บทที่ 16 กำจัดพวกทุจริต
บทที่ 16 กำจัดพวกทุจริต
บทที่ 16
จางหยวนเกือบจะหัวเราะออกมาด้วยความโกรธ
“บอกให้ผมแสดงบัตรยืนยันตัวตนอย่างนั้นหรือ? นี่คุณคงไม่เชื่อผมเลยสินะ!”
จางหยวนที่เต็มไปด้วยความโกรธ ดึงโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋าเสื้อแล้วกดโทรหาผู้จัดการหวังทันที
ในเมื่อผู้จัดการหวังมีเบอร์โทรของเขาอยู่แล้ว
เมื่อสายโทรติด จางหยวนก็ยื่นโทรศัพท์ไปที่หน้าของหลี่กั๋วฮว่า
“ฟังให้ดี ๆ นี่คือเบอร์ของผู้จัดการหวังจากศูนย์การค้าหุ้น ผมว่คุณน่าจะรู้จักเบอร์โทรทางการของศูนย์การค้าหุ้นอยู่แล้วใช่ไหม?
ตั้งใจฟังผู้จัดการหวังพูดให้ชัดเจนว่า ผมคือผู้ถือหุ้นคนใหม่ของพวกคุณหรือไม่!”
ใบหน้าของหลี่กั๋วฮว่ามีแววขมขื่นเล็กน้อย เขาคว้าโทรศัพท์ขึ้นมา
และทันทีที่เห็นเบอร์โทร เขาก็ถึงกับอึ้งไป
ใช่แล้ว นั่นคือเบอร์โทรของผู้จัดการหวัง! ในฐานะที่ทำงานในศูนย์การค้าหุ้น เขาจำเบอร์โทรทางการได้อย่างแม่นยำ!
"สวัสดีครับ! ผมขอสอบถามหน่อยนะครับว่าเจ้าของโทรศัพท์เครื่องนี้คือผู้ถือหุ้นใหม่ของบริษัทเราจริงหรือไม่? อ๋อ ใช่หรือครับ? ขอบคุณมากครับ!"
หลี่กั๋วฮว่าวางสายโทรศัพท์ แล้วส่งคืนให้จางหยวน
"เป็นอย่างไรล่ะ? เชื่อผมแล้วหรือยัง?"
"ผมเชื่อท่านแล้ว ผมผิดเองที่ไม่เชื่อใจท่าน..."
เสียงของหลี่กั๋วฮว่าดูท้อแท้ แต่จางหยวนที่ยืนอยู่ตรงหน้าก็โบกมืออย่างไม่ใส่ใจ
"ไม่ใช่ความผิดของคุณเลย ผมจางหยวนก็คงมีหน้าตาไม่เหมือนคนรวยสินะ!
แต่ผมคิดว่าในฐานะที่กลุ่มติ่งเซิ่งเป็นกลุ่มบริษัทอันดับหนึ่งของเมืองซู ย่อมมีนโยบายการบริหารที่ดี! แต่ผลลัพธ์ล่ะ? พวกคุณรับคนแบบไหนเข้ามาทำงานบ้าง?
ยกตัวอย่างเช่น หัวหน้าฝ่ายที่มาตั้งคำถามกับผมเมื่อครู่นี้ เขานามสกุลซูใช่ไหม?
แค่หัวหน้าฝ่ายตัวเล็ก ๆ ก็สามารถแอบอ้างชื่อเสียงของกลุ่มติ่งเซิ่งเพื่อหาผลประโยชน์ให้ตัวเองได้โดยไม่สนใจว่ากำลังทำลายชื่อเสียงของทั้งกลุ่ม!
พวกคุณรู้ไหมว่าข้างนอกมีคดีฟ้องร้องกลุ่มติ่งเซิ่งอยู่มากแค่ไหน?
รู้ไหมว่ามีคนมากมายที่กล่าวหาด่าทอชื่อเสียงของกลุ่ม?
และรู้ไหมว่ามีคนอีกมากแค่ไหนที่ไม่อยากเห็นไอ้หัวหน้าฝ่ายคนนี้ออกไปเดินข้างนอกโดยไม่โดนอะไรบ้าง!"
