บทที่ 434: สะกดข่มสมบูรณ์แบบ! ยาระเบิดสูตรใหม่สังหารเซียนสันโดษทัณฑ์ที่ 11 ในพริบตา! (ส่วนที่ 3) (ฟรี)
บทที่ 434: สะกดข่มสมบูรณ์แบบ! ยาระเบิดสูตรใหม่สังหารเซียนสันโดษทัณฑ์ที่ 11 ในพริบตา! (ส่วนที่ 3) (ฟรี)
บทที่ 434: สะกดข่มสมบูรณ์แบบ! ยาระเบิดสูตรใหม่สังหารเซียนสันโดษทัณฑ์ที่ 11 ในพริบตา! (ส่วนที่ 3)
และในยามนี้...
เห็นได้ชัดว่ามิใช่ 'สถานการณ์ปกติ'
การที่พวกนางออกมา ประการแรกเพื่อเบิกทาง ประการที่สองเพื่อลวงตาผู้คน ให้หลินฝานมีทางเลือกมากขึ้น เพื่อให้บรรลุผลลัพธ์ในการรุกรับได้อย่างอิสระ
มีคนอยู่?
ฝีมือร้ายกาจ?
จะเปิดศึกหรือ?!
ประเสริฐยิ่ง!
สร้างความวุ่นวายครั้งใหญ่ ดึงดูดผู้คนรอบด้านให้หลั่งไหลเข้ามา หลินฝานจะได้อาศัยกระจกส่องสวรรค์หลบหนีไปทางอื่น แม้จะยังทิ้งร่องรอยไว้ ทว่าอย่างน้อยก็ยังซื้อเวลาได้บ้าง!
บุรุษจอมโอหังใบหน้าซีดเผือดเล็กน้อย
เพียงสะบัดมือ เขาก็คว้าตัวลูกสมุนที่เพิ่งรับเข้ามาใหม่ให้มายืนอยู่ข้างกาย เพื่อเตรียมสู้เคียงบ่าเคียงไหล่
แม้เจ้าหมอนี่จะฝีมืออ่อนด้อยไปสักหน่อย ซ้ำยังขี้ขลาดตาขาว พอเจออันตรายปฏิกิริยาแรกก็คือเผ่นหนีแทนที่จะสู้ถวายหัว ทว่าอย่างไรเสียก็ยังเป็นคนเป็นๆ ทั้งยังเป็นคนของตนที่ถูกบังคับให้ยอมสวามิภักดิ์
มีคนเพิ่มขึ้น ก็มีแรงเพิ่มขึ้นมิใช่หรือ?
อย่างน้อยก็ทำให้ในใจเขารู้สึกอุ่นใจขึ้นมาบ้าง
เมื่อคิดได้ดังนี้ เขาจึงเอ่ยขึ้นทันที "เจ้าจงไปสกัดกั้นพวกนางไว้สองคน"
"รอข้าสังหารอีกสองคนที่เหลือได้เมื่อใด เจ้าจะมีความดีความชอบครั้งใหญ่ วันหน้าติดตามข้ามีแต่จะกินหรูอยู่สบาย ชีวิตย่อมดีกว่าตอนนี้เป็นพันเป็นร้อยเท่า!"
"หา?!"
"ข้าหรือ?"
ลูกสมุนผู้นี้ถึงกับหน้าชาไปทั้งแถบ
มารดามันเถอะ!
จู่ๆ เจ้าก็ดึงข้ามา ข้าเดิมทีก็ตกใจจนแทบสิ้นสติ ขาสองข้างสั่นพั่บๆ ไม่หยุด แทบจะหวาดกลัวจนโง่งมอยู่แล้ว
ทว่าตอนนี้ เจ้ากลับจะให้ข้าไปสกัดคนตั้งสองคนเนี่ยนะ?
