ตอนที่ 149 แสดงโชว์ (ฟรี)

ตอนที่ 149 แสดงโชว์

ระบบมีข้อมูลแสดงอย่างชัดเจนว่า ในแม่น้ำทุกๆ หนึ่งนาที จะมีสัตว์น้ำแบบสุ่มถูกตกขึ้นมาได้หนึ่งตัว

ส่วนว่าใครเป็นคนตกได้นั้น ตกได้ที่ตำแหน่งไหน เรื่องนี้ไม่มีรูปแบบตายตัวจริงๆ

เนินเขาขนาด 100 ตาราง ถูกนำไปวางรวมเข้ากับเนินเขาที่อยู่นอกเมืองซิ่งฝูโดยตรง

พื้นที่ที่มีอยู่ตอนนี้มีมากกว่า 300 ตาราง พื้นที่รวมใหญ่กว่าก่อนหน้านี้มาก

ผู้รอดชีวิตที่อยากปีนเขา สามารถขึ้นไปบนเขาได้ ระหว่างทางจะเห็นไก่จำนวนมาก รวมทั้งหมูที่ถูกปล่อยออกมา

ตอนนี้สัตว์ปีกในเมืองซิ่งฝู ใช้วิธีเลี้ยงแบบปล่อยทั้งหมด ให้พวกมันได้ใกล้ชิดธรรมชาติ เนื้อถึงจะอร่อยมากขึ้น

เมื่อพื้นที่ของเนินเขาใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ ตำแหน่งที่พนักงานเฉพาะทางจะเข้าถึงได้ก็มีจำกัด

ฉีหว่านจะทำการเก็บเกี่ยวครั้งใหญ่หนึ่งครั้งทุกๆ สองวัน เพื่อป้องกันไม่ให้มีสัตว์ปีกบางตัวอยู่บนภูเขาสองวันแล้วก็พวกพนักงานหาตัวไม่เจอ

บ่อปลาขนาด 100 ตาราง ฉีหว่านเลือกใช้ทั้งหมดเพื่อเลี้ยงกุ้ง

ช่วยไม่ได้นี่ เพราะสัตว์น้ำพวกนั้นของเมืองฟางเจิ้นไม่สามารถมาอยู่ในบ่อปลาของเมืองซิ่งฝูได้

สัตว์น้ำในแม่น้ำถือเป็นกรณีพิเศษ ในบรรดาสัตว์น้ำที่เลี้ยงในเมืองซิ่งฝู ยอดขายกุ้งสูงที่สุด มีสต็อกมากหน่อยก็ไม่เป็นไร

ช่วงนี้ในร้านจำหน่ายสินค้าแบบบริการตนเอง และเครื่องขายอัตโนมัติ มีตัวเลือกซื้อกุ้งบดเพิ่มเข้ามา ทำให้ยอดขายกุ้งเพิ่มขึ้นเป็นอย่างมาก

ไม่ต้องแกะเปลือก ก็สามารถกินเนื้อกุ้งได้เลย ได้รับความชื่นชอบจากผู้รอดชีวิตมากมาย

ฉีหว่านเองก็ชอบ ไม่ต้องลงมือทำเอง ได้กินเนื้อกุ้งโดยตรง สะดวกมากจริงๆ

นาข้าว 100 ตาราง และนาข้าวสาลี 100 ตาราง ถูกวางไว้ในตำแหน่งเดิมที่เคยวางในเมืองซิ่งฝู แล้วขยายออกไปด้านนอก

ในเวลาเดียวกัน ฉีหว่านคิดว่าพืชผักผลไม้ที่เกี่ยวกับการเพาะปลูกเหล่านี้ทั้งหมด ควรย้ายไปไว้นอกกำแพงเมืองซิ่งฝู เพื่อให้จัดการได้สะดวกกว่าเดิม

ภายในเมืองซิ่งฝู เนื่องจากพื้นที่เพิ่มขึ้น บ้านไม้ของผู้เช่าหลายคนจึงต้องถูกย้ายออกไปด้านนอก

