บทที่ 555 รับมือสวี่ต้าเม่า

พอฉินจิงหรูโพล่งคำพูดนั้นออกมา คนทั้งลานบ้านก็ถึงกับตกตะลึงจนพูดไม่ออก อะไรคือการทำใบรับรองปลอม ทำใบรับรองปลอมเอาไปใช้ทำอะไรกัน

ไม่นานนักก็มีคนนึกย้อนไปถึงตอนที่สวี่ต้าเม่าแต่งงาน ตอนนั้นสวี่ต้าเม่าไปพบพ่อแม่ของอวี๋ไห่ถังแล้ว แถมยังมาตั้งโต๊ะเลี้ยงฉลองกันที่บ้านของเหยียนปู้กุ้ยด้วยซ้ำ แต่กินเลี้ยงยังไม่ทันเสร็จ ฉินหวยหรูก็เรียกสวี่ต้าเม่าออกไป พอสวี่ต้าเม่ากลับมาที่บ้านเหยียน เขาก็ขอเลิกกับอวี๋ไห่ถังทันที

หลังจากนั้น ทุกคนถึงได้รู้ความจริงว่าฉินจิงหรูตั้งท้อง สวี่ต้าเม่าถึงได้ปฏิเสธที่จะแต่งงานกับอวี๋ไห่ถัง ก็แหงล่ะ นอกเสียจากเรื่องลูกแล้ว ยังจะมีเรื่องอะไรอีกล่ะที่จะทำให้สวี่ต้าเม่ายอมแต่งงานกับสาวบ้านนอกอย่างฉินจิงหรูได้ด้วยความเต็มใจ

นอกจากคนวงในไม่กี่คนที่รู้เรื่องนี้ ไม่มีใครคาดคิดเลยว่าเรื่องนี้จะเป็นเรื่องโกหก สองพี่น้องตระกูลฉินใช้ใบรับรองการตั้งครรภ์ปลอมใบเดียว หลอกสวี่ต้าเม่ามาเป็นสิบปี

หลายปีมานี้สวี่ต้าเม่าหมกมุ่นอยากมีลูกมากแค่ไหน ทุกคนต่างก็รู้ดี รอให้เขากลับมาก่อนเถอะ เรื่องนี้ต้องกลายเป็นเรื่องใหญ่แน่

สองพี่น้องตระกูลฉินทะเลาะกันมาถึงตรงนี้ ก็รู้ตัวแล้วว่าสถานการณ์ชักจะแย่ ถ้าสวี่ต้าเม่าเอาเรื่องขึ้นมา พวกหล่อนสองคนก็หนีไม่พ้น ถึงตอนนี้ เรื่องของป้างเกิงก็ไม่ใช่เรื่องสำคัญอีกต่อไป เทียบไม่ได้กับปัญหาใหญ่ที่กำลังจะเกิดกับตัวเองเลยด้วยซ้ำ

"เพื่อนบ้านทุกท่านคะ พวกเราสองคนทะเลาะกัน เลยพลั้งปากพูดจาเหลวไหลไปหน่อย ทุกท่านอย่าเก็บเอาไปใส่ใจเลยนะคะ" ฉินหวยหรูพอได้สติ ก็รีบพูดแก้ต่างหวังจะกลบเกลื่อนเสียงนินทาของเพื่อนบ้านทันที

แต่ฉินจิงหรูกลับลนลานยิ่งกว่าเดิม พูดจาไม่ได้ผ่านการกลั่นกรองจากสมองเลยสักนิด "ใช่ค่ะ พวกเราพูดจาเหลวไหลไปเอง ทุกคนอย่าไปบอกต้าเม่าบ้านฉันเด็ดขาดเลยนะคะ พี่สาวฉันไม่ได้ทำใบรับรองการตั้งครรภ์ปลอมให้ฉันเลยจริง ๆ นะคะ"

ฉินหวยหรู แทบอยากจะบีบคอ ฉินจิงหรู ให้ตายโทษฐานที่โง่เง่าเต่าตุ่น ทางนี้ยังแก้ตัวไม่ทันไร หล่อนก็ดันขุดเรื่องนี้ขึ้นมาย้ำอีก กลัวคนเขาจะไม่รู้หรือไงกัน

พวกเพื่อนบ้านเองก็รู้ความนัยเป็นอย่างดี ต่างก็พากันเออออห่อหมกว่าตัวเองไม่ได้ยินอะไร พอเห็นสองพี่น้องตระกูลฉินเลิกทะเลาะกันแล้ว พวกเขาก็หันหลังเดินกลับบ้านไปจับกลุ่มนินทากันต่อ ตลอดทางต่างก็ขุดคุ้ยความทรงจำเกี่ยวกับเรื่องก่อนและหลังงานแต่ง ของสวี่ต้าเม่ากับฉินจิงหรู เพื่อเอามายืนยันข้อสันนิษฐานของตัวเอง