บัดซบเอ๊ย หากข้ามีความกล้าและฝีมือถึงเพียงนั้น ข้าจะถูกเจ้าบังคับให้กลายเป็นทาสรับใช้หรือ? ข้าออกไปสร้างความยิ่งใหญ่ด้วยตัวเองมิประเสริฐกว่าหรือไร?
"ข้าอะไรของเจ้า?"
"จงเชื่อมั่นในตัวเองสิ!"
"เจ้ามิใช่คนธรรมดา เจ้าคือทาสรับใช้ของข้า คือสุนัขของข้า!"
"คนของข้า ต่อให้เป็นเพียงสุนัขตัวหนึ่ง ก็ยังสามารถสังหารเซียนพเนจรได้เป็นเบือ"
"ไปซะ!"
ชายหนุ่มผู้โอหังแค่นเสียงเย็นชา ไม่รอให้ 'ลูกสมุน' ผู้นี้ได้เอ่ยปาก เขาก็ซัดฝ่ามือเข้าที่กลางหลังของอีกฝ่ายทันที อีกฝ่ายไม่ทันระวังตัว ร้องเสียงหลง ร่างปลิวลิ่วพุ่งเข้าหาหลินจื่อเซียวอย่างไม่อาจควบคุมได้...
กู้ซิงเหลียนและพวกทั้งสี่คน: "..."
พูดตามตรง
ฉากนี้ค่อนข้างเหนือความคาดหมายของทุกคนไปสักหน่อย
แต่ทว่า...
ก็มิได้นับว่าหลุดโลกจนเกินไป
เพราะอย่างไรเสียที่นี่ก็คือห้วงลึกหมื่นโลกธาตุ ผู้คนมากมายเพื่อเอาชีวิตรอด อย่าว่าแต่ลูกสมุนเลย ต่อให้เป็นพี่น้องร่วมสายเลือด หรือแม้กระทั่งบิดามารดา บุตรธิดา และภรรยา ก็ล้วนขายทิ้งได้ทั้งสิ้น
หลินจื่อเซียวย่อมไม่ลังเล นางลงมือในทันที
"กระบี่ที่ 11 นิพพาน!"
ตูม!
ปราณกระบี่ไร้สิ้นสุดปะทุขึ้น กระบี่บินพุ่งทะยานเต็มท้องฟ้าจนนับไม่ถ้วน
ลูกสมุนผู้นั้นพลันสะท้านไปทั้งร่างในชั่วพริบตา
"มารดามันเถอะ!"
"นี่กะจะเอาชีวิตข้าเลยหรืออย่างไร?!"
ตัวเขาย่อมรู้ซึ้งถึงตื้นลึกหนาบางของตัวเองดี
ตัวเขาเป็นเพียงคนที่ฝืนผ่านมาตรฐานการเข้าสู่ห้วงลึกหมื่นโลกธาตุมาได้อย่างฉิวเฉียด เป็นเพียงจุดต่ำสุดในห่วงโซ่ความเหยียดหยามของยอดฝีมือเหล่านี้ ที่เขามีโอกาสเข้ามาได้ ล้วนเป็นเพราะพวกตัวบิ๊กๆ เหล่านั้นเพิ่งจะม่องเท่งไปเพราะเรื่องบางอย่างเมื่อช่วงก่อนหน้านี้ เขาจึงได้เลื่อนขั้นขึ้นมาแทนที่···
และด้วยความที่ฝีมืออ่อนด้อย ก่อนหน้านี้เขาจึงได้แต่ตามติดเพื่อนร่วมทีมมาผสมโรงด้วยเท่านั้น
พออยู่ที่ภูเขาเพลิง ทันทีที่พบว่ามีสิ่งผิดปกติ เขาก็รีบเผ่นแน่บไปทันที
สุดท้ายกลับถูกชายหนุ่มผู้โอหังผู้นี้จับตัวมาอีก...
บัดซบเอ๊ย นั่นยังไม่ใช่ปัญหา อย่างน้อยก็ยังรักษาชีวิตรอดมาได้
ทว่ากระบี่นี้ มันกะจะแทงข้าให้พรุนเป็นรังผึ้งเลยนี่นา!