แบบนี้ไม่สะดวกจริงๆ ดังนั้นจึงย้ายปลูกออกไปทั้งหมดเสียเลย

ชนิดเดียวกันก็วางไว้ด้วยกัน ชนิดต่างกันก็จัดวางแยกกัน ตรงกลางปลูกทุ่งหญ้าทำเป็นถนนเส้นหนึ่ง เพื่อแยกสองพื้นที่ที่แตกต่างกัน

ป่าภายในเมืองซิ่งฝูเองก็ถูกย้ายออกไปด้านนอก รวมเข้ากับป่าที่อยู่นอกกำแพงเมือง กลายเป็นผืนป่าขนาดใหญ่มาก

ต้นไม้ในเมืองซิ่งฝูเดิมก็มีจำนวนมากอยู่แล้ว เมื่อเวลาผ่านไปวันแล้ววันเล่า

ต้นกล้าเล็กๆ ที่เพิ่มขึ้นทุกวันก็มีไม่น้อย ตอนนี้ภายในเมืองซิ่งฝูมีต้นไม้รวมกันมากกว่าหมื่นต้นแล้ว

ถ้าไม่ได้ย้ายบางส่วนไปปลูกในพื้นที่ว่างอื่นๆ จำนวนต้นไม้ในป่าเมืองซิ่งฝูอาจจะมากถึงสามหมื่นหรือสี่หมื่นต้นแล้ว

ฉีหว่านเพิ่งจัดการรางวัลส่วนหนึ่งเสร็จ ก็ได้ยินเสียงโห่ร้องจากในสนาม

ซอมบี้ห้าตัวถูกจัดการจนหมดในที่สุด แม้ว่าความเร็วจะค่อนข้างช้า แต่ก็รับประกันได้ว่าทุกคนไม่ได้รับบาดเจ็บ ทุกคนยังปลอดภัยดี

ฉีหว่านได้สติกลับมา ดึงตัวเองออกจากความคิดของตัวเอง

เพิ่งจะได้สนุกกับการสร้างเมืองอยู่บ้าง สุดท้ายก็ยังต้องกลับมาสู่โลกความเป็นจริง จัดการเรื่องตรงหน้าก่อน

เธอหยิบไมโครโฟนขึ้นมาแล้วพูดว่า

“ขอแสดงความยินดีกับผู้รอดชีวิตทุกท่านที่สามารถกำจัดซอมบี้ได้สำเร็จ”

ในขณะที่พูด จอใหญ่ในสนามแข่งขันก็ปรากฏรายชื่อการจัดอันดับของคนที่กำจัดซอมบี้ได้

อันดับหนึ่งร่วมคือ จ้าวเล่อจ้าน และเสิ่นจ้วงจ้วง ทั้งสองคนจับคู่เป็นทีม รางวัลในภายหลังก็จะแบ่งกันคนละครึ่ง

แม้จะเป็นอันดับหนึ่งร่วม แต่ก็ยังคงนับเป็นสองตำแหน่ง

อันดับสามคือ อี้เจียงหนาน อันดับสี่คือ อู๋เจ๋อเสวี่ย อันดับห้าคือ เหมยซาน

อันดับหกคือ ผู้เช่าเมืองซิ่งฝู หวงซิ่งชง พลังพิเศษของเขาหาได้ยากมาก สามารถควบคุมฝุ่นได้

หากใช้ได้อย่างเหมาะสม ก็สามารถเอาชีวิตคนคนหนึ่งได้อย่างง่ายดาย

น่าเสียดายที่ตอนนี้เขาเพิ่งจะเลื่อนระดับมาเป็นผู้ปลุกพลังระดับห้า ยังควบคุมพลังระดับห้าได้ไม่คล่อง ก็มาเข้าร่วมการแข่งขันครั้งนี้เสียแล้ว

ถ้าเขาใช้พลังของตัวเองได้อย่างชำนาญ เชื่อว่าเขาคงจัดการซอมบี้ตัวนั้นได้อย่างรวดเร็ว

