บทที่ 270 - โรงพยาบาลจิตเวช

บทที่ 270 - โรงพยาบาลจิตเวช

มองดูสภาพแวดล้อมรอบตัว หลี่จื้อหย่วนก็อดไม่ได้ที่จะลอบส่ายหน้า

ตั้งแต่กลับมาจากยมโลก เขาก็เคยเข้าออกโรงพยาบาลมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน

แต่สำหรับโรงพยาบาลจิตเวชแห่งนี้ ตลอดชีวิตยี่สิบกว่าปีของเขา นี่เป็นครั้งแรกที่ได้เหยียบเข้ามาเลย

ทว่า ข้างในนี้มันก็ช่างแตกต่างจากโรงพยาบาลทั่วไปอย่างเห็นได้ชัด

นอกจากพวกที่ถูกจับมาขังเป็นกรณีพิเศษแล้ว คนอื่นๆ แทบจะไม่มีใครปกติดีเลยสักคน

บางคนก็เพ้อเจ้อว่าตัวเองเป็นมหาเศรษฐี มีภรรยาเต็มบ้าน บางคนก็มโนว่าตัวเองเป็นซุนหงอคง ฉีเทียนต้าเซิ่ง

หนำซ้ำยังมีคนที่บอกว่าตัวเองทะลุมิติมาอีก เชื่อเขาเลย ให้ฉันเชื่อว่าตัวเองเป็นจิ๋นซีฮ่องเต้ยังจะง่ายกว่าเลยมั้ง

"ผู้กำกับหลี่ครับ ผมรู้ว่าพี่ชายของหวงเสี่ยวถูกขังไว้ตรงไหน"

หลังจากเดินเข้ามาได้ไม่นาน เนี่ยเฟิงที่เดินตามหลังหลี่จื้อหย่วนมาก็เอ่ยขึ้น

หลี่จื้อหย่วนชะงักฝีเท้า หันไปมองเนี่ยเฟิงด้วยความสงสัย "คุณรู้ได้ยังไง?"

เนี่ยเฟิงกวาดสายตามองรอบๆ ก่อนจะลดเสียงลงตอบ "จริงๆ แล้วคดีของหวงเสี่ยว มีเจ้าหน้าที่ในกองปราบฯ หลายคนคอยจับตามองอยู่นะครับ ตอนที่พี่ชายเธอถูกจับตัวมาเมื่อหลายวันก่อน เรื่องนี้ก็เป็นที่วิพากษ์วิจารณ์กันในกองปราบฯ แล้วล่ะครับ"

"สือซงหลินเป็นคนจับมาเหรอ?"

"ถึงจะไม่มีข่าวลือออกมาชัดเจน แต่ก็มีความเป็นไปได้สูงมากครับ"

"..."

เมื่อได้ฟังข้อสันนิษฐานของเนี่ยเฟิง หลี่จื้อหย่วนก็ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะให้เนี่ยเฟิงนำทางไปยังห้องที่คาดว่าหวงหย่งเฉวียนถูกขังอยู่

ตลอดทาง ไม่ว่าจะเดินสวนกับใคร ก็ไม่มีใครปริปากพูดอะไรออกมาเลยสักคำ

โชคดีที่ตั้งแต่เดินผ่านประตูใหญ่เข้ามา จนกระทั่งเข้ามาในตึกผู้ป่วย พวกเขาไม่เจอพยาบาลหรือหมอเข้ามาขวางทางเลย

ตอนนี้เป็นเวลาสิบเอ็ดโมงครึ่งแล้ว

เลยเวลาอาหารกลางวันมาแล้ว จึงมีผู้ป่วยออกมารับลมเดินเล่นอยู่ประปราย แต่พวกเขากลับไม่ได้สนใจการมาเยือนของหลี่จื้อหย่วนและพวกเลยแม้แต่น้อย

นี่อาจจะเป็นเพราะสภาพจิตใจของพวกเขาที่ไม่ปกติ ทำให้ไม่สนใจสิ่งรอบข้างนัก

หลังจากเดินขึ้นบันไดมาหลายชั้น แววตาของเนี่ยเฟิงก็เคร่งเครียดขึ้น เขาชี้ไปที่โถงทางเดินฝั่งซ้ายมือ

"ผู้กำกับหลี่ น่าจะเป็นห้อง 303 ตรงนั้นล่ะครับ"

หลี่จื้อหย่วนพยักหน้ารับ เดินมุ่งหน้าไปทางนั้นโดยไม่ลังเล

"อ๊าก!!!"

"ช่วยด้วย... ปล่อยผมไปเถอะ..."

"ผมไม่ได้บ้า! ผมไม่กินยา!!"