เขาแทบจะร้องไห้โฮออกมา ทว่ายามนี้ไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว ทำได้เพียงกัดฟันใช้วิชาขั้นสูงสุดออกมา หวังเพียงจะต้านทานไว้ได้ชั่วครู่ชั่วยาม ภาวนาให้บุรุษจอมโอหังจัดการศัตรูได้ภายในช่วงเวลานี้
มิฉะนั้น...
ตัวเขาคงต้องไปเฝ้ายมบาลเป็นแน่แท้!
เขาอยากจะร้องไห้เหลือเกิน
ทว่ากู้ซิงเหลียนกลับตกตะลึงจนใจหายวาบ
กระบี่ที่ 11 นิพพาน?!
นี่มันเพลงกระบี่เร้นลับมิใช่หรือ?!
แม้ยามที่หลินฝาน เจี้ยนจื่อ และซานเยี่ยใช้ออกมาจะมีความแตกต่างกันเล็กน้อย ทว่าโดยรวมแล้วกลับไม่ต่างกันมากนัก
เห็นได้ชัดว่ามาจากต่างโลก แต่กลับใช้วิถีกระบี่แบบเดียวกัน ซ้ำยังบอกว่าตัวเองเป็นคนบ้านเดียวกันอีก...
"จะว่าไป คำว่าคนบ้านเดียวกันนี้ก็แปลกนัก"
"คนจากต่างโลก จะเป็นคนบ้านเดียวกันได้อย่างไร?"
"พวกเขาทั้งสอง..."
"หรือว่า?!"
กู้ซิงเหลียนกำลังจะครุ่นคิด
กลับเห็นบุรุษจอมโอหังผู้นั้นอาศัยจังหวะที่ลูกสมุนของตนกำลังต้านทานกระบี่ที่ 11 อย่างเอาเป็นเอาตาย พุ่งพรวดขึ้นมาอย่างกะทันหัน
ทว่าเขามิได้พุ่งเป้าสังหารมาที่นางและสวี่เหวยอีตามที่ลั่นวาจาไว้ แต่กลับพุ่งตรงดิ่งไปหาหลินจื่อเซียว!
มิหนำซ้ำ พอพุ่งไปได้ครึ่งทาง เขายังใช้วิชาลับ 'จุดชนวน' ลูกสมุนของตนโดยตรง ให้อีกฝ่ายกลายเป็น 'ระเบิดมนุษย์' อาศัยอานุภาพของการระเบิดตัวเอง บีบให้หลินจื่อเซียวและจี้ชูถงต้องล่าถอยไปอย่างเลี่ยงไม่ได้ จากนั้นก็พุ่งฝ่าวงล้อม ทะยานหนีไปอย่างรวดเร็ว!
"ฮึ!"
"วันนี้ข้ายังมีธุระสำคัญ จะไม่ขอถือสาหาความกับพวกเจ้า"
"พวกเจ้าจงรอข้าก่อนเถอะ รอให้ข้าสะสางธุระสำคัญเสร็จสิ้น คอยดูเถิดว่าข้าจะ..."
"หืม?!"
เขากำลังคิดจะวางมาดโอ้อวดแล้วจากไป
ทว่าสัมผัสเทวะกลับรับรู้ได้ถึงวัตถุชิ้นเล็กๆ บางอย่างที่กำลังพุ่งทะยานเข้าหาตนอย่างรวดเร็ว
"ตัวอะไรกัน?!"
'เพ่งตามอง' จึงพบว่าเป็นเพียงเม็ดยาธรรมดาๆ ที่ไร้ซึ่งความโดดเด่นใดๆ เม็ดหนึ่ง
"เม็ดยา?"
"..."