“ตอนนั้นฉันเคยบอกไว้แล้วว่า ใครก็ตามที่กำจัดซอมบี้ระดับห้าได้ จะได้รับผลึกคริสตัลจำนวนหนึ่ง รวมทั้งรางวัลกินฟรีอยู่ฟรี”

ฉีหว่านยกไมโครโฟนออกห่าง ตั้งใจจิบชานมหนึ่งอึก ทำให้ทุกคนในสนามยิ่งอยากรู้มากขึ้น

เธอค่อยๆ จิบอีกสองอึก ก่อนจะยกไมโครโฟนขึ้นอีกครั้ง

“รางวัลผลึกคริสตัล คือผลึกคริสตัลระดับสี่หนึ่งร้อยก้อน”

ตั้งแต่มีการใช้ซอมบี้แลกทรัพยากร ผลึกคริสตัลในคลังเก็บของของฉีหว่านก็เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว

รถบ้านถูกเธอตั้งค่าให้เดินทางท่องไปทั่วประเทศ เมื่อวนครบทุกพื้นที่แล้วค่อยกลับมา

ความเร็วที่ตั้งไว้คือหนึ่งพันกิโลเมตรต่อชั่วโมง จึงไม่ทำให้ฉีหว่านต้องรอนาน

“ส่วนที่พักฟรี หมายถึงมอบบ้านพร้อมลานขนาดสองร้อยตารางให้กับผู้เข้าแข่งขันที่ติดอันดับ หากมีบ้านอยู่แล้ว เมืองซิ่งฝูสามารถช่วยนำบ้านไปปล่อยเช่าได้ แน่นอนว่าไม่ได้ช่วยฟรี จะหักค่าธรรมเนียมหนึ่งส่วนสิบ”

ฉีหว่านยิ้มเล็กน้อย แล้วหยุดชั่วครู่ เพื่อให้ผู้รอดชีวิตได้ทำความเข้าใจ

บ้านหนึ่งหลังขนาดสองร้อยตาราง ยังมีลานอีกด้วย กว้างขวางพอจะอยู่ได้ทั้งชีวิต

“ส่วนกินฟรี หมายถึงมอบสิทธิ์ให้ผู้เข้าแข่งขันที่ติดอันดับ กินอาหารทั้งหมดของเมืองซิ่งฝูได้ฟรี รวมถึงบุฟเฟต์บาร์บีคิว และแผงลอยต่างๆ ของเมืองฟางเจิ้น ไม่ต้องใช้เหรียญทองแม้แต่เหรียญเดียว แต่!”

ฉีหว่านหยุดอีกครั้ง มองไปยังผู้รอดชีวิตในสนาม แล้วมองไปยังผู้ชมบนอัฒจันทร์

“ค่ารถบัส และค่าจัดส่งอาหาร ต้องรับผิดชอบเอง”

รางวัลทั้งสามอย่างของฉีหว่าน เรียกได้ว่ามีแรงดึงดูดอย่างมาก

กินฟรี อยู่ฟรีตลอดชีวิต ชีวิตแทบไม่ต้องกังวลอะไรเลย อาจจะต้องจ่ายแค่ค่ารถบัสกับค่าจัดส่งเท่านั้น

แต่ผลึกคริสตัลที่มอบให้ตั้งแต่ต้น ก็เพียงพอให้พวกเขาใช้จ่ายได้ทั้งชีวิตแล้ว

อู๋เจ๋อเสวี่ย และคนอื่นๆ กลับรู้สึกว่าไม่ได้ใส่ใจเท่าไร ผลึกคริสตัลที่พวกเขามีอยู่ก็เพียงพอแล้ว ไม่ได้ขาดผลึกคริสตัลระดับสี่หนึ่งร้อยก้อนที่ว่า

ที่พักฟรีก็ไม่ได้สนใจ เพราะพวกเขาซื้อบ้านไว้แล้ว ค่าเช่าได้มาก็ดี เพราะของฟรีใครจะไม่เอา

ในอนาคตบางทีสิ่งอำนวยความสะดวกของเมืองซิ่งฝูอาจจะมีมากขึ้น พวกเขาอาจต้องใช้เงินมากขึ้น