จู่ๆ เสียงร้องโหยหวนอย่างสิ้นหวัง ก็ดังมาจากปลายทางเดิน

เมื่อได้ยินเสียงนั้น สีหน้าของสองสามีภรรยาตระกูลหวงก็เปลี่ยนไปทันที!

"ท่านผู้กำกับหลี่... นั่นมันเสียงของพี่ชายเสี่ยวเสี่ยวนี่ครับ! ได้โปรดรีบไปช่วยเขาเถอะครับ..."

หลี่จื้อหย่วนหน้าตึง รีบก้าวฉับๆ ตรงไปหาต้นเสียงทันที!

เนี่ยเฟิงและเจ้าหน้าที่กองปราบฯ อีกคน ก็มีสีหน้าเคร่งเครียด รีบวิ่งตามไปติดๆ!

วินาทีต่อมา

เมื่อเห็นภาพตรงหน้า สายตาที่เคยเรียบเฉยของหลี่จื้อหย่วน ก็เต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว!

บนเตียงผู้ป่วยสีขาว ชายหนุ่มคนหนึ่งถูกชายในชุดกาวน์สี่คนกดแขนขาไว้แน่น ในขณะที่พยาบาลสาวอีกสองคนกำลังพยายามบังคับป้อนยาและฉีดยาให้เขา

และเสียงร้องโหยหวนเมื่อกี้ ก็ดังมาจากปากของชายหนุ่มคนนี้นี่เอง!

ไม่ว่าชายหนุ่มจะดิ้นรนหรือกรีดร้องแค่ไหน คนพวกนี้ก็ไม่มีท่าทีสงสารหรือเห็นใจเลย ราวกับกำลังทำตามคำสั่งที่ได้รับมอบหมายมาเท่านั้น

สองสามีภรรยาตระกูลหวงที่วิ่งตามมา พอเห็นภาพเหตุการณ์ตรงหน้า ก็แทบจะทรุดลงกับพื้น พวกเขารีบตะโกนเสียงหลง!

"หยุดนะ!"

"หยุดเดี๋ยวนี้!!"

"พวกคุณกำลังทำอะไรลูกชายฉัน? ลูกแม่..."

พริบตานั้น หมอและพยาบาลในห้องก็หันขวับมามองสองสามีภรรยาที่วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาในห้อง

"พวกคุณเป็นใคร? เข้ามาทำไมเนี่ย? รีบออกไปเดี๋ยวนี้! ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่คุณจะเข้ามาวุ่นวายได้นะ!"

หลังจากตกตะลึงไปชั่วครู่ ชายวัยกลางคนที่ดูเหมือนจะเป็นหัวหน้า ก็ตวาดไล่ด้วยความไม่พอใจ

เมื่อเห็นสองตาผัวเมียทำท่าจะพุ่งเข้าไปที่เตียงผู้ป่วย เขาก็รีบหันไปสั่งลูกน้องหนุ่มอีกสองคน "มัวยืนบื้ออะไรอยู่? รีบไล่พวกมันออกไปสิ!"

ตอนนั้นเอง หลี่จื้อหย่วนก็เดินหน้าขรึมเข้ามาในห้อง

"วางอำนาจบาตรใหญ่ซะจริงนะ ไม่บอกไม่รู้นะเนี่ยว่าที่นี่คือรังโจร"

"?"

ชายวัยกลางคนเบิกตากว้าง กำลังจะอ้าปากด่าสวนกลับ แต่กลับต้องชะงักไปเมื่อสบตากับสายตาอันดุดันและท่าทีที่น่าเกรงขามของหลี่จื้อหย่วน

แถมเนี่ยเฟิงกับเจ้าหน้าที่กองปราบฯ ที่ยืนขนาบข้าง ก็แผ่รังสีคุกคามจนน่าขนลุก!

"พวกคุณเป็นใคร? รีบไสหัวออกไปซะ ไม่อย่างนั้นฉันจะเรียก รปภ. มาลากคอออกไปนะ!"

ในขณะที่ทุกคนกำลังนิ่งเงียบ พยาบาลร่างท้วมคนหนึ่งก็ทำหน้าเหวี่ยงใส่ แถมยังทำท่าจะเข้ามาผลักหลี่จื้อหย่วนอีก

เพียะ!

หลี่จื้อหย่วนไม่ใช่พวกชอบยอมใคร เขาตบหน้าพยาบาลคนนั้นฉาดใหญ่

"ทำหน้าทำตาดูถูกคนอื่นแบบนี้ นี่หรือคือพยาบาล? ที่นี่คือโรงพยาบาลนะ ไม่ใช่ตลาดสดที่จะมาแหกปากด่าใครก็ได้!"

