ตอนที่ 348
ตอนที่ 348
ตอนที่ 348
เขายกคิ้วขึ้นเล็กน้อยแล้วพูดว่า “เจ้าคือคนที่หยุดข้าคราวก่อนใช่หรือไม่?”
คาเซฮายะเพียงยักไหล่ ไม่ได้ปฏิเสธหรือยอมรับ เพราะไม่จำเป็นอีกต่อไป
เขาไม่จำเป็นต้องยำเกรงต่ออุจิฮะ มาดาระอีกแล้ว
ความสนใจในใบหน้าของอุจิฮะ มาดาระลึกซึ้งขึ้น
เมื่อพ่ายแพ้ครั้งก่อน เขาบอกคาเซฮายะให้รอ และไม่คาดคิดว่าอีกฝ่ายจะทำเช่นนั้นจริงๆ
เขาหันไปมองโอบิโตะที่อยู่ห่างออกไป ซึ่งตอนนี้ถูกเซ็ตสึดำควบคุมร่างจนแทบไม่เหลือเจตจำนงของตัวเอง จากนั้นก็ส่ายหัวช้าๆ “เจ้าทำให้ข้าผิดหวังจริงๆ โอบิโตะ... แต่อย่าได้แคร์ เจ้าก็ยังทำประโยชน์ได้อยู่ดี”
แล้วแม้ว่าโอบิโตะจะพยายามขัดขืนอย่างสุดกำลัง เขาก็ยังคงถูกเซ็ตสึดำบังคับให้ประสานอิน
คาถาคืนชีบพลัน!
และเป้าหมายของคาถานั้น แน่นอนว่าคืออุจิฮะ มาดาระ
แกร๊ก... แกร๊ก... แกร๊ก...
เกราะสีแดงเข้มบนร่างอุจิฮะ มาดาระร่วงหล่นทีละชิ้น และเนตรกระจกเงาหมื่นบุปผาในดวงตาของเขาก็จางหาย ดวงตาค่อยๆ หลับลง
ในเวลาเดียวกัน เซ็ตสึขาวปรากฏขึ้นใต้เท้าของมาดาระ ถือเนตรสังสาระที่โอบิโตะซ่อนเอาไว้ แล้วสอดใส่เข้าไปในเบ้าตา
หลังจากหมุนไปไม่กี่รอบ เขาก็ควบคุมมันได้อย่างรวดเร็ว
ริมฝีปากเขาแย้มยิ้ม “นี่สินะ ความรู้สึกของการฟื้นคืนชีพ... ในช่วงรุ่งเรืองของข้า!”
บนหน้าอกเปลือยของเขา หัวของเซ็นจู ฮาชิรามะที่เกิดจากเซลล์นั้นยิ่งชัดเจนขึ้น
คาเซฮายะมองดูความหลงตัวเองของอุจิฮะ มาดาระแล้วเอ่ยขึ้นช้าๆ “อุจิฮะ มาดาระ เร็วหน่อย ข้าสู้กับเจ้าเสร็จแล้ว ยังต้องกลับไปคุยกับพวกสี่หมู่บ้านใหญ่ให้รู้เรื่องอีก”
เมื่อได้ยินคำพูดโอหังของคาเซฮายะ สีหน้าของอุจิฮะ มาดาระก็มืดมนลง เขาวาร์ปไปยังด้านข้างโอบิโตะแล้วควักเนตรสังสาระอีกข้างจากเบ้าตา
ในที่สุด อุจิฮะ มาดาระก็กลับคืนสู่จุดสูงสุดของตนอย่างแท้จริง
คาเซฮายะส่ายหัวเบาๆ ถ้ามาดาระไม่ได้พลังของสิบหางและกลายเป็นร่างสถิต นี่ก็คือขีดสุดของเขาแล้วอย่างนั้นหรือ?
นั่นช่างน่าผิดหวังเสียจริง
ดวงตาของทั้งสองสบประสานกัน โดยไม่ต้องพูดอะไร พวกเขาก็ประสานอินในเวลาเดียวกัน
แม้แต่ท่าประสานอินก็ยังเหมือนกันเป๊ะ
พสุธาสวรรค์…
ดาราจุติ!
ครืน—!
อุกกาบาตยักษ์สองลูกฉีกท้องฟ้าลงมาพร้อมกัน ร่วงลงสู่พื้นอย่างรุนแรง
เมื่อเหล่านินจาจากสี่หมู่บ้านใหญ่เห็นภาพนี้ พวกเขาก็ตกตะลึงสุดขีด ดวงตาเบิกโพลง ปากอ้าค้าง ไม่เคยคาดคิดว่าจะได้เห็นภาพเช่นนี้กับตาตัวเอง
ภาพนี้...