บุรุษจอมโอหังถึงกับมึนงงไปเล็กน้อย
หากคิดจะหลบหลีก ย่อมไม่ใช่เรื่องยาก ด้วยความเร็วของเม็ดยานี้และตัวเขา การหลบให้พ้นย่อมไม่มีปัญหา ทว่าหากหลบหลีก ก็จำต้องเปลี่ยนทิศทาง และหากเปลี่ยนทิศทางจนถูกสตรีเหล่านั้นที่อยู่ด้านหลังไล่ตามทัน มาดที่เพิ่งวางไปเมื่อครู่มิใช่เสียเปล่าหรอกหรือ?
ลูกน้องก็คงต้องตายฟรีเป็นแน่
ยิ่งไปกว่านั้น เป็นเพียงเม็ดยากระจอกๆ เม็ดหนึ่ง คิดจะปาให้คนตายเลยหรือไร?
หรือคิดจะวางยาพิษให้ข้าตาย?
ทว่าด้วยฝีมือของข้า ย่อมต้านทานพิษนับหมื่นได้นานแล้ว จะไปกลัวเม็ดยากระจอกๆ ของเจ้าทำไมกัน?
ในชั่วพริบตา เขาจึงตัดสินใจว่า ไม่จำเป็นต้องสนใจมันเลยแม้แต่น้อย!
เม็ดยาสับปะรังเคอะไรกัน?
ไม่คู่ควรให้ใส่ใจเลยสักนิด!
ไม่จำเป็นต้องคิดให้มากความ เพียงแค่พุ่งทะลวงผ่านไปก็พอ!
เขาคิดเช่นไร ก็ลงมือทำเช่นนั้น
มิหนำซ้ำเขายังยื่นมือออกไปคว้าเม็ดยานั้นมาไว้ในมือด้วยความสนใจ พลางหัวเราะร่า "หรือว่าจะเป็นวาสนาพิเศษบางอย่าง สถานที่ประหลาดล้ำแห่งใดกำลังพ่นเม็ดยาออกมางั้นหรือ?"
"จะว่าไป เม็ดยานี้ก็ไม่เลวเลยทีเดียว ถึงกับเป็นเม็ดยาคุณภาพขั้น 9~!"
"เพียงแต่ชนิดของมันออกจะแปลกประหลาดไปสักหน่อย กระทั่งข้ายังจำไม่ได้"
เขาเร่งความเร็วให้มากยิ่งขึ้น
ใช้นิ้วหัวแม่มือและนิ้วชี้คีบเม็ดยาเอาไว้ ยกขึ้นมาพิจารณาอย่างละเอียดตรงหน้า
ทว่ากลับคาดไม่ถึงเลยว่า จู่ๆ เม็ดยานั้นจะปริแตกออก...
แต่บุรุษจอมโอหังผู้นี้เป็นใครกันเล่า?
ย่อมไม่มีทางหลงกลง่ายๆ เช่นนี้ แม้ดูเหมือนจะอยู่ใกล้แค่เอื้อม ทว่าแท้จริงแล้ว วิธีการป้องกันสารพัดรูปแบบของเขาล้วนทำงานอยู่ตลอดเวลา คอยปกป้องตัวเขาไว้อย่างแน่นหนาซ้อนทับกันหลายชั้น!
ดังนั้นเขาจึงไม่ตื่นตระหนกเลยแม้แต่น้อย...
ทว่าในพริบตาต่อมา เขากลับต้องตกตะลึง
ความรู้สึกอ่อนเปลี้ยเพลียแรงชนิดหนึ่งพลันแผ่ซ่านไปทั่วร่าง
ราวกับชายหนุ่มฉกรรจ์ที่ก้าวเข้าสู่วัยชราไม้ใกล้ฝั่งในชั่วพริบตา...
ซ้ำยังมีความรู้สึกราวกับถูกสตรีไม่รู้กี่นางสูบเรี่ยวแรงจนเหือดแห้งหยดสุดท้ายอย่างหมดจด
"นี่มัน?"