พอเห็นว่าทุกคนกระตือรือร้นกันขนาดนี้ สองพี่น้องตระกูลฉินก็รู้ได้ทันทีว่าเรื่องนี้ปิดบังไว้ไม่อยู่แน่ ๆ ตอนสวี่ต้าเม่ากลับมา จะต้องมีคนเอาเรื่องนี้ไปฟ้องเขาอย่างแน่นอน

ฉินจิงหรูร้องไห้ฟูมฟายอ้อนวอน "พี่คะ ทีนี้จะทำยังไงดีล่ะ ถ้าต้าเม่ารู้เข้า เขาต้องไม่ปล่อยฉันไว้แน่ ๆ เขาต้องหย่ากับฉันแน่เลยพี่"

ฉินหวยหรูปั้นหน้าตึง พลางพูดว่า "ทีตอนนี้ล่ะมาทำเป็นกลัว ตอนที่แกลอบกัดป้างเกิงบ้านฉัน ทำไมแกไม่รู้จักกลัวบ้างล่ะ มาถามฉัน แล้วฉันจะไปถามใคร ฉันยังต้องปวดหัวกับเรื่องของป้างเกิงอีก ส่วนแกน่ะ ก็เอาตัวรอดเอาเองก็แล้วกัน!"

ฉินจิงหรูคว้ามือฉินหวยหรูเอาไว้ ไม่ยอมให้หล่อนเดินหนี "พี่คะ พี่ต้องช่วยฉันนะ ถ้าพี่ไม่ช่วยฉัน ฉันต้องไม่มีที่ซุกหัวนอนแน่ ๆ ถ้าพี่ช่วยฉัน ฉันสัญญาว่าจะไปอ้อนวอนขอให้สวี่ต้าเม่าหางานให้ป้างเกิงให้ได้เลย พี่คะ พี่จะเห็นคนตายอยู่ตรงหน้าแล้วไม่ช่วยไม่ได้นะ ถ้าฉันถูกไล่ออกจากบ้าน พ่อแม่กับพี่ชายฉันจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน พี่คะ..."

ฉินหวยหรูรู้สึกปวดหัวตึบ ฉินจิงหรูเป็นลูกพี่ลูกน้องของหล่อน แถมยังอาศัยอยู่ในลานบ้านเดียวกัน ถ้าฉินจิงหรูถูกไล่ออกจากบ้าน หล่อนเองก็คงหนีไม่พ้นความเดือดร้อนเหมือนกัน คนตระกูลฉินในหมู่บ้านคงเอาปี๊บคลุมหัวเดินแน่

"พอได้แล้ว เลิกร้องไห้สักที แกกลับไปคุยกับสวี่ต้าเม่าที่บ้านให้ดี ๆ ก่อน ถ้าไม่ได้ผลจริง ๆ ฉันค่อยไปให้ลุงใหญ่ช่วยคิดหาวิธีให้ แกกับสวี่ต้าเม่าก็เป็นผัวเมียกันมาตั้งสิบกว่าปี ยังไงก็คงพอจะมีความผูกพันกันอยู่บ้างนั่นแหละ แกก็กลับไปเอาอกเอาใจสวี่ต้าเม่าให้เยอะ ๆ หน่อยก็แล้วกัน"

ฉินจิงหรูเองก็จนปัญญา ทำได้แค่เดินกลับบ้านไปหาวิธีเอาอกเอาใจสวี่ต้าเม่า พอนึกขึ้นได้ว่าสวี่ต้าเม่าชอบกินเหล้า ฉินจิงหรูก็รีบเอาเหล้าชั้นดีในบ้านออกมา แล้วก็ทำกับแกล้มเตรียมไว้ให้สวี่ต้าเม่าอีกสองสามอย่าง

ฉินหวยหรูเดินกลับบ้านด้วยจิตใจที่ล่องลอยไม่สงบ หากพูดถึงความเข้าใจในตัวสวี่ต้าเม่า หล่อนก็ไม่ได้รู้ใจเขาน้อยไปกว่าฉินจิงหรูเลย สวี่ต้าเม่าเป็นคนที่ยอมทำทุกอย่างเพื่อจะได้มีลูก

