บทที่ 5 กบเจ้าเล่ห์คอยลูบพุงเธออยู่

บทที่ 5 กบเจ้าเล่ห์คอยลูบพุงเธออยู่

ถึงหวังเส้าจวินจะไม่รู้ว่าพ่อกับลุงรองไปทำงานอะไรในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ แต่จากรอยแผลตามตัวแล้ว เห็นได้ชัดว่ามันไม่ใช่งานธรรมดาแน่นอน

ยิ่งกว่านั้น เงินเดือนของงานทั่วไปไม่มีทางสูงขนาดนั้นแน่

บางทีก็ต้องยอมใจพ่อกับลุงรองของเขาเหมือนกัน สองคนนั้นกล้าบ้าบิ่นเดินทางไปผจญภัยในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้กันตามลำพัง

ทว่าหากพิจารณาจากสถานการณ์ครอบครัวในตอนนั้น พวกเขาคงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องทำแบบนี้ โชคดีที่บทสรุปยังออกมาดี

เวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า พลันรู้ตัวอีกทีก็หกโมงเย็นแล้ว

ไม่นานนัก พ่อบ้านเว่ยก็พานายหวังชิงมู่กลับมาที่โรงแรม

"คุณชาย รถจอดอยู่ที่ลานจอดรถของโรงแรมเรียบร้อยแล้วครับ นี่คือกุญแจ รวมเบ็ดเสร็จจ่ายไปสี่ล้านสองหมื่นหยวนครับ"

ขณะพูด เขาก็ยื่นบัตรธนาคารและกุญแจรถคืนมาให้

หวังเส้าจวินพยักหน้ารับบัตรธนาคาร ก่อนจะหันไปถามหวังชิงมู่ "ชิงมู่ นายขับรถเป็นไหม?"

"คุณชายครับ การเรียนรู้วิธีแซงทางโค้งเป็นทักษะพื้นฐานของพวกเรายอดแฮกเกอร์อยู่แล้วครับ ไม่เพียงแต่รถยนต์ แต่ผมยังขับเฮลิคอปเตอร์ เรือ รถหุ้มเกราะ หรือแม้แต่รถถังก็ยังได้ การเชี่ยวชาญทุกศาสตร์คือหนทางที่ผมจะได้รับใช้คุณชายได้ดีที่สุดครับ"

คำพูดของชิงมู่ทำเอาหวังเส้าจวินอึ้งไปเลย

เดี๋ยวนะ แฮกเกอร์อย่างพวกนายจะขับรถถังไปทำอะไร? บุกเพนทากอนงั้นเรอะ?

ไม่ใช่สิ แฮกเกอร์เนี่ยนะจะบุกเพนทากอนด้วยรถถัง?

หา?

เอาเถอะ มีทักษะติดตัวไว้ไม่เสียหาย รู้ไว้ใช่ว่าดีกว่าไม่รู้อะไรเลย สมกับเป็นยอดแฮกเกอร์จริงๆ

งั้นพ่อบ้านเว่ยคงไม่ต่างกันสินะ

ระบบเอ๊ย ตัวละครระดับเทพพวกนี้มันเยี่ยมจริงๆ วันหลังส่งมาให้เยอะๆ เลยนะ

"โอเค นี่กุญแจ ช่วงนี้ให้นายรับหน้าที่เป็นคนขับรถให้ฉันก่อนแล้วกัน"

หลังโยนกุญแจให้อีกฝ่าย เขาก็รีบสั่งให้พ่อบ้านเว่ยติดต่อโรงแรมให้จัดอาหารมาส่ง

เขาถือโทรศัพท์ไปนั่งบนโซฟาเล็กๆ หน้ากระจกบานใหญ่ มองดูรถราที่วิ่งพล่านอยู่ด้านล่าง ความคิดก็พลันเตลิดไปไกล

แค่มีเงินอย่างเดียวมันไม่พอ ถ้ารักษาไว้ไม่ได้ ก็เป็นได้แค่เหยื่ออันโอชะในสายตาคนอื่นเท่านั้น

พ่อกับลุงรองเกือบเอาชีวิตไม่รอดจากเอเชียตะวันออกเฉียงใต้เพราะปากท้องของครอบครัว และเขาไม่อยากให้ครอบครัวตัวเองต้องมาเจอความผิดพลาดแบบเดิมอีก

เพราะฉะนั้น แค่มีเงินมันไม่พอ

ในเมื่อระบบมอบตัวละครที่จงรักภักดีร้อยเปอร์เซ็นต์ให้ และพวกเขาก็ไม่ใช่คนธรรมดาทั่วไป

อย่างหวังชิงมู่เนี่ย คุณเคยเห็นคนธรรมดาที่ไหนขับรถถังบ้างไหมล่ะ?

