บทที่ 36 คลังแสงเดินได้

บทที่ 36 คลังแสงเดินได้

ด้วยความอยากรู้อยากเห็น เขาเดินไปยังลานจอดรถใต้ดินแล้วดึงรถแลนด์โรเวอร์ เรนจ์โรเวอร์ ออกมาจากระบบทันที

เขาเดินวนดูรอบตัวรถ จากรูปลักษณ์ภายนอกมันดูไม่ต่างจากรถแลนด์โรเวอร์หรือเรนจ์โรเวอร์คันอื่นในลานจอดรถเลยสักนิด

"นี่คือแลนด์โรเวอร์ เรนจ์โรเวอร์ ที่โดนระบบดัดแปลงแล้วงั้นเหรอ? มองภายนอกไม่เห็นความเปลี่ยนแปลงเลยสักนิด ไม่รู้ว่าข้างในจะเปลี่ยนไปไหม"

คิดได้ดังนั้น เขาก็จับเปิดประตูรถแล้วเข้าไปนั่งที่เบาะหลัง

เขากวาดสายตามองซ้ายมองขวาพลางลองเคาะดูนั่นนี่ แต่ก็ยังเหมือนเดิม แม้แต่การตกแต่งภายในก็ไม่ต่างจากแลนด์โรเวอร์ เรนจ์โรเวอร์ คันอื่น ยกเว้นแค่มีหน้าจอแสดงผลขนาด 10 นิ้วเพิ่มเข้ามาเท่านั้น

"ระบบ ไหนบอกว่าดัดแปลงแล้วไง? แถมยังระบุว่าซ่อนความลับไว้ด้วย แล้วมันอยู่ไหนล่ะเนี่ย?"

โชคดีที่ระบบไม่ได้นิ่งเงียบ ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่รู้จริงๆ ว่ามันโดนดัดแปลงตรงไหน

[ติ๊ง โฮสต์ โปรดใจเย็นลงก่อนครับ เพียงแค่วางฝ่ามือลงบนหน้าจอตรงหน้า คุณก็จะรู้ว่าความลับที่ซ่อนอยู่คืออะไร]

หวังเส้าจวินได้ยินแบบนั้นก็ยกมือขึ้นด้วยสีหน้ามึนงงพลางทาบฝ่ามือลงบนหน้าจอแสดงผล วินาทีต่อมา หน้าจอก็สว่างวาบพร้อมขึ้นข้อความ [ปลดล็อกสำเร็จ]

ฉับพลันนั้น หลังคารถก็เปิดออกโดยอัตโนมัติจากด้านข้าง ราวกับบานเลื่อนชัตเตอร์

ภาพตรงหน้าทำเอาเขาถึงกับเซ่อแดก เมื่อกี้เขาเพิ่งจะตรวจสอบหลังคารถ แถมยังลองเคาะดูสองสามทีก็ไม่พบความผิดปกติอะไร มันเหมือนกับหลังคารถแลนด์โรเวอร์ เรนจ์โรเวอร์ คันอื่นไม่มีผิด

แต่ตอนนี้ ปรากฏว่ามันมีความลับซ่อนอยู่จริงๆ มันมีช่องลับซ่อนอยู่ใต้หลังคา

พอเห็นสิ่งของที่อยู่ข้างใน รูม่านตาของเขาก็หดตัวลงพร้อมกับสูดหายใจเข้าลึกด้วยความตกใจ

อาวุธนานาชนิดถูกแขวนเรียงรายอยู่ภายในช่องลับใต้หลังคารถ

มีปืนพกสีเงินไม่ทราบรุ่น 3 กระบอก, ปืนกลเบา MP5 2 กระบอก, เสื้อเกราะกันกระสุน 4 ตัว, ระเบิดควัน 3 ลูก และแมกกาซีนปืนพกกับ MP5 ที่บรรจุกระสุนไว้เต็มพิกัดอีกเจ็ดแปดอัน

นั่นยังไม่ใช่สิ่งสำคัญที่สุด สิ่งที่พีคที่สุดก็คือ...

"เดี๋ยวนะระบบ ทำไมแกถึงเอาไอ้สิ่งนี้มาไว้ในรถด้วยล่ะ?"

