บทที่ 300 - ความโกรธของหลี่จื้อหย่วน

บทที่ 300 - ความโกรธของหลี่จื้อหย่วน

หน้าบ้านพักรับรอง

พอรถจอดสนิท หวังเฉวียนก็รีบวิ่งหน้าตั้งเข้าไปในตึกทันที

ขึ้นมาถึงชั้นสาม พอออกจากลิฟต์ ก็เจอตำรวจเฝ้าทางเดินขวางไว้เหมือนเดิม

"น้องชาย ทำไมคุณถึงมาที่นี่อีกล่ะ? ที่นี่เป็นเขตหวงห้าม เมื่อวานคุณก็บอกเองนี่ว่าแค่มาเยี่ยมเฉยๆ?"

ตำรวจจากมณฑลส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ ส่วนพวกตำรวจท้องที่กับคณะทำงานสืบสวน ก็ไม่ได้ทำหน้าเป็นมิตรเท่าไหร่

แต่ตอนนี้หวังเฉวียนไม่มีกะจิตกะใจจะมาสนใจเรื่องพวกนี้หรอก

"คุณตำรวจ วันนี้ผมไม่ได้อยากจะมาหรอกครับ แต่เมื่อกี้มีเหตุฉุกเฉินเกิดขึ้น ผมต้องรีบรายงานท่านผู้กำกับหลี่ด่วนเลย รบกวนช่วยเปิดทางให้หน่อยได้ไหมครับ!"

"?"

เมื่อเห็นสีหน้าเคร่งเครียดและจริงจังของหวังเฉวียน ตำรวจจากมณฑลก็เริ่มรู้สึกตะหงิดๆ

เพราะพวกเขาพอจะรู้ว่าหลี่จื้อหย่วนโดนจัดฉากใส่ร้ายจริงๆ

พอเห็นอีกฝ่ายลังเล หวังเฉวียนก็รีบพูดต่อ "รุ่นพี่ครับ ผมไม่ได้อยากจะทำให้พวกคุณลำบากใจหรอกนะ แต่ถ้าไม่ได้จริงๆ ช่วยไปส่งข่าวให้ผมหน่อยได้ไหมครับ"

"ข่าวอะไร?"

"บอกท่านผู้กำกับหลี่ว่า แฟนของท่านโดนพวกผู้ก่อการร้ายสะกดรอยตามตอนเช้า แล้วตอนนี้ก็ติดอยู่ในห้างฟู่ไหล สถานการณ์วิกฤตมากครับ!"

"!!!!!"

พริบตานั้น คนที่ยืนอยู่ตรงระเบียงทางเดินทั้งหมดถึงกับเบิกตากว้าง สูดลมหายใจเข้าลึกด้วยความตกตะลึง!

ในสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานแบบนี้ ใครหน้าไหนมันกล้ามาแหย่รังแตนกันเนี่ย?

นี่มันรนหาที่ตายชัดๆ!

เมื่อเป็นแบบนี้ ไม่ใช่แค่ตำรวจมณฑลที่ต้องให้ความสำคัญ แม้แต่ตำรวจท้องที่กับคณะทำงานสืบสวนก็ไม่กล้าประมาทแล้ว!

"ผู้กองหวัง เรื่องนี้คอขาดบาดตายมาก คุณเข้าไปรายงานท่านผู้กำกับหลี่ด้วยตัวเองเถอะครับ"

"..."

หวังเฉวียนเลิกคิ้วขึ้น ก่อนจะเดินตามตำรวจนายนั้นไปหยุดอยู่ที่หน้าห้องของหลี่จื้อหย่วน

"น้องชาย คุณเข้าไปเถอะ แต่อย่าช้านะ เดี๋ยวจะมีปัญหาตามมา"

เมื่อได้ยินคำเตือน หวังเฉวียนก็พยักหน้ารับ "วางใจเถอะครับ พวกเราคนกันเองทั้งนั้น ผมไม่ทำให้คุณต้องลำบากใจหรอก"

พอได้ยินคำยืนยัน ตำรวจหน้าห้องก็แอบถอนหายใจอย่างโล่งอก

จากนั้น ประตูก็เปิดออก หวังเฉวียนรีบก้าวเท้ายาวๆ เข้าไปในห้องทันที

"พี่หย่วน! พี่สะใภ้เกิดเรื่องแล้วครับ!"

หลี่จื้อหย่วนที่กำลังนอนหลับตาพักผ่อนอยู่บนเตียง พอได้ยินประโยคนี้ ก็เบิกตากว้างทันที!