แต่กินฟรีนั้น พวกเขาชอบมาก ต่อไปอยากกินอะไรก็กินได้

ค่าจัดส่งจะนับเป็นอะไร พวกเขาไม่ใช่ว่าจ่ายไม่ไหวเสียหน่อย

คนที่ตื่นเต้นที่สุดคือ หวงซิ่งชง เพราะเขาไม่เหมือนอู๋เจ๋อเสวี่ยและคนอื่นๆ ที่มีทุกอย่าง

เขาไม่มีอะไรเลย ตอนนี้ก็ยังอาศัยอยู่ในบ้านไม้ จ่ายค่าเช่าล่วงหน้าหนึ่งปี

เรื่องอาหารในแต่ละวันก็ต้องประหยัด เพราะในบ้านมีทั้งคนแก่และเด็ก ต้องพึ่งพาเขากับภรรยาช่วยกันเลี้ยงดู

เมื่อมีผลึกคริสตัลระดับสี่หนึ่งร้อยก้อนนี้ ครอบครัวของเขาก็สามารถใช้ชีวิตกินดีอยู่ดีได้เป็นช่วงเวลาหนึ่ง ย้ายเข้าไปอยู่ในบ้านสองร้อยตารางด้วยกัน ต่อไปก็ไม่ต้องกังวลเรื่องที่พักอาศัยอีก

เรื่องอาหารของเขาเองก็ได้รับการแก้ไขแล้ว เหลือเพียงต้องจัดการอาหารของคนในครอบครัวเท่านั้น

ทันใดนั้นก็รู้สึกว่าภาระบนบ่าลดลงไปมาก เขาสามารถใช้ชีวิตได้โดยไม่ต้องมีแรงกดดันมากนัก

คนที่มีสถานการณ์เหมือนหวงซิ่งชงยังมีอีกมาก พวกเขาล้วนอยากได้รางวัลแบบนี้ แต่เมื่อมองไปยังซอมบี้ที่เหลือแค่ห้าตัว แล้วมองผู้รอดชีวิตคนอื่นที่เข้าร่วมการแข่งขันเหมือนกัน แรงกดดันก็เพิ่มสูงขึ้น

ฉีหว่านยืนอยู่บนแท่นสูง มองลงไปยังพวกเขา สีหน้าของทุกคนล้วนอยู่ในสายตาของเธอ

“ลำบากทุกคนแล้ว ต่อไปพักผ่อนให้ดี อีกครึ่งชั่วโมงจะเริ่มครึ่งหลัง”

ทันทีที่เสียงพูดจบ พวกต้าหลางก็ปรากฏตัวขึ้นจากอีกด้านของสนามแข่ง

ตรงหน้าของพวกมัน ก็คือซอมบี้ระดับห้าจำนวนห้าตัว

“หลังจากทุกคนต่อสู้ในการแข่งขันครึ่งแรกแล้ว ตอนนี้ร่างกายก็คงเข้าสู่ช่วงอ่อนล้ากันแล้ว ต่อไปก็ให้ทุกคนได้ชมกันหน่อย ว่าสัตว์เลี้ยงของฉันจะจัดการกับซอมบี้อย่างไร”

น้ำเสียงของฉีหว่านเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ นี่ล้วนเป็นสัตว์เลี้ยงของเธอทั้งนั้น เธอตั้งใจหยุดชั่วครู่ก่อน แล้วค่อยพูดประโยคที่เหลือออกมา

“ทุกคนไม่ต้องกังวล บอกว่าสิบตัว ก็คือสิบตัว ตอนนี้เป็นช่วงพักครึ่ง ให้ทุกคนได้ทำความเข้าใจพลังของพวกมันให้ดีมากขึ้น”

ผู้ชมบนอัฒจันทร์ส่วนใหญ่ต่างก็รู้ถึงพลังของพวกต้าหลางดี ดังนั้นตอนนี้พวกเขาจึงสามารถนั่งอยู่บนอัฒจันทร์ ดูการแข่งขันอย่างสบายใจ ไม่มีภาระ ไม่มีแรงกดดัน