จ้องมองเครื่องยิงจรวดที่อยู่ด้านบน หวังเส้าจวินถึงกับอึ้งกิมกี่ แถมข้างๆ ยังมีลูกจรวดวางอยู่อีกสองลูกด้วย

นี่มันไม่ใช่รถยนต์แล้ว นี่มันคลังแสงเคลื่อนที่ชัดๆ

"ระบบ เอาไอ้สิ่งนี้ออกมามันจะดีจริงๆ เหรอ?"

[โฮสต์ วางใจได้เลยครับ สิ่งของทุกอย่างที่ผลิตจากระบบรับประกันคุณภาพระดับท็อป นอกเหนือจากบุคคลที่เป็นของรางวัลจากระบบแล้ว คนอื่นล้วนต้องได้รับสิทธิ์อนุมัติถึงจะเปิดช่องลับใต้หลังคานี้ได้ ยิ่งไปกว่านั้น นี่ไม่ใช่การดัดแปลงธรรมดา ต่อให้เป็นการตรวจค้นด้วยมือหรือใช้เครื่องสแกน ตราบใดที่หลังคารถไม่ได้รับความเสียหาย ก็ไม่มีวันตรวจพบการมีอยู่ของช่องลับนี้เด็ดขาด]

[นอกจากนี้ รถคันนี้ยังสามารถต้านทานกระสุนขนาด 12.7 มม. ได้ด้วยครับ]

เชี่ย โคตรเจ๋งเลยไม่ใช่เหรอ?

มันสามารถกันกระสุนขนาด 12.7 มม. ได้ แถมที่สำคัญที่สุดคือไม่กลัวการตรวจค้น แบบนี้มันช่วยเพิ่มความปลอดภัยให้ชีวิตได้มหาศาลเลยไม่ใช่หรือไง?

"ระบบ ปืนพกนี่มันรุ่นอะไรวะ? หน้าตาดูไม่ธรรมดาเลย"

ระหว่างที่พูด เขายื่นมือไปหยิบมันออกมาหนึ่งกระบอก พอลองเช็กดูกระสุนในแมกกาซีนก็พบว่ามันพิเศษมากจริงๆ แม้แต่ตัวลูกกระสุนยังแตกต่างจากปืนพกทั่วไปราวฟ้ากับเหว

หัวกระสุนมีความแหลมคมกว่าปกติ แถมแมกกาซีนอันเดียวยังบรรจุได้ถึง 30 นัด น้ำหนักของปืนตอนถืออยู่ในมือให้ความรู้สึกหนักแน่นและมั่นคงมาก

ในวินาทีนี้ สุ้มเสียงของระบบก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง

[โฮสต์ นี่คือปืนพกคลัสเตอร์ มันใช้กระสุนปืนลูกปราย โดยภายในกระสุนย่อยแต่ละนัดจะมีกระสุนบรรจุอยู่ข้างในอีกสิบนัด อานุภาพทำลายล้างของมันทรงพลังมหาศาลแถมยังมีแรงสะท้อนกลับต่ำมาก ถือเป็นอาวุธระดับไอเทมจำเป็นเวลาที่คุณออกไปข้างนอกเลยครับ]

หวังเส้าจวินได้ยินก็แอบตื่นตระหนกในใจ ปืนพกคลัสเตอร์งั้นเหรอ?

ระเบิดคลัสเตอร์?

เชี่ย นี่มันไม่ต่างจากปืนลูกซองเลยไม่ใช่เหรอ? ปืนพกสไตล์ลูกซองเรอะ?

แต่มันเหนือชั้นกว่าปืนลูกซองตั้งเยอะ นอกจากขนาดจะเล็กกะทัดรัดแล้ว มันยังสามารถลั่นกระสุนติดต่อกันได้ถึง 30 นัดรวด

คิดได้ดังนั้น เขาก็กดโยนปืนพกคลัสเตอร์ในมือเข้าสู่พื้นที่มิติระบบทันที และไม่ลืมที่จะยัดแมกกาซีนที่บรรจุกระสุนเต็มพิกัดตามเข้าไปอีกสองอัน

ส่วนรถโรลส์-รอยซ์ แฟนธอม รุ่นดัดแปลงพิเศษคันอื่น เขายังไม่ได้ดึงออกมาดู จินตนาการได้เลยว่าคงไม่ต่างจากแลนด์โรเวอร์ เรนจ์โรเวอร์ เท่าไหร่ สรุปสั้นๆ ก็คือมันคือคลังแสงเคลื่อนที่นั่นแหละ