เขากระโดดลงจากเตียง พุ่งเข้าไปหาหวังเฉวียน จ้องเขม็งพลางถาม "เกิดอะไรขึ้น?"

หวังเฉวียนกลืนน้ำลายเอื้อก "พี่หย่วน เมื่อประมาณครึ่งชั่วโมงก่อน พี่สะใภ้โทรมาขอความช่วยเหลือ บอกว่าโดนสะกดรอยตาม..."

ยังไม่ทันพูดจบ หวังเฉวียนก็สัมผัสได้ถึงรังสีอำมหิตที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวหลี่จื้อหย่วน!

จากนั้น เขาก็รีบเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้หลี่จื้อหย่วนฟังอย่างรวดเร็วรวบรัด!

แววตาของหลี่จื้อหย่วนเย็นเยียบลงทันที "พวกมันรนหาที่ตายเอง!!"

พูดจบ เขาก็ไม่รอให้หวังเฉวียนถามอะไรต่อ เดินดุ่มๆ ออกจากห้องไปทันที!

"อ้าว! พี่หย่วน จะไปไหนครับ?"

หวังเฉวียนเบิกตากว้าง รีบวิ่งตามออกไปติดๆ!

พอออกมานอกห้อง ตำรวจที่ยืนเฝ้าอยู่ก็หน้าเปลี่ยนสีกันเป็นแถว!

การที่ผู้ต้องสงสัยเดินออกมาจากห้องเองแบบนี้ มันไม่ใช่ลางดีเลยนะ

"ท่านผู้กำกับหลี่! รอก่อนครับ! พวกเรารู้ว่าคุณเป็นห่วงแฟน แต่..."

"แต่ตอนนี้การสอบสวนยังไม่เสร็จสิ้น กรุณากลับเข้าห้องไปเถอะครับ อย่าทำอะไรให้พวกเราต้องเข้าใจผิดเลย!"

หลี่จื้อหย่วนมองตำรวจที่ยืนขวางหน้าด้วยสายตาเย็นชา ตวาดลั่น "ไสหัวไป!"

"?????"

แค่คำว่า "ไสหัวไป" คำเดียว ก็ทำเอาทุกคนสะดุ้งโหยง

รวมถึงหวังเฉวียนที่เดินตามหลังมาด้วย

"ท่านผู้กำกับหลี่..."

"หุบปาก! เลิกพล่ามได้แล้ว ถ้าไม่ถอยไป ก็อย่าหาว่าผมไม่เกรงใจนะ!"

"..."

ด้วยบารมีอันล้นเหลือของหลี่จื้อหย่วน ไม่ว่าจะเป็นตำรวจมณฑล ตำรวจท้องที่ หรือคณะทำงานสืบสวน สุดท้ายก็ยอมเปิดทางให้เขาแต่โดยดี

เกมนี้จะเดินหมากยังไง ทุกคนต่างก็รู้ดีแก่ใจ

ถ้าขืนไปทำตัวเป็นจุดเด่น ก็รังแต่จะตายเร็วขึ้นเท่านั้น

ทุกคนมองแผ่นหลังของท่านผู้กำกับหลี่ที่เดินลับหายไปตรงสุดทางเดิน ต่างก็เงียบกริบ

จากนั้น ต่างคนก็ต่างหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรรายงานเจ้านายของตัวเอง

ณ โรงแรมเป่ยหู

เวลาใกล้จะแปดโมงครึ่งแล้ว

เมื่อประมาณยี่สิบนาทีก่อน ขงเซี่ยวเพิ่งจะเรียกซ่งหงเฉิงกับเหอตงหลินมาพบ

ในช่วงเวลาสั้นๆ นี้ สภาพจิตใจของทั้งคู่ก็เปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด

ซ่งหงเฉิงแววตาเต็มไปด้วยความไม่พอใจ ส่วนเหอตงหลินกลับดูใจเย็นลง แถมยังแอบถอนหายใจอย่างโล่งอกด้วยซ้ำ

บันทึกการสอบปากคำ ไฟล์เสียง และคลิปวิดีโอ พวกเขาดูหมดแล้ว

แถมข้อกล่าวหาเรื่องที่หลี่จื้อหย่วนแต่งตั้งคนสนิท หรือเล่นพรรคเล่นพวก ก็ถูกปัดตกไปอย่างรวดเร็ว