หมอนี่ไม่เพียงขับรถถังได้ แต่ยังเดินเรือ บินเครื่องบิน แถมยังเป็นยอดแฮกเกอร์ที่เดินเตร็ดเตร่ในเพนทากอนได้เหมือนเดินเล่นในสวนหลังบ้าน

เขาวางแผนไว้ว่าหลังจากซื้อคฤหาสน์เสร็จ จะปลดล็อกตัวละครทั้งหมดที่ระบบแจกให้ ส่งคนไปพัฒนาธุรกิจต่างประเทศ และแน่นอนว่าต้องเปิดบริษัทในจีนด้วย ซึ่งเหมาะเจาะมากเพราะน้องสาวเขากำลังทำไลฟ์สตรีมอยู่พอดี

ในขณะที่คอยสนับสนุนและช่วยเหลือเธอ เขาก็จะขยายอาณาจักรธุรกิจของตัวเองไปด้วย โดยจะไม่ทุ่มสรรพกำลังในตลาดในประเทศเพียงอย่างเดียว เพราะกฎระเบียบมันเยอะเกินไปจนขยับตัวลำบาก

สถานการณ์ต่างประเทศมันเปิดกว้างกว่า แต่เรื่องนี้คงต้องวางแผนระยะยาว เพราะนี่มันเพิ่งจะเริ่มต้น

รอดูว่าระบบจะแจกรางวัลอะไรในอีกไม่กี่วันข้างหน้า จากนั้นเขาจะพาย้ายพ่อแม่และคนในครอบครัวออกจากบ้านเกิดมาอยู่ด้วยกัน

แค่นี้เขาก็หมดห่วงแล้ว

ความคิดของเขาฟุ้งซ่านไปเรื่อยจนกระทั่งพ่อบ้านเว่ยมากระซิบข้างหู "คุณชายครับ คุณชาย"

ได้ยินเสียงเรียก หวังเส้าจวินถึงได้สติกลับมา

"คุณชายครับ อาหารมาเสิร์ฟแล้ว ถ้าไม่รีบทานเดี๋ยวจะเย็นชืดเอาครับ"

หวังเส้าจวินหันไปมองที่โซนโต๊ะอาหาร บนโต๊ะเรียงรายไปด้วยอาหารเลิศรสหน้าตาน่าทานสุดๆ

ขณะเดียวกัน ชิงมู่กำลังผสมเครื่องดื่มอยู่ที่บาร์ เห็นหวังเส้าจวินเตรียมจะทานข้าว เขาก็รีบถือเครื่องดื่มเข้ามาให้

เห็นทั้งสองคนไม่มีทีท่าว่าจะนั่งกินข้าวร่วมโต๊ะด้วยกัน หวังเส้าจวินก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ ตัดสินใจว่าเดี๋ยวค่อยสั่งให้โรงแรมยกมาให้อีกสองชุด

เขามองอาหารตรงหน้า มีหัวกุ้งสีน้ำเงินตั้งตระหง่านอยู่ ข้างๆ คือเนื้อกุ้งที่ดูน่าทาน

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้กินกุ้งมังกรสีน้ำเงิน

ด้วยความสงสัย เขาหยิบการ์ดที่วางไว้ข้างๆ ขึ้นมาดู มันเป็นรายการอาหารมื้อนี้

กุ้งมังกรสีน้ำเงินออสเตรเลีย, ตับห่านฝรั่งเศส, คาเวียร์, และหอยเป๋าฮื้อ ล้วนเป็นวัตถุดิบราคาแพงในสายตาคนทั่วไป

แม้ปริมาณจะน้อย แต่สำหรับคนเดียวก็ถือว่าเกินพอ สงสัยพ่อบ้านเว่ยคงกำชับโรงแรมไว้เป็นพิเศษให้จัดมาให้เขา

ครึ่งชั่วโมงผ่านไป หลังจัดการมื้ออาหารเสร็จสรรพเขาก็ลุกขึ้น "พ่อบ้านเว่ย ทานเสร็จแล้วไปพักผ่อนซะ ไม่ต้องอยู่เฝ้าฉันหรอก"

คืนนี้เขามีเรื่องต้องรอหลังเที่ยงคืน

"รับทราบครับคุณชาย!"

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว

ห้าทุ่มห้าสิบนาที หลังอาบน้ำเสร็จ หวังเส้าจวินก็นอนเอกเขนกบนโซฟาหน้ากระจกบานใหญ่ มองดูวิวทิวทัศน์ด้านนอก ความรู้สึกของการได้อยู่บนจุดสูงสุดก็พลันเกิดขึ้นในใจ

จริงอย่างที่เขาว่ากัน การได้ยืนอยู่บนที่สูงเท่านั้นถึงจะมองเห็นได้ไกล

หลังรำพึงรำพันกับตัวเอง เขาก็เริ่มไถดูไลฟ์สตรีม

เขากวาดหาช่องไลฟ์สตรีมไปเรื่อยจนกระทั่งถึงเที่ยงคืน

เวลาสิบนาทีบนโต่วอินช่างผ่านไปไวเหมือนโกหก พอกดเข้าหลังเที่ยงคืน หน้าจอก็หยุดกึกอยู่ที่ห้องไลฟ์สตรีมของสตรีมเมอร์สาวคนหนึ่ง