ในประเทศจีนค่อนข้างปลอดภัยอยู่แล้ว ลำพังมีบอดี้การ์ดอยู่ข้างกายก็ถือว่าเพียงพอแล้ว ที่สำคัญที่สุดคือถ้านำมันออกมาข้างนอกแล้ว จะไม่สามารถนำกลับเข้าสู่พื้นที่มิติระบบได้อีก

พอเดินกลับมาถึงห้องนั่งเล่น พ่อบ้านเหวยก็รีบตรงเข้ามาเยื้องกายข้างกายเขาพลางกระซิบกระซาบเสียงเบา

"นายน้อย สืบพบข้อมูลเรียบร้อยแล้วครับ หลินห่าวเป็นลูกชายของประธานกรรมการหลินซื่อกรุ๊ป ซึ่งหลินซื่อกรุ๊ปมูลค่าการตลาดอยู่ที่ประมาณสี่หมื่นล้านหยวนครับ เขาเรียนอยู่ห้องเดียวกับคุณหนูรอง แต่ดูจากพฤติกรรมสถานการณ์ของเขาแล้ว ดูเหมือนว่าเขาจะไม่ได้ชอบคุณหนูรองจริงๆ ครับ"

หวังเส้าจวินได้ยินแบบนั้น สีหน้าก็พลันมืดมนดูไม่ได้ทันที

"สั่งให้คนของพวกเราที่เซี่ยงไฮ้เฝ้าจับตาดูมันสักสองวัน เช็กดูซิว่ายวี่ซินปฏิบัติตัวกับมันยังไง แต่ห้ามปล่อยให้มันแตะต้องตัวยวี่ซินเด็ดขาด"

"ครับนายน้อย!"

ในเวลาเดียวกัน!

ยอดคนดูในห้องไลฟ์สตรีมของหวังยวี่ซินเริ่มทยอยลดลงอย่างช้าๆ ก่อนจะมาหยุดนิ่งคงที่อยู่ที่ประมาณหนึ่งหมื่นคน

แต่ยอดผู้ติดตามของเธอ กลับพุ่งทะยานพรวดพราดถึงสี่แสนคน ทำเอาเธอถึงกับเซ่อแดกพูดอะไรไม่ออก

แต่สิ่งที่เธอไม่มีวันรู้เลยก็คือ นี่มันเป็นแค่การเริ่มต้นเท่านั้น

เพราะสำหรับหน้าใหม่ที่สามารถแจ้งเกิดดังระเบิดในชั่วข้ามคืนขนาดนี้ จินตนาการได้เลยว่าหลังจากพวกแอคเคาน์การตลาดตัดต่อคลิปไฮไลท์การไลฟ์ออกไปโปรโมทในวันพรุ่งนี้ ยอดผู้ติดตามของเธอคงพุ่งทะยานเพิ่มขึ้นอีกเท่าตัวแน่ๆ

ห้าทุ่มตรง

หลังผ่านการไลฟ์สตรีมมาทั้งคืน ทั้งสองคนก็เริ่มคุ้นชินและผ่อนคลายความตึงเครียดลงไปมากเมื่อเทียบกับตอนแรกเริ่ม ยังไงซะพวกเธอก็ถือว่าเคยผ่านงานใหญ่มาแล้ว

"พวกพี่น้องคะ คืนนี้ขอปิดไลฟ์สตรีมแค่นี้ก่อนนะคะ ใครที่ยังไม่ได้กดติดตาม อย่าลืมกดติดตามกันด้วยนะ!"

【แงงง ยอดมนุษย์ไข่เป็ดไม่เพียงแต่หน้าตาสวยใสเสียงหวานจับใจ แต่หล่อนยังเป็นเศรษฐีนีอีกต่างหาก แล้วพวกเราคนธรรมดาจะเอาอะไรไปสู้ถามจริง?!】

【จริงด้วย ปกติเขาบอกกันว่าถ้าพระเจ้าเปิดหน้าต่างให้ จะสั่งปิดประตูไม่ใช่เหรอวะ? ทำไมกรณีของสตรีมเมอร์คนนี้ เล่นเปิดทิ้งไว้ทั้งหน้าต่างทั้งประตูล่ะเนี่ย?】

【เหลวไหลน่า นี่มันไม่ใช่แค่เปิดประตูหน้าต่างแล้ว นี่มันเล่นรื้อหลังคาเปิดทางให้เลยต่างหาก】

【เฮ้สตรีมเมอร์ รีบตั้งชื่อป้ายแฟนคลับเร็วเข้า พวกเราจะได้กดรับป้ายแล้วออกไปลุยสร้างความคึกคักกัน】

เห็นแบบนั้น หวังยวี่ซินก็หันไปสบสายตากับเสี่ยวอันอี้พลางเอ่ยถาม "พวกเราควรใช้ชื่ออะไรดีอ่ะ?"