หล่อนได้แต่ก่นด่าฉินจิงหรูในใจว่าช่างไม่ได้เรื่อง อยู่กินกันมาตั้งหลายปี ทำไมถึงไม่ท้องเสียที ลูกผู้หญิงตระกูลฉินมีใครบ้างที่ไม่ได้คลอดลูกทีละหลาย ๆ คน ก็มีแต่หล่อนนี่แหละที่ดันมาเจอสถานการณ์พิเศษ ผัวตาย แถมยังไปใส่ห่วงอนามัยเอาไว้อีก ไม่อย่างนั้นหลายปีมานี้ หล่อนคงคลอดลูกออกมาตั้งเป็นทีมฟุตบอลได้แล้ว

"ฉินหวยหรู ต้องให้สวี่ต้าเม่ามันจ่ายค่าชดเชยความเสียหายให้บ้านเรานะ" พอเจี่ยจางซื่อเห็นฉินหวยหรูเอาแต่นั่งเงียบไม่ยอมพูดจา ก็เริ่มออกอาการไม่พอใจ

ป้างเกิงพูดด้วยน้ำเสียงละโมบ "ใช่ ให้เขาฝากผมเข้าไปทำงานในโรงภาพยนตร์ ไม่อย่างนั้นผมไม่ปล่อยเขาไว้แน่"

ฉินหวยหรูพูดทั้งน้ำตา "เลิกฝันเถอะ เกิดเรื่องใหญ่แล้ว"

เจี่ยจางซื่อถามด้วยความตกใจ "ต่อให้ฟ้าถล่มลงมาก็ยังมีคนตัวสูงคอยค้ำไว้ มันจะไปเกี่ยวอะไรกับบ้านเราล่ะ ฉันสนแค่เรื่องค่าเสียหายของป้างเกิงกับบ้านเราจะเอายังไงก็เท่านั้นแหละ"

ฉินหวยหรูคิดในใจว่า ฟ้าถล่มคราวนี้ ใครก็ช่วยบ้านเราไม่ได้แล้ว หล่อนจึงจำใจต้องเล่าเรื่องที่ตัวเองทะเลาะกับฉินจิงหรู จนเผลอหลุดปากเรื่องท้องทิพย์ออกไปให้ฟัง

ป้างเกิงถามด้วยความตื่นเต้น "แม่ แม่พูดจริงเหรอ? ดีเลย สมน้ำหน้ามันที่โดนหลอก"

เจี่ยจางซื่อด่าทอ "หลอกมันแล้วจะทำไม มันก็สมควรไร้ทายาทเหมือนไอ้อี้จงไห่นั่นแหละ แล้วก็ไอ้ซาจู้อีกคน มันก็สมควรเป็นพวกไร้ทายาทเหมือนกัน นังเด็กเวรหร่านชิวเยี่ยนั่นไม่รู้ไปกินยาผิดขวดมาจากไหน ถึงได้อุตริไปคลอดลูกให้ไอ้พวกคนไร้ทายาทแบบนั้น"

ฉินหวยหรูถึงกับสะดุ้งโหยง คำพูดแบบนี้จะให้คนอื่นได้ยินไม่ได้เด็ดขาด ถ้ามีใครเอาไปฟ้องสามคนนั้น ครอบครัวเจี่ยคงไม่มีที่หยัดยืนในลานสี่ประสานอีกต่อไปแน่

"แม่คะ เลิกพูดเถอะค่ะ อย่าให้ลุงใหญ่มาได้ยินเข้านะ จริงสิ ลุงใหญ่ล่ะคะ?"

เจี่ยจางซื่อเบ้ปากอย่างไม่พอใจ พลางตอบว่า "ตาแก่ตัวคนเดียว จะมาสิงสู่อยู่ในบ้านเราทำไมกันล่ะ ขืนอยู่นาน ๆ ไป ชาวบ้านเขาก็ได้เอานังแก่อย่างฉันไปนินทากันพอดีน่ะสิ เขาก็ต้องไสหัวกลับบ้านตัวเองไปแล้วน่ะสิ"

ฉินหวยหรูลอบหัวเราะเหอะ ๆ ในใจ อี้จงไห่เป็นคนยังไง เขาจะมาหน้ามืดตามัวชอบแกได้ลงคอเรอะ? ก็แค่เพราะฉันยังรั้งอยู่ในบ้านเจี่ยเท่านั้นแหละ ไม่อย่างนั้นใครมันจะอยากมาเสนอหน้าช่วยบ้านเจี่ยกัน

พอนึกถึงสภาพของครอบครัวเจี่ย ฉินหวยหรูก็ไม่เข้าใจจริง ๆ ว่ามันมาถึงจุดนี้ได้ยังไง ทั่วทั้งลานสี่ประสานรวมถึงในโรงงานรีดเหล็ก ก็มีแต่อี้จงไห่คนเดียวที่ยอมช่วยเหลือหล่อน

ไอ้พวกผู้ชายหน้าเหม็นคนอื่น ๆ ตอนนี้ไม่มีใครอยากจะยื่นมือมาช่วยหล่อนเลยสักคน ขนาดของฟรีที่เอาไปประเคนให้ถึงที่ หลายคนยังเมินหน้าหนีไม่ยอมรับไว้ด้วยซ้ำ

เฮ้อ ทำไมชีวิตมันถึงได้รันทดขนาดนี้กันนะ!