ความเร็วของเขาลดฮวบ พลังรบของทั้งร่างก็ดิ่งลงเหวอย่างรวดเร็ว กระทั่งเส้นผมพลันขาวโพลนในพริบตา แทบจะแก่ตายอยู่รอมร่อ
"หา?!"
จิตวิญญาณที่สั่นคลอนราวกับเปลวเทียนในสายลมของเขาสัมผัสได้ถึงสภาพของตนเองในยามนี้ แทบจะคลุ้มคลั่งขึ้นมาในทันที
"เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้ไปได้?!"
กู้ซิงเหลียนและพวกสบตากัน ปราดเดียวก็รู้ว่านี่คือฝีมือของหลินฝาน
ขณะเดียวกัน พวกนางทั้งหมดก็ล้วนตกใจจนสะดุ้ง
บุรุษจอมโอหังผู้นี้แม้จะโอหังถึงขีดสุด ซ้ำยังเอาแต่พ่นคำว่าโอหังไม่ขาดปาก ทว่าฝีมือของเขากลับร้ายกาจของจริง หากต้องสู้กันตัวต่อตัว ต่อให้เป็นสวี่เหวยอีก็ยังไม่คิดว่าตนเองจะมีโอกาสชนะมากนัก
ทว่าในยามนี้...
เพียงเม็ดยาเม็ดเดียว กลับทำให้เขากลายสภาพเป็นผีสางเช่นนี้ แม้จะไม่อาจเปลี่ยนเขาให้กลายเป็นกระดูกขาวแห้งกรังได้ในทันที แต่นี่ก็นับว่าน่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่งแล้ว
พลังรบทั้งร่างของเขา ถูกบั่นทอนลงไปมากกว่าเก้าส่วนครึ่ง!
หากต้องไปเผชิญทัณฑ์สวรรค์เซียนพเนจรด้วยสภาพเช่นนี้ ย่อมต้องตายสถานเดียวอย่างไม่ต้องสงสัย!
และในยามนี้...
จะปล่อยให้เขาหนีรอดไปได้อย่างไร?
พวกนางจึงเร่งไล่ตามไปทันที ปิดล้อมสังหารอย่างบ้าคลั่ง
ในขณะเดียวกัน ภายในใจของพวกนางก็ตื่นตะลึงยิ่งนัก!
เม็ดยานี้ พวกนางเห็นหลินฝานหลอมมันขึ้นมากับตา
มิหนำซ้ำก่อนหน้านี้กู้ซิงเหลียนยังเคยเอ่ยถามถึงสรรพคุณของเม็ดยานี้ ในตอนนั้น หลินฝานตอบกลับมาว่าไม่รู้ เพราะอย่างไรเสียก็ยังไม่เคยลองใช้
ทว่าตอนนี้...
ดูเหมือนว่าหลินฝานต้องการจะช่วยเหลือพวกนางจัดการกับบุรุษจอมโอหังผู้นี้ ในขณะเดียวกันก็ถือโอกาสทดสอบสรรพคุณของเม็ดยาไปด้วย
เพียงแต่...
สรรพคุณของเม็ดยานี้ ช่างน่าสะพรึงกลัวเกินไปแล้ว!
พวกนางล้วนถูกทำให้หวาดกลัวเข้าแล้วจริงๆ
ยามนี้ เม็ดยาระเบิดยังเหลืออีก 17 เม็ด
นี่มิได้หมายความว่า เพียงแค่ใช้งานให้เหมาะสม ก็สามารถสังหารเซียนพเนจรทัณฑ์ที่ 11 ได้ถึง 17 คนเลยหรือ?
ตูม!!!
ชายหนุ่มผู้โอหังที่ถูกเม็ดยาระเบิดกลืนกินอายุขัยอันยาวนานไม่อาจโอหังได้อีกต่อไป ภายใต้การรุมล้อมโจมตีของสตรีทั้งสี่ เขาทำได้เพียงฝืนต้านทานไว้ได้ชั่วอึดใจ ก่อนจะระเบิดแหลกเป็นผุยผง...
"อ๊าก!"