เพราะไม่ว่าจะเป็นฉู่ซินเทา หรือหวังเฉวียน การเลื่อนขั้นของพวกเขาก็อยู่ในเกณฑ์มาตรฐานที่ยอมรับได้

"ท่านผู้การขง คณะทำงานสืบสวนของเราต้องทำงานด้วยความรัดกุมครับ ในเมื่อเห็นว่าสหายจื้อหย่วนถูกใส่ร้ายป้ายสี พวกเราก็จะรีบประกาศยุติการสอบสวนเขาทันทีครับ"

หลังจากวางแฟ้มเอกสารและบันทึกการสอบปากคำลง เหอตงหลินก็เป็นฝ่ายเริ่มพูดก่อน

ขงเซี่ยวพยักหน้าอย่างพึงพอใจ "ลักษณะงานของคณะทำงานสืบสวนก็ต้องรัดกุมแบบนี้แหละ ในเมื่อพบข้อบกพร่อง ก็ต้องรีบแก้ไขให้ถูกต้องทันที"

พูดจบ เขาก็หันไปมองซ่งหงเฉิงที่หน้าเจื่อนๆ "ผู้อำนวยการซ่ง คุณมีความเห็นว่ายังไงล่ะ?"

ผมมีความเห็นยังไงงั้นเหรอ?

ผมจะมีความเห็นยังไงได้ล่ะ?

ซ่งหงเฉิงรีบพยักหน้ายิ้มประจบ "ท่านผู้การขง ผมเห็นด้วยกับหัวหน้าเหอครับ การสอบสวนข้าราชการ ต้องทำอย่างละเอียดรอบคอบ..."

"กริ๊งๆๆ"

จู่ๆ เสียงโทรศัพท์ก็ดังขัดจังหวะซ่งหงเฉิง หลิวเซียนอี้ เลขาส่วนตัวรีบหยิบโทรศัพท์มายื่นให้

ขงเซี่ยวรับโทรศัพท์มา โบกมือให้ซ่งหงเฉิงหยุดพูดชั่วคราว แล้วกดรับสาย

วินาทีต่อมา

สีหน้าที่กำลังอารมณ์ดีของขงเซี่ยว ก็เปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดทันที!

ขณะที่ซ่งหงเฉิงกับเหอตงหลินกำลังงุนงง โทรศัพท์ของทั้งคู่ก็ดังขึ้นพร้อมกัน!

พอรับสาย สีหน้าของทั้งสองคนก็เปลี่ยนไปทันที!

ขงเซี่ยววางสาย ก่อนจะหรี่ตาลง แววตาสงบนิ่งจนน่ากลัว

"ผู้อำนวยการซ่ง หัวหน้าเหอ เรื่องที่เกิดขึ้นที่บ้านพักรับรอง พวกคุณว่าควรจะจัดการยังไงดี?"

"..."

เหอตงหลินเงียบกริบ

เวลานี้ พูดน้อยผิดน้อย พูดมากผิดมาก

แต่ทว่า ซ่งหงเฉิงที่ถูกความทะเยอทะยานและผลงานบังตา คงคิดไม่ถึงขั้นนี้หรอก!

"ท่านผู้การขง ผมคิดว่า ไม่ว่าสหายหลี่จื้อหย่วนจะมีเหตุผลอะไร เขาก็ไม่ควรฝ่าฝืนคำสั่งเดินออกจากบ้านพักรับรองแบบนั้น แถมยังข่มขู่เจ้าหน้าที่คณะทำงานสืบสวนอีกด้วย"

"ปัง!"

ขงเซี่ยวฟังจบก็ตบโต๊ะดังปังด้วยความโมโห!

"เหตุผลอะไร? ดี! งั้นผมจะบอกคุณให้ว่าเหตุผลอะไร!"

"ไอ้พวกระยำนั่น ไม่เพียงแต่จะกล้าทำร้ายแฟนของสหายจื้อหย่วน แต่ยังกล้าก่อการร้าย จับตัวประกัน แถมยังวางระเบิดไว้ในห้างอีก!"

"ผู้อำนวยการซ่ง! ช่วยตอบผมที สหายจื้อหย่วนควรจะออกไปจากที่นั่นไหม? ตอบผมมาเดี๋ยวนี้!"

เจอเสียงตวาดลั่นของขงเซี่ยวเข้าไป ซ่งหงเฉิงก็ตกใจจนตัวสั่น สะดุ้งโหยงไปทั้งตัว!

(จบแล้ว)