พอกดเข้าไปดู พบว่าเป็นไลฟ์สตรีมร้องเพลง และยอดคนดูเยอะกว่าของเมื่อวานหลายเท่า

มีคนดูราวสี่ร้อยคน เขาเลยกดดูโปรไฟล์ พบว่ามียอดผู้ติดตามกว่าหนึ่งหมื่นคน อายุยี่สิบสองปี

เขาไม่ได้ปักใจเชื่ออะไรมากนัก ถึงจะมาตามเก็บรางวัล แต่ก็นึกถึงเรื่องเมื่อวานไม่ได้

แม่งเอ๊ย เขายังหลอนไม่หาย

เขาเปิดแผงข้อมูลตัวละครของอีกฝ่ายดู

ตัวละคร: รักใสใสเสี่ยวโยว

รูปร่างหน้าตา: 70

ค่าความชอบ: 60 (เกณฑ์คนแปลกหน้า)

เพศ: หญิง

อายุ: 28

สัดส่วน: 78, 82, 90

งานอดิเรก: เดินป่า, ร้องเพลง, ขี่ม้า, อาหาร

จำนวนการชาร์จพลัง: 31

พอมองดูชุดข้อมูลนี้ เขาก็รู้สึกโอเคอย่างน้อยมันก็ดูดีกว่าของเมื่อวานหลายเท่า

ดูตารางอันดับท็อปเปย์ของอีกฝ่าย คนที่เลเวลสูงสุดคือ 47 แล้วก็มีเลเวล 40 อีกคนหนึ่ง

ดูท่าถ้าเปย์คาร์นิวัลสักสองสามชิ้นก็น่าจะดันค่าความชอบให้ทะลุแปดสิบได้ไม่ยาก

แม้แต่บัญชีเลเวลสามสิบก็ยังติดท็อปเท็นได้

"ยินดีต้อนรับ จุนหลินเทียนเซี่ย เข้าสู่ไลฟ์สตรีมของเสี่ยวโยวค่ะ"

【ว้าว ชื่อเท่จังพี่ชาย ไม่รู้ในกระเป๋ามีของดีอะไรบ้างไหมนะ】

【จะมีของหรือไม่มีก็เรื่องของเขา อย่างน้อยก็มีของเยอะกว่าแกเหอะ บัญชีเลเวลสามกระจอกๆ ยังกล้าไปแซะพี่ใหญ่เลเวลสามสิบอีกเหรอ】

หวังเส้าจวินไม่ได้สนใจคอมเมนต์เหล่านั้น เขารีบเข้าประเด็นทันที

จุนหลินเทียนเซี่ย: "สตรีมเมอร์ร้องเพลงเหรอ? เพิ่งเหมาะจะฟังเพลงผ่อนคลายดึกๆ ดื่นๆ แบบนี้พอดี"

"ฮ่าๆ พี่ชายชอบก็เป็นเกียรติของเสี่ยวโยวแล้วค่ะ เดี๋ยวหนูจัดให้สักเพลงนะคะ"

【ไม่ได้นะเสี่ยวโยว เธอจะลำเอียงไม่ได้นะ! บอกว่าถ้าพี่ใหญ่ไม่เปย์รถสปอร์ตจะไม่ร้องให้ฟังไม่ใช่เหรอ? แบบนี้ไม่ยุติธรรมเลย อันดับหนึ่งในตารางเขายังอยู่ตรงนี้เลยนะ】

เห็นแบบนั้น หวังเส้าจวินก็ไม่รอช้า กดส่งคาร์นิวัลให้อีกฝ่ายทันที

เอฟเฟกต์อลังการบนหน้าจอทำเอาคนดูหลายร้อยคนในไลฟ์ถึงกับช็อก

ไม่ใช่ว่าพวกเขาไม่เคยเห็นคาร์นิวัล แต่ครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่เห็นคนเปย์เปิดงานด้วยคาร์นิวัลในห้องไลฟ์นี้

【เชี่ยเอ๊ย คาร์นิวัลมาแล้ว พี่ใหญ่ที่หนึ่งในตารางหลบไป พี่ใหญ่จุนหลินของผมมาแล้ว】

【พี่ชาย ผมยอมรับว่าเมื่อกี้ผมพูดจาเสียงดังไปหน่อย เสี่ยวโยวจะยืนบื้อทำไมล่ะ รีบร้องเร็วเข้า!】

【ใช่ๆ ร้องเลย ร้องไปเลยหนึ่งชั่วโมง】

เสี่ยวโยวถึงกับตะลึงไปกับเซอร์ไพรส์กะทันหัน เธอไม่เคยเห็นหวังเส้าจวินโผล่มาในไลฟ์มาก่อนเลย

พูดง่ายๆ คือ เข้ามาครั้งแรกก็เปย์คาร์นิวัลให้ทันที

กบเจ้าเล่ห์คอยลูบพุงเธออยู่

ความจริงมีเพียงหนึ่งเดียว: นี่คือมหาเศรษฐีตัวจริง!

ไม่ได้ละ เธอต้องฉวยโอกาสนี้รั้งพี่ใหญ่คนนี้ไว้ข้างกายให้ได้