ในวินาทีที่ร่างกายแตกดับ เสียงคำรามของเขายังคงดังกึกก้องไม่ขาดสาย
"สังหารข้าหรือ?"
"พวกเจ้าก็อย่าหวังว่าจะได้อยู่อย่างเป็นสุข!"
"เผาผลาญร่างสังขารข้า อัคคีมารโชติช่วง..."
"ขอสาปแช่งพวกเจ้า ให้ถูกอัคคีมารสิงสู่ เจี๋ยๆๆ!"
"..."
พรึ่บ!
อัคคีมารสี่สายพุ่งเข้าใส่พวกนางทั้งสี่ในชั่วพริบตา
เพียงแต่ ทั้งสี่คนล้วนระแวดระวังตัวอยู่ก่อนแล้ว
ใครบ้างจะไม่รู้ว่าเซียนพเนจรทัณฑ์ที่ 11 นั้นแข็งแกร่งปานใด ซ้ำยังมีลูกไม้แพรวพราว ย่อมไม่มีทางประมาทโดยเด็ดขาด
ทว่า...
ลูกไม้นี้กลับยังคงเหนือความคาดหมายของพวกนางอยู่ดี
สวี่เหวยอีนั้นแข็งแกร่งพอ ในฐานะที่เป็นเซียนพเนจรทัณฑ์ที่ 11 เช่นเดียวกัน นางจึงสามารถสกัดกั้นเอาไว้ได้อย่างหวุดหวิด ซ้ำยังผนึกและบดขยี้มันทิ้งได้
หลินจื่อเซียวอาศัยกระจกส่องสวรรค์และวิธีการพิเศษอีกหลายอย่าง ซ่อนเร้นกายของตนและจี้ชูถงเอาไว้
ถึงขั้นทำให้อัคคีมารสองก้อนนั้นสูญเสียเป้าหมาย
จากนั้น...
พวกมันทั้งหมดก็พุ่งทะยานเข้าหากู้ซิงเหลียน!
"แย่แล้ว!"
กู้ซิงเหลียนหน้าถอดสี
นางมิใช่อ่อนแอ และยิ่งมิใช่แจกันดอกไม้ประดับบารมี เมื่อทุ่มเทสุดกำลัง ก็สามารถสกัดกั้นอัคคีมารไว้ได้ก้อนหนึ่ง
ทว่าอีกสองก้อนที่พุ่งเข้ามาอย่างกะทันหัน กลับทำให้นางสับสนลนลานในชั่วพริบตา จนไร้เรี่ยวแรงจะต้านทานอีกต่อไป จากนั้น นางก็ถูกอัคคีมารทั้งสามก้อนพุ่งชน และหลอมรวมหายเข้าไปในร่างกาย
ร่างของนางพลันแดงก่ำขึ้นมาในทันที ซ้ำยังตาเหลือกค้าง สลบเหมือดไปในบัดดล
เหตุไม่คาดฝันที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันนี้ ไม่มีใครคาดคิดมาก่อน
ทว่าพวกนางก็ตอบสนองได้อย่างรวดเร็ว
สวี่เหวยอีพุ่งเข้าไปหานางเป็นคนแรก คว้าตัวกู้ซิงเหลียนมากอดไว้ พร้อมกับตรวจดูอาการของนางในยามนี้
หลินจื่อเซียวและจี้ชูถงก็รีบเข้ามาสังเกตการณ์อยู่ใกล้ๆ เช่นกัน เพียงแต่สีหน้าของทั้งสองค่อนข้างกระอักกระอ่วน "เอ่อ... พวกข้าก็ไม่รู้ว่าหากอัคคีมารนี้หาเป้าหมายไม่พบแล้ว จะเปลี่ยนเป้าหมายไปหาผู้อื่นแทน"
"...ไม่โทษพวกเจ้าหรอก"
สวี่เหวยอีส่ายหน้า
ในช่วงเวลาหน้าสิ่วหน้าขวานเช่นนี้ จะไปโทษผู้อื่นก็คงไม่ได้จริงๆ
เพราะอย่างไรเสียก็ไม่มีใครรู้ว่าอัคคีมารนั่นมันคือตัวบัดซบอะไรกันแน่ ทว่าทุกคนล้วนรู้ดีว่า นี่คือการดิ้นรนเฮือกสุดท้ายก่อนตายของบุรุษจอมโอหังผู้นั้น ซึ่งเป็นถึงเซียนพเนจรทัณฑ์ที่ 11 อันแข็งแกร่ง
สำหรับสิ่งลี้ลับที่ไม่รู้จักเช่นนี้ ย่อมต้องสกัดกั้นเท่าที่ทำได้ และหลบเลี่ยงเท่าที่หลบได้เป็นธรรมดา
หรือจะให้สวี่เหวยอีต้องปั้นหน้ายักษ์ไปตำหนิพวกนางว่าไม่ควรหลบหลีกอย่างนั้นหรือ?
