่องประตูมิติล่ะคะ? อาจารย์ใหญ่! หนูทำภารกิจเสร็จแล้วค่ะ!”

ช่องประตูมิติถึงได้ปรากฏขึ้นมาอย่างไม่ค่อยจะเต็มใจนัก

โม่หลานรีบก้าวออกไปทันที การขุดแร่ไม่ใช่สิ่งที่เธอต้องรีบทำในตอนนี้ อย่างน้อยก็ต้องสร้างที่พักให้เสร็จก่อน ค่อยมากักตุนวัตถุดิบพืชและแร่ธาตุต่าง ๆ

ไม่อย่างนั้นหากไม่ระวังจนเกิดอันตราย แล้วรับมือไม่ได้ จนต้องเดือดร้อนให้อาจารย์ใหญ่ผู้พิทักษ์มาช่วย วัตถุดิบทั้งหมดก็จะถูกยึดไปเป็นบทลงโทษ

พอถูกส่งตัวกลับมา โม่หลานก็ไปดูที่เตียงน้ำเวทมนตร์ทันที

ในคาบเรียนก่อนหน้านี้ สถานที่ที่ทุกคนถูกส่งตัวไปล้วนมีความคล้ายคลึงกัน และระดับความยากก็พอ ๆ กัน

วาชิด้ากับซิลฟ์ใช้เวทล่องหนไม่เป็น แล้วพวกเธอจะหาแร่ภายใต้สายตาอันแหลมคมของฝูงอินทรียักษ์ได้ยังไงกัน!

แต่บนเตียงน้ำเวทมนตร์กลับว่างเปล่า ไม่มีแม่มดน้อยนอนอยู่เลยแม้แต่คนเดียว

วาชิด้ากับซิลฟ์ก็ไม่อยู่ด้วย

โม่หลานถอนหายใจด้วยความโล่งอก ดูเหมือนว่าความคืบหน้าของภารกิจพวกเธอจะยังคงราบรื่นดี

แต่พอหันไปดูหน้าจอภาพเฝ้าระวังของวาชิด้ากับซิลฟ์ โม่หลานก็ถึงกับงุนงง “ทำไมถึงมืดตึ๊ดตื๋อแบบนี้ล่ะ?”

อามีช่าที่ได้ยินประโยคนี้อดไม่ได้ที่จะพูดขึ้นมาว่า “พวกเธอเดินตามเส้นทางปกติต่างหากล่ะ!”

เนื้อหาบทเรียนของวิชาการเอาชีวิตรอดในป่า ไม่เคยเปลี่ยนมาตั้งไม่รู้กี่ปีแล้ว

ในคาบเรียนนี้ เดิมทีก็ตั้งใจจะให้พวกเธอร่วงหล่นลงไปในโพรงถ้ำ ค้นหาถ้ำใต้ดินของป่ายอดเขาศิลา และทำการเก็บเกี่ยวแร่ธาตุ เพื่อที่ต่อไปจะได้ตั้งใจเรียนเวทมนตร์อย่างเวทเบาดั่งขนนก เวทค้นหาแร่ หรือเวทขุดแร่ จะได้ไม่ต้องมานั่งหมดหนทางตอนที่ไปเจอสายแร่ล้ำค่าในป่าในอนาคต

เพราะแบบนี้ ถึงได้เปิดประตูมิติไว้เหนือโพรงถ้ำตามจุดต่าง ๆ แถมเพื่อให้พวกเธอยอมลงไปในถ้ำแต่โดยดี โพรงถ้ำที่เลือกมาถึงได้ทั้งใหญ่และลึก แล้วรอบ ๆ ก็ยังมีฝูงอินทรียักษ์อยู่เต็มไปหมด แม้แต่ภารกิจก็ยังบอกเป็นนัย ๆ ให้เข้าไปในถ้ำ เพราะถึงยังไง ข้อกำหนดสุดท้ายของภารกิจก็คือ การเดินทางกลับขึ้นสู่พื้นดินอย่างปลอดภัย

ส่วนวิธีการออกมา ก็มีให้เลือกหลากหลาย ไม่ว่าจะเป็นการหาโพรงถ้ำอื่นเพื่อออกมา หรือใช้เวทมนตร์เสริมเพื่อปีนกลับออกมาจากโพรงถ้ำเดิม หรือจะขุดถ้ำออกมาเองก็ได้ทั้งนั้น

ผลปรากฏว่า การกระทำของโม่หลาน กลับช่วยให้เธอหลบเลี่ยงเส้นทางปกติไปได้อย่างสมบูรณ์แบบ

โม่หลานเองก็จนใจ “อาจารย์ใหญ่ก็น่าจะบอกแต่แรกสิคะ!”