คือภาพของเทพต่อสู้กันอย่างแท้จริง
คาเซฮายะส่ายหัวอีกครั้งแล้วประสานอิน
ศิลปะเซียน! วิชาหินถ่วงมหาศาล!
แกร๊ก แกร๊ก—
อุกกาบาตของอุจิฮะ มาดาระถูกอุกกาบาตของคาเซฮายะทุบแตกเป็นเสี่ยงๆ
สีหน้าของอุจิฮะ มาดาระเปลี่ยนไปทันที
ไม้เทพ! โลกแห่งพฤกษาผลิบาน!
ซู่—
กิ่งไม้จำนวนนับไม่ถ้วนงอกขึ้นมาจากผืนทราย ทอดแผ่สาขาสลับซับซ้อน
จากนั้น เซ็ตสึขาวก็กระโดดขึ้นมาแล้วหลอมรวมเข้ากับร่างของมาดาระโดยตรงง
ทันใดนั้น เส้นลายสีแดงเข้มก็ปรากฏขึ้นบนภาพหัวของฮาชิรามะที่หน้าอกของเขา
จักระเซียน!
และอุจิฮะ มาดาระ ผู้ที่ได้ชิ้นส่วนสุดท้ายของพลัง ก็ทำการประสานานอินอีกครั้ง
ศิลปะเซียน! ไม้เทพ! พุทธรูปพันมือขนาดมหึมา!
รูปปั้นไม้ยักษ์ลุกขึ้นจากทะเลต้นไม้ มือจำนวนนับไม่ถ้วนแผ่กว้างออกเหมือนหางนกยูง ภายใต้การควบคุมของอุจิฮะ มาดาระ มันฟาดอุกกาบาตที่ร่วงลงมาทีละลูกจนแตกเป็นเสี่ยงๆ
ในเวลาเดียวกัน คาเซฮายะก็เคลื่อนไหวอีกครั้ง
แขนหลายข้างที่สร้างจากจักระเก้าหางปรากฏขึ้น และในมือของเขาก็มีกระสุนวงจักรดาวกระจายจากธาตุต่างๆ หมุนอยู่
ศิลปะเซียน...
วายุ อัคคี ลาวา แม่เหล็ก...
เขาขว้างกระสุนวงจักรดาวกระจายเหล่านั้นใส่มาดาระ
มหาพุทธรูปแห่งจุดสูงสุด!
อุจิฮะ มาดาระรู้ดีว่าระสุนวงจักรดาวกระจายเหล่านี้มีพลังทำลายล้างรุนแรงเพียงใด เขาไม่กล้ามองข้ามแม้แต่น้อย
ในขณะที่มองดูคาเซฮายะซึ่งคำรามอย่างต่อเนื่อง เขาก็ยกมือขึ้นอย่างเงียบๆ และลูกแก้วแสวงหาความจริงที่เป็นเกราะป้องกันก็ปัดการโจมตีล่องหนจากด้านข้างออกไป เกิดเสียงทึบดังขึ้น
“เจ้า!”
อุจิฮะ มาดาระแสดงสีหน้าตื่นตระหนกเป็นครั้งแรก
“ลิมโบ: คุกแดนเงา? เจ้าทำให้ข้าผิดหวังอีกแล้วจริงๆ”
ตอนนี้ อุจิฮะ มาดาระ ยังไม่แข็งแกร่งพอ
แต่ก็ช่วยไม่ได้ คาเซฮายะไม่ต้องการพบกับโอสึซึกิ คางูยะ ผู้หญิงโง่ๆ คนนั้น และยิ่งไม่ต้องการเห็นแผนการของเซ็ตสึดำสำเร็จ
แม้อุจิฮะ มาดาระจะวางแผนกับทั้งโลกนินจา แต่คาเซฮายะยังนับถือเขาในระดับหนึ่ง
“จบแค่นี้เถอะ”
คาเซฮายะวาร์ปมาปรากฏตรงหน้ามาดาระ มองเขานิ่งๆ แล้วพูดอย่างช้าๆ
“ข้าเห็นการร่ายรำของเจ้าแล้ว... แต่ก็ถึงเวลาปิดฉากมันอย่างสมบูรณ์แบบเสียที”
จากนั้นเขาก็รวบรวมจักระทั้งหมดในร่างของเขา...