ไม่มีเหตุผลเช่นนั้นหรอก
เพียงแต่...
"ร้อนเหลือเกิน"
นางสัมผัสได้ว่า ร่างกายของกู้ซิงเหลียนนั้นร้อนผ่าว
ราวกับท่อนเหล็กที่ถูกเผาจนแดงฉาน!
พลังเซียนในร่างยิ่งปั่นป่วนพลุ่งพล่านอย่างบ้าคลั่ง
สัมผัสเทวะก็ตื่นตัวอย่างยิ่ง ทว่ากลับดูแปลกประหลาดพิกล
สวี่เหวยอีขมวดคิ้วมุ่น
ชั่วขณะหนึ่ง นางถึงกับมองไม่ออกเลยว่าเกิดอันใดขึ้น
"ให้ข้าดูหน่อย"
หลินจื่อเซียวเห็นดังนั้นจึงรีบเอ่ยปาก จากนั้นก็หยิบกระจกส่องสวรรค์ออกมา "พี่อาอู๋!"
เมื่อเห็นกระจกส่องสวรรค์ ในยามนี้สวี่เหวยอีก็ไม่มีเวลามามัวตกใจ รีบให้นางช่วยตรวจดูอาการทันที
ทางด้านหลินจื่อเซียว หลังจากตรวจดูอยู่ครู่หนึ่ง เมื่อผนวกรวมกับคำวินิจฉัยของพี่อาอู๋ สีหน้าของนางก็พลันแปรเปลี่ยนเป็นแปลกประหลาดยิ่งนัก
"นี่..."
"ถูกอัคคีมารแทรกซึมเข้าสู่ร่างกายจริงๆ"
พี่อาอู๋นั้นไร้ซึ่ง 'อารมณ์ความรู้สึก' แตกต่างจากหลินจื่อเซียวที่กระดากอายจนมิกล้าเอ่ยปาก นางส่งเสียงผ่านปราณโดยตรงว่า "อาการของนางในยามนี้เร่งด่วนยิ่งนัก"
สวี่เหวยอี: "..."
ข้าย่อมรู้ว่าเร่งด่วน ทว่าอะไรคืออัคคีมารแทรกซึมเข้าสู่ร่างกายเล่า?!
นางรีบเอ่ยถามต่อ "อัคคีมารแทรกซึมเข้าสู่ร่างกายคือสิ่งใดกัน?"
"คล้ายคลึงกับยาปลุกกำหนัด"
"ทว่าสรรพคุณกลับรุนแรงกว่ายาปลุกกำหนัดนับไม่ถ้วน"
"ซ้ำยังออกฤทธิ์ต่อทั้งร่างกายและจิตวิญญาณในเวลาเดียวกัน"
"หากไม่รีบหาทางแก้ไขโดยเร็ว นางจะต้องถูกอัคคีมารแผดเผาจนมอดไหม้ถึงแก่ความตาย"
สวี่เหวยอี: "???!" (จบตอน)