พวกเขาคิดว่านี่เป็นเรื่องที่นับเป็นเกียรติอย่างมาก

ภายในเมืองซิ่งฝู ไม่มีใครสักคนที่กล้าดูถูกพวกมัน แน่นอนว่าในอดีตก็เคยมีคนดูถูก แต่ตอนนี้คนเหล่านั้นก็ไม่อยู่ในโลกนี้แล้ว

พลังของพวกต้าหลางแข็งแกร่งมาก โดยเฉพาะตอนนี้ที่พวกมันต่างก็ปลุกพลังแล้ว

แม้ว่าพลังพิเศษของพวกมันยังไม่ถึงระดับห้า เมื่อเทียบกับซอมบี้ระดับห้าตรงหน้าแล้วดูไม่สมดุลนัก แต่…สัตว์เลี้ยงของบ้านฉีหว่านพวกนี้ น่าจะมีพลังพอรับมือได้

“ผู้เข้าแข่งขันทุกท่านที่นั่งอยู่กลางสนาม สามารถไปซื้อของจากแผงขายขนมได้ ทุกคนพักผ่อนกันให้ดี ช่วงครึ่งชั่วโมงนี้ก็สามารถชมการแข่งไปด้วยได้”

ทันทีที่ฉีหว่านพูดจบ แผงขายขนก็เคลื่อนมาถึงตรงกลางสนามแข่งขัน

ระหว่างที่ฉีหว่านกำลังพูด พวกต้าหลางก็ถอยห่างจากซอมบี้ทั้งห้าตัว พร้อมกับรอให้ฉีหว่านประกาศเริ่ม

“เอาล่ะ เริ่มได้”

ฉีหว่านวางไมโครโฟนลง ตอนนี้ความสนใจของเธอทั้งหมดจดจ่ออยู่กับสนามแข่ง

พวกต้าหลางมักจะออกไปข้างนอกบ่อย ฉีหว่านรู้ว่าพวกมันไปจัดการซอมบี้ แต่เธอก็ไม่ได้รู้รายละเอียดเกี่ยวกับพลังของพวกมันมากนัก

ความเร็วในการพัฒนาตัวเองของพวกมันเร็วมาก เพียงแต่ระดับพลังยังติดขัดอยู่เล็กน้อย

ต้าหลางกระโดดถอยหลังอย่างสบายๆ หนึ่งก้าว มองซอมบี้ตรงหน้าอย่างรังเกียจ

ตอนนี้มันยังไม่รีบร้อนจะจัดการซอมบี้ตัวที่สกปรก เน่าเหม็นตรงหน้านี้ ประสาทรับกลิ่นของพวกมันไวมาก สามารถได้กลิ่นเหม็นรุนแรงจากตัวซอมบี้พวกนี้

ต้าหลางทนไม่ได้ที่ซอมบี้ตัวนี้พยายามเข้ามาใกล้มันตลอด จึงสะบัดกรงเล็บตบมันออกไปโดยไม่ลังเล

“ดูต้าหลางสิ เมื่อกี้การเคลื่อนไหวของมันเด็ดขาดมาก ซอมบี้ยังไม่ได้แตะตัวมันเลย ฉันคิดว่าเราน่าจะลองเลียนแบบดูได้ เรื่องขนาดตัวอาจจะทำไม่ได้ แต่เราสามารถพกของบางอย่างติดตัวได้ เช่นท่อนเหล็กอะไรแบบนั้น”

“ท่อนเหล็กอย่าคิดเลย หัวของซอมบี้ระดับสูงแข็งเหมือนเหล็กกล้า ท่อนเหล็ก…คุณภาพไม่ดีพอหรอก นายควรคิดว่าจะเพิ่มพละกำลังของตัวเองอย่างไร นั่นถึงจะเป็นวิธีการที่ดีที่สุด”