จางหยวนชี้นิ้วไปที่หัวหน้าฝ่ายซูที่ดูมันเยิ้ม
ทันทีที่จางหยวนชี้นิ้วไป หัวหน้าฝ่ายซูก็ตกใจกลัว สุดท้ายถึงกับล้มลงไปกองกับพื้น
ใช่แล้ว แม้แต่คนโง่ก็ยังรู้ว่าในสถานการณ์นี้ จางหยวนไม่ใช่คนที่เขาจะมีปัญหาด้วยได้
เพราะขนาดเจ้านายของเขาเองยังยอมก้มหัวให้จางหยวนขนาดนี้ แสดงว่าเจ้านายของเขาย่อมรู้ถึงสถานะของอีกฝ่ายอย่างชัดเจนแล้ว
ถึงแม้เขาจะไม่รู้ว่าจางหยวนส่งโทรศัพท์ให้เจ้านายฟังอะไร แต่จากสภาพการณ์ในตอนนี้...
ขาของหัวหน้าฝ่ายซูถึงกับอ่อนแรง และเขาก็ทรุดตัวลงกับพื้นอย่างไม่รู้ตัว
สถานการณ์ตอนนี้ดูเหมือนทุกอย่างจะจบสิ้นแล้ว!
เหงื่อบนหน้าผากของหัวหน้าฝ่ายซูไหลลงมาทันที
เขาคุกเข่าลงกับพื้นแล้วก้มศีรษะกระแทกพื้นต่อหน้าจางหยวน ขณะก้มศีรษะ เขาพูดด้วยความหวาดกลัว
“ขออภัยครับ! ขออภัยจริงๆ ท่านจาง ผมไม่รู้เลยว่าท่านคือผู้ถือหุ้นใหม่ของบริษัทเรา ผม…ผมผิดไปแล้ว! ผมผิดเอง!”
หัวหน้าฝ่ายซูตบหน้าตัวเองอย่างบ้าคลั่งพร้อมกับขอโทษจางหยวนด้วยท่าทางหวาดกลัว
“แกนี่มันสารเลว! แกกล้าทำเรื่องน่ารังเกียจลับหลังฉันได้อย่างไร!
ถ้าท่านจางไม่บอกฉันว่าแกทำเรื่องเลวร้ายอะไรไว้ข้างนอก ฉันคงไม่รู้ว่าแกฉวยโอกาสแอบอ้างชื่อเสียงบริษัทไปทำสิ่งสกปรกมากมาย!”
หลี่กั๋วฮว่าตบหน้าหัวหน้าฝ่ายซูจนล้มลงกับพื้น
ความจริงแล้วหลี่กั๋วฮว่าไม่รู้จริง ๆ หรือ? แน่นอนว่าเป็นไปไม่ได้ เขาในฐานะประธานบริษัท ย่อมรู้ดีว่าหัวหน้าฝ่ายซูคนนี้ใช้อำนาจในทางที่ผิดแอบหาผลประโยชน์ส่วนตัวอยู่แล้ว แต่หัวหน้าฝ่ายซูก็ถือเป็นพวกที่สนับสนุนเขาอย่างเหนียวแน่น
น่าเสียดายที่ในตอนนี้เขาช่วยอีกฝ่ายไม่ได้แล้ว ที่สำคัญชายคนนี้ยังส่งข้อมูลผิด ๆ มาทำให้เขาเกือบโดนเล่นงานอีกด้วย! บอกว่าจางหยวนไม่ใช่ผู้ถือหุ้นใหม่ของบริษัท!
เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ ไฟโกรธในใจของหลี่กั๋วฮว่าก็ยิ่งรุนแรงขึ้นไปอีก
ฝ่ามือใหญ่ ๆ ของเขาตบหน้าหัวหน้าฝ่ายซูไม่หยุดจนอีกฝ่ายแทบไม่สามารถยกหัวขึ้นได้
จนกระทั่ง...
“พอเถอะ ๆ ถ้าตบกันต่อไปจนถึงกับมีใครตายขึ้นมา มันจะส่งผลเสียอย่างมากต่อบริษัทเรา!”
จางหยวนโบกมืออย่างแรง
เมื่อเห็นจางหยวนโบกมือ หัวหน้าฝ่ายซูรู้สึกมีความหวังขึ้นมาทันที
เขาคุกเข่าคลานไปหาจางหยวน พร้อมทั้งร้องไห้คร่ำครวญไปด้วย
“ผมผิดไปแล้วจริง ๆ ท่านจาง ผมผิดจริง ๆ ผมรู้ว่าท่านมีจิตใจเมตตา ท่านย่อมอภัยให้ผม...”