เสี่ยวอันอี้ได้ยินก็กวาดสายตามองสภาพห้องไลฟ์สตรีม จนกระทั่งสายตามาหยุดนิ่งอยู่ที่ชื่อห้องไลฟ์

ยอดมนุษย์ไข่เป็ด?

"งั้นเรียก... ไข่ต้ม ดีไหม?"

"ไข่ต้ม... ไข่ต้ม? โอเค งั้นเอาชื่อไข่ต้มละกัน"

หลังจากนั้น ป้ายกลุ่มแฟนคลับชื่อไข่ต้มก็ถูกสร้างขึ้นมาใหม่ทันที

พวกแฟนคลับในไลฟ์สตรีมเห็นแบบนั้นก็รีบกดรับป้ายกันพรึบพรับ

【พวกพี่น้อง ชื่อกลุ่มพวกเราคืออะไรวะ?】

【ไข่ต้ม~】

【ไข่ต้ม~】

【ไข่ต้ม~】

【อะไรนะ?! ไข่ต้ม~】

【ไม่ไหวแล้วพวกแก วินาทีที่เห็นคำสองคำนี้ ในสมองฉันมันผุดภาพซาลาเปาหน้าขาวขึ้นมาทันทีเลย ฮ่าๆๆ】

หวังยวี่ซินมองดูหน้าจอที่เต็มไปด้วยคำว่าไข่ต้มแล้วหลุดหัวเราะคิกคัก "เอาละค่ะ คืนนี้ขอปิดไลฟ์แค่นี้นะคะ ไว้เจอกันใหม่ค่ะ"

จากนั้นเธอก็กดปิดไลฟ์สตรีมดื้อๆ ทันที

เสี่ยวอันอี้หันมาจ้องมองยอดรายได้ของขวัญจากการไลฟ์สตรีมที่มีมูลค่าสูงถึงหลายสิบล้านหยวน ต่อให้เธอจะได้รับส่วนแบ่งแค่ครึ่งกว่าๆ แต่มันก็ยังเป็นเงินก้อนโตมหาศาลสำหรับเธออยู่ดี

แต่บนใบหน้าของเธอไม่มีความดีใจเลยสักนิด มีเพียงอาการเซ่อแดกตื่นตะลึงเท่านั้น

"ยวี่ซิน เงินเยอะแยะขนาดนี้พวกเราจะเอาไปทำอะไรดีอ่ะ?"

"มันเยอะมากจริงๆ ตอนแรกฉันคิดแค่ว่าถ้าทำเงินได้พอซื้อกู่เจิงให้เธอสักตัวก็ดีใจตายแล้ว ใครจะไปคาดคิดล่ะ? แต่ช่างเถอะ เงินส่วนใหญ่พี่ชายฉันเป็นคนเปย์ให้ทั้งนั้น นักรบทีเร็กซ์คนนั้นก็คงจะเป็นเพื่อนของเขาแน่ๆ"

"เดี๋ยวฉันลองส่งข้อความไปถามพี่ชายดูซิว่าจะจัดการกับเงินก้อนนี้ยังไงดี"

ถึงเธอจะรู้ดีแก่ใจว่าพี่ชายคงไม่ได้ใส่ใจเงินจำนวนแค่นี้หรอก เพราะยังไงซะลำพังแค่ซูเปอร์คาร์สามคันนั้น คันไหนก็ราคาแพงกว่าเงินก้อนนี้ตั้งเยอะ

แต่เธอก็ยังเลือกที่จะเอ่ยปากถาม และคำตอบสุดท้ายที่ได้รับกลับมาก็เป็นไปตามที่เธอคาดไว้เป๊ะ

"เสี่ยวอันอี้ พี่ชายฉันบอกว่าให้พวกเราเก็บเงินก้อนนี้ไว้ใช้เป็นเงินค่าขนมเล่นๆ ได้เลย พรุ่งนี้พวกเราไปซื้อกู่เจิงกันเถอะ"