สิ้นประโยคนี้ หมอและพยาบาลทุกคนก็ถึงกับอึ้งเป็นไก่ตาแตก

หมอนี่มันเป็นใครกัน? ทำไมถึงได้วางอำนาจเหมือนเป็นผู้บริหารขนาดนี้?

หลี่จื้อหย่วนไม่มีความอดทนมาต่อกรกับพวกมัน เขาพยักหน้าเป็นสัญญาณให้เนี่ยเฟิงเข้าไปช่วยคนบนเตียงออกมา

ชายวัยกลางคนลังเลอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ตัดสินใจไม่เอาพิมเสนไปแลกกับเกลือ เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรเรียก รปภ. และผู้บริหารโรงพยาบาลมาจัดการเรื่องนี้แทน

ถึงที่นี่จะเป็นโรงพยาบาล แต่มันก็ไม่ใช่โรงพยาบาลธรรมดาๆ นะเว้ย นี่มันโรงพยาบาลโรคจิต!

หลี่จื้อหย่วนยืนดูอีกฝ่ายโทรศัพท์อย่างใจเย็น รอจนอีกฝ่ายวางสายแล้วถึงพูดต่อ "โทรเลย เรียกคนที่แกคิดว่าจะช่วยได้มาให้หมด"

พูดจบ เขาก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเตรียมจะกดโทรแจ้งตำรวจ แต่จู่ๆ ก็ชะงักไป

"ผู้กองเนี่ย จากที่นี่ไปหน่วยปราบปรามอาชญากรรม ไกลไหม?"

เนี่ยเฟิงเข้าใจความหมายของท่านผู้กำกับหลี่ทันที เขาไม่เพียงแต่บอกว่าไม่ไกล แต่ยังให้เบอร์โทรศัพท์ของหน่วยปราบปรามอาชญากรรมกับหลี่จื้อหย่วนด้วย

เมื่อเห็นแบบนั้น ชายวัยกลางคนก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก แสยะยิ้มเยาะเย้ย

"ถุย นึกว่าจะแน่ ทำตัวซะใหญ่โต ที่แท้ก็เก่งแต่เรียกตำรวจมาช่วยนี่หว่า?"

"นั่นสิ โคตรจะน่าขำเลย ฉันล่ะอยากจะรู้จริงๆ ว่าวันนี้ตำรวจหน้าไหนจะกล้าเข้ามายุ่งเรื่องในโรงพยาบาลของเรา!"

พยาบาลที่เพิ่งโดนตบไปเมื่อกี้ ก็รีบผสมโรงด่าทออย่างได้ใจ

หลี่จื้อหย่วนไม่สนใจพวกหมาเห่าใบตองแห้ง เขาหันไปหาสองสามีภรรยาตระกูลหวง มองดูหวงหย่งเฉวียนที่ถูกทรมานจนสภาพดูไม่ได้ ในใจของเขาก็รู้สึกสลดใจอย่างบอกไม่ถูก

"คุณลุงคุณป้าไม่ต้องห่วงนะครับ เรื่องนี้ ผมจะทวงความยุติธรรมให้ครอบครัวคุณเอง!"

หวงเต๋อจวินปาดน้ำตา "ท่านผู้กำกับหลี่ พวกเราทนอยู่ในสภาพนี้ต่อไปไม่ไหวแล้วจริงๆ ครับ เสี่ยวเสี่ยวก็มาจากไป ลูกชายก็มาถูกทรมานจนกลายเป็นสภาพนี้เพราะเรื่องของน้องสาว เฮ้อ..."

"น้ำหนักตั้งร้อยสามสิบกว่ากิโล เข้ามาอยู่ที่นี่แค่ไม่กี่วัน ทำไมถึงซูบผอมจนเหลือแต่กระดูกแบบนี้ล่ะ..."

จางหงอิงเสริมขึ้นมาอีกประโยค

การที่คนเราจะผอมลงตั้งยี่สิบสามสิบกิโลภายในเวลาสั้นๆ แบบนี้ มันน่าตกใจจริงๆ

ในตอนนั้นเอง ก็มีเสียงฝีเท้าย่ำตึงตังดังมาจากนอกห้อง!

ไม่นาน รปภ. วัยรุ่นกว่าสิบคน พร้อมกับชายวัยกลางคนในชุดกาวน์อีกหลายคน ก็เดินเข้ามาด้วยท่าทีถมึงทึง!

"หมอเหอ ไอ้สารเลวตัวไหนมันกล้ามาหาเรื่องที่โรงพยาบาลของเรา?!"

(จบแล้ว)