“ฉันมีจิตใจเมตตางั้นหรือ?!”
จางหยวนเกือบจะหัวเราะออกมา เขาจ้องมองหัวหน้าฝ่ายซูที่อยู่ตรงหน้า ด้วยสายตาที่เย็นชา
“ฉันแค่กลัวว่าหลี่กั๋วฮว่าจะตบแกไปเรื่อย ๆ จนแกตายที่นี่ต่างหาก
ฉันไม่อยากให้แกตายอนาถขนาดนั้นหรอก...เอาไปที่แผนกกฎหมาย ให้พวกเขารีบตรวจสอบว่าตอนที่นายซูเป็นหัวหน้าฝ่ายก่อสร้าง เขาทุจริตไปเท่าไหร่กันแน่!
ตรวจสอบให้ครบทุกบัญชี ทุกจำนวนเงิน ห้ามให้มีสักสตางค์เดียวรอดสายตาไปได้ ถ้าเจอเงินที่ไม่ตรงบัญชีแม้แต่สักรายการ ฉันจะลากทั้งแผนกกฎหมายไปดื่มน้ำชาพร้อมกัน!
และเมื่อทุกอย่างตรวจสอบเสร็จสิ้น ส่งเรื่องตรงไปที่ตำรวจ แจ้งต่อทางการซูเฉิงให้รู้ว่าหัวหน้าฝ่ายซูนี่ได้ทำอะไรไว้!
ฉันจะดูซิว่าหัวหน้าฝ่ายซูมีอิทธิพลมากแค่ไหน จะซื้อคนทั้งกรมตำรวจไปได้ไหม หรือจะซื้อศาลได้รึเปล่า!”
จางหยวนโบกมืออย่างแรง พร้อมกัดฟันพูดด้วยความเดือดดาล
“แกบอกว่าจะทำให้ฉันอยู่เมืองซูนี้ไม่ได้อย่างนั้นหรือ?! ฉันจะให้โอกาสแกเอง มาดูกันว่าคราวนี้แกจะทำให้ฉันอยู่ไม่ได้จริง ๆ หรือเปล่า!”
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ ขาของหัวหน้าฝ่ายซูก็อ่อนลงจนทรุดตัวนั่งบนพื้น
ดวงตาของเขาเริ่มเลื่อนลอย
ใต้เป้าของเขาเริ่มเปียกชื้นอย่างช้าๆ หยดน้ำไหลซึมจากเป้าลงไปบนพื้น
ใช่แล้ว…ชายคนนั้นกลัวจนฉี่ราด!
เพราะเขารู้ดีว่า ตลอดหลายปีที่เขาทุจริตและหาผลประโยชน์ส่วนตัวนั้น จะต้องทิ้งร่องรอยเอาไว้ในบริษัทอย่างแน่นอน เมื่อก่อนนั้นรอดมาได้ก็เพราะพวกคนในบริษัทที่เคยรับเงินสินบนจากเขา ต่างก็แกล้งทำเป็นมองไม่เห็น แต่ตอนนี้สถานการณ์มันเปลี่ยนไปแล้ว!
เพราะตอนนี้เจ้านายใหญ่ ผู้ถือหุ้นใหญ่ได้สั่งการโดยตรง หากมีบัญชีไหนที่ไม่สามารถตรวจสอบได้ชัดเจน ทุกคนที่เกี่ยวข้องจะต้องรับบทลงโทษอย่างหนัก
ในสถานการณ์เช่นนี้ ไม่มีใครที่จะปกป้องเขาได้อีกแล้ว แม้แต่คนที่เคยรับเงินจากเขาก็จะต้องเหยียบเขาให้จมดิน เพราะว่าพวกนั้นเคยได้ผลประโยชน์จากเขา!
คิดมาถึงตรงนี้ ชายคนนั้นก็รู้สึกสิ้นหวังอย่างที่สุด และในใจเขาก็เกิดความคับแค้นขึ้นมา!
ทำไมกัน?!
ทำไมคนตรงหน้าคนนี้ถึงได้ทำลายความพยายามตลอดหลายปีของเขาได้อย่างง่ายดายแบบนี้?!
พร้อมกันนั้น เขาก็เริ่มโกรธแค้นตระกูลเจียงขึ้นมา ถ้าไม่ใช่เพราะตระกูลเจียง เขาก็คงไม่ต้องมาตกอยู่ในสภาพน่าสังเวชแบบนี้!