เอ้อร์หลางขยายร่างของตัวเองทันที แล้วเหยียบซอมบี้ตัวที่มันต้องจัดการไว้ใต้เท้า

แม้กระทั่งช่วยต้าหลาง กดซอมบี้ที่อีกฝ่ายต้องจัดการไว้ใต้เท้าด้วย แต่ก็ไม่กล้าออกแรงมาก เพราะยังต้องรออีกสักครู่

ก่อนอื่นให้ซานหลางจัดการซอมบี้ตรงหน้าของมันก่อน นี่เป็นสิ่งที่พวกมันตกลงกันไว้ก่อนก้าวขึ้นสนามแข่ง

พลังพิเศษของอู่หลางคือการดึงดูดซอมบี้ ตอนนี้มันอยู่ที่ระดับสี่แล้ว สามารถควบคุมซอมบี้ได้ในระยะเวลาสั้นๆ

แม้อีกฝ่ายจะเป็นซอมบี้ระดับห้า มันก็ยังสามารถควบคุมได้อยู่

การควบคุมขึ้นอยู่กับพลังจิตเป็นหลัก ดูว่าใครมีพลังจิตกล้าแข็งกกว่ากัน

ตราบใดที่พลังจิตของซอมบี้ระดับห้าตัวนี้อ่อนแอกว่า เวลาที่อู่หลางควบคุมได้ก็จะนานขึ้นอีกเล็กน้อย

อู่หลางเห็นว่าความเร็วของตัวเองช้ากว่าเล็กน้อย จึงพุ่งตรงไปยังซอมบี้ระดับห้าที่อยู่ตรงหน้า

ในขณะที่ใช้พลังดึงดูดมัน ก็เข้าไปควบคุมสมองของมันตรงๆ

เพียงไม่กี่วินาที อู่หลางก็ใช้กรงเล็บควักผลึกคริสตัลของซอมบี้ระดับห้าตัวนั้นออกมาได้

แต่น่าเสียดายเล็กน้อย ในวินาทีที่กรงเล็บของมันแตะผลึกคริสตัลของซอมบี้ระดับห้า ซอมบี้ตรงหน้าก็หายไป กลายเป็นกล่องทรัพยากรขนาดใหญ่แทน

ฉีหว่านเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย วิธีแลกซอมบี้เป็นทรัพยากรของระบบไม่ได้เป็นเพียงคำพูดเลื่อนลอย

ในรัศมียี่สิบกิโลเมตร ไม่สิ ทุกที่ที่รถบ้านเคยผ่านไป ซอมบี้พวกนั้นจะถูกผูกเข้ากับระบบแลกเปลี่ยนทรัพยากร

ทันทีที่มีสถานการณ์ที่ผลึกคริสตัลกำลังจะถูกควักออกมา มันจะเปลี่ยนเป็นกล่องทรัพยากรที่เทียบเท่ากับผลึกคริสตัลโดยอัตโนมัติ

ไม่มีข้อยกเว้น

อู่หลางมองฉีหว่านบนเวทีด้วยสายตาน้อยใจ มันต้องการผลึกคริสตัล ไม่ใช่กล่องทรัพยากรพวกนี้

ฉีหว่านทำสัญลักษณ์ OK ให้อู่หลาง บอกเป็นนัยว่า ลงจากสนามแข่งแล้วจะให้มัน

“พลังของอู่หลางเป็นสิ่งที่เรารู้กันอยู่แล้ว ไม่ได้มีความรู้สึกประหลาดใจมากนัก แต่ฉันได้เรียนรู้อย่างหนึ่ง พลังจิตต้องแข็งแกร่งมาก แบบนี้ถึงจะสู้ข้ามระดับได้ ตอนนี้อู่หลางอยู่ระดับสี่ แต่ก็ดูจะเหนือกว่าเสียอีก”

“เรื่องนี้เตือนพวกเราอย่างหนึ่ง ตอนสู้กับซอมบี้ ความกล้าหาญสำคัญมากจริงๆ เมื่อเรากลัว ก็อาจเผลอหันหลังให้ซอมบี้โดยไม่รู้ตัว ตอนนั้นแหละที่ถูกเล่นงานได้ง่ายที่สุด และยังเป็นจุดบอดของสายตาอีกด้วย”