ถ้ำลึกขนาดนั้น แค่มองเธอก็รู้สึกไม่ปลอดภัยแล้ว ในเมื่อมีวิธีออกมา แน่นอนว่าเธอก็ต้องออกสิ!

อามีช่า: “...”

ใครจะไปคิดล่ะว่า บทเรียนที่ไม่เคยเกิดเหตุการณ์ผิดพลาดเลยนับตั้งแต่เริ่มก่อตั้ง มาวันนี้กลับเกิดเรื่องผิดพลาดขึ้นกับเธอซะได้?

“อาจารย์ใหญ่คะ จะให้หนูไปทำใหม่ตั้งแต่ต้นไหมคะ?” โม่หลานเอ่ยถาม “ยังไงซะเวลาก็เพิ่งจะผ่านไปไม่นานเอง!”

“ไม่ต้องแล้วล่ะ!” อามีช่าบอก “ความสามารถที่จำเป็นต้องใช้ในคาบเรียนนี้ เธอเรียนรู้มันจนหมดแล้ว ไม่มีเหตุผลให้ต้องเรียนอีกแล้วล่ะ”

หากไม่เรียนรู้จนชำนาญ ก็คงไม่มีทางเบี่ยงเบนไปจากเส้นทางปกติ แล้วยังทำภารกิจสำเร็จได้อย่างรวดเร็วขนาดนี้หรอก

“อาจารย์ใหญ่แน่ใจนะคะ ว่าหนูไม่ได้พลาดการเรียนรู้อะไรในคาบนี้ไป?” โม่หลานถามย้ำ

“ไม่มีหรอก!” อามีช่าตอบอย่างมั่นใจ

“ถ้าอย่างนั้นหนูขอตัวก่อนนะคะ! ส่วนวิดีโอวิจารณ์ผลงานของคาบนี้ หนูจะทิ้งไว้คัดลอกในคาบเรียนวิชาการเอาชีวิตรอดในป่าครั้งหน้านะคะ” โม่หลานบอก “กลับตอนนี้ ยังไปกินมื้อเที่ยงได้ทันพอดีเลย!”

“ไปเถอะ ๆ!” อามีช่าโบกมือไล่

โม่หลานจึงไปหยิบไม้กวาดบินของตัวเอง แล้วบินไปเก็บผลขนมปังในป่าต้นขนมปังมาเล็กน้อย เมื่อกลับถึงหอพักก็นำผลขนมปังที่เก็บมาทั้งหมดไปทำเป็นขนมผลขนมปังและน้ำผลขนมปัง จากนั้นก็ย่อขนาดและเก็บลงในกระเป๋าสะพายข้าง เพื่อใช้เป็นเสบียงอาหารฉุกเฉินสำหรับหนึ่งสัปดาห์หลังจากนี้

ครั้งนี้เธอตั้งใจจะเข้าไปในพื้นที่ชั้นในผ่านทางดินแดนทรายเหลือง จึงจำเป็นต้องเตรียมอาหารไว้ให้พร้อม

ปิดท้ายด้วยการเก็บผักสด ๆ และหยิบเนื้อจากตู้เย็นมาทำมื้อเที่ยงสุดแสนจะอุดมสมบูรณ์

หลังจากกินมื้อเที่ยงเสร็จ โม่หลานก็บินมุ่งหน้าไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ

รุ่นพี่ลิลิธอาศัยอยู่ในป่าด้านนอกบริเวณรอยต่อระหว่างดินแดนทรายเหลืองกับหนองน้ำเขียว ดังนั้นเธอจึงเลือกเดินทางผ่านดินแดนทรายเหลืองฝั่งที่อยู่ใกล้กับหนองน้ำเขียว