คนอย่างสวี่ต้าเม่าเป็นพวกเจ้าคิดเจ้าแค้น เรื่องที่ชกต่อยกับป้างเกิง จะว่าไปสวี่ต้าเม่าก็ไม่ได้เสียเปรียบอะไรเลย แถมยังฉวยโอกาสเอาเปรียบหล่อนไปได้ตั้งเยอะ ไอ้หมอนั่น ตอนที่จับหมั่นโถวนะ ทำหยั่งกับมีใครมาแย่งมันกินอย่างนั้นแหละ บีบซะเต็มไม้เต็มมือ ดีนะที่หมั่นโถวเนื้อแน่นคุณภาพดี ก็เลยไม่โดนมันบีบจนเละติดมือ

ขนาดนั้นแล้ว สวี่ต้าเม่ายังอุตส่าห์ยอมควักเงินตั้งมากมายเพื่อมาแก้แค้นป้างเกิงอีก

ส่วนเรื่องที่ฉินจิงหรูแกล้งท้อง สวี่ต้าเม่าก็คงไม่มีทางปล่อยผ่านไปง่าย ๆ แน่

พอคิดมาถึงตรงนี้ ฉินหวยหรูก็นั่งไม่ติดอีกต่อไป หล่อนไม่ได้กลัวว่าสวี่ต้าเม่าจะยื่นเงื่อนไขอะไรหรอก แต่กลัวว่าสวี่ต้าเม่าจะกลับมาแก้แค้นป้างเกิงอีกต่างหาก

พอคิดได้ดังนั้น ฉินหวยหรูก็กระวนกระวายนั่งไม่ติด รีบผุดลุกขึ้นเตรียมจะเดินออกไปนอกบ้าน

เจี่ยจางซื่อเห็นเข้าก็ร้องถาม "จวนจะได้เวลาทำกับข้าวแล้ว หล่อนจะไปไหนอีกล่ะ"

ฉินหวยหรูปั้นหน้าอมทุกข์พลางตอบ "ฉันจะไปขอร้องให้ลุงใหญ่ช่วยหาทางเกลี้ยกล่อมสวี่ต้าเม่าหน่อยน่ะสิคะ"

เจี่ยจางซื่อแค่นเสียงฮึดฮัด "จะไปขอร้องไอ้แก่ใกล้ลงโลงนั่นทำไม มันเกษียณไปแล้ว หล่อนไม่เห็นหรือไงว่าในลานบ้านนี้ ยังมีใครเขาสนหัวมันอีก"

ฉินหวยหรูตอบกลับอย่างจนใจ "ถ้าฉันไม่ไปขอร้องเขา แล้วจะให้ไปขอร้องใครล่ะคะ ในลานบ้านมีแค่ลุงใหญ่คนเดียวเท่านั้นแหละที่พอจะช่วยบ้านเราได้ แม่เองก็รู้ดีว่าสวี่ต้าเม่าเป็นคนยังไง ถ้าเกิดเขาย้อนกลับมาแก้แค้นป้างเกิงอีกล่ะจะทำยังไง"

ป้างเกิงผุดลุกขึ้นอย่างไม่ยอมแพ้ พลางพูดว่า "แม่ แม่ไม่ต้องไปขอร้องอี้จงไห่หรอก ถ้าสวี่ต้าเม่ามันกล้ามาเล่นงานผม ผมก็ไม่ปล่อยมันไว้แน่ มันจ้างคนมาสั่งสอนผมได้ ผมก็ไปหาคนมาสั่งสอนมันได้เหมือนกันแหละ"

เจี่ยจางซื่อรีบดึงตัวป้างเกิงเข้ามากอดไว้ข้างกายด้วยความรักใคร่สงสาร พลางจับให้นั่งลงดี ๆ "ป้างเกิงหลานรัก หลานเป็นดั่งแก้วตาดวงใจของย่านะ จะปล่อยให้เกิดเรื่องอะไรขึ้นไม่ได้เด็ดขาด ปล่อยให้แม่ของหลานไปตามอี้จงไห่มาจัดการเรื่องนี้ให้เรียบร้อยเถอะ"

(จบบท)