“ตายก็ช่างมัน บางทีถ้าฉันกล้าหน่อย โอกาสรอดอาจจะสูงขึ้นด้วย บางครั้งคนเรากลัวไปเอง ทั้งที่ซอมบี้ตรงหน้าไม่ได้แข็งแกร่งขนาดนั้น แต่ในใจกลับคิดว่าตัวเองอ่อนแอกว่า เลยปฏิเสธตัวเอง”

ซื่อหลางเห็นว่าถึงตาของตัวเองแล้ว ก็ยิงไฟร์บอลออกไปอย่างไม่ใส่ใจ

ตอนนี้มันก็มีพลังระดับสี่เช่นกัน ไฟร์บอลที่มันปล่อยออกมาสูงถึงหนึ่งเมตรครึ่ง

มันกลืนซอมบี้ระดับห้าที่สูงไม่ถึงหนึ่งเมตรครึ่งตรงหน้า ซึ่งกำลังโบกกรงเล็บของมันอยู่ เข้าไปทันที

เปลวไฟยิ่งลุกแรงขึ้นเรื่อยๆ เผาผลาญซอมบี้ด้านในจนกลายเป็นเถ้าถ่าน

เมื่อเปลวไฟค่อยๆ มอดลง กล่องทรัพยากรขนาดใหญ่ก็ปรากฏขึ้นตรงตำแหน่งที่ไฟดับมอด

ไม่มีร่องรอยถูกเผาไหม้แม้แต่น้อย ราวกับว่ากองไฟเมื่อครู่นี้ไม่เคยปรากฏขึ้นเลย

ผู้ชมบนอัฒจันทร์สูดลมหายใจด้วยความตกตะลึง

พวกเขาสามารถรับรู้ได้อย่างชัดเจนถึงพลังระดับสี่ของซื่อหลาง

โดยเฉพาะผู้รอดชีวิตที่มีพลังพิเศษระดับเดียวกัน ต่างก็รู้สึกว่าทำไมตัวเองถึงอ่อนแอขนาดนี้

ซื่อหลางโจมตีเพียงครั้งเดียวก็จัดการซอมบี้ที่ข้ามระดับได้ เหลือไว้เพียงเถ้าถ่าน

สุดท้ายยังถูกเครื่องจัดการซอมบี้อัตโนมัติจัดการ จนไม่เหลือเศษซากแม้แต่นิดเดียว

“ทำไมแม้แต่สุนัขหมาป่าตัวหนึ่งยังแข็งแกร่งกว่าฉันอีก ฉันก็เป็นผู้ปลุกพลังไฟเหมือนกันนะ! ฉันก็เป็นผู้ปลุกพลังระดับสี่เหมือนกัน! ทำไมความต่างถึงมากมายขนาดนี้ ฉันจะร้องไห้แล้ว”

ผู้รอดชีวิตคนนั้นปิดหน้าตัวเอง รู้สึกยอมรับได้ยากเล็กน้อย แต่ในใจก็ชื่นชมมาก

มันแข็งแกร่งจริงๆ

“ต้องพูดความจริงกันสักหน่อย ถึงนายจะเป็นอยู่ระดับเดียวกับมัน แต่นายก็ไม่ได้ขยันเท่ามัน มันออกไปข้างนอกกับต้าหลาง และตัวอื่นๆ บ่อยๆ เพื่อหาซอมบี้ พวกเราออกไปข้างนอกแทบไม่เจอซอมบี้ เพราะพวกมันจัดการไปหมดแล้ว”

“ใช่แล้ว พวกมันขยันมาก โดยเฉพาะอู่หลางที่มีพลังดึงดูด ตอนนี้ในรัศมีสามสิบกิโลเมตรแทบไม่มีซอมบี้เหลืออยู่แล้ว ซอมบี้ระดับห้าสิบตัวพวกนี้ คงถูกดึงมาจากที